ตอน แอ๋บแบ๋วไม่ออก

ฉันเดินเข้าก็ได้ยินเสียงพูดว่า

"หวัดดียัยพาราก้อย"

"หวัดดี เฮ้ย เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าอะไรนะ"

"พาราก้อย"

"อืมก็ดี เฮ้ย ฉันชื่อสายน้ำ"

"เหรอ"

"ก็ใช่นะสิ"

"จะจำนะ"

แล้วนายนั่นก็ทำหน้าแอ๋บแบ๋วขนาดความจำเสื่อมนะ

นี่แล้วฉันก็มองนายนั่นทำไมรู้ว่ามีความผิดปกติในตัว

นายนั่น

"นาย......ใส่"

"ใส่อะไรละ"

"นายใส่กางเกงกลับข้าง................< _ >

 "ใครจะไปรู้ละ"

"เราลืมไอ้ว่าควมจำนายมันผิดปกตินิดหน่อย"ฉัน

ออกเสียงคำว่านิดหน่อยแหลมๆ

"เธอรู้ยัง"

"รู้ไร"

"ก็แม่ฉันจะเราจะพาพวกไปเที่ยวไง"

"เที่ยวไหน"

"เที่ยวทะ.............เล"แล้วมันจะพูดลากเสียงทำไม

"ดีใจจัง-_-"สีหน้าไม่ค่อยเข้ากับอารมณ์

"ทำไมเธอสีหน้าอย่างนั้นละ"

"ก็ฉันเคย....... "  อะมาเดอเว อะมาดอนไลท์"เสียงโทรศัพท์ฉัน

ดังเบอร์นายหมีน้อยนิ

"ฮัลโหล"ฉันพูดแล้วเดินออกไปนอกบ้าน

"สวัสดี"

"มีไร"

"รักนะจุ๊บๆ"

"คะฉันก็เหมือนกัน"ฉันทำสีหน้าไม่เข้ากับคำพูด-_-

"คะ"เพราะรำปวดเข่ามันมาก(รำคาญ)

"อุ้ยวันนี้แปลกจังพูดดี"

"แล้วอยากฉันด่านายเหรอเอาคะ"

"ไม่ครับโผมกัวแล้วคับ"

"งั้นแค่นี่นะ"

ฉันเดินเข้าไปในบ้านมองหานายนั้นปรากฎว่านายนั้น

นอนหลับอยู่ตรงโซฟา"เฮ้อสะแล้ว"แล้วฉันก็หันหลังเดิน

หนีไป

"จะเอ๋"นายนั้นจะเอ๋ฉันทำเอาฉันตกใจ

"เล่นไรนี่"

"ไม่รู้ตอนอยู่โรงพาบาลเห็นคนเข้าเล่นกัน"สงสัยเป็น

พวกคนปัญญาอ่อน

"เมื่อกี่ไปคุยกับไครเหรอแม่เหรอ"ถ้าเป็นพวกเพื่อนฉัน

คงถามว่าแฟนโทรมาเหรอแต่นายนี่ความจำเสื่อมนิแฟน

อะไรคงไม่รู้จักหรอก

"คิดไรเหรอ"

"เปล่าไม่ได้คิดไรหรอก เมื่อกี่แม่นายโทรมาว่าเดี๋ยวกลับนะ"

เช้าวันต่อมา  หนูสายน้ำตื่นลูกนี่ฉันหลับไปตั้งแต่เมื่อไรนี่

นายนั้นก็หลับข้างๆฉัน  

"คุณป้ากลับมาตอนไหนคะ"

"พึ่งกลับมาตอนเที่ยงคืนนะพอดีป้าเพลิน"

"แม่มาเมื่อไรคับทำไมโผมไม่รู้"

"มาตอนลูกหลับเอาเท้าอยู่คอหนูสายลมไงลูก" แล้วคุณป้าก็หัวเราะ

ยังว่าละฝันว่าบีบคอ

กำลังสานุกเลยใครมีภาพดงบังเอามาลงด้วยนะเราอยากได้ใครให้ขอให้หล่อสวยเลย

ตอนบางทีคนเราต้องโกหกบ้าง

นี่เบอร์ยัยน้ำนิ่งสุดสวยแสนซื่อนิรับดีกว่า"

"ฮัลโหล"

