อ๊ายยย- -* หนูโดนจิกหัวให้มาอัพ เจ็บๆๆๆๆๆ>.<

อัพค่า อ๊าบบบ อัพแล้วค่า~~~ ขอบคุณที่เม้นและคะแนนโหวตจ้า

EDIT::ตกลงกันก่อนนะ

ต่อไปนี้ 10เม้น ต่อ 1อัพ นะจ๊ะ

โอเคแล้วนะ...เพราะไม่ค่อยว่างจ๊ะ โทษน้า ไม่ได้หยิ่ง><~แต่ต้องแต่ต่อ+อ่านหนังสือจริงๆจ้า

[MUST BE] CASNVII
           ปฏิบัติการทอดสะพานรัก...

::U CAN READ IT ON::

http://story.yenta4.com/casnovii-plaifon

++เย็นตาโฟเนี่ยแหละ++

http://my.dek-d.com/dek-d/story/view.php?id=374647

++เด็กดี++

http://club.yenta4.com/club.phpclub=LOLITA&club_id=13679

++โลลิต้าคลับ++

5

เหตุเกิด ณ หลังป่าช้า

                “ฉันจะขอท้าแก....”

                “ท้าอะไร?”

                “ชิงตำแหน่งเก้าอี้ประธานนักเรียน!!!!!!!!!!!!!”

                เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!! นายเพี้ยนไปแล้วเรอะ!!!!!!~~

                คนทั้งโรงอาหารที่มุงดูอยู่ร้องเป็นเสียงเดียวกันด้วยความตกใจ (รึเปล่านะ?)  โอย~นายควาย เอ๊ย ซายน์!!~นายกำลังจะแข่งว่ายน้ำข้ามทะเลกับจระเข้ เล่นตลกคาเฟ่แข่งกับแก๊งค์สามช่าอยู่นะ รู้ตัวมั๊ย???กระตุกหนวดเสือชัดๆเลย อีตาบ้า...

                เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่าตระกูลปรีชาชาญน่ะ ปรีชาสมชื่อสมญาขนาดไหน การที่ได้เป็นประธานนักเรียนมารุ่นต่อรุ่นก็มิได้ซื้อสิทธิ์แต่ประการใด...มาจากการ”จริงใจ”ทุกครั้ง...

                โดยเฉพาะอนันต์ เท่าที่ฉันรู้จัก เขาเรียนศิลป์-ญี่ปุ่นห้องเอ สอบแข่งขันทักษะภาษาญี่ปุ่นที่หนึ่งของประเทศ นักกีฬาปิงปอง**ของโรงเรียนด้วย แถมยังเป็นเยาวชนดีเด่นของชาติเมื่อตอนอยู่มอสี่ด้วยแหละ...

                แล้วไอ้ทะลวงกึ๋นจะเอาไส้ติ่งอะไรไปสู้ขาได้~~~!!!!....

                ปากพล่อย หล่อใส ไร้สมอง~สโลแกนอันใหม่ของแกเลยอีตาบ้าซายน์!!!

                “นายพูดเองนะ” จองเวร เอ๊ย อนันต์หัวเราะหึๆ “เด็กเส้นจะเส้นตำแหน่งประธานด้วยรึไง?”

น่านสิ...แม่ฉันรวยไม่ถึงครึ่งของตระกูลปรีชาชาญหรอกนะ~แค่เส้นให้นายตังค์เสริมความแสนงดงามแม่ก็หมดไปครอสนึงแล้ว...

                “ใสสะอาดแน่นอน...เกาเหลาสุดๆ”

                “ฉันต่อให้...นายมีผู้ช่วยคนนึง...”

เอาล่ะสิ พอพูดกันมาถึงตรงนี้ อีตาซายน์ก็หันมามองฉันเชิงขอความร่วมมือ~ฉันรีบส่ายหน้าดิก

                ฝันเหอะ!!!

                “คือ...ฉันต้องเป็นกลางงงงง~~~~” ฉันลากเสียง “ไอ แอม อะ สื่อมวลชน โอเค้????”

                “อะไรกัน ช่วยแฟนหน่อยสิยายตาแมว บอกอใหญ่ยังเป็นหัวคะแนนให้ฉันเลยนะ”

นายจะจองเวรฉันไปถึงไหนฮะ!!!ตาแว่นโรคจิต!!!~ไม่ติดว่านาย”ปรีชาชาญ”ล่ะก็นะ...แม่จะเอาให้ร้องไห้กลับบ้านเลย!!!

