ตอน บ้านตระกูลคิมชอบใช้ความรุนแรงอะ
ระหว่างที่พวกเราเดินทางกลับบ้าน
"เจ็บท้องจัง"ฉันบ่นเป็นภาษาไทยจึงทำให้ทุกคนไม่
สนใจอะไรเพราะฟังไม่รู้เรื่องเหงื่อฉันเริ่มออกจน
พี่ยุนมาเอามือเช็ดเหงื่อที่หน้าฉันแล้วพูดว่า"อืม"
พูดแค่อืมพูดทำไมนี่ส่วนฉันจะตายแล้วปวดท้องอึจา
แย่แล้วแล้วฉันก็พูดกะพี่ยุนว่า"พี่ยุนบอกคุณน้าแวะ
ห้องน้ำได้ปะ"
"แม่"พี่ยุนพูด
"อะไร"คุณป้าพูด
"น้องปวดอึ"พี่ยุนมาพูด
"นู๋ต้นหญ้าจ๊ะใกล้จะถึงบ้านแล้วอดทนหน่อยนะแถวนี่ไม่มี
ห้องน้ำ"
ปวดจาแย่อยู่แล้วเหงื่อฉันแตก
"หลับตาสิ"พี่ยุนมาพูด
"ทาไม"ฉันตอบ แต่พี่ยุนมาไม่ตอบ
ฉันทำหน้าบึ่งหลับก้อได้ฉันหลับตาแล้วรู้สึกว่าของ
แข็งกระทบหัวแล้วสลบไป
ฉันตื่นขึ้นมาอีกที
"ยัยนี่ขึ้นอืดได้แน่เลย"เสียงคนๆนึง
"ว่างั้นวะ"เสียงคนอีกคน ฉันมองชัดก็พี่ยุนอีกับพี่ยุน
ซายืนจ้องหน้าฉัน
"นู๋เป็นไรไปอะพี่ยุนอี"ฉันหันหน้าไปทางพี่ยุนซา
"ฉันยุนซาไม่ใช่ยุนอี"
"เพล้ง"เสียงหน้าฉันเอง
"แล้วตกลงนู๋เปนไรอะพี่ยุนซา"
"ก็โดนยุนมาเอาลูกบาสของไอ้ยุนอีกกระแทกหัวเอาสิ
"
ฉันหันหน้าไปทางพี่ยุนมาแล้วหน้าบึ้ง
"โทด"พี่ยุนมาพูด
"แล้วไม่ปวดท้องแล้วหรอ"พี่ยุนอีพูด
"ลืมไปเลย"ฉันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
"กร๊าก กร๊ากๆๆ"เสียงฉัน
"จ๊าก ๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงพี่ยุนซิก
"ยัยโรคจิตรีบออกไปเลย"พี่ยุนซิกพูด
"พี่นั่นแหละเข้าห้องน้ำไม่ปิดประตู"ฉันพูด
"รีบออกไปเลยไม่งั้นฉันฉี่ใส่หน้าเธอ"
"ออกไปแล้วไอ้พี่ยุนบ้า"
แล้วพี่ยุนซิกก็ออกมาจากห้องแต่ฉันก็ไปเข้าด้านบน
แล้ว
"นี่ยุนซิกพาหมาไปเดินเล่นสิ"คุณป้าพูด
"แม่ที่จิงวันนี้ยัยต้นหญ้าต้องไปไม่ใช่หรอ"
"นู๋"ฉันชี้มาที่ตัวเอง
"ใช่เธอนั่นแหละ"พี่ยุนซิกพูด
"แต่น้องเขาไม่สบาย"คุณป้าพูด
"นู๋ไปก็ได้คะ"ฉันพูด
"โอยคนดีเหลือเกิน"พี่ยุนซิกพูด
"งั้นเธอก้อเอามันไปเดินเล่นสิ"พี่ยุนซิกพูกทำหน้า
หยิ่งๆ
"ไม่ได้ถ้าน้องไปลูกต้องไปด้วย"คุณป้าพูด
"แต่คุณป้าคะ"ฉันพูดยังไม่ทันจบ
"ไม่มีแต่ละนู๋ต้นหญ้า"คุณป้า
