อีกไม่กี่นาทีก็จะ5โมง

นายอาร์ทมัวไปทำอะไรอยู่นะ

ตูนก็มัวแต่ฮัมเพลงอย่างสบายใจ

แต่ฉันอ่ะทุกข์โว้ยยยย

"พีค ไหนเธอลองพูดว่ารักตูนหน่อยซิ"

"เกลียดตูน"

"อะไรนะ"

"เกลียดตูน"

"ทำไมเธอถึงไม่ยอมพูดว่ารักฉันล่ะ!!!" เขาตวาด

"จะให้พูดงั้นหรอ ถุ๊ย เสียชาติทอม"

ตูนทำหน้าเอือมระอาก่อนจะทำหน้าเย็นชาอีกครั้ง

นี่ฉันจะทำยังไงดีถึงจะหนีได้

อืม...เคยดูในละครเขาต้องแกล้งปวดท้อง

ใช่ป่ะๆ

"โอ้ยย ตูน...." ฉันทำเสียงทรมาน

"เป็นอะไร" แต่เขาตอบกลับมาด้วยเสียง

ที่เย็นชา

"ปวดขี้"

"ยัยบ้าเอ๊ย บอกปวดท้องไม่เป็นหรือไง"

"แห่ๆ น้าๆพานไปห้องน้ำหน่อยสิ"

"ไม่มี ไปแถวๆโพลงหญ้าแล้วกัน"

"ไปๆ" แล้วตูนก็พาฉันไป โฮ่ๆ

จะหนีไงดีว้า

"นี่ๆนายช่วยไปไกลๆได้ป่ะฉันอาย"

"อายอะไรล่ะ ปกติเธอหน้าด้านจะตาย"

ต๊ายยยบังอาจด่าเพศแม่ตัวเองงั้นเรอะ

(เริ่มยอมรับ 55+)

"หันหลังก็ได้นะๆ" ฉันพูด

เขาจึงยอมหันหลังให้

ฉันใช้จังหวะนี้คอยๆคลานไป

ที่ล่ะนิดทีล่ะนิด

อะชึ๊บอะชึ๊บ

"เสร็จยัง" ตูนถาม

"ยังเลยอ่ะ แปปได้ป่ะ"

ฉันไม่รอฟังตอบรีบคลานต่อไป

อีกนิดเดียวจะถึงทางออกจากโพลงหญ้านี้แล้ว

ยิ้บปี้!!!!! ถึงแล้ว

"แฮกๆ ร้อนจริงๆ ไปทางไหนดี"

ฉันบ่นกับตัวเอง

"จะไปไหนมิทราบ"

ฉันหันไปก็พบว่าตูนทำสายตา

เคียดแค้นมา

"อ๋อ คือฉันคิดว่าที่นี่มีห้องน้ำ

แต่นายไม่ยอมพาไปอ่ะสิฉันเลยจะไปหาเอง"

"หึหึ" ตูนหัวเราะในลำคอ

แล้วเขาก็ลากฉันกลับไปที่โรงงาน

ไรว้า เซ็งเลย

ฉันนั่งเซ็งสักพักก็มีเสียงโทรศัพท์มา

"โอ้ยโอ้ยโอ้ยยยย ปวดตูดดด"

เสียงโทรศัพท์ฉันนี่หว่า ตูนหยิบขึ้นมารับ

และพูดอะไรก็ไม่รู้ฉันได้ยินไม่ถนัด

"ฮ่าๆ อาร์ทมาถึงแล้วล่ะที่รัก"

"แหวะ โครกคราก อ้วก ถุ๊ยยย"

ฉันทำเสียงต่างๆมากมายเพื่อต้องการ

ให้เขารู้ว่าฉันคลื่นไส้

ไม่นานนักนายอาร์ทก็มาพร้อมกระเป๋าสีดำ

เงินแน่เลย ตั้ง10ล้านแหนะ

แบ่งฉันบ้างดิ กร๊ากกก

และแล้วตูนก็เดินเข้ามาล็อคคอข้าพเจ้า

--* ไม่ตริงนะหรือว่า..........

