ตอน   โรคสอดรู้สอดเห็นของฉันกำเริบกับความลับ

แล้วพวกเราก้อปีนเขา(ก้อเดินขึ้นเขา)กันอย่างเหน็ด

เหนื่อยแต่สนุกสนานพอเที่ยงพวกเราก็กินข้าวกล่อง

ที่คุณน้าทำอร่อยมากฉันกินหมดก่อนเพื่อนพวกพี่มอง

อย่างเอือมระอาในการกินเร็วของฉัน

พอกินเสร็จยุนซิกเดินไปทางอื่นส่วนพี่คนอื่นนั่ง

กินกันอย่างไม่สนใจน้องชายเลย

"พี่ยุนซิก"

"....."

"เปงไรหรอ"

"...."

"พี่อะตอบหน่อย"

"แค่คิดอะไรไปเพลินๆอะ"

"คิดถึงพี่ยาหยีหรอ(พี่ยาหยีคือแฟนเก่าพี่ยุนซิ

ก  ไม่ต้องสงสัยทำไมรู้เพราะฉันสอดรู้สอดเห็น

คู่นี้รักกันน่าอ้วกมาก)"

" ใครบอก"พี่ยุนซิกเริ่มอารมณ์บ่จอย

"นู๋บอกไงพี่" ^_^

" ไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ

"โด่ พี่พูดเล่นหน่อยไม่ได้"

"พี่บอกเหอะ" หน้าฉันเริ่มโมโหแล้วโรคสอดรู้สอด

ก็เห็นกำเริบจนได้เพราะหน้าฉันเริ่มแดงมาก

"บอกก็ได้  ก็ยาหยีโทรมาหาบอกว่ากลับมาคบ

กันเหอะ"

"แล้วพี่บอกว่าไง"

"พี่บอกปวดอุนจิแค่นี้ก่อนนะ"

"พี่ยุนอย่านอกเรื่อง"

"พี่ก้อเลยบอกว่าขอคิดดูก่อน"

"แล้วไงต่ออะ"

"สอดรูสอดเห็นเกินไปละยัยต้นหญ้า"

"ค่า ไม่ถามละ"

"ออ ฉันถามเธอหน่อย"

"ไร"

"ถามไมตอนอยู่ไทยอะเธอไม่ค่อยเรียกฉันว่าพี่

แต่อยู่เกาหลีนี่เรียกได้ทั้งวี่ทั้งวัน"

"ก้อพอเห็นพี่ใกล้ทุกวันก็รุ้ว่าพี่หน้าแก่นิ"

"ยัยต้นหญ้า"แล้วไอ้พี่ยุนซิก้อแตะฉันอย่างกะผู้ชาย

ไล่เเตะผู้ชายนะ

คนอื่นเห็นเราก็หัวเราะกันใหญ่เลย

แล้วพวกเราก็กลับบ้าน

"โอ๊ยถึงบ้านแล้ว"ฉันพูด

"ไม่ต้องพูดคนเขาก็รู้หมดแล้ว"คนลึกลับพูด

ฉันหันหลังไปเพราะเสียงไม่คุ้น

" คุณเปงใครคะ"ฉันพูด

"อ้าวยุนเค" พี่ยุนอีพูด

"ดี ยุนอี"

" กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่อะ"พี่ยุนวอนพูดอีก

"ออ พึ่งกลับมาอะ  "

"แล้วฉันก็กระเถิบไปหาพี่ยุนซาระหว่างพวกพี่ๆกับ

พี่ยุนคุงยุนเคอะไรพูดกันอย่างสุกสนาน

"พี่ยุนซาใครอะพี่ยุนอี"

" ลูกคนที่5ขอบ้านหลังนี่ยุนซิกเลยชื่อว่ายุนซิกไง

เพราะเปงลูกคนที่6"

"อออย่างนี่นี้เองยังว่าทามไมพี่ยุนซิกถึงชื่อนี่"