                “โม.......” ซายน์หันมามองฉันพร้อมส่งสายตาหลอมดวงใจให้

                ฉันกำลังจะกลายเป็นซาซ่า...

                แค่เห็นเธอแล้วก็...ใจละลาย ใจละลาย ใจมันละลาย ละลาย ละลาย...สายตาเมื่อสัมผัส หยุดแรงต้านทานใดๆ... ~~¯

                “เออๆ ฉันช่วยนายก็ได้!!!!” ฉันรีบบอกปัดๆ...ก็คนมันเขินอ่ะ!! “ไว้นายได้เลือกขี้นไปแล้วหาเหรัญญิกใหม่แทนฉันด้วยนะ”

                “ได้ๆ~~~THANKS SO MUCH!!!~~” ซายน์ยิ้มกว้างงง และหันไปชี้หน้าจองเวร เอ้ย อนันต์ “แล้วเราก็จะได้รู้ผลกัน...”

                “ได้เลย...ฉันอนันต์ ปรีชาชาญ...”

                “...ซายน์ เวทเทนส์...แล้วเจอกัน”

                “...แน่นอน ฉันจะรอวันนั่งเก้าอี้ ศุกร์นี้....”

“แม่ว่าก็ดีแล้วนี่นา...อยู่ที่อเมริกาซายน์เขาก็เป็นสภานักเรียน....”

แม่พูดขึ้นหลังจากที่ฉันเรื่องที่ตาบ้าซายน์เดินเชิ้บๆไปลงสมัครประธานนักเรียนต่อหน้าสักขีพยานชาวมอหกเอห้องวิทย์ทุกคนที่ปรบมือกันเกรียวกราวเหมือนเห็นอาจารย์ใหญ่ปล่อยลูกโป่งกีฬาสีแล้วไปติดกับเสาไฟ

                “แม่คะ...ที่นี่ไม่เหมือนที่นั่นนะคะ...ประธานนักเรียนมีคนเดียวในโรงเรียน...ดูแลตั้งแต่ประถมยันมอปลาย...แล้ว....” ฉันเหลือบมองหน้าเจ้าของเรื่องที่นั่งกินขนมอยู่ข้างๆ “อีตานี่จะเอาอะไรไปสู้จอง...เอ๊ยยย...คุณอนันต์เค้าล่ะคะ?”

                “ไม่รู้สิ....”

สั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ สไตล์พัชรี~~~

                “แหงะ!!!”

                “ถ้ามัวแต่มองว่าเขาดีกว่า แล้วเมื่อไรเราจะได้เห็นตัวเราดีกว่าเขาล่ะ???”

                เมื่อไรที่มือเรียวเอื้อมไปหยิบขวดยาทาเล็บสีชมพุประกายเพชรขึ้นมาทาล่ะก็...เมื่อนั้นก็แปลว่าอารมณ์เริ่มจริงจังขึ้นมาแล้ว...

                “...คนเราควรจะให้โอกาสคนที่เราไม่เคยเห็น-โอกาส-ของเขาบ้าง...”

                และถ้าค่อยๆบรรจงทาข้างซ้ายทีละนิ้วโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาล่ะก็...แปลว่าการ”อบรมสั่งสอนแบบเป็นทางการ”จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ ที่นั้น...

                “...ค่ะ...” มีเพียงคำเดียวเท่านั้นที่ฉันพูดได้ในสถานการณ์เวลานี้...ฉันรู้ดี...

                แม่ไม่ชอบให้ใครเถียงเวลาทาเล็บ

                ไม่งั้นแปรงมันจะมาทาที่ปากคนเถียงแทน...

                “แม่ดีใจที่มีลูกเข้าใจง่ายๆอย่างโม...” แม่เป่าเล็บที่ทาเบาๆ “คิดแล้วกันว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ”

                แม่ลุกขึ้น ฉันกับอีตาซายน์มองหน้ากัน ฉันน่ะชินซะแล้วกับอาการจะมาก็มาจะไปก็ไปแบบนี้ของแม่ แต่ดูเหมือนแขกหน้ามนจะยังไม่ชินสักเท่าไร แต่ก็คงเข้าใจลางๆจากอาการของฉันนั้นแหละ

                “โม...”

                “?”

                “เราต้องชนะไอ้บ้าแว่นนั่นให้ได้เลยเนอะ!!!”

                หา...

                หมอนั่น...ใช้คำว่า...”เรา” งั้นหรอ...