"จะทำไรวะ" อาร์ทถาม

"ฉันรู้ว่าแกชอบพีคฉันจึงอยากให้แกเห็น

คนที่แกรักตกไปป็นของคนอื่น"

นายอาร์ทกำลังจะวิ่งมาแต่โดนลูกน้อง

ของตูนวิ่งมา มันไปหลบกันตรงไหนวะ

ทำไมฉันเพิ่งเห็น

"นี่ตูนอย่าทำอะไรบ้าๆนะเว้ยไม่งั้น

เจอมวยไทยแน่"

ฉันขู่

แต่ตูนไม่ฟังเลยเขาเริ่มมาเล้าโลมฉันแล้วว

อ๊ากกกกกกก!!!!

"ท่าใหม่ ฤาษีพิฆาตเจ้าโลก"

ชึ้งงง!!!! ฉันแตะไปเต็มๆที่

หว่างขาเขา  โฮ่ๆๆๆ

ตูนหน้าเขียวและลงไปนอนกุมเป้ากับพื้น

ฉันจึงรีบวิ่งไปหานายอาร์ทที่ตอนนี้

โดนลูกน้องตูนจับอยู่

จะทำไงดีวะ

และแล้วพระเจ้าก็ส่งตำรวจบุกเข้ามา

ทั้งปีอ่ะตำรวจ มาตอนจบ ชิชะ

ขณะนี้ตำรวจกำลังจับตัวลูกน้องของตูนอยู่

ฉันก็ยืนคุยกับนายอาร์ท

"เป็นไงโดนจับมาจะซ่าอีกม่ะ"

นายอาร์ทถาม

"ถึงจะโดนจับหรือไม่จับฉันก็ซ่าได้เหมือนกัน"

ขณะที่ฉันกับนายอาร์ทกำลังคุยกันอย่างเพลินๆ

นายอาร์ทก็ทำตาโตและผลักฉัน

ปังงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว

ทำให้ขี้หูอยากออกมาเต้นระบำ

ฉันหันไปมอง

"อาร์ทททททท เห้ยยย อย่าเป็นไรนะ"

ตูนนี่เองที่เป็นคนยิงอาร์ทฉันมองหน้าตูน

อย่างเคียดแค้นและวิ่งไปเตะหว่างขาเขาไม่ยั้ง

เอาล่ะแกไม่ต้องสืบพันธ์มันแล้ว

ฉันเตะไปเต็มแรงแต่ก็มีตำรวจมาจับไว้

"หนูพอเถอะสงสาร"

"ก็ได้ คุณตำรวจขังลืมมันเลย"

ฉันพูดเด็ดขาดและเดินไปหานายอาร์ท

อ่า~ ยิงโดนไหล่ด้วย

"นี่ๆเป็นผู้ชายต้องเข้มแข็งนะรู้ป่าว"

"อืมมม"

แล้วเขาก็หมดสติไป

"อาร์ทๆๆๆ เห้ยย ฟื้นสิ ไอ้ขี้เก๊ก ไอ้คุณชาย

ไอ้หน้าหล่อ ไอ้รวย ไอ้น่าโง่"

ฉันเรียกยังไงเขาก็ไม่ฟื้นเลย

T.T

ตำรวจรีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาลฉันก็ตาม

ไปติดๆ

ฉันไปนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด

ไม่นานนักยัยแอร์และพ่อแม่ของนายอาร์ทก็มา

"เป็นไงบ้างพี่ฉันเป็นไงบ้าง"

ยัยแอร์เขามาถามพร้อมเขย่าตัวฉัน

"นี่ ฉันก็ไม่รู้รออยู่เนี่ยใจเย็นๆได้มั๊ย"

ฉันนั่งปลอบยัยแอร์

ได้พักใหญ่หมอก็ออกมา

ฉันและทุกๆคนรีบวิ่งไปหาหมอ

"คนไข้ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะครับ"

ฉันยังไม่ทันถามเลยคุณ

แต่ก็ช่างเถอะ

ในเมื่อนายอาร์ทปลอดภัยก็ดีแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป