ตอน เก็บไว้นะ

"แต่เธอไม่คิดเหรอว่าอาจเปนของคนน่ากลัวน่ากลัว"

"ใครคนน่ากลัวน่ากลัว"

"ก็ผีไงแบร่"นายนั้ยทำท่าแลบลิ้นน่าเกลียดมากแต่ก็ยังหล่ออ่า

"นายอยากได้มั้ย"

"ไม่เอาหรอกเธอเอาเถอะเหรอ"

"เหรอ"อยู่ดีๆนายนั้นก็เอามือมาจับที่สร้อย

"นายจะทำไรอะ"

"ก็จะใส่ให้เธอไง"

"ใส่เปนมั้ยนี่"

"ไม่เปนอะ"

อ้าวนึกว่าใส่เปนสะอีก"แล้วนายนั้นก็ยิ้มนิดๆๆ

งั้นฉันฝากไว้ที่นายแล้วกันเดี๋ยวฉันใส่ให้"แล้วฉันก็จับสร้อยใส่คอนายนั้นหน้าแบบแนบชิด

ติดกันดีนะนี่ที่มืดไม่งั้นนายนั้นเห็นว่าฉันหน้าแดงแน่o_o

"เธอทำไมมือสั่นจังแล้วทำไมใส่นานจัง"

คนเขินจาแย่อยู่แล้วไอ้บ้าพูดอยู่ได้

"อ้าวเสร็จห้ามถอดนะ"

"เราไม่ถอดหรอกน่า"

"งั้นเราแยกย้ายกันไปนอนเถอะนะ"

"บายยัยพาราก้อยเธอน่ารักนะ"

"อืม"

แล้วฉันก็เดินเข้าไปในห้อง"เอ้ยเมื่อกี้นายนั้นพูดว่าฉันน่ารักนิหรือฉันหูฝาด"

นอนดีกว่าง่วงแล้วดี๋ยวพรุ่งนี้จากลับแล้ว

"อย่าเพิ่งหลับสิ"ใครเนี่ย

"นายมาทามไมนี่"

"ก็จามาย้ำกับเธอไงว่า..."

"ว่าไร"

"เธอน่ารัก"

"....@_Q"ฉันอึ้งไปชั่วขณะ"แล้วฉันก็วิ่งออกจาห้องแล้วฉันก็ตกบันไดที่พัก

"ตุ้บ โอย"

"เจ็บจังนายพี่สายลมช่วยหน่อย"พอฉันเงยหน้าขึ้นไม่มีใครเลยมีแต่สภาพฉันตกเตียง

"อ้าวฝันหรอเนี่ย"

"ตื่นได้แล้วยัยพาราก้อย"ทำไมนายนี่แตดต่างกับในฝันจัง

"ตกเตียงหรอนี่ดูสภาพสิดูไม่ได้เลย"

"พอดีของตกนะเลยลงมาเก็บ"

"ลงมาเก็บไมเอาผ้าห่มลงมาด้วยละ"

"หาของเจอเเล้วว่าจาพับผ้าห่มนะ หิ..=_+"

"งั้นรีบแอบน้ำได้แล้ว"

"อาบไม่ใช่หรอ"

"เออ ฉันแค่ดูว่าเธอจาทักหรือเปล่าอะ"

"เหรอ"ฉันทักเสียงสูง

"งั้นฉันไปก่อน"

"อืม"

"เออ เมื่อคืนเธอได้ยินที่ฉันพูดไหมหลังจากคำว่าบายนะยัยพาราก้อย"

"เออออ ไม่รู้ฉันรู้ด้วยซ้ำว่าเธอบอกลา"

"งั้นฉันไปแล้วนะ"

"อืม"ไปสะได้ก็ดีเขินนะโว้ยได้ยินคำนี้มาจากไหนนี้ส่องกระจกดีกว่า

"ทำไมนหน้าแดงยังกะมะเขือเทศอย่างนี้นะนายนั้นเห็นไหมนี้"

กำลังสานุกเลย

ยังไงก็คอมเม้นกะโหวตด้วยน้าคะ