"แอ๊ปทำไมถุงเท้าแกมีข้างเดียวอ่า " " หืม ป่าวไม่มีไรหรอกแค่หมามันคาบไปเล่นน่ะ" " หมา?”

โอ้ยอยากจะบ้าตายนี่มานอารายเนี่ย เมื่อวานเข้าเรียนสายโดนทำโทษขัดห้องน้ำ วันนี้ดันไปช่วยคู่อริ

แถมโดนขัดห้องน้ำเพิ่มอีกอาทิดด้วย โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอด มายก๊อดเดส อยากตายจิงๆเลย

เออใช่ลืมเรย์ไปสนิทเลยมานตายยางเนี่ย ต๊ายตายแน่เลย ถุงเท้าที่อีตาเรย์ดึงไปน่ะชั้นจำได้ว่า

เมื่อเช้าตอนชั้นหยิบมามานมีกลิ่นตุๆด้วยสงสัยยังไม่ซักชัวป้าป อ๊ายถ้ามานรู้ว่าเจ้าของถุงเท้านั่น

เป็นชั้นล่ะก็มีหวังมันเอาไปประจานแน่เลยตายๆงั้นชั้นจาไม่บอกมันเด็ดขาดว่านั่นเป็นถุงเท้าชั้น

ระหว่างที่ฉันเดินกลับบ้านก็เห็นตาเรย์มายืนอยู่ตรงเสาไฟฟ้าหน้าปากซอยบ้านชั้น เอ๋หรือว่า

มานรู้ว่าชั้นเป็นเจ้าของถุงเท้านั่น เห้ยนั่นๆชัดเลยมันหยิบถุงเท้าออกมาดูด้วย มานมาแบ็คเม

แน่ๆเลย เเต่เอะเดี๋ยวก่อนนายนั่นทำไรอ่ะ เห้ยเห้ยเห้ย ไอ้เรย์มันเอ่อมันไม่อยากจะพูดค่ะ คือว่า

มานเอาถุงเท้าชั้นขึ้นมาดมอ่า อ๊ายประทานนักเรียนอยากจะบ้าตาย นายนี่วิตถานหรอเนี่ย เวนกำ

" นี่แกวิตถานหรอมายืนดมถุงเท้าชั้.....  อุ๊บ "  ชั้นนึกได้ก่อนที่เกือบจะหลุดว่านั่นเป็นถุงเท้าชั้น

ต่อหน้าเรย์ไปแล้วนะเนี่ย " เทอว่าถุงเท้าใครนะ เทอรู้จักเค้าหรอ " " เอ่อ.... ไม่รู้หลอกชั้นกลับ

บ้านแระคุยกับนายเนี่ยเสียเวลาจิงๆ " " เดี๋ยว!!" อ๊ายผิดไปแล้วอย่าทำไรเค้าเยยน้า เสียงนายนั่น

ทำให้ชั้นแทบก้าวขาไม่ออก " เทอดูมีพิรุธ หรือว่าเทอจะ.. "  " จะอะไรของนายบ้ารึเปล่าเนี่ย"

" เทอจะต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับเจ้าของถุงเท้านี่แน่ๆชั้นต้องรู้ให้ได้เลย " 

ณ บ้านของซินเดอเรล่า  " มีราชโองการ เจ้าชายต้องการหาเจ้าของถุงเท้าข้างนี้ หากใครสามารถ

ทนดมได้เจ้าชายจะมีรางวัลให้อย่างงาม  "  แม่เลี้ยงของซินเดอเรล่าและลูกๆรีบมาดมถุงเท้าก่อน

คนแรกเป็นลม คนที่สองชักน้ำลายฟูมปาก ส่วนแม่เลี้ยงไม่ขอดม " นี่จะไม่มีใครเป็นเจ้าของถุงเท้า

นี่เลยรึ "  " ขอข้าลองได้ไหมเพคะ "  " เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ข้าเกรงว่า.. "  " ให้นางลอง " เจ้าชาย

พูดขึ้นหลังจากที่เดินลงมาจากราชรถ  " ขอบพระทัยเพคะ " แหวะทำไมมันเหม็นงี้ง่ะ หึหึพวกนั้นอ่ะ

ทนดมหน่อยก็ไม่ได้ เท่านี้ทรัพย์สมบัติเงินทองก็จาเป็นของชั้นฮ่าๆๆ " ในที่สุดข้าก็เจอเจ้าจนได้

ใช่เจ้าแน่ๆ ทหาร!! เอาตัวนางไปประหาร " " เจ้าชาย ทำแบบนี้กับหม่อมชั้นได้ยังไงเพคะ

หม่อมชั้นทำอะไรผิด ม่ายยย"  " ก๊เพราะถุงเท้าเจ้าทำให้ข้าเป็นไซนัส !! " " แล้วใครใช้ให้ฝ่าบาท

ดมจนเป็นไซนัสเล่า "  " ปวรรัตน์ที่ครูสอนเนี่ยครูจำได้ว่าไม่มีกษัตริย์องค์ไหนเป็นไซนัสนะ "

โอ้ยฝันไปหรอเนี่ยสงสัยจะคิดมากเรื่องที่อีตาเรย์สงสัยว่าเรารู้จักกับเจ้าของถุงเท้านั่นเเน่

เลยไปขัดส้วมดีก่าตอนที่ชั้นกำลังกลับบ้านก็เห็นอีตาเรย์มายืนอยู่ที่เสาไฟฟ้าต้นเดิมอยาก

ให้เสาไฟฟ้ามันล้มลงมาทับหมอนั่นจังเลย   " นี่นายมายืนดักรอใครอีกและเนี่ย " " ก็มาตาม

หาเจ้าของถุงเท้าเนี่ยนะสิ" " นี่ถามไรหน่อยเหอะทำไมนายถึงอยากตามหาอยากรู้จักกับ

เค้านักล่ะ "  " ก็ ชั้น...ชั้นรู้สึกว่าเค้าเป็นนางฟ้าของชั้นน่ะ ตอนที่ชั้นเป็นลมเค้าก็เอาน้ำมาให้

แล้วก็พัดให้ชั้นด้วย" เรย์พูดเหมือนว่ามันกำลังอยากตามหาเจ้าของถุงเท้าเพื่อขอบคุน

มากกว่า หรือว่าชั้นคิดมากไปเองนะ ทำไมชั้นต้องหน้าแดงกับคำพูดของมันด้วยเนี่ยเป็นไร

เนี่ย " นี่เรย์ชั้นมีไรจาบอกนายอ่ะ" " อืมว่ามา " " เอ่อ ชั้นนี่แหละเจ้าของถุงเท้านั่นน่ะ"

" หรอ นี่เทอ...แอบชอบชั้นก็ไม่บอกไม่ต้องมาใช้วิธีนี้หรอกไม่ได้ผล เค้าน่ะเป็นนางฟ้าแต่เทอ

น่ะมัน ซาตาน เจ้าของถุงเท้านั่นไม่มีวันเป็นเทอแน่นอน" " ชั้นไม่ได้ชอบนายไอบ้าชั้นแค่พูด

ความจิง ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อช่างหัวนายจิงๆชั้นก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้วว่าชั้นจะถูกนายมองเป็นนาง

ฟ้าหรือว่าซาตานแต่เมื่อชั้นพูดความจิงนายไม่เชื่อ ชั้นก็ถือว่าชั้นพูดไปแล้ว"  ชั้นเดินเข้า

ซอยไปอย่างไม่สนใจนายนั่นอีกหมั่นไส้ ทีพูดความจิงไม่เชื่อพอโกหกงี้เชื่อเชียวชิไอ้โรคจิต