"ฮัลโหลสายน้ำ"

"มีไร"

"เมื่อวานฉันไปตลาด storyมา"(เสียงแอ๊บแบ๊ว)

"แล้วไงอีก"

"เจอพวกพี่ผู้ชายที่ไหนไม่รู้เดินมาถามชื่อน้องฉัน"

"น้องเธอเปนผู้ชายนิ"

"ก็ว่างั้นแหละยังงงอยู่เลยทั้งที่น้องฉัยก้ไม่ได้เดินมา

ด้วยฉันมาคนเดียว"

ฉันเริ่มงงกับคำพูดยัยน้ำนิ่งเลยถามว่า

"แล้วพวกเขาถามว่าไง"

"พี่เขาก็ถามว่าน้องชี่อไร เราเลยตอบว่าน้ำโมพี่เขาก็

งงนะ"

นี่เพื่อนฉันโง่หรือซื่อนิพี่เขาถามชื่อตัวเองยังไม่รู้อีก

ฉันเลยโกหกว่า

"สงสัยพี่เขาเปนเกย์แล้วชอบน้องแกมั้ง"

"ว่างั้นแหละ ลืมถามไปเปิดใหญ่ไปเที่ยวไหนบ้าง"

"ยังเลย"

"ฉันนะมีญาติมาเยี่ยมด้วยอยู่มอเดียวกับเราเลยหล่อมากเลย"

"นี่ญาติยังไม่เว้นเหรอนี่"

"เธอพูดไรนะฉันไม่ได้ยิน"

"เปล่าฉันบอกว่าญาติเธอคงหล่อจิงๆแหละ"

"แล้วไป งั้นแค่นี่นะบาย"

"บาย"

ฉันกดวางสายนายนั้นยังรออยู่เหรอนี่

ฉันจึงยกเลิกพักสาย

"ฮัลโหลหลับยัง"

"ยังๆ"นายนั้นรีบตอบ

"คุยนานจัง"

"ไม่นานหรอกน้า เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนนะ บาย"

"เดี๋ยวๆ"

"อะไร"

"ได้รับข้อความยัง"

"ยังมั้ง"

"ยังเหรอ"

"ล้อเล่นน้า"

"งั้นไม่รบกวนแล้วกันนะจะไปอาบน้ำเหมือนกัน"

"บาย"

"สายน้ำลูกๆ"แม่เรียกฉัน

"อะไรแม่"

"ไปนอนเปนเพื่อนป้าทองหยิบเขาหน่อยลูก"

"คะ"

"เพราะก็จะไปเข้าเวรแล้ว"

"คะ"

ฉันละเบื่อจิงๆพออาบน้ำเสร็จฉันก็รีบไปหาคุณป้าทองหยิบทันที

ฉันกำลังจะเปิดประตูคุณป้าเขาก็เปิดประตูก่อน

"นู๋สายน้ำจ๊ะป้าจะออกไปซื้อนมนะอยู่กลับพี่เขาก่อนนะพี่เขาไม่ทำไรหรอก"

"คะ"

พอคุณป้าเดินไปฉันก็คุมสตืได้ร้องจ้ากขึ้มมาทันทีต้องอยู่นานนี่สองคนเหรอ

แม้จะเปนเวลาสั้นก็เหอะจะทำตัวไงดีนิ

"ฉันเดินเข้าก็ได้ยินเสียงพูดว่า"

จะเปนไงต่ออย่าลืมติดตามนะสนุกแน่คุณ

จะรู้ดูแลผู้ชายคนนี้ลำบากแค่ไหน

อย่าลืมโหวตกับคอมเม้นนะ

ตอน  อะไรดีคิดไม่ออก

"ไม่ไปบอกว่าไม่ไป"เสียงไรอะรีบหันหลังไปดู  ที่แท้ก็เสียงไอ้พี่สายลม  ฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องปรากดว่าไอ้พี่สายลม

กำลังปาข้าวขากระจาย  "ไอ้พี่สายลมเปนไรวะ"   "ยุ่งอะไรยัยเด็กบ้า"  "กล้าด่าเหรอญาติเสียไง"  อยู่ดีๆไอ้พี่สายลม

ก็เปนลมไป  สร้างความตกใจให้แก่พยาบาลมาก  หรือว่าฉันไม่ได้แปรงฟันบ้านะ  "นู๋คะรีบออกไปจากห้องได้แล้วคะ"

