ตอน เราไม่เคยเป็นแฟนกันนะ

แต่เหตุการณ์ไม่คากฝันก็เกิดขึ้น

อีตานั้นสะดุดตกลงไปอีกรอบแถมยังดึงแขนฉันลงไปด้วย

"โอ๊ย"เสียงนายนั้น

"จ้ากๆๆๆๆ"เสียงฉัน

ตกลงไปอีกรอบแขนนายนั้นขูดเปนรอยยาว

"อีตาบ้าซุ่มซ่ามดีนะฉันเปนรัย"

"อย่าพูดมากเธอไม่เป็นไรแต่ฉันเป็นแผลมาช่วยหน่อย"

แล้วอีตาลุงแอ๊บแบ๊วก้อช่วยอีกรอบคราวนี้ยากกว่าเดิมเพราะนาย

นั้นแขนเจ็บลำบากฉันต้องดันนายนั้นขึ้นโคตรหนักเลย

แต่ก็ขึ้นมาได้โอย"เหนื่อยวะ"ฉันพูด

แล้วอีตลุงยามก็ให้ฉันยืมรถจักรยานขับกลับลายคิตตี้อีก

ฉันละไม่ชอบสีชมพูเลย

"บ้านนายอยู่ซอยไหน"ฉันพูด

"ซอย12รีบปั่นดิเร็วๆ"นายนั้นพูด

"ไม่ได้ปั่นยังพูดมากถ้านายไม่แขนเจ็บฉันจะไม่ปั่นให้นายหรอก"

"ฉันเป็นรุ่นพี่เธอนะเรียกพี่สิ"

"ปู่ ฉันจะเรียก"

"หนักกว่าเดิมยัยจอแบน"

"พูดมากปู่กุ้งแห้ง"

แล้วฉันก้อถึงบ้านนายนั้นจนได้แบบลำบากมาก

"จอดๆถึงบ้านพี่แล้ว"นายนั้นพูด

ฉันเบรกอย่างแรงจนนายนั้นหัวทิ่ม

"เธอกลับได้ละ"นายนั้นพูดอีกรอบ

"เบื่อโว้ยรู้ไหมบ้านฉันเอ้ยบ้านนู๋อยู่ซอย2ไกลจากซอย12มาก"

"ทนเอาหน่อยละกัน"

แล้วนายนั้นก้อเปิดประตูบ้านแต่

"พี่แขนเจ็บไม่ใช่เหรอ"

"ฉันโกหก" ไอ้พี่ยุนบ้าพูด

"ไอ้พี่บ้า  ไอ้พี่จอมโกหก"ฉันค้อนใส่พี่ยุน

แล้วอีตาเพ่ยุนก้อวิ่งเข้าบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น

"โอ๊ย ปวดเมื่อยร่างกายเมื่อคืนปั่นจักรยานไกลมากปวดขาไปหมดแถม

ยังโดนแม่ด่าเป็นจังหวะร็อกก็ฉันโคลนเต็มตัวสิแม่เลยด่าดีว่าพ่อมาช่วย

ฉันรักพ่อที่สุดเลย

แล้วฉันก้อปั่นจักรยานไปคืนตาลุงแล้วไปรร

พอมาถึงรร

"นี่ๆๆๆ"เสียงยัยฟ่างที่ดังมากๆๆ

"อะไร" ฉันพูด"

"ทุนไปเรียนต่อเกาหลีสำหรับนักเรียนที่สนใจติดต่อที่ครูปราณี"

"จิงเหรอ"ฉันตื่นเต้น

"จิงสิเธอก้อเรียนพิเศษภาษาเกาหลีได้เกือบปีละนี่"

"งั้นฉันจารองถามแม่ดู"

"อย่าลืมบอกแม่เธอละฉันอยากให้เธอไป"

ไม่ต้องสงสัยเลยคะว่าทำไมฉันถึงเรียนภาษาเกาหลีเพราะฉันชอบ

พี่ยุนนั้นเองฉันถึงเรียน(เหตุผลน่าฟัง)

ตอนเย็นวันนั้น

"แม่ขา"

"อะรัยลูก"

"คือ  คือ....."

"อะไร"

"คือนู๋อยากไปเป็นนักเรียนแลกเปลื่ยนคะ"

"อยากไปประเทศไหนละ"

"เกาหลี"

"ถ้าลูกคิดว่าลูกทำได้แม่ก็จาให้ไป"

"เย้แม่ใจดีจัง"

ฉันหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่

เดี๋ยวนี่ฉันก้อไม่ได้เหนพี่ยุนเลยที่รรไม่รู้ไปไหน

ตอนนี้ฉันก็รู้จักกะนายมีทมา2เดือนนายนี่น่ารักดี

หลงตัวเองนิดหน่อยแต่นายนี่ชอบยิ้มแบบมีเลศนัย

วันนี้วันเสาร์นายนี่ชวนฉันมากินเคเอฟซีอะคนในร้านไม่มีเลยนอกจาก

พวกเรากะพนักงาน

"ต้นหญ้า"นายนั้นพูด

"อะไย"ฉันพูดพร้อมมีแฮมเบอร์เกอร์เต็มปาก

"เราเลิกกันเถอะ"

ฉันหยุดทันที

"นายเป็นบ้าเหรอเราไม่เคยเปนแฟนกันนะ"

นายนั้นทามหน้าอึ้ง

"นี่เธอไม่เสียใจเหรอ"

"ไม่เลย"

"ทามไม"

"ก้อเราไม่ใช่แฟนกันนิ"แล้วก็หัวเราะ

"นี่เธอๆๆ................"