                กรี๊ดดดด อยากจะร้องเย เย เย....เย เย เย ยะ ยะ ยะ เย เย เย... ~~¯(เพลงเขิน ของ แกรนเอ็กซ์ – รู้หมดเลยว่าคนเขียนฟังเพลงยุคไหน)

                “โอเชๆ” ฉันชูนิ้วโป้ง “เอาไงๆ?”

                “เอางี้ๆ” อีตานั่นเล่นมุกต่อ ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดตึกๆๆๆๆๆๆๆ (เสียงดังแบบนี้จริงๆนะ...) เข้าไปในห้อง (ของอะตอม)

                “นี่งายยยยยยยยย งานชิ้นแรกของหมู่เฮา~~~”

อีตานั่นวาง”งานชิ้นแรกของหมู่เฮา”ลงบนตักฉันพร้อมนั่งลงกนขนมต่ออย่างเพลิดเพลินจำเริญใจ

                “อะไร? ทำโปสเตอร์ประจาน เอ้ย หาเสียงหรอ...” 

จะทันไหมว่ะ? นี่ก็วันจันทร์และ เหลือเวลาสามวันเอง

                “เปล่า”

                “เอ้า!!!แล้วเอากระดาษมาทำไม?”

                “เปิดตาแมวดูก่อนแล้วค่อยถามสิ”

มันจะอะไรกับตาของฉันกันนักหนา ฮะ!!!!

                ฉันขยับปากมุบมิบขณะเปิดกระดาษกองนั้นดูทีละใบทีละใบ แล้วก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าในกระดาษนั้นมีอะไร...

                “หา!!!!!!!!~อะไรเนี่ย แผนที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเขตเราทั้งหมดเลยนี่นา”

                “อือ...ถูก”

                “เอามาทำปลาดุกอะไร?”

                “เดินสาย....” อีตานั่นทำท่านั่งรถ “บน...”

                “บน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ตายและ!! แน่ใจนะว่านายลูกครึ่งอเมริกาจริงๆน่ะ ไม่ใช่ลูกครึ่งเขมร พม่า ลาว อะไรพวกนี้ใช่ไหม~~~

                “นาย...จะบน...เนี่ยนะ!!!”

                “เออสิ...ไอ้บ้านั่นเป็นต่อกว่าตั้งเยอะ งานนี้ลงแรงเองคงไม่ไหวอ่ะ” 

เออ ดีนะที่รู้จักประมาณตัวเองน่ะย่ะ!!!

                “แล้วนายไปหามาจากไหนเนี่ย”

                “แค่เอ่ยเรื่องจะสมัครปุ๊บ~สาวๆในห้องก็แนะนำปั๊บ...หลายที่เลยนี่ไง”

โอย ไอ้หล่อเลือกได้!!!~ฉันหึงนะเนี่ยๆๆๆๆ (หง่ะ...มีสิทธิหึงเขาด้วยหรอยะ)

                “เอาล่ะ เอาตรงนี้ก่อนและกัน ใกล้ดี”

                “อ๊ากกก จะบ้าเรอะ!!!!”

ดูมันจิ้มสิ...มันจิ้มที่ไหนไม่จิ้ม จิ้มศาลเจ้าพ่อหลังป่าช้า...ต๊ายยย ไม่ไปด้วยเด็ดขาดย่ะ!!!

                “ทำไมล่ะ”

                “ตอนนี้มันจะทุ่มนึงแล้วนะ ซายน์...” กลัวผีอ่ะ เข้าใจป่ะ?

                “เออ...เนอะ” 

ดีนะที่นายเข้าใจ เย้~

                “แล้วไงหรอ?”

โอย นายแกล้งโง่ใช่ไหมเนี่ย~ฮือๆๆๆ ฉันกลัวผีเว้ย!!!ไอ้บ้าเอ๊ย!!!

                “ไปๆๆๆ น้าพัชอนุญาตแล้ว”

                “ไม่ๆๆๆ” ฉันยกมือห้าม “ไปกับอะตอมแทนได้ไหม?”

                “ไม่อ่ะ...” ตานั่นลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวน้องกลัวผี มืดแล้ว”

อ๊ายยยย~~~เด็กมอหกก็กลัวผีเป็นนะเว้ย ไอ้บ้า!!!~ถ้าไม่หล่อลากกระชากไส้ติ่งล่ะก็นะ...ฉันไม่คล้อยตามให้เสียนิสัยหรอกนะ เด็กดื้อ!!!!

20.18น.