"แต่ที่จิงมีอีกคน"พี่ยุนซาพูดเสียงเบาๆ

"หมายถึงใครคะ" พี่ยุนซาไม่ตอบเดินเข้าห้องไป

ใครอีกนะเปงลูกอีกคนแค่6คนจาแย่อยู่แล้ว

ระหว่างที่ฉันคิดไอ้พวกพี่ๆยุนทั้งหลายก็

ยกฉันแบบแห่นางแมวเข้าโยนเข้าไปในห้อง

ว้ากกำลังสานุกพาเข้าห้อง

ทำไมแล้วอะไรจะเกิดไรขึ้น

ถ้านุกก็โหวตกับเม้นเยอะๆนะคะ

ตอน   สุดท้ายคือฉันที่โดนหลอก (ไม่ยอม)

ฉันถึงกับพูดไม่ออก 

" วิ้ด " เสียงฉัน (นี่คือเสียงหยุดเวลาฉันจะผิวปากทุกอย่างรอบตัวจะหยุด

ไม่ว่าจะเป็นเข็มนาฬิกาตอนนี้พี่ยุนซาอ้าปาก ตลกชะมัด แต่การหยุดเวลา

ไม่ค่อยดีหรอกนะเพราะมันจะเหนื่อยแล้วถ้าฉันผิวปากอีกรอบ

จะทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิม

)

ทำไงดีจะตอบว่าไงดีนี้ เอางี้ดีกว่าฉันเดินกลับไปที่ห้องแต่ฉันก็

ตัดสินใจ

" วิ้ด" ฉันตัดสินใจผิวปากทุกสิ่งทุกอย่างเป็นปกติ

"นี่ต้นหญ้าพี่รู้สึกเหมื่อยปากยังไงไม่รู้อะ"

"งั้นนู๋ไปอาบน้ำก่อนนะคะ"ฉันเดินมาหน้าตาเฉย

ปล่อยให้พี่ยุนซางงกับอาการเมื่อยของตนแล้วฉันก็ไปอาบน้ำ

ตอนเช้า

ฉันอาบน้ำเสร็จก็6โมงพี่ยุนซาก็เข้าไปนอนตั้งแต่ฉันอาบน้ำละมั้ง

ส่วนคนอื่นคงหลับเป็นตายพี่ยุนซิกหลับจะเป็นไงนะแล้วฉันก็เดินไปกิน

น้ำที่ตู้เย็นแล้วมองโน๊ตที่คุณป้าทิ้งไว้

" นู๋ต้นหญ้าป้าฝากปลุกพวกพี่ๆเขาด้วยพวกพี่เขาตื่นสายจะมีคนมานะ

ปล.ถ้าไม่ตื่นน้ำราดได้"

"คุณป้าโหดจังเลย ^=^"

แล้วฉันก็ตัดสินใจไปปลุกพี่ยุนซิกก่อน

"พี่ยุนซิกตื่นๆๆๆๆๆๆ  ปั๊กๆๆๆ(เสียงเคาะประตู)"

ไม่มีการตอบรับ

"พี่ยุนซิก บ้านไฟไหม้แล้ว"

ไม่ได้การตอบรับเช่นกัน

"พี่ยุกซิกนู๋ตกบันได"

ไม่ตอบรับอีกละ

ฉันตัดใจเปิดประตู อ้าวไม่ได้ล็อกฟระ

พี่ยุนซิกนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงสภาพอุบาดแต่ก็ยังหล่อฟระกร๊าก

หล่อระเบิดจะละลายแต่ฉันก็ทำเฉยๆไว้เราเป็น(ผู้หญิง)นะ

"พี่ยุนตื่นฉันยื่นอยู่ขอบเตียง"

"พี่ยุนซิก  สุดขี้เหร่ตื่นเริ่มจะมีน้ำโหแล้วนะ"

"ตื่นตั้งนานละ เธอเสียงเหมือนหมูกำลังจะโดนเชือดเลย"

" นินู๋เป็นคนนะพี่ยุนซิกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"เหรอ ขอสองนาทีนะง่วง"

"ไม่ได้นะพี่"

"ทำไม"

"จ๊อกๆๆๆๆๆ" เสียงท้องฉัน  "ร้องอะไรตอนนี้ฟระ"

" หิวข้าวก็ไม่บอก"

" ไม่ได้หิว"

"งั้นมานี่"

