หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

นี่ก็เข้าวันที่แปดแล้วกับชีวิตที่ไม่มีนายนั่นคอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ จริง ๆ แล้วมันก็คือวันธรรมดาไม่หรือไงนะ วันที่นายนั่นคอยมาวนเวียนอยู่ด้วยสิถึงจะแปลก เพราะทั้งชีวิต....ฉันก็เพิ่งจะมีนายนั่นอยู่ด้วย...ก็เท่านั้นเอง

“ ไอ้เรดาร์ มาช่วยกันยกฉากตรงนี้หน่อยสิ ” เสียงของพริกไททำให้ฉันตื่นจากภวังค์แล้วรีบวิ่งไปช่วยเพื่อนทันที

วันนี้พวกเรา ม.3 ต่างก็เร่งรีบกับการจัดบ้านผีสิงที่จะเปิดให้เด็กนักเรียนจากทั้งโรงเรียนของเราและโรงเรียนอื่นได้เข้ามาร่วมเล่นกันในวันพรุ่งนี้ เพราะพรุ่งนี้แล้วที่เป็นวันงานโรงเรียนที่นักเรียนทั้งโรงเรียนต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอยกัน และอีกอย่าง วันพรุ่งนี้ก็ยังเป็นวันเกิดของฉันอีกด้วย บังเอิญที่ปีนี้มันตรงกันกับวันงานโรงเรียนพอดิบพอดี

~ Special :: โอริคุง ~

หลังจากที่กลับมาจากญี่ปุ่น ผมก็เอาแต่ยุ่ง ๆ เพราะเดี๋ยวต้องไปนู่นไปนี่เพื่อเตรียมงานหมั้นที่จะมีขึ้นในอาทิตย์หน้านี้แล้ว แต่ถึงจะยุ่งขนาดไหน ผมก็จะต้องขอตัวกลับไปที่เมืองไทยสักสองสามวัน มันมีบางสิ่งที่สำคัญมาก ๆ รอผมอยู่ จากวันที่เรดาร์ออกปากไล่ผมที่สนามบินวันนั้น นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว เพียงแค่เกือบเจ็ดวันที่ไม่ได้เจอหน้ากัน ผมรู้สึกว่ามันนานเหลือเกิน

“ มาม๊า ผมมีธุระที่ต้องจัดการที่ไทย แล้ว... ”

“ ลูกกำลังจะขอบินกลับไปที่นั่นใช่มั้ยล่ะ ” มาม๊าของผมพูดขึ้นก่อนที่ผมจะพูดจบประโยคอย่างรู้ทันว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

ตอนนี้เราสองแม่ลูกกำลังนั่งรถกลับบ้านกันหลังจากทีเราได้เดินทางไปจัดการจองห้องสำหรับจัดงานหมั้นที่โรงแรมระดับห้าดาวในเมืองเกียวโตอันเป็นสถานที่เกิดของพ่อ ผมและไอนะ

“ ม๊ารู้ทันผมอีกแล้วนะ ว่าแต่ผมไปได้มั้ยล่ะ คิดถึง...เอ่อ...อยากจัดการให้จบ ๆ จะแย่แล้ว ”

“ ก็...ไปสิลูก รีบกลับมาให้ทันเวลาละกันนะ ถ้าใจลูกต้องการ แม่จะให้ลูกทนทรมานได้ยังไงล่ะ จริงมั้ย ” มาม๊ายิ้มให้อย่างอ่อนโยน ผมมองผู้เป็นแม่อย่างขอบคุณ เป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจผมมากที่สุด

~ Special End ~

หลังจากเสร็จจากงานที่โรงเรียนก็ปาไปหกโมงครึ่งเข้าแล้ว ฉันจึงรีบตรงกลับบ้านทันที

“ อีกแล้วเหรอ ” ฉันบอกกับตัวเองเบา ๆ พลางก้มลงไปหยิบขวดแก้วขนาดเล็กที่ข้างในนั้นบรรจุมาร์ชแมลโลรูปหัวใจหลากสีเอาไว้

ตั้งแต่วันเสาร์แล้วที่พอฉันกลับมาถึงบ้าน ( หลังจากออกไปเตร็ดเตร่ ) ตอนประมาณหกโมง ฉันก็จะต้องมาเจอเจ้าขวดมาร์ชแมลโลนี่วางอยู่หน้าบ้าน วันนี้ก็วันที่สี่แล้วที่มีของแบบนี้วางอยู่หน้าบ้าน แต่วันอื่น ๆ มันไม่ใช่ขวดมาร์ชแมลโลเหมือนวันนี้ หรือว่า....นายนั่นจะกลับมาแล้ว O_O !!!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อว่าจะมีใครบางคนแอบหลบอยู่ตรงมุมไหนสักมุม แต่...ฉันอาจจะหวังมากไป เพราะมองไปไหนก็ว่างเปล่า เวลาแบบนี้ เขาต้องอยู่กับคู่หมั้นเขาสิถึงจะถูก

ฉันส่ายหัวให้ตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

วันนี้ที่โรงเรียนครึกครื้นเป็นพิเศษ ก็วันนี้เป็นวันที่ทุกคนรอคอยนี่เนอะ เมื่อเช้านี้ พอฉันเดินเข้าห้องเรียนมาฉันก็ต้องชงักค้างกับกองของขวัญที่วางพูนอยู่บนโต๊ะเรียนของตัวเอง

พระเจ้า =0= !! ยัยแฟนคลับพวกนั้นเคยคิดบ้างมั้ยว่าฉันจะแบกของขวัญทั้งกองนี่กลับบ้านยังไง โฮกกกก TOT

