ตอน แอ๋บแบ๋วไม่ออก

ฉันเดินเข้าก็ได้ยินเสียงพูดว่า

"หวัดดียัยพาราก้อย"

"หวัดดี เฮ้ย เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าอะไรนะ"

"พาราก้อย"

"อืมก็ดี เฮ้ย ฉันชื่อสายน้ำ"

"เหรอ"

"ก็ใช่นะสิ"

"จะจำนะ"

แล้วนายนั่นก็ทำหน้าแอ๋บแบ๋วขนาดความจำเสื่อมนะ

นี่แล้วฉันก็มองนายนั่นทำไมรู้ว่ามีความผิดปกติในตัว

นายนั่น

"นาย......ใส่"

"ใส่อะไรละ"

"นายใส่กางเกงกลับข้าง................< _ >

 "ใครจะไปรู้ละ"

"เราลืมไอ้ว่าควมจำนายมันผิดปกตินิดหน่อย"ฉัน

ออกเสียงคำว่านิดหน่อยแหลมๆ

"เธอรู้ยัง"

"รู้ไร"

"ก็แม่ฉันจะเราจะพาพวกไปเที่ยวไง"

"เที่ยวไหน"

"เที่ยวทะ.............เล"แล้วมันจะพูดลากเสียงทำไม

"ดีใจจัง-_-"สีหน้าไม่ค่อยเข้ากับอารมณ์

"ทำไมเธอสีหน้าอย่างนั้นละ"

"ก็ฉันเคย....... "  อะมาเดอเว อะมาดอนไลท์"เสียงโทรศัพท์ฉัน

ดังเบอร์นายหมีน้อยนิ

"ฮัลโหล"ฉันพูดแล้วเดินออกไปนอกบ้าน

"สวัสดี"

"มีไร"

"รักนะจุ๊บๆ"

"คะฉันก็เหมือนกัน"ฉันทำสีหน้าไม่เข้ากับคำพูด-_-

"คะ"เพราะรำปวดเข่ามันมาก(รำคาญ)

"อุ้ยวันนี้แปลกจังพูดดี"

"แล้วอยากฉันด่านายเหรอเอาคะ"

"ไม่ครับโผมกัวแล้วคับ"

"งั้นแค่นี่นะ"

ฉันเดินเข้าไปในบ้านมองหานายนั้นปรากฎว่านายนั้น

นอนหลับอยู่ตรงโซฟา"เฮ้อสะแล้ว"แล้วฉันก็หันหลังเดิน

หนีไป

"จะเอ๋"นายนั้นจะเอ๋ฉันทำเอาฉันตกใจ

"เล่นไรนี่"

"ไม่รู้ตอนอยู่โรงพาบาลเห็นคนเข้าเล่นกัน"สงสัยเป็น

พวกคนปัญญาอ่อน

"เมื่อกี่ไปคุยกับไครเหรอแม่เหรอ"ถ้าเป็นพวกเพื่อนฉัน

คงถามว่าแฟนโทรมาเหรอแต่นายนี่ความจำเสื่อมนิแฟน

อะไรคงไม่รู้จักหรอก

"คิดไรเหรอ"

"เปล่าไม่ได้คิดไรหรอก เมื่อกี่แม่นายโทรมาว่าเดี๋ยวกลับนะ"

เช้าวันต่อมา  หนูสายน้ำตื่นลูกนี่ฉันหลับไปตั้งแต่เมื่อไรนี่

นายนั้นก็หลับข้างๆฉัน  

"คุณป้ากลับมาตอนไหนคะ"

"พึ่งกลับมาตอนเที่ยงคืนนะพอดีป้าเพลิน"

"แม่มาเมื่อไรคับทำไมโผมไม่รู้"

"มาตอนลูกหลับเอาเท้าอยู่คอหนูสายลมไงลูก" แล้วคุณป้าก็หัวเราะ

ยังว่าละฝันว่าบีบคอ

กำลังสานุกเลยใครมีภาพดงบังเอามาลงด้วยนะเราอยากได้ใครให้ขอให้หล่อสวยเลย