ทำไมถึงทำกับชั้นด้ายยยยย
สวัสดีเจ้าค่า~ ดิฉัน วิปปิ้ง คร่า เป็นสาวน้อยหน้ามน หน้าใสปิ๊ง พกความมั่นใจมาเต็มร้อย ^.^
แต่ทำไมฉันยังไม่มีแฟนนะหรอ ก้อเพราะความเฉิ่ม เบ๊อะ ที่เนริ์ดเกินเหตุนิคะ ดันเจือกขยันแต่เด็ก
จึงใส่แว่นหนาเตอะมาตั้งแต่ 10 ขวบ + แม่บังคับให้ฉันเรียนตลอด ไม่มีอัพเดตกะเค้าเลยย
โฮฮฮฮฮ แตกต่างจากฟ้ากับเหว กะไอ้ บัตเตอร์ น้องชายชั้นเองค่ะ ฮืออออ
มันชชั่งหล่อ เพอเฟ็กต์ไปทุกอย่าง เรียนดีไม่ว่าดี หม่อมแม่มิเคยว่า ดูความลำเอียงสิคะ เผลอๆหน้ามันจะหวาน
ใส ขาว กว่า ผู้หญิงอย่างชั้นอีกอ่า ~ เอาหล่ะแพล่มมามากและ ค่ะ เข้าเรื่องๆ
ฉันเรียนอยู่ ม.6 โรงเรียน .... (นึกชื่อไม่ออก แหะๆ - คนแต่ง) เป็น ร.ร ที่ใหญ่พอควรอะแหละค่ะ
วันนี้ก็เช่นเคย ฉันกะ ไอ้บัตเตอร์ ก็ซ้อน ชอปเปอร์ไป ร.ร เช่นเคย โดยไอ้บัตเตอร์มันขับ
โถ ~ อนาจชีวิต ใส่กระโปรงนักเรียนแล้วยังมาเขย่งขึ้นรถชอปเปอร์อีก รู้สึกเย็นๆจังแหะ
พอถึง ร.ร ปุ๊ป ฉันก้อรีบดีดตัวออกทันที แต่ด้วยความโก๊ะของฉัน ข้อเท้ามันพลิกเลยหงายลงไป
โอ้ววววว แว้กกกกกกก กุงเกงลิงลายอุลตร้าแมนของช้านนนนน เผยโฉมให้ประชาชีเห็นกันหมดแล้ว
พอทุกคนหันมามอง เงียบ~~
"กร๊ากกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555+" ทุกคนใน ร.ร หันมาหัวเราะเยาะฉันกันหมดเลย ฮือออออออ แหมกระทั่ง
ไอ้บัตเตอร์ แต่เอ๋ อ้าว ไอ้บัตเตอร์ ไอ้บัตเตอร์หายไปไหนวะเนี่ย
"มีมี่ กินข้าวยังคร้าบบบ เดี๋ยวบัตเตอร์เลี้ยงเองน้าคร้าบบบ" ฮึ่ม ไอ้น้องบังเกิดกล้าว ไอ้ชั่ว ไอ้เลว @#%&(+%$#..
ดูมานนนนทามมมมมมมม ทิ้งกระทั่งพี่สาวสุดเฉิ่มคนนี้ โฮฮฮ พอฉันตั้งสติได้ ก้อรีบลุกกขึ้นแล้ว
รีบเปิดกระโปรงที่เปื้อนฝุ่น แล้วรีบโกยอ้าวขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว
"ครืดดดดด" (เสียงเปิดประตู) พอฉันเดินเข้าไปในห้องเท่านั้น ทุกคนก้อหันไปมองเป็นตาเดียว แล้วก้อเริ่มมีเสียง
ซุบซิบ แล้วหัวเราะคิกคักๆ แล้วก็มีผู้ชายคน 1 ตะโกนขึ้นอย่างดัง
"เฮ้ยๆๆ พวกเรายัยอุลตร้าแมนปล่อยพลังแสงมาแล้วว่ะ กร๊ากๆๆๆๆ 555555+" ไม่ใช่ใคร นายเคนนั่นเอง ไม่รู้มัน
ไปกินหมามารึป่าวไม่รู้ ปากมันถึงอย่างกับหัวหน้าแก๊งค์สุนัขปากกรรไกรอย่างไงอย่างงั้น
"ขอบใจ แต่นายคงจะโดนพลังแสงของฉันเป็นคนแรกแน่ นายเคนนนนนนน!!!" ฉันพูดขึ้นพลางเงื้อกระเป๋า
จะเข้าไปฟาดนายเคนปากสุนัขเรียกพ่อ แต่แล้วก็มีมือใหญ่โตมือหนึ่งมันจับกระเป๋าฉันไว้ แล้วพูดกะนายเคนว่า
"เฮ้ย ไอ้เคนพอเถอะ จะไปกวนประสาทยัยนี้ให้ได้อะไร" พอฉันแหงนคอขึ้นมอง (อ่าจิงๆฉันไม่ได้เตี้ยขนาดนั้น
หมอนี่สูงเองต่างหาก) นายไอซ์ โอ้ววว วันนี้นายช่างหล่ออะไรขนาดนี้ (ปรกติมันก็หล่ออยู่แล้วนี่หว่า) แต่ ....