พี่ยุนซิกพาฉันเดินไปห้องพี่ยุนมาจับมือด้วยใจจะละลายแต่สีหน้าฉัน

เรียบเฉย

"พี่ยุนมา หมูหิวข้าว"ไอ้พี่ยุนซิกยืนอยู่หน้าประตูห้องพี่ยุนมา

สภาพดูไม่จืดขี้ตาไม่แคะเลย

พี่ยุนมาเปิดประตูออกมา

" จะกินไรหมู"

" เออ....^0^ "ฉันกำลังจาอ้าปาก

"ต้มยำรำ"

" พี่ยุนซิกต้มยำรำไรไม่เคยได้ยิน"

"ก็หมูกินรำ"

"กร๊ากกกกกกกกกก"

" ไปปลุกพวกพี่ต่อหมู ซิกหุงข้าว" ประหยัดคำพูดเพื่อไรนี่พี่ยุนมา

"นี่ยัยหมูปลุกพี่ฉันดิ"

" แบร่" ฉันแลบลิ้น

พี่ยุนซิกเดินมา

" ตึก"รู้ไหมเสียงไรเสียงพี่ยุนซิกล้ม

ฉันรีบถลาเข้า

"พี่ยุนซิกเปงไร"

"ไม่เป็นไรพื้นลื้นอะ"

"55555+" ^_^

" ไม่ต้องเย้ยฟ้าท้าดินฉันเลย"

"นั้นมันละครพี่"

บทของยุนซิก

ยุนซิกเดินไปแต่เขาหันหลังกลับไปมองต้นหญ้าพลางมอง

เธอด้วยสีหน้าขำเพราะเขาแกล้งล้มเพื่อดูสีหน้าเธอจะเป็นเพราะเขา

เกลียดยัยต้นหญ้ามากที่ชอบแลบลิ้นเขาเลยแกล้งเธอ

ณ โต๊ะกินข้าว

ฉันไม่ถนัดเลยนั่งกินข้าวกับพวกเพ่ๆทำตัวไม่ถูกแต่ละคนก็หล่อบาด

ไส้ติ่ง

" ต้นหญ้าเป็นไร"พี่ยุนอีพูด

"ไม่เป็นไรคะ"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

"งั้นนู๋ไม่เกรงใจนะคะ"

แล้วฉันก็จัดการกินอาหารตรงหน้าแบบอาจารย์แม่ต้องกริ๊ดเพราะกิริยา

ไม่สุภาพสะเลยสีหน้าพี่ๆทุกคนจึงเป็นแบบนี่ "oOo"

"ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงบอกว่ามีคนมาบ้าน

"พี่ยุนซาเดินไปดู"

แล้วมองจอภาพทันสมัยวะเห็นหน้าคนมาบ้านด้วยฉันมองไม่ชัด

เลยไปดูด้วย

"นั้นใครครับ"พี่ยุนซาพูดผ่านจอมอนิเตอร์

"ออ น้าเป็นคนที่แม่นู๋ส่งมาอยู่เป็นเพื่อนนู๋ต้นยาอะไรนี่ละจ้า"พูดชื่อผิดอีก

"ออ พี่ยุนซาแม่พวกพี่เขียนโน็ตบอกว่ามีคนจะมาอยู่" ฉันพูด

"งั้นเชิญเข้ามาครับ"พี่ยุนซาพูด

ทันทีที่คุณน้าเดินเข้ามาพี่ๆก็เข้าไปกอดยกเว้นพี่ยุนซิกกะพี่ยุนมานั่ง

กินข้าวแบบไม่รู้สึกรู้สา  บ้าชะมัด_-

"ผมคิดถึงน้าจังครับ"พี่ยุนวอนพูด

"จ้า"

"คุณน้าไหนบอกว่าไปทำงานต่างประเทศไงครับ"

"ออ น้าว่าจะไปนั่นแหละแต่เขาเต็มแล้ว แล้วแม่พวกนู่ๆก็บอก

ว่าเด็กแลกเปลี่ยนเป็นผู้หญิงอยู่บ้านกับผู้ชายเยอะๆไม่ดีมันไม่งามนะ"

" เรื่องจิงโผมก็ไม่คิดทำอะไรหมูหรอกครับ"พี่ยุนวอนพูดพร้อม

หันหน้ามาทางฉัน

"ไปว่าน้องเขาเดี๋ยวตีสะให้เข็ด"

"อิอิอิอิอิอิอิอิ" ทุกคนหัวเราะ

"น้าไปเก็บของก่อนนะออนู๋ต้นยาน้าชื่อจินยอนนะ"

