ตอน รอดตัวไป

หมายเหตุ.. บ้านตระกูลคิมจะไม่ค่อยชอบเรียกต้นหญ้า

ว่าน้องแต่ต้นหญ้าก้อเรียกพวกพี่ว่าพี่เพื่อเคารพไม่

ต้องสงสัยว่าตอนก่อนๆทำไมต้นหญ้าชอบเรียกชื่อๆพวกพี่ๆสลับกัน

เพราะพี่ๆในบ้านชื่อนำหน้าด้วยยุนเลยลืม  แล้วตอน

ที่ต้นหญ้าหยุดเวลาก็ไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้เป็นแค่

ความคิดบ้าๆบอๆของต้นหญ้า

.................................................................................

"แล้วจะทำไงอะถั่วเน่าหายอะ"ฉันพูด

"เธอนั่นแหละ"พี่ยุนซิกพูด

"นี่ไม่ใช่เวลามาโทษกันนะเพ่"ฉันพูดด้วยความโมโห

"เออ งั้นไปตามหากันเธอไปทางขวาถ้าหาไม่เจอก้อ

ไปทางนู้นส่วนที่จะไปทางซ้ายกับทางนั้น"

"คะพี่งั้นถ้าใครหาเจอหรือไม่เจอก็ก้อมาเจอกันที่นี่นะ

คะ"

"อืม"

"ไฟท์ติ้งคะ"

"ไฟท์ติ้ง"

แล้วฉันก้อวิ่งหาจนเหนื่อยแต่ก็หาไม่เจอแล้วก็กลับมา

ที่เดิมเห็นพี่ยุนนั่นอยู่ด้วยสภาพหอบ

"พี่ยุน"

"อะไร"

"หาไม่เจอเหรอ"

"เออ"

"ทำไงดีอะ"

"เพราะเธอคนเดียวนั่นแหละเธออะต้นเหตุจุ้นไม่เข้า

เรื่อง"

"พี่ยุนซิกมากเกินไปละนะ"

"ทำไมจาทำอะไร"

แล้วฉันก็กัดแก้มพี่ยุน

"โอ๊ยยัยบ้าเธอเป็นหมาหรือไงนี่"

พี่ยุนก้อมากัดแก้มฉันบ้าง แต่ ฉันร้อนหน้าไปหมด

แต่ฉันทำเนียนถีบเพ่ยุนตกลงไปเรย555

"โอ๊ยยัยช้างน้ำแรงเยอะจัง"

แล้วเพ่ยุนซิกก็ไล่ถีบฉันไปตลอดทาง

เพ่ยุนซิกกำลังจาถีบฉัน

"เดี๋ยวเพ่ยุนซิกนู๋ยอมละ"

"เออ กว่ายอมถึงบ้านพอดี"

"เพ่ยุนซิกทำไงดีถั่วเน่าหาย"

"ก็แอบย่องเข้าไปสิ"

"โอเคคะ"

"อืม"เพ่ยุนพี่แล้วทำหน้าตาเหมือนโจรย่องเบา

แล้วเราสองคนก็คลานเข้าไปแบบสภาพทุเรศมากๆ

"ทามไร"เสียงเพ่ยุนมาจอมเรียบเฉยพูด

"พวกเราผิดไปแล้วต่อไปพวกเราจาไม่ทามอีก"ฉัน

กับเพ่ยุนซิกพูดพร้อมกัน

"เป็นไรของพวกเธอ"เพ่ยุนอีพูด

แล้วเราสองคนก็เงยหน้า

"ถั่วเน่า"เราสองคนพูดพร้อมกันอีก

"คิดถึงถั่วเน่าจัง"ฉันพูด

แล้วฉันก็เข้าไปกอด.....

"นิ ยัยหมูอ้วน ปล่อยได้ละเธอกอดฉันทำไม"พี่ยุนซิก

พูด

อ้าวนี่ฉันกอดเพ่ยุนอยู่หรอนี่

"โทดทีเพ่ลืมตัวก็เพ่ยุนซิกหน้าเหมือนถะ ถะ ถะ"

"ว่าฉันหน้าเหมือนถั่วเน่าหรอ"

แล้วไอ้เพ่ยุนก้อไล่ถีบฉันอีกรอบ

"ต้นหญ้าๆๆๆๆๆๆ"เสียงคุณป้า

"คะ"ฉันพูด

"สงสัยทางบ้านเธอโทรมานะเพราะอะไรไม่รู้ไม่รู้เรื่อง

อะ"

"ขอบคุณคะคุณป้า"แล้วฉันก้อเดินมารับโทรศัพท์

"ฝากไว้ก่อนเถอะยัยหมูอ้วน"

"แบร่"ฉันแลบลิ้นใส่

นี่คือการคุยโทรศัพท์ของฉันกับแม่

"สวัสดีคะ"

"ลูกต้นหญ้าใช่ไหม"

"คะแม่"

"ไม่รู้ใครรับสายเมื่อกี้พูดไม่รู้เรื่องเลย"

"ไม่ใช่คะแม่นี่คุณป้าเจ้าของบ้าน"

"แม่ว่ามนุษย์ต่างดาวแน่เลยพูดอะไรไม่รู้เรื่อง"

"ไม่ใช่คะแม่คุณป้า"

"แต่แม่ว่าใช่"

"ไม่ใช่คะ"

"ใช่"

"ใช่ก้อใช่คะ(แม่นี่จิงๆเลยต้องเถียงให้ได้)"

แล้วแม่ก็พูดสะยาวเหยียดว่าอยู่บ้านกับผู้ชายต้อง

ระมัดระวังตัวพูดตั้งแม่1ทุ่มจน3ทุ่มจนเพ่ยุนมาที่

พูดน้อยยังพูดว่า

"แม่เธอเป็นดีเจคลื่นไหนเปล่าเนี้ย"

"แม่นู๋ว่าแค่ก่อนนะนู๋ง่วงอะ"

"อย่าเพิ่ง แม่ส่งแก้วตัวโปรดของลูกไปอะ"

"ขอบคุณค่า"

"แล้วลูกได้ให้จดหมายคุณน้ายังแม่อุตส่าห์เปิดดิคส์

ภาษาเกาหลีนะ"

อุ้ยทำไงดีหลอกแม่ดีกว่า"ให้แล้วค่างั้นแค่นี่นะคะ"

" อย่าไปอยู่กับพวกพี่เขาสองต่องสองนะ"

"ค่า"

แล้วฉันก้อวางสาย

"คุยเสร็จแล้วใช่ไหม"อยู่ดีๆเพ่ยุนซิกก็แวบจากไหนไม่รู้

"สะ สะ สะ เสร็จแล้ว"ฉันพูดเสียงสั่น

"งั้นดี"พี่ยุนยิ้มมีเลศนัย

อยู๋ดีๆๆเพ่ยุนก้อเอาเค้ก1ปอนแปะหน้าฉ้านเต็มๆ

"จ้ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"ฉันร้อง

แล้วค่ำนั่นฉันกลับเพ่ยุนซิกก็เปิดสึกวันแดงเดือด

คุณป้าไม่ว่าแต่พูดว่า"ถ้าเป็นไรขึ้นมาเบอร์

โรงพยาบาลวางข้างโทรศัพท์แล้วนะป้าไป

นอนก่อนนะ นู๋ต้นหญ้าอย่ายั้งมือนะไฟท์ติ้ง"

คุณป้ายิ้มแล้วขึ้นบ้านไป

สนุกไหมคะยังไงก้อช่วย

โหวตกับคอมเม้นด้วยนะคะ

นะคะคอมเม้นหน่อยนะคะ