" พอยัยนี่โมโหเมื่อไหร่ ฉันขี้เกียจนั่งดูยัยนี่ เต้นเหยงๆ หยั่งกะแมงกะจั๊ว น่าเกลียดจะตายไป" ไอ้!!.......
ฉันขอถอนคำพูดทั้งหมด ฉันน่าจะสำเหนียกได้ ว่าหยั่งไงโครตพ่อโครตแม่ปากกรรไกรอย่างนายไอซ์ ไม่มีทาง
ที่จะเป็นเทพบุตรพิกุลทองหรอก (แม่งๆ นะ พิกุลทอง)
"แหมหล่อตายหล่ะ ไอ้โครตพ่อโครตแม่ปากกรรไกร" O.o ฉันหลุดปากไปแล้ว T^T ตายแน่ๆ
"หืม เธอว่าไงนะ พูดใหม่ซิ" โอ้วว ไอซ์จ๋าอย่าฆ่าฉันเลยน้า ฉันจะไม่ด่านายอีกแล้ววววว
"ไอ้โครตพ่อโครตแม่ปากกรรไกร" ปากตรู ตายแน่ โฮฮฮฮฮ
"ยัยครีมบูด เธอโดนแน่" แย่แล้ว นายไอซ์จาฆ่าช้านนนนนนนน แง้
"เฮ้ย จารย์มาแล้ว" โอ้ววว เสียงสวรรค์ อาจารย์ขา วันนี้นู๋รู้สึกรักอาจารย์เป็นพิเศษเลยยยยคร่า
นายไอซ์จิ๊ปากในลำคออย่างขัดใจ สุดท้ายก็กลับที่นั่ง ส่วนฉันก็แยกแยะไปนั่งมุมของตัวเอง
หึ ถ้าถามถึงเพื่อนน่ะหรอ ไม่มีหรอกค่ะ อย่างน้อยก็แค่เวลามาขอฉันลอกการบ้าน มีก็แต่หนังสือนี่แหละเพื่อนแท้ของฉัน
แต่อย่างน้อยฉันยังมีบู๊ต เพื่อนที่นั่งข้างหลังฉันเป็นเพื่อนพอคุยกันได้ บู๊ตก็บ้าเรียนพอๆกับฉันนั่นแหละค่ะ
"ปิ้งๆ วันนี้มีเรื่องไรกันหรอ ทำไมมีแต่คนหัวเราะเธออะ" บู๊ตถามได้น่าใสซื่อมากกก (อยากตบ)
"ป่าวหรอกแค่เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยน่ะจ้ะ ไม่มีไรหรอก" ฉันไม่ได้ตั้งใจโกหกน้า แค่ไม่อยากให้บู๊ตหัวเราะเยาะฉันอีกคน
แล้วฉันก็ตั้งใจเรียนต่อไป เรื่อยๆ จนออดหมดเวลา ถึงเวลากลับบ้านแย้ววววววว
ขณะที่ฉันกำลังเก็บกระเป๋า นายไอซ์ก็เดินมาหาฉันที่โต๊ะ แล้วตะโกนบอกนายโตส
"เฮ้ย ไอ้โตสปิดประตูดิ๊" เห้ยๆๆ อย่านะเฟ้ย ฉันยังจิ้นนะเฟ้ย
"เห้ย นายไอซ์ นายจะทำไรอะ ปิดประตูทำไม"
"ชั้นไม่ปล้ำเทอหรอก ดูกระจกบ้างเหอะ" ฉึก
"แล้วเมื่อเช้านี่กล้าดียังไงถึงมาด่าชั้นห๊ะ!!!!!!!!!! เทอเป็นใคร ฉันเป็นใคร" เอ่อ นายคือไอซ์ ฉันคือวิปปิ้ง
"ชั้นไม่เคยโดนด่ามาก่อน จำเอาไว้นะ อาจุมม่า" แปลว่าไรวะ แล้วนายไอซ์ก้อเอานิวชี้ดันหัวฉันออก
แล้วเดินไปอย่างไม่ใยดี
"อ้อ แล้วถ้าที่บ้านไม่มีกระจกบานใหญ่ๆ ละก้อ บอกฉันก็ได้นะ จะบริจาคให้" ไอ้!!!!........ ถึงบ้านฉันจะไม่รวย
แต่ก็ไม่จนขนาดนั้นเฟ้ยยยย แล้วนายไอซ์ก้อเดินออกจากห้องไป พร้อมกับเพื่อนๆของเขา
เจ็บใจๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชั้นไปฆ่าป๊านายตายรึไงห๊า ทำไมถึงทำกับฉันอย่างนี้ T^T ไอ้ปากเสีย
สมัครสมาชิก