โอยย ปวดหัว มึนตึบ
- -*
"ฮ้าววว!! ที่นี่ที่ไหนเนี่ย"
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาหารงัวเงีย
แหงบๆ ปวดหัวอ่ะ
"หืมม อ้าว ยัยแอร์ ยัยเบบี้ ตื่นๆ"
ฉันหันไปห็นเพื่อนสาวอีก2คนนอน
อยู่ข้างๆ และยัย2คนนั่นก็ค่อยๆลุก
"นี่กี่โมงแล้ว" เบบี้ถาม
"9โมงครึ่ง" ฉันตอบ
"งั้นวันนี้พักสักวันนึงก็ได้" ยัยแอร์พูดจบ
ก็นอนต่อ
"อ้าว ตื่นกันแล้วหรอ" นายอาร์ทเดินเขามา
"อืม เมื่อคืนใครเปลี่ยนเสื้อฉันอ่ะ" ฉันถาม
"ฉันเอง" นายอาร์ทตอบ
"สะ..สะ...สารเลว"
"อ้าวพีคมาด่าฉันไม"
"ก็ นายบังอาจ" ฉันเริ่มโกรธแล้ววว
"นายเป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ
ฉันก็ผู้ชายไม่เห็นเป็นไรเลย"
T.T
"โอ๊ยย พี่อาร์ทก็ไปแกล้งพีค
ฉันปลี่ยนให้เองแหละ" ยัยแอร์บ่นอย่างรำคาญ
"ปวดหัวอ่ะ ขอยาหน่อยดิ"
ฉันพูด นายอาร์ทหันมามองหน้า
"คอไม่แข็งซะเลย นี่หรอผู้ชาย"
"ฉันนะเป็นคนดีของมึนเมาถ้าเป็นไปได้
ฉันไม่อยากจะแตะแต่นี่ยัยแอร์กับเบบี้
จับกรอก มึนตึบ" ฉันบ่นบ้าง
"เอ้าๆ เอาไปซะฉันรู้อยู่แล้ว
ว่ายังไงเธอก็ต้องปวดหัวรับซะ"
นายอาร์ทพูดจบก็โยนขวดยามา
"ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรคนเขาเป็นห่วง
ถ้าเธอปวดหัวทนไม่ไหวฉันคงจะนอนตายตรงนี้"
เงียบ.....เล่นมุกจีบอีกแล้ว
ฉันรู้สึก
"เลี่ยนหว่ะ"
"โหยย ไรว้าไม่หวั่นไหวเลยหรอ
ฉันนั่งคิดตั้งนาน"
"แหวะ เออนี่ฉันยังไม่กินไรเลย
มีไรกินมั่งอ่ะฉันกินข้าวจะได้กินยา"
"เออๆมาๆฉันทำให้กินได้ ตามมาๆ"
และฉันก็เดินตามเขาลงมาข้างล่าง
บ้านนี่ใหญ่มากกกกกกกกกกกก!!!!!
ฉันนั่งรอเขาทำอาหารสักพักเขาก็ออกมา
"เอากินซะ ไข่ดาวแฮม"
"ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรบอกแล้วฉันเป็นห่วง
ไม่อยากเห็นเธอเป็นโรคกระเพาะ"
"......."
"เพราะว่ารักนะ" นายอาร์ทบอก
"โฮกกกกกกกก แหวะ" ฉันทำเสียงอ้วก
และอาหารมื้อเช้านี้กินปะปนไปกับความเลี่ยน
เมื่อกินสร็จฉันก็มานั่งดูหนังโดยมือนายอาร์ท
นั่งข้างๆ
"นี่ทำไมชีวิตเรา2คนถึงไม่เหมือนในหนังล่ะ"
นายอาร์ทพูด ในหนังหรอ
ที่นางเอกอ่อนแอส่วนพระเอกก็คอยปกป้อง
โครมม!!
"โหยย พีครุนแรง"
รู้มั๊ยฉันทำอะไร ฉันถีบเขาตกโซฟาไปแล้ว
พอหนังจบเขาก็เอาโทรศัพท์ตัวเอง
มาเปิดเพลงบอกรัก
"ฉันมอบให้เธอพีค" นายอาร์ทพูด
ฉันกดปิดเพลงของเขาและเปิดของฉันแทน
ซึ่งมันเป็นเพลงใต้ดิน คำหยาบบาน 55+
"จบกัน" นายอาร์ทบ่นเบาๆ
โปรดติดตามตอนต่อไป