"เพราะพี่คนเดียวเลยพี่ยุนวอน"พี่ยุนซิกค้อนใส่พี่ยุน
วอน
"ช่วยไม่ได้คนมันหล่อ"พี่ยุนพูดหน้าตาเฉย
"แล้วตกลงจาไม่ต้องชื่อหมาหรอ"พี่ยุนซิกพูด
"เธอตั้งสิ"พี่ยุนวอนพูด
"นุ๋หรอ"ฉันชี้มาที่ตัวเอง
"อืม"พี่ยุนวอนพูด
"ตั้งสิ"พี่ยุนอีพูด
"อืม งั้นชื่อถั่วต้มดีไหมคะ"
"ฉันว่าถั่วเน่าดีกว่า"พี่ยุนมาพูด
"ก้อดีนะถั่วเน่าจำง่ายดี"ทุกคนลงมัตติ
แล้วฉันกะพี่ยุนซิกก็พาเจ้าถั่วเน่าไปออกกำลังกายกัน
ที่สวนสาธารณะ
ระหว่างที่วิ่งฉันก็พูดกับพี่ยุนซิกว่า
"ทามไมถึงยังไม่ตั้งชื่อมันละ"
"ก้อมาพึ่งได้ก่อนเธอมาไม่กี่วัน"
"ได้มาได้ไงอะ"
"ก้อพวกสาวๆที่หลงใหลพี่ยุนวอนเขาให้มาสิ"
"ยังว่าทามไมมันเปนตัวสีขาวน่ารักมาก"
"เหรอ"
"พี่ยุนซิกถามจิงๆนะสเปกพี่เปนไง"
"ถามไมชอบฉันหรอ"
ฉันหยุดกึก
"หยุดทามไมยัยจอแบน"
"ไม่มีไรหรอกพี่แล้วสเปกพี่เปนไง"
"อืม ตาสีฟ้า "
ตาฉันสีดำ
"ผิวขาว"
ฉันสีผิวเกือบขาว
"มีเชื้อสายเกาหลีนิดหน่อยก้อได้"
ฉันไม่มีเลย
"ชอบสีชมพู"
ฉันชอบสีดำ
"อึ๋ม ๆ"
ฉันจอแบน
"หมดละ"
สรุปว่าไม่ตรงกะฉันสักอย่าง
"ป๊อก เปนไรเหม่อลอย"
"โอยทามไมบ้านพี่ชอบใช้ความรุนแรงจัง"
ฉันหันหลังไปดูเจ้าถั่วเน่า
"พี่ยุนซิกถั่วเน่าละไปไหน"
"ไม่รู้สิ"
กำลังสานุกเลยคะ
ยังไงก้ออย่าลืมคอมเม้นกับโหวตนะคะ
จะได้มีกำลังใจในการแต่งคะ
ขอสนับสนุนให้ทุกคนแต่งสตอรี่กันเยอะๆนะคะ
ตอน เริ่มสนิทกับพวกพี่ๆตระกูลคิม
ณ โรงพยาบาล
ตื่นๆยัยหมูตื่น เสียงไอ้พี่ยุน
อะไรเล่าพี่
ตื่น8โมงแล้วเอ้ากินข้าวกินยาแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากโรงพยาบาลไปซื้อชุดนักเรียน
ค่า ..บ่นจนจาเป็นพ่อหนูละแล้วคุณป้าละ
ก้อขับรถออกไปตามพวกพี่ๆอะ
แล้วทำไมไม่โทรไปอะ
ตื่นสายจะตายไม่มีใครรับโทรศัพท์หรอก เอ้ารีบกินโจ๊กเร็ว
ไม่หิวอะ
หรือจาให้ป้อนพี่ยุนพูดพร้อมหยิบช้อน
กินก็ได้ฉันพูดพร้อมแย่งช้อนคืน
งั้นก็รีบกิน
ค่า
แล้วไอ้พี่ยุนซิกก็หลับรอฉันก็กินข้าวแล้วก็อาบน้ำคิดได้อย่างนึง
ไม่มีผ้าเช็ดตัวทำไงดี
เพ่ยุนซิกฉันเรียก ฉันเลยเรียกอีก เพ่ยุนซิก
อะไรเสียงเพ่ยุนงัวเงีย
