และแล้วผลสอบที่ทุกท่านรอคอยก้อคือ ผ่านค่า อ้ายยยยยยอยากจะเอาหัวไปไถลกับพื้น

ตอนนักฟุตบอลยิงประตูได้จิงๆเลย " อ้ายยยย เมย์จ๋า แอ๊ปสอบผ่านเเย้วววววว" 

 "เออแกสอบผ่านแต่ว่าแกมากระโดดขี่ชั้นทามม๊ายยยยหนัก " พลั่กก้นกบกระทบพื้น เจ็บง่า

" เมย์ทำงี้ได้ไงเด๋วหอมแก้มเลยนิ " " เด๋วเค้าจูบเลยนิ อิอิ" " พอเหอะ กลัวง่ะ"

  ในที่สุดเวลาก้อผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้ฉันกำลังศึกษาอยู่ชั้นม.6 เพื่อนทุกคน

ของฉันอยู่ครบ รวมทั้งไอ้เรย์ที่คอยตามกวนบาทาฉันตลอด4-5ปีมานี้ เห้อคิดแล้วเศร้า

เมื่อไรน้าชั้นจาหลุดพ้นจากมันซะที " นี่ทวดครับมายืนทำไมตรงนี้เด๋วผมพาไปส่ง

บ้านพักคนชราเอามั้ย " เสียงแบบนี้ จะเป็นใครไม่ได้นอกจาก " ไอ้เรย์  ปากไม่โตตามวัยเลยนะ "

" โถ่เทอก้อ หะปากไม่โตตามวัย หมายความว่าไง" " โธ่ เด็กน้อย ก้อหมายความว่าแกมัน

ปากหมามาตั้งแต่เด็กโตมาก้อเหมือนเดิมงัย 555+" เออใช่ชั้นเกือบลืมเรื่องนึงไปแหนะ

ตอนนี้ไอ้เรย์มานกลายเป็นดาราไปแล้ว แล้วชั้นก้อเปนประทานนักเรียนด้วย  ไอ้เรย์เลยยิ่ง

กลายเป็นขวันใจสาวๆเข้าไปใหญ่ยกเว้นชั้น ยิ่งมันทำผิดกฎของโรงเรียนด้วยยิ่งทำให้ชั้น

ไม่ชอบขี้หน้ามันเข้าไปใหญ่  " อ๊ายไอ้เรย์มัวแต่ยืนคุยกะแกชั้นเลยเข้าเรียนสายเลยแล้ว

แกไม่เข้าเรียนหรอ" " ไม่อ่ะบอกครูว่าฉันลาป่วย " " หาเรื่องโดดอ่ะสิไม่ว่า" " ว่างั้นก้อได้" 

ต๊ายตายตายตายทำไมวันที่ชั้นซวยเนี่ยจะต้องเปนคาบอาก้าทุกทีเลยอ่า " ครูขาขออนุญาต

เข้าห้องค่ะ" " ปวเรศ  เทอสายอีกแล้วนะ " " ครูขาหนูชื่อปวรรัตน์ค่ะปวรรัตน์ ไม่ใช่ปวเรศ"

" เออๆ นั่นแหละเหมือนกันแหละ" เหมือนตรงไหนฟ่ะปวรรัตน์ กะ ปวเรศเนี่ย (-_-   )(   -_-)

" นี่ !! ปวเรศอย่าหลับในห้องเรียนซิ ชั้นเบื่อเทอจิงๆเลย  ชั้นให้เทอขัดห้องน้ำหญิง1อาทิตย์

เป็นการทำโทษที่เทอหลับในห้องเรียน"  ไรหว้าแค่หลับก้อทำโทษและถ้าชั้นทำไรผิดร้ายแรง

คงโดนประหารเจ็ดชั่วโคตรแน่เลย เอ้าขัดก้อขัดเสดและจาได้รีบกลับบ้าน" ต๊ะเอ๋มีไรให้ช่วยป่ะ"

โอ้ยเพื่อนชั้นน่ารักจังอุส่าต์มาช่วยอ๊ายอยากโดดขี่คอแล้วหอมแก้มเรียงตัวจัง" ไม่เป็นไรพวกแก

