ตอน แล่เลย(แย่เลย)
เธอเปนใคร
ก็ฉันสายน้ำไง
"ฉันไม่รู้จักเธอแล้วฉันเปนใครนี้ "พอพูดจบพี่เข้าอ้วกออกมาแต่ไม่แค่นั้นเต็ม
เสื้อฉันเลย(คนเขียนอยากจะอ้วกตาม)
"มาอ้วกรดเสื้อฉันทำไมนี่" อยู่ดีๆประตูก็เปิด "สายลมเปนไงบ้างลูก"
เสียงคุณป้าทองหยิบแม่ของพี่สายลมนี่เองคุณป้าวิ่งไปกอดพี่สายลม
แต่พี่สายลมผลักคุณป้าออก"คุณป้าเปนใครคับ" คุณป้าตกใจอ้าปากค้าง
ก็แม่เปนแม่ของหนูไงลูก "ผมนี่นะ" คุณป้าน้ำตาจะไหลแต่ก็ตั้งสติเรียกคุณหมอ
เหตุการณ์วุ่นวายมาก (ฉันขอเรียกพี่ลมว่านายนั้นนะไม่อยากนับถือเลย)
นายนั้นร้องโวยวายจนหมอต้องฉีดยาสลบ พยาบาลกันฉันกับคุณป้าออกมาจาก
ห้อง "นู๋สายน้ำจ๊ะพี่เขาเปนไรเหรอ" คือว่าฉันพูดตะกุกตะกักคือพี่เขาโดนรถชน
"ทำไมนู๋อยู่ในเหตุการณ์ด้วย"
"คือนู๋เจอพี่เขานู๋เลยว่าจะเดินกลับบ้านด้วยไม่รู้รถมาตอนไหนเข้าชนมาพี่เขาอย่างจังเลยคะ"
"แล้วทำไมนู๋หัวแตกละ"ฉันเริ่มเหงื่อแตกเพราะโกหก
"คือว่านู๋หลบรถได้แต่ล้มนะคะเลยหัวแตก"
"นู๋ไม่เปนไรก็ดีแล้วลูกแต่พี่เขานะสิอาการหนัก"
"ถ้าพี่ถึงขั้นความจำเสื่อมนู๋จะดูแลเองนะคะ"
"คงไม่รบกวนนู๋หรอกจ๊ะ"
"คะ"ฉันรอดตัวไป คุณหมอก็ออกมาพอดี"คุณหมอคะลูกฉันไงบ้าง" คือหมอต้องขอบอก
ว่าต้องเช็คอีกทีนะแต่ความจำเขาอาจกระทบกระเทือนทำให้เปน"เปนไรคะ"
"ความจำเสื่อมชั่วคราวหรือเรียกว่าโรค........(ไม่รู้นะศัพท์ทางการแพทย์)
คุณป้าถึงกับเปนลมไป"คุณป้าคะคุณป้า"ฉันร้องคุณหมอพอคุณป้าไปที่ห้อง
ส่วนฉันเหรอก็ไปล้างเสื้อแล้วยืมเสื้อโรงพยาบาลมาเหมือนคนป่วยเลยเพราะ
นายคนเดียวนายสายลม (พูดไปทำไมอ้วกโครตเหม็นเลยแหวะ)
ทำไงดีนิตายแล้วยัยสายน้ำจุ่นไม่เข้าเรื่องเลย
อย่าลืมโหวตกับคอมเม้นนะจะมาอัพต่อเรื่อยๆ