"คือๆๆๆเออ...."ไม่ทันจะพูดว่าชื่อต้นหญ้าเข้าห้องไปแล้ว

แล้วทุกคนก็กลับมาที่โต๊ะ

"น้าเขาก็ขี้ลืมอย่างนี้แหละหรือไม่แม่อาจจะพูดไม่ชัดนะน้าเขา

เลยฟังไม่รู้เรื่อง"พี่ยุนอีพูด

" ไม่เป็นไรหรอกคะพี่ยุนอี" พี่ยุนอีนี่เป็นคนที่หล่อสุภาพมาก

แต่แววตาพี่เขาเหมือนพี่แต่เรื่องเศร้าอ่า

" จ้องหน้าพี่ทำไม" พี่ยุนอีพูด

" เออ ออพี่ดีนับขี้แมงวันบนหน้าว่ามันเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานปะ"

"ประสาท"พี่ยุนมาพูด

" รีบกินสะ"พี่ยุนมาพูดอีกรอบ

" พี่ยุนมาเขาบอกให้กินก็กินซิ" พี่ยุนอีพูด

"ค คะคคะ"ฉันพูดเขิน

"พวกพี่คะอีก1อาทิตย์จะเปิดเทอมแล้วอะทำไงดีคะ"

" OoO"หน้าทุกคน

"ทำไมคะกว่าจะเปิดเทอมอีกหนึ่งเดือน"

"OoO"หน้าฉัน

วันต่อมา

ฉันตื่นมาตี5ปรากฎว่าทุกคนเตรียมข้าวของกันเหมือนจะไปไหน

"จะไปไหนกันคะ"

"จะไปปีนเขาจ๊ะนู๋ต้นหญ้า"คุณป้าพูด

"ปีนเผื่อด้วยนะคะทุกคนเอาใจช่วย"

"นู๋ต้องไปด้วย"คุณน้าคนดูแลพูด

"นู๋ปืนไม่เปนนะคะ"

" ไม่ยากหรอกเดี๋ยวพี่สอน"พี่ยุนซษพูด

"ไปหลอกน้อง" พี่ยุนวอนพูด

" ไปอาบน้ำนะแล้วรีบจัดของ7โมงออกเดินทาง"พี่ยุนอีพูด

" แล้วทำไมตื่นเช้าจังคะ"

"พี่ว่าจะไปเซเว่นไปซื้อของกินนะจะเอาไรไหม"พี่ยุนอีพูดยิ้ม

" หมูเขาไม่กินขนมหรอกเขากินรำ"พี่ยุนซิกกับพี่ยุนวอนพูดพร้อมกัน

" พวกพี่อะ" หน้าฉันเป็นตูดเป็ด

แล้วพวกเราก็ออกเดินทาง

ตลอดทางพี่ยุนอีนั่งดมยาตลอดทางเพราะจะอ้วก

"พี่ยุนมานั่งดูวิว"

พี่ยุนวอนนั่งคุยโทรศัพท์

พี่ยุนซิกหลับเป็นตาย

ส่วนพี่ยุนซากำลังเอาปลาหมึกเส้นแหย่หัวฉันแล้วก็เอามัดคอมัดหัว

ฉัน

"พี่ยุนซาหายใจไม่ออก"

"เดี๋ยวก่อนดิ"

"จะทำไรอะ"

พี่ยุนซาหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูป

"ว้ากถ่ายทำไมพี่เอาไว้ขู่เธอตอนเธอจะแฉ"

"นู๋จะแฉไรพี่"

" ไม่มีไรหรอกพี่พูดงั้นๆอะ รีบกินปลาหมึกเส้นบนหัวและคอและหน้าเธอสะ"

"โอยพี่อะ"

"กินไปเลย"

ฉันมองไปเบาะหลังคุณป้ากับคุณน้าก็หลับ

" พี่ยุนซาทำไมถึงไม่ขับรถมาอะ"

"ไกลอะจ้างรถตู้ดีกว่าจะได้ไม่ต้องเอารถสองคันมา"

"แต่มันก็ไม่ไกลมากนะ"

" หุบปากน้า กินปลาหมึก"

"นู๋อิ่มอะ"

"กินไป"

"พี่ยุนซาปีนเขายากมั้ย"

"ยากมาก

"พี่เคยพลาดปะ"

"เคยสิ เป็นแผลเลย"

"นู๋ปีนไม่เป็นอะกลัว"

"หลอกเด็ก"เสียงพี่ยุนมา

"หุบปากน้าพี่ยุนมา"พี่ยุนซาพูด

"หุบเรื่องไรอะพี่"

"ไม่ต้องรู้หรอกน้า"

"แต่อยากรู้อะ"

" ไม่ต้องรู้สักเรื่องได้ปะ"

"คะ"

"ฉันนอนละน้า"พี่ยุนซาพูด

คนทั้งรถหลับข้างขวาฉันพี่ยุนซาข้างซ้ายพี่ยุนซิกย้ายที่กับพี่ยุนมาเพราะ

พี่ยุนมาบ่นว่าฉันไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน ก้อคนมันนอนไม่หลับอะให้ทำ

ไง แล้วตอนนี้คุณน้ากับคุณป้าที่นั่งหลังสุดก็หลับเกิดพี่ยุนซิกเห็น

ฉันน่ารักแอบหอมแก้มฉันจะว่าไง

ตอนนี่คนทั้งรถหลับหมดทำไมฉันไม่หลับออลืมลุงคนขับรถไม่หลับ

ถ้าหลับฉันตายแน่

"นี่ยัยหมูทำไมไม่หลับ"พี่ยุนซิกด้วยอาการคนพึ่งตื่นนอน

“ ก็ไม่ง่วงอะ”

“เหรอ”

“ พี่ทำไมไม่เอาถั่วเน่ามาละ”

“ไม่ได้หรอกลำบากเปล่าๆ”

“ นี่พี่ตอนไปรรนู๋จะไปไง”

“ออ เธอก้อขึ้นรถเมล์”

“แล้วพี่ละ”

“พี่ก็ขับมอไซค์”

“ไงเปงงี้อะ”

“ไม่รู้”

“นู๋ติดรถไปกับพวกพี่ๆคนอื่นได้ไหม”

“ รถเต็มเธอไปไม่ได้หรอกขึ้นรถเมล์ไป”

“พี่ยุนซิกเห็นแก่ตัวอะ”

“แล้วแต่จะคิดนะ”

“ ปั๊กๆๆๆๆๆๆๆ” เสียงหัวโขกกับรถ

“โอยๆๆๆ”เสียงฉันกับไอ้พี่ยุนซิก

“ถึงแล้วจ๊ะ”คุณลุงคนขับรถบอก

“ ตื่นๆๆๆๆๆทุกคน แม่ๆๆ พวกพี่ด้วย”พี่ยุนซิกตะโกน

“จะตะโกนทำไมละ”ฉันพูด

“เรื่องของฉันน้า”พี่ยุนซิกขมวดคิ้ว

แล้วทุกคนก็ลงจากรถ

ทุกคนก็แบกเป้เล็กคนละเป้

“พี่ยุนซานู๋ไม่มีอุปกรณ์ปีนเขาอะ”

“ยืมพี่ก็ได้”พี่ยุนซาพูดแล้วยิ้ม

แล้วพวกเราก็เดินขึ้นเขา

“พี่ยุนซิกเมื่อไหร่เราจะปีนเขา แล้วมันน่ากลัวไหมอะ”

“ ใครอำเธอนี่ ปีนเขาก็คือเดินขึ้นเขา ยัยหมูโง่เอ้ย” พี่ยุนซิกพูดเสร็จแล้วหัวเราะ

“พี่ยุนซาหรอกนู๋อะ”ฉันพูด

“ 5555555555555555555+”เสียงทุกคน

“ ตึกๆๆ” เสียงฉัน

“โอยๆๆเจ็บอะ” 

คือฉันรีบเดินเพราะงอนเลยสะดุดก้อนหินหกล้ม

“555555555”ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง

“ ซวยซ้ำซวยซ้อน”พี่ยุนมาพูดสีหน้าเรียบเฉย

สนุกไหมคะยังไงก็โหวตกะเม้นด้วยนะคะ

ใครไม่โหวตไม่เม้นขอให้สิวขึ้นเต็มหน้าเลย

อิอิอิอิออิ