กลับบ้านไปเหอะชั้นทำเองได้" อันที่จิงอยากให้ช่วยใจจะขาดแต่มีมารยาทแบบประทานนักเรียน

" อ่ะจาช่วยใช่มะอ่ะเอาไป" " อุ้ยมีเรียนพิเศษ" " เออชั้นก้อต้องรีบกลับบ้านไปก่อนนะบาย"

ไอ้เพื่อนเวรนึกว่าจาช่วยพอให้แปรงขัดส้วยก้อหนีหมดเลยนะเพื่อนบ้าชิทำเองก้อด้าย

ประทานนักเรียนซะอย่าง  เฮ้อเสดแล้วกลับบ้านดีกว่า อย่างแรกที่ทำเมื่อถึงบ้านคือเล่มเอ็ม

เห้อไม่มีใครออนเลยเบื่อจิงๆ ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้ต้องพูดหน้าเสาธง

 เช้าที่สดใส(อีกแล้ว) " แม่คะไปและน้า "  ฉันรีบวิ่งออกจากบ้านมือหยิบถุงเท้าปากคาบขนมปัง

พอมาถึงหน้าบ้านก้อยืนใส่ถุงเท้าแล้วก้อเดินไปเรียน  เอ๋ !!!! ใครมานอนอยู่หน้าโรงเรียนเนีย

" เห้ย เรย์แกมานนอนทำไมตรงนี้อ่ะ" หรือว่ามานมานอนเล่นหว่าเห้ยบ้าคิดไรแบบนั้นมันเปน

ลมต่างหากเอ้าทำไงดีเนี่ย เด๋วพรุ่งนี้ได้ลงหน้าหนังสือพิมแน่ ' ประทานนักเรียนสาวฆ่าดาราหนุ่ม

ตายคาที่หน้าโรงเรียน '  อ๊ายตายแน่ตายตาย " โอ้ย น้ำ.....หิวน้ำ" เอ้าเวรกำไม่ใช่ร้านค้านะเว้ย

มาขอน้ำเนี่ย  เอ้าให้ก้อได้ ฉันเดินกลับบ้านไปเอาน้ำมาให้เรย์ ให้ตายเหอะไม่อยากจะช่วย

มันเลยจิงๆ  น่าจะหาอะไรยัดปากมันแทนน้ำนะเนี่ย โหเหงื่อเรย์ออกเต็มเลย ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้า

มาเช็ดเหงื่อให้เรย์ แล้วก้อหยิบสมุดมาพัดให้ รู้สึกเหมือนตัวเองเปน นางกำนันกำลังปรนนิบัติ

พระราชาเลยเห้อ " เทอ...เทอเป็น....ใคร" " แกจำชั้นไม่ได้หรอ เห้ยแปดโมงตายแล้ว เพราะ

แกอ่ะชั้นไปพูดหน้าเสาธงไม่ทันอาก้าด่าเเน่ๆตายๆ" " เทอเปนใคร....ตอบก่อนซิ" พูดไม่พูดเปล่า

มันดึงขาอีกตะหากเอาไงดีเอ้าอยากดึงมากเอาถุงเท้าไปเลยไปเวร " นี่ปวเรศเทอมาสายนะแล้วก้อ

มาพูดหน้าเสาธงไม่ทันด้วย  เอ่อ แล้ว....ถุงเท้าน่ะเท่มากมั้ย " " เอ่อครูขาคือ " " ขัดส้วมเพิ่ม1อาทิด"

เห้ยเด๋วปั๊ดจิกหัวตบแล้วข่วนหน้าเลยนิ (ตัวอารายฟ่ะ) นี่ประทานนักเรียนใช้ไปขัดส้วมได้ไงอ่ะ

เรื่องไรจะยอมรับรองว่าไม่ทำแน่นอนไงก้อไม่ทำ " ได้ค่ะ " เอ้าปากหนอปากบอกไม่ทำดัน

ไปรับปากซะงั้นบ้ารึเปล่าว่ะ