นี่เป็นเวลาเก้าโมงครึ่ง บ้านผีสิงที่พวกเราชั้น ม.3 ร่วมกันจัดขึ้นได้เปิดให้บริการไปตั้งครึ่งชั่วโมงได้แล้ว ตอนนี้ด้านในก็มีแต่เสียงกรี๊ดดังกันไม่ขาดสาย ไอ้พริกไทกับสเต็กคงจะหลอกกันสนุกเลยล่ะสิท่า ส่วนฉันน่ะเหรอ ชิ ! ก็ต้องมาขายบัตรอยู่หน้าประตูน่ะสิ -^- ไอ้อยากเล่นมันก็อยากอยู่ แต่คนต่อคิวยาวเป็นกิโลแบบนี้ฉันก็ทิ้งไม่ได้เหมือนกันแหละ นอกจากจะมีคนมาเปลี่ยนเวร แต่....ไม่มีเลยสักคน เฮ้อ ~

“ เรดาร์ >O< ” เสียงแหลม ๆ ของสกายดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งมาหาหลังจากที่รุ่นน้องคนเมื่อกี้รับบัตรแล้วเดินเข้าบ้านผีสิงไป

“ โหยย คนเยอะชะมัดเลย รู้มั้ยว่ากว่าพวกเราจะแซงคิวมาอยู่ตรงนี้ได้น่ะแทบตายแหนะ ” สกายบ่นเจื้อยแจ้วพร้อมกับไอนะ ข้าวสวย ไมค์ ( แฟนของข้าวสวยที่เพิ่งจะตกลงปลงใจคบกันเมื่อไม่นานมานี้ ) และเทสที่เดินตามมาทีหลัง

“ ไม่ต้องมาทำบ่นเลย ที่แซงมานี่ไม่ถูกเขาจิกหัวตบนี่ก็ดีเท่าไหร่แล้วนะไอ้บ้า ” ข้าวสวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกมือตบหัวเพื่อนตัวเองดังป้าบ ทำเอาสกายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ เอ้อ จริงสิ พี่เรดาร์เข้าไปเล่นกับพวกเราได้มั้ย เป็นคนนำให้หน่อยสิ ” ไอนะหันมาชวนฉันเมื่อนึกขึ้นได้ ฉันทำท่าจะตอบตกลงแต่พอเหลือบไปมองแถวที่ยาวเป็นกิโลแล้ว....ฉันคงอด

“ ไปเล่นกันเถอะ พี่ต้องขายบัตรน่ะสิ ” ฉันบอกอย่างเสียดายสุด ๆ ขอทีเถอะ ใครสักคน ช่วยมาเปลี่ยนเวรกันหน่อยได้มั้ยอ่ะ อยากเล่นมากเลย T___T

“ ไม่ต้องห่วงหรอกเรดาร์ เรามีผู้ช่วยนะ ” สิ้นเสียงของสกายฉันก็ยิ้มออกมาทันทีด้วยความดีใจ

“ จริงเหรอ >O< ”

“ ช่าย ไมค์กับเทสเนี่ยแหละจะมาเป็นผู้ช่วยล่ะ ”

ภายในห้องมืด ๆ นี่ถูกจัดเอาไว้เป็นเหมือนบ้านผีสิงจริง ๆ เสียงโหยหวนที่ถูกขึ้นอยู่ตลอดเวลาทำให้ฉันขนลุกซู่เหมือนกับได้มาอยู่ในบรรยากาศจริง ๆ

“ อ๊ากกก ไอ้ข้าวสวย แกอย่าผลักฉันสิวะ ฉันก็กลัวเหมือนกันนะโว้ย T_T ”

“ ฉันก็กลัวเหมือนแกนั่นแหละ ฮือ ไอนะ ช่วยนำให้หน่อยสิ นะ... ”

“ โธ่ พี่คะ ใช่ว่าหนูจะไม่กลัวเหมือนพี่นะ พี่เรดาร์ พี่เป็นคนจัดด้วยไม่ใช่เหรอ พี่คงไม่กลัวใช่มั้ย ถ้างั้นช่วยนำให้หน่อยสิคะ ”

อ้าว โยนให้ตูเฉยเลย =_=

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอุตสาห์ทำตามคำขอ ฉันจึงกลายเป็นคนนำตะลุยบ้านผีสิงแห่งนี้ไปโดยปริยาย -0-;;

“ กรี๊ดดดด ปล่อยช้านนน T0T ”

“ จะจับทำม้ายยยย ปล่อย ๆ ”

“ ปล่อยหนู กรี๊ดดดดด >O< ”

พลัก !!

“ โอ๊ยยย ”

เสียงสามเสียงเมื่อกี้คือเสียงกรี๊ดของสามสาวที่เกาะฉันอยู่ข้างหลัง คงจะเจอผีแกล้งเอาล่ะสิ ใช่ว่าฉันจะไม่โดนนะ ฉันก็โดนเหมือนกันแหละ โดนฉุดโดนลากมาตลอดทางเลย รู้สึกไอ้ผีพวกนี้มันจะแกล้งฉันเป็นพิเศษด้วยนะเนี่ย แกล้งกันจัง เดี๋ยวแม่เตะส่งดาวอังคารเลย !

แต่เดี๋ยวก่อนนะ ไอ้เสียงสองเสียงสุดท้ายมันอะไรหว่า หวังว่าคงจะไม่ใช่...

“ ไอนะ ใจเย็น ๆ ก่อนสิ ไปเตะเขาทำม้าย ”

“ ก็...ก็มันตกใจนี่นา TOT ”

เป็นอย่างที่คิด =_= ’

หมับ !!

คราวนี้ก็มีผีอีกตัวมาจับฉันเอาไว้อีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่ได้จับธรรมดาแต่เป็นกอดเลยน่ะสิ !! อ๊ากกกกก เกินปายยยย  

**************************************