ไม่มีผ้าเช็ดตัว
เดี๋ยวหยิบให้
เร็วดิฉันพูดเสียงรีบร้อน
แล้วเพ่ยุนก็หยิบมาให้ฉัน ฉันก็เอื้อมมือหยิบ
ลื่นๆๆ จ้ากฉันร้อง เท้าฉันไปโดนประตู ประตูเลยปิด
เป็นไรไหมยัยหมูอ้วน
ไม่เป็นโว้ยแค่ลื่นล้ม
ให้เข้าไปไหม
ไม่ต้อง .. ฉันร้องเสียงหลง
ทาไมพี่ยุนซิกพูน้ำเสียงกวนๆ
ก็ไม่มีเสื้อผ้านิ
เออ ลืมบอกไปแม่ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้าให้เธออยู่เดี๋ยวมานะ
ก้อไม่บอก
ก้อเธอไม่ถาม
พี่ยุนบ้า
ยัยเด็กบ๋อง
เถียงอะไรกันเสียงคนๆนึง
แม่ได้เอาเสื้อผ้ายัยนี่มาริเปล่า พี่ยุนพูด
เอามาสิ แล้วน้องอยู่ไหนมีแต่เสียง
อยู่นี่คะคุณป้าเสียงฉันพูด
อ้าวไปทำอะไรในห้องน้ำ
ออกไม่ได้ไม่มีเสื้อผ้าคะ
นี่เสื้อผ้าจ๊ะคุณป้ายื่นให้
ให้ช่วยเปลื่ยนไหมเสียงพวกพี่ๆที่เดินตามเข้ามา
ไม่เป็นไรคะแล้วฉันก็รีบเปลื่ยนเสื้อผ้า
พร้อมด้วยมีเสียงพวกพี่ๆดังเราะตามหลัง
เป็นกางเกงวอร์มเสื้อยืดสีดำ
แล้วพวกเราก็ออกเดินทางฉันขึ้นรถกับคุณป้าโดยมีพี่ยุนมา นั่งไปด้วย
ส่วนอีกคันคนที่เหลือก็นั่ง ทั้งรถเหมือนมีแต่คุณป้ากับฉัน
พี่ยุนมาโครตเงียบเลย แกทำหน้าเหมือนตกอยู่ภวงค์ของชีวิตเซ็งวะ
นี่ยัยหมูอ้วนลงรถเสียงไอ้พี่ยุนวอนพูด (ไรนี่เรียกฉันว่าหมูอ้วน
ฉันหันไปมองทุกคนลงจากรถหมดแล้วเข้าไปในร้านเสื้อผ้า
รีบลงเร็วดิคนอื่นเข้าไปในร้านหมดแล้วพี่ยุนวอนพูดอีก
คะฉันพูด แล้วฉันก็เดินไปพร้อมพี่ยุนวอน
พี่ยุนๆๆๆฉันพูดอั้มอึ้ง
ยุนวอน
เออใช่ พี่ยุนวอนอยู่ม.ไหน
กำลังจาม.6ไอ้ยุนซาด้วย
พี่ๆคนอื่นอะ
กำลังจาปี1กับปี2อะ
ทามไมพวกพี่ถึงอยู่ม.เดียวกะเพ่ยุนซิกอะเปนพี่
เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยทำให้พี่ต้องหยุดเรียนปีนึง
เหรอคะ แย่จังนะคะ
ไปกันเถอะพี่ว่าพี่ยุนวอนพูดเหมือนเศร้าใจกะเรื่องนั้น
คะไปกันเถอะฉันพูด
ทำไรกันอยู่นี่ช้าจังเลยพี่ยุนซิกพุด
ไม่มีไรหรอกพี่ยุนวอนพูด
แล้วเราก็มาเลื้อเสื้อผ้านักเรียน
ฉันกำลังเลือกกระโปรงอยู่พี่ยุนซาก้อเข้ามา
เอาแบบสั้นๆเลยน่ารักพี่ยุนวอนก็เข้ามาอีก
ยาวไปแบบนี่สั้นกว่าเข่าเลยเซ็กซี่พี่ยุนวอนพูด