"คะ"  ฉันตอบพยาบาลที่ดูแลแล้วเดินออกมาจากห้อง  "เป็นไงบ้างจ๊ะนู๋สายน้ำ"เสียงป้าทองหยิบ  "พี่เขาเปนลมไปไป

แล้ว   แล้วคุณหมอก็เดินออกมาบอกว่าคนไข้ยังตกใจอยู่รีบอีก 2ชั่วโมงก็กลับบ้านได้แล้ว  พอดีเที่ยงคุณป้าเลย

เลยไปชวนแม่ฉันไปกินข้าวเมื่อกินข้าวเสร็จฉันกับแม่และคุฯป้าจึงรีบพากันไปรับตัวพี่สายลมกลับบ้าน  พี่เขายังสะลึม

สะลืออยู่  ดีแล้วจะได้ไม่โวยวาย  แม่ฉันเป็นคนขับรถคุณป้านั่งหน้าฉันกับไอ้พี่สายลมนั่งหลัง   ไปได้ครึ่งทางฉันก็

เห็นร้านอาหารอีสานมีทั้ง ลาบ ก้อย ต้มเป็ดหน้ากินมากอยูดีๆไอ้พี่สายลมก็ถามขึ้นมาว่า  "ยัยเด็กบ้านั่นไรอะ "

ฉันกำลังหมกมุ่นกลับเรื่องอาหารอิสานเห็นเลยตอบว่า "สยามพาราก้อย"   "ห่า "เสียงแม่กลับคุณป้าพูดพร้อมกัน

แล้วแม่ฉันก็พูดว่า"นั้นมันสยามพารากอนไม่ใช่พาราก้อย  "  แล้วได้พี่สายลมก็หัวเราะตลอดทางกลับบ้าน"

ไม่เห็นจะตลกเลยก็คนมันอยากกินนินานๆทีได้กินแซบอีหลีนะ  อยู่ดีๆไอ้พี่ส่ายลมก็เอามือมามาตบหัว  "มาตบหัว

ทำไม"   "ก็แม่เขาเรียกไม่ได้ยินเหรอ"    "เหม่อลอยอะไรลูก"   "เปล่าคะเม่"  "ไปเปิดประตูบ้านเราได้แล้ว"

อยู่ดีป้าทองหยิบก็พูดขึ้นมา  "เดี๋ยวป้าพาพี่เขาเข้าบ้านนะวันนี้นู๋สนน้ำมานอนเป็นเพื่อนป้านะ"   "เออคือว่า"

"ได้สิจ๊ะสายน้ำลูกไปนอนเปนเพื่อนเขานะ"อะไรวะไม่อยากไปเลยแม่นะแม่   แล้วคุณป้าก็ลงจากรถไอ้พี่สายลมโดนจูง

มือเข้าบ้านนายนั่นทำหน้าเหวอตลอดทางเลย     "สายน้ำรีบลงไปเปิดประตูสิดูไรอยู่ได้"  "คะแม่"ฉันตอบเสียงแอ๋

บแบ๋ว   (ถึงหน้าตาไม่ให้ก็เถอะ)  ฉันเปิดประตูบ้านเสร็จฉันก็รีบขึ้นบ้านทันที   

ตุด ตุด  เสียงข้อความนี้   "ฉุกเฉินโทรกลับด่วนนะเด็กโง่  ไอ้บ้าหมีน้อยอีกแล้ว

แล้วฉันก็โทรกลับไป       

"มีไร"

"ไม่มีไรแค่คิดถึงนะ"

"เหรอ"

"อืม"

"มีไรอีกปะ"

"วันนี้สนุกไหม"

"สนุกกับผีอะไรโคตรมีแต่เรื่องเซ็งเลย"

"เรื่องไร"

"อย่ารู้เลย"

"เธออยู่ม.3กำลังขึ้นม.4ใช่เปล่า"

"ใช่นายละ"

"เหมือนเธอนั่นแหละ"

"อะมาเดอเว อะมาดอนไลท์"สายเข้านิ

"นายรอก่อนนะเดี๋ยวเราจะพูดด้วยมีคนโทรมา

กำลังสนุกเลยนะอย่าลืมโหวตกับคอมเม้น