ตอนโกหกแบบเนียนๆวนเวียนมาเลิฟกัน

"อ้าวยัยเด็กเปิ่น"พี่ยุนซิกพูด

"รู้จักกันเหรอ"คุณป้าพูดฉันกำลังจาตอบคำถามพียุนซิกก้อพูดแท

รกขึ้นมาว่า

"คือ ไม่รู้จักคับแค่พูดเฉยๆ"แล้วพี่ยุนซิกก็ขยิบตาให้ฉัน

"ใช่คะไม่รู้จัก 555"ฉันหัวเราะกลบเกลือน

"แล้วไป   ยุนซิกยืนทำไรอยู่มากินข้าวสิยุนมาตักข้าวให้น้องสิ"คุณป้าพูด

พี่ยุนมาไม่พูดตักข้าวให้พี่ยุนซิกเป็นใบ้หรือเปล่านิงงงงง

"นู๋ต้นหญ้าอยู่โรงเรียนไหนจ๊ะ"

"Heart Mind interคะ"ฉันตอบ

"อยู่ที่เดียวกับยุนซิกนิไม่เคยเห็นกันเหรอ"พี่ยุนวอนพูด

" คือว่า  พอดีนุ๋อยู่ม.4พี่ยุนม.5อยู่เลยไม่ค่อยเหนกานคะ"

"แล้วรู้ได้ไงว่าไอ้ยุนวิกอยู่ม.5"

ฉันเริ่มอั้มอึ้ง"คือเดาเอาคะ"ฉันตอบพร้อมเหงื่อที่พุดออกมา

"เลิกซักน้องเขาเถอะน่า"พี่ยุนวอนพูด

แล้วทุกคนก็เริ่มกินข้าวต่อ

"ตะเกียบคีบยากจัง"ฉันพูด

"เด๋ยวหยิบช้อนให้"พี่ยุนมาพูดกะฉันนึกว่าเป็นใบ้

"ไม่เป็นไรคะ"แล้วฉันก็คีบไปมาตะเกียบไปเสียบที่จมูกพี่ยุนอี

ทุกคนเอ๋อรับประทานกันหมด

"ไม่เป็นไร555"พี่ยุนอีพูดพร้อมตะเกียบออกมาพร้อมกับหัวเราะ

"ว่าแล้ว"พี่ยุนมาพูดแล้วเดินไปหยิบตะเกียบมาให้ฉัน

"ขอบคุณคะพี่ยุนมา"ฉันพูด

"อืม"พี่ยุนมาพูด

แล้วการกินข้าวก็จบลงแบบโหดๆวันนี้พี่ยุนอีล้างจานฉันเลยเช็ดโต๊ะ

แล้วฉันก้ออาบน้ำใส่ชุดนอนสีเขียวกางเกงขายาวเพราะอากาศเริ่มหนาว

ห้องที่ฉันอยู่ถึงจาไม่กว้างมากแต่ตกแต่งแบบแอ๊บแบ๊วสีชมพูไปหมดฉัน

แทบจะนอนไม่ได้นี่ก็สีทุ่มแล้วทำไมฉันนอนไม่หลับฉันขยับไปมาจน

แทบจาตกเตียงเลยตัดสินใจออกไปจากห้องพร้อมหยิบเสื้อกันหนาว

สีแดงออกไปด้านนอกฉันยืนกอดอกอยู่ด้านนอก

"หนาวหรอ"เสียงใครบางคน

"พี่ยุนซิก"ฉันพูด

"ว่าแล้วเธอต้องออกมา"

"ทามไม"

"ก็เพราะว่าเวลาของกรุงโซลกับประเทศไทยมันต่างกัน2ชมเพราะฉะนั้น

เธอเลยไม่ง่วงมันยังไม่ถึงเวลานอนของเธอ"

"ตอนนี่ไทยก็2ทุ่ม"

"ใช่ตอนนี้ไทย2ทุ่ม"

"แล้วพี่ไม่ง่วงเหรอ"

"ไม่"

ฉันรู้สึกอยากคลื่นไส้ขึ้นมา

"พี่ยุนจาอ้วก"แล้วฉันก็วิ่งไปอ้วกรู้สึกปวดท้องด้วฉันเลยรีบวิ่งมีแต่เสียง

พี่ยุนวิ่งตามมา ฉันแถบจาออกจากห้องน้ำไม่ได้เลยได้คลานออกมา

"พี่ยุนอี พี่ยุนวอน พี่ยุนซอง พี่ยุนมา พี่ยุนพี่ยุนซา รีบออกจากห้อง

ยัยเด็กแลกเปลื่ยนไม่สบาย"พี่ยุนซิกตะโกนเพราะหิ้วปีกฉัน

แล้วพวกพี่ๆก็วิ่งออกมาจากห้องพี่ยุนอีตัวเข้ามาอุ้มฉัน(อุ้มได้ไงวะตัว

หนัก) แล้วฉันก็ตื่นมาอีกทีที่โรงพยาบาลฉนดูเวลาตี2มองไปรอบๆเห็น

แต่คุณป้ากับพี่ยุนซิกคุณป้านอนหลับแล้วไอ้พี่ยุนกำลังจะหลับ

"พี่ยุน พี่ยุน"ฉันเรียก

"ไร"

"ฉันเปนไร"

"ก็หมอบอกว่าเธอกินอาหารไม่สะอาด"

"นู๋ก็กินสะอาดหมดนี่"

"นึกดีๆ"

"ออคึดออกแล้วก่อนจะไปมาเกาหลีนู๋เวะกินปลาหมึกย่างแถวหน้าสนาม

บินอะพอดีอยากกิน"

"ว่าแล้วเธอต้องโลภมาก"

"ค่าๆๆขอโทดคะพี่แล้วคนอื่นละ"

"เขาไม่ได้เป็นญาติเธอนี่ต้องอยู่เเธอเขากลับกันหมดมีแต่แม่กับฉัน

ที่จริงฉันไม่ได้ห่วงเธอนะแต่อยากอยู่เพื่อนแม่"

"ค่า  คุณพี่สุดหล่อ"

"นอนได้แล้วเก็บแรงไปซื้อชุดนักเรียนเถอะ"

"พี่ก็นอนดิ"

"เออ"

ฉันไม่คิดไม่ฝันเลยจะได้อยู่ใกล้กับพี่ยุนซิกแบบนี่คนที่ฉันชอบมาหลายปี

มีความสุขจัง

จาเป็นไงต่อไปก็ช่วยโหวตกะคอมเม้น

ด้วยนะคะอิอิอิ