พี่ยุนอีเข้ามาอีก สั้นแบบนี่เลยถึงเซ็กซี่
พี่ยุนซองเข้ามาอีก พี่ว่าเอาแบบคืบเดียวดีกว่า
แต่ละคนถือกระโปรงสั้นทั้งนั้น
ป็อกๆๆๆๆๆๆรู้ไหมเสียงไรนั้นคือเสียงโดนเขกหัวของพวกพี่ๆ
ทั้ง4คน
พี่ยุนมายื่นกระโปรงเลยเข่าประมาณ5เซนให้พร้อมทำสีหน้าเรียบเฉยแล้วยักคิ้วให้
ขอบคุณคะฉันพูดพร้อมแอบหัวเราะนิดหน่อย
แล้วฉันก็ไปเลือกเสื้อ
นี่ต้องไปเลือกเสื้อด้านในก่อนเสื้อด้านนอกค่อยเลือกพี่ยุนซิกพูด
แล้วฉันก็เข้าไปเลือกเสื้อด้านในกับเสื้อนอกแล้วก็ซื้อถุงเท้ารองเท้า
พวกพี่ๆก็ได้ชุดนักเรียนกันครบทุกคนแล้วพวกเรา
ก็ออกเดินทางกลับบ้าน
..
กำลังสะนุกยังไงก็ช่วยโหวตกะคอมเม้นด้วยนะคะเรื่องนี่
ตั้งใจแต่งที่สุดเลย ไฟท์ติ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ณ โรงพยาบาล
ตื่นๆยัยหมูตื่น เสียงไอ้พี่ยุน
อะไรเล่าพี่
ตื่น8โมงแล้วเอ้ากินข้าวกินยาแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากโรงพยาบาลไปซื้อชุดนักเรียน
ค่า ..บ่นจนจาเป็นพ่อหนูละแล้วคุณป้าละ
ก้อขับรถออกไปตามพวกพี่ๆอะ
แล้วทำไมไม่โทรไปอะ
ตื่นสายจะตายไม่มีใครรับโทรศัพท์หรอก เอ้ารีบกินโจ๊กเร็ว
ไม่หิวอะ
หรือจาให้ป้อนพี่ยุนพูดพร้อมหยิบช้อน
กินก็ได้ฉันพูดพร้อมแย่งช้อนคืน
งั้นก็รีบกิน
ค่า
แล้วไอ้พี่ยุนซิกก็หลับรอฉันก็กินข้าวแล้วก็อาบน้ำคิดได้อย่างนึง
ไม่มีผ้าเช็ดตัวทำไงดี
เพ่ยุนซิกฉันเรียก ฉันเลยเรียกอีก เพ่ยุนซิก
อะไรเสียงเพ่ยุนงัวเงีย
ไม่มีผ้าเช็ดตัว
เดี๋ยวหยิบให้
เร็วดิฉันพูดเสียงรีบร้อน
แล้วเพ่ยุนก็หยิบมาให้ฉัน ฉันก็เอื้อมมือหยิบ
ลื่นๆๆ จ้ากฉันร้อง เท้าฉันไปโดนประตู ประตูเลยปิด
เป็นไรไหมยัยหมูอ้วน
ไม่เป็นโว้ยแค่ลื่นล้ม
ให้เข้าไปไหม
ไม่ต้อง .. ฉันร้องเสียงหลง
ทาไมพี่ยุนซิกพูน้ำเสียงกวนๆ
ก็ไม่มีเสื้อผ้านิ
เออ ลืมบอกไปแม่ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้าให้เธออยู่เดี๋ยวมานะ
ก้อไม่บอก
ก้อเธอไม่ถาม
พี่ยุนบ้า
ยัยเด็กบ๋อง
เถียงอะไรกันเสียงคนๆนึง
แม่ได้เอาเสื้อผ้ายัยนี่มาริเปล่า พี่ยุนพูด
เอามาสิ แล้วน้องอยู่ไหนมีแต่เสียง
อยู่นี่คะคุณป้าเสียงฉันพูด
อ้าวไปทำอะไรในห้องน้ำ
ออกไม่ได้ไม่มีเสื้อผ้าคะ
นี่เสื้อผ้าจ๊ะคุณป้ายื่นให้
ให้ช่วยเปลื่ยนไหมเสียงพวกพี่ๆที่เดินตามเข้ามา
ไม่เป็นไรคะแล้วฉันก็รีบเปลื่ยนเสื้อผ้า
พร้อมด้วยมีเสียงพวกพี่ๆดังเราะตามหลัง
เป็นกางเกงวอร์มเสื้อยืดสีดำ
แล้วพวกเราก็ออกเดินทางฉันขึ้นรถกับคุณป้าโดยมีพี่ยุนมา นั่งไปด้วย
ส่วนอีกคันคนที่เหลือก็นั่ง ทั้งรถเหมือนมีแต่คุณป้ากับฉัน
พี่ยุนมาโครตเงียบเลย แกทำหน้าเหมือนตกอยู่ภวงค์ของชีวิตเซ็งวะ
นี่ยัยหมูอ้วนลงรถเสียงไอ้พี่ยุนวอนพูด (ไรนี่เรียกฉันว่าหมูอ้วน
ฉันหันไปมองทุกคนลงจากรถหมดแล้วเข้าไปในร้านเสื้อผ้า
รีบลงเร็วดิคนอื่นเข้าไปในร้านหมดแล้วพี่ยุนวอนพูดอีก
คะฉันพูด แล้วฉันก็เดินไปพร้อมพี่ยุนวอน
พี่ยุนๆๆๆฉันพูดอั้มอึ้ง
ยุนวอน
เออใช่ พี่ยุนวอนอยู่ม.ไหน
กำลังจาม.6ไอ้ยุนซาด้วย
พี่ๆคนอื่นอะ
กำลังจาปี1กับปี2อะ
ทามไมพวกพี่ถึงอยู่ม.เดียวกะเพ่ยุนซิกอะเปนพี่
เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยทำให้พี่ต้องหยุดเรียนปีนึง
เหรอคะ แย่จังนะคะ
ไปกันเถอะพี่ว่าพี่ยุนวอนพูดเหมือนเศร้าใจกะเรื่องนั้น
คะไปกันเถอะฉันพูด
ทำไรกันอยู่นี่ช้าจังเลยพี่ยุนซิกพุด
ไม่มีไรหรอกพี่ยุนวอนพูด
แล้วเราก็มาเลื้อเสื้อผ้านักเรียน
ฉันกำลังเลือกกระโปรงอยู่พี่ยุนซาก้อเข้ามา
เอาแบบสั้นๆเลยน่ารักพี่ยุนวอนก็เข้ามาอีก
ยาวไปแบบนี่สั้นกว่าเข่าเลยเซ็กซี่พี่ยุนวอนพูด
พี่ยุนอีเข้ามาอีก สั้นแบบนี่เลยถึงเซ็กซี่
พี่ยุนซองเข้ามาอีก พี่ว่าเอาแบบคืบเดียวดีกว่า
แต่ละคนถือกระโปรงสั้นทั้งนั้น
ป็อกๆๆๆๆๆๆรู้ไหมเสียงไรนั้นคือเสียงโดนเขกหัวของพวกพี่ๆ
ทั้ง4คน
พี่ยุนมายื่นกระโปรงเลยเข่าประมาณ5เซนให้พร้อมทำสีหน้าเรียบเฉยแล้วยักคิ้วให้
ขอบคุณคะฉันพูดพร้อมแอบหัวเราะนิดหน่อย
แล้วฉันก็ไปเลือกเสื้อ
นี่ต้องไปเลือกเสื้อด้านในก่อนเสื้อด้านนอกค่อยเลือกพี่ยุนซิกพูด
แล้วฉันก็เข้าไปเลือกเสื้อด้านในกับเสื้อนอกแล้วก็ซื้อถุงเท้ารองเท้า
พวกพี่ๆก็ได้ชุดนักเรียนกันครบทุกคนแล้วพวกเรา
ก็ออกเดินทางกลับบ้าน