"ลี่ๆ ลี่"

ฉันค่อยลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่า

พี่แทนนั่งอยู่ข้างๆฉันถัดไป

ก็พี่กวาง พ่อ แม่ ยัยมีน

"เอ่อ...ทุกคนเกิดอะไรขึ้นหรอ"

ฉันถาม

"ก็ลี่เอาหัวมารับกระถางต้นไม้..."

พี่กวางพูด

"อ่อ...แต่ทำไมทุกคนทำหน้าอย่างนั้นล่ะ"

"ลี่ฟังแม่นะลูก"

ฉันพยักหน้า

"เพราะแรงกระแทกของกระถางต้นไม้

ทำให้ประสาทการเดินของลูก เอ่อ..เสื่อม"

"แล้ว...." ฉันจะถามต่อ

"ลูกจะเดินไม่เหมือนคนปกติ"

ไม่จริงใช่มั๊ย T^T

ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆฉัน

"แต่ลูกต้องมาทำกายภาพบำบัติทุกๆ

เสาร์อาทิตย์ถ้าลูกหมั่นทำบ่อยๆ

ลูกก็จะเดินเหมือนคนปกติเอง" พ่อพูด

"ค่ะ..."

"ลี่พี่เป็นกำลังใจให้นะ" พี่แทนพูด

อ่า เขิน ^^

ฉันยิ้มให้พี่แทนแล้วเหลือบไปมองหน้า

พี่กวาง พี่กวางทำไมทำหน้า

เจ้าเล่ห์จัง กลัวว - -*

"ลี่ขอลองเดินหน่อยได้ป่ะคะ"

"งั้นพ่อช่วยนะ"

"ค่ะ"

จากนั้นพ่อก็มาช่วยพยุงตัวฉัน

ฉันค่อยๆเอาขาลงไปเตะที่พื้น

อืม...ขาฉันขยับแปลกๆ

ตุ๊บ!

"ลี่!!"

"เป็นไงมั่งลูก"

แห่ๆ ฉันล้มค่ะ ขามันเหมือนไม่ค่อยมีแรง

ขยับได้แต่นิดหน่อย

อ่า...เครียด - -*

วันต่อมาฉันก็ออกจากโรงบาล

"แม่จ๋า ให้ลี่ไปโรงเรียนน้า"

"แต่ลูกเดินไม่ถนัดนี่"

"น้า แม่สุดสวย"

"อืม ก็ได้ โทรบอกพี่ชายลูกสิ"

"อื้ม"

ชมนิดหน่อยก็ได้แล้ว โฮ่ๆ

"พี่แทน ลี่ถึงหน้าโรงเรียนแล้วนะ"

ตอนนี้ฉันยืนเกาะประตูโรงเรียนอยู่

เมื่อกี้แม่มาส่งแล้วบอกว่า

จะไปซื้อรถเข็นให้ เหอๆ

"หวัดดีจ้า น้องลี่มาๆพี่ช่วยเอง"

"แห่ๆ รบกวนด้วยนะคะพี่แทน"

พี่แทนค่อยๆพยุงฉันเดินไปที่ห้องเรียน

โดยที่ฉันมีสิทธิพิเศษได้ขึ้นลิฟ

(พอดีว่าแม่มาขอไว้ก่อน)

ฮ่าๆ

"ขอบคุณค่ะพี่แทนที่มาส่ง"

"ไม่เป็นไรๆ พี่เป็นกำลังใจให้เสมอนะ"

"ค่ะ"

จากนั้นยัยมีนก็มารับตัวฉันไปนั่งที่โต๊ะ

ฉันเป็นภาระหรือเปล่านะ

"นักเรียนทุกคนครูก็ฝากดูแล

ลิลลี่ด้วยนะ แล้วอย่ารำคาญเขาเด็ดขาด..."

^^

เมื่อครูเดินออกไปจากห้อง

ฉันก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทา

อย่าคิดมากๆ

สู้ตาย ^^v

เลิกเรียน~

ฉันค่อยๆออกมาจากห้องเรียน

ยัยมีนแม่มารับกลับไปซะแล้ว

เพื่อนคนอื่นๆฉันก็ไม่อยากรบกวน

"เหวอๆ"

อยู่ฉันก็ถูกอุ้ม

ฉันจึงหันไปมองหน้าคนอุ้ม

เย้ยย นี่มันกร ห้อง5นี่หน่า

"นายมาอุ้มฉันทำไม"

"ฉันชอบเธอหน่ะลี่"

"ชอบ???"

"ชอบรูปร่างเธอมากเลย เราไปมีความสุขกันนะ"

กำเวน

"ปล่อยนะ กร ปล่อยยย"

"อ่ะ รู้จักฉันด้วยฉันคงดังมากเลย"

ดังในเรื่องเลวๆน่ะสิ

"ปล่อยฉันเหอะนะ"

"สวยๆอย่างเธอถ้าไม่ลอง

ก็เสียดายแย่เลยนะสิ"

ผู้ชายเลว - -*

และแล้วไอ้กรก็พาฉันข้าไป

ในซอกหลืบหลังห้องน้ำ

"กร ปล่อยนะเฟ้ยย!!"

"เงียบเหอะน่า"

เพี๊ยะ ตุ๊บ!

ตบไม่พอ ยังจะมาชกท้องฉันอีก

"ปะ..ปล่อยนะ"

ไอ้กรมันค่อยๆแกะกระดุมของฉัน

"ปล่อยยย"

"เฮ๊ยย ทำไรน้องตูฟะ"

พลั๊ก ตุ๊บ ผั๊วะ!!!

"พะ...พี่แทน"

"ลี่ ลี่เป็นไงบ้างมันทำอะไรลี่หรือยัง"

"ยะ...ยัง"

"........"

"พี่แทน"

"อืม"

"จะ...เจ็บ"

จะไม่เจ็บได้ไงกอดซะแน่น

กระดูกจะแตก - -*

"โทษทีนะ"

แล้วพี่แทนก็พาฉันกลับมาบ้าน

ดีนะที่พ่อกับแม่ยังไม่กลับมา

"พี่แทนส่งลี่แค่นี้แหละ"

"ไหวนะ"

"อื้ม"

ฉันค่อยเดินเกาะกำแพงมารื่อยๆ

ใกล้ถึงบรรไดแล้วว ว

ตุ้บ!

"โอ้ยย~"

ฉันล้มลงกับพื้นแงๆ พี่แทนก็กลับไปแล้ว

"ขยับสิไอ้ขาบ้า ฉันจะเดินด้วยตัวเองให้ได้

ฉันไม่ยอมให้คนอื่นมาลำบากหรอก"

ฉันพยายามพูดเตือนสติตัวเอง

"ฮึก...ขยับสิทำไมไม่ขยับเล่า!"

"ฉันต้องเดินด้วยตัวเองให้ได้ ฮึก..ฮือ"

ฉันค่อยๆคลานขึ้นบันไดไป

ถ้าพลาดนิดเดียวก็ตกเลยนะเนี่ย

........................

ที่มุมหนึ่งของบ้านลี่ แทนมองลี่อยู่

แต่ก็ไม่ได้เข้าไปช่วยเพราะคำคำพูด

หนึ่ง "ฉันต้องเดินด้วยตัวเองให้ได้"

เพราะคำนี้แทนเลยไม่ได้ไปช่วย

แทนคิดแล้วยิ้มให้กับคนที่พยายาม

คลานขึ้นบันได

สู้ๆนะ น้องสาว...

โปรดติดตามตอนต่อไป