"นี่พวกแกสองคนหายไปไหนมาว่ะ"
"ก้อ.."เผาไหม้พยายามที่จะตอบแต่เสียงก้อถูกกลบเมื่อยัยแจนโผล่มากลางวง
"ฉันไปทางป่อกะแม่แกก็บอกว่า..แกไปเมืองนอก บอกกันมาตรงๆเรยว่าแกสองคนมีความลับอะไรที่ยังไม่บอกเพื่อนว่ะ"
"เอ่อ.."
"แกท้องใช่ไหม"ยัยเจียนแทรก
"เผาแกรู้ว่ามันบาปแกก้อยังทำ ทำไมว่ะ ตั้งแต่คบกับหมอนั้นแกก็กลายเป็นคนอื่น"
"คนอื่น"เผาไหม้ตะคอกกลับ ทำไมทุกคนต้องมองว่าเธอเลวด้วย เธอเลวจริงๆหรอ เธอน้ำตาไหล เท่าที่จำได้เพื่อนของเธอจะรู้จักตัวตนของเธอ ทำไมวันนี้ทุกคนถึงไม่ยอมที่จะฟังเธออธิบาย เพราะอะไร
"เฮ้ย...แกร้องไห้ทำไมว่ะ"
"อือๆฮือๆก้อพวกแกหาว่าฉันเลว"
"..."
"พวกแกเป็นอะไร ทำไมไม่ยอมฟังที่ฉันจะอธิบายว่ะ"
"...."
"ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกแกคิด"
"...."
"ถ้าพวกแกคิดว่าฉันเลว ฉันก้อขอเดินจากไป"
"..........."
"เผา"อยู่ๆยัยแจนก็พูดขึ้น
"คัยๆก็พูดว่าแกเป็นแบบนั้น
"แล้วพวกแกก็เชื่อ"
"อือ"
"ดีจัง รู้ไหมการที่ฉันโดนคนทั้งโลกประนาม มันไม่เท่ากับการถูกเพื่อนดูถูกฉันนะโว้ย"
"คือ.."
"ฉันเกือบตาย แต่สิ่งที่ได้ก้อแค่นี้"
"เฮ..พวกเธอเป็นไรกัน"
หลังจากที่ยืนทำใจกับสิงที่เพื่อนต่อว่าเธอกลุ่นของบาโค้ดก็เดินมารวมตัว
"ตาลเธอเป็นอะไร"
"บา ฉันเสียใจ ฉันจะกลับไปส่งฉันหน่อย"
ก่อนที่เหม้จะจากไปเธอหันไปพูดกับยัยเพื่อนคู่ซี้
"แจนถ้าเธอไม่เชื่อสิ่งที่คัยๆเชื่อ ฉันจะไม่เสียจัยเท่านี้ แต่เธอ..."
"เผา"
"ไปกันเถอะ"
เหลือแค่ความว่างเปล่า
เหลือแค่ความว่างเปล่าในความรู้สึก