ป่าช้าหลังวัด

                บรู๊วววววว~~~~

                โอยยย....

                ชาติที่แล้วไม่มีปากหอนรึไงว่ะ ไอ้พวกนี้!!!!

                ทันทีที่จักรยานยนต์สีขาวลายนกอินทรีจอดเทียบท่าป่าช้าหลังวัด ฉันก็กระโดดลงมาอย่างรวดเร็วทันที่ ก่อนที่ซายน์จะถอดหมวกกันน๊อคพร้อสะบัดเรือนผมสีน้ำตาลปานพระเอกหนังเกาหลีอันงดงาม และ...

                “พี่คับ~เท่าไร?”

                “กันเอง...ยี่สิบและกัน”

ซายน์พยักหน้าและล้วงเอาเหรียญสิบสองเหรียญยื่นให้...เออ...ถูกและ!!! นี่มันมอเตอร์ไซด์รับจ้าง!!!!~

                พระเอกโลกไหนพานางเอกนั่งมอไซด์รับจ้างมาที่ป่าช้าว่ะ!!!!

                “แถวนี้ระวังนะไอ้น้อง ผีดุนะ จะบอกให้...”

แห๊มมมม อวยพรดีเหลือเกิ๊นนนนน เดี๋ยวปั๊ดชกโหนกแตกเลยลุง!!!!

                ลุงมอไซด์รับจ้างโหนกสวยอวยพรจบ ก้บิดคันเร่งออกไปทันที เหมือนกำลังวิ่งหนีเมียถือสากงั้นแหละ~ทิ้งให้สาวน่ารักอย่างฉันอยู่ในที่ลับตาคนสองต่อสองกับชายหนุ่มหล่อล้ำปานเน อ๊ายยยย

                นี่ไม่ใช่เวลาจะมาหื่นนะ....

                “ลุงแกเป็นคนดีมีคุณธรรมเนอะ”

                “เออสิ แหม..ไอ้ฉันก็นึกว่านายไปถอยมอไวด์ที่ไหน ที่แท้~ทุ้ยยยย...”

                “เอ้า~~!!!!ประหยัดนี้เพื่อเธอเลยนะ คิดดูดิ ยี่สิบนั่งซ้อนามาได้ตั้ง2คน....”

จะคิดไปมันก็จริงนะ หลังจากที่ฉันบวกลบคูณหารหาค่าแซมเปิ้ลสเปชตรีโกณมิติพหุนามสถิติแล้ว (คนเขียนกำลังอยู่ในโหมดใกล้สอบ) มันก็ช่างคุ้มเหลือแสน แต่อยากจะบอกว่า...อีตนี่ก้นใหย่ชะมัดเลย นั่งกินที่!!!~แต่ก็ดีนะ ได้พิงหน้าอกหมอนั่นด้วย อ๊ายยย เขินนนนน

                “ไหนล่ะ? ศาลเจ้าพ่อของนายน่ะ...”

ฉันถาม หลังจากที่กรี๊ดกร๊าดในใจจบ

                “หลังป่าช้า”

                บรึ๋ยยยย~~~บรรยากาศรอบข้างมันก็ช่างเป็นใจเหลือเกิน หมาขี้เรื้อนข้างวัดก็พร้อมใจกันหอนเห่า ฉันเดนถือไฟฉายตามนายวายน์ไปหาศาลเจ้าพ่อท้ายป่าช้า....แน่นอน~ท้ายป่าช้า ก็แปลว่า...ต้องเดินผ่านป่าช้าทั้งหมดก่อนอ่ะดิ๊!!!

                โฮๆๆๆ หนูกลัวผี....

                ศาลเพียงตาทำด้วยไม้ตะเคียนจวนจะพังแหล่มิพังแหล่อยู่ร่อมร่อ มีทั้งผ้าแพรสามสีผูก ม้าลายตั้งเรียงร้อยกว่าตัว วากไก่ต้มหนอนไช หมูหันแห้งกรัง ธูปที่จุดจบหมดแล้วร่วมร้อยที่ปักอยู่เต็มกระถางทราย...

                “น่ากลัวเนอะ....”

เออสิยะ!!!!

                “เอ้า!!!เอาไป จะได้รีบๆกลับ”

ฉันส่งธูปไปให้อีตานั่น หมอนั่นทำหน้าอึนๆแล้วเกาหัว

                “มันคืออะไรอ่ะ??”

                “..........”

                “.................................”

                “.........................”

                “?????”

เอิ๊ก~~~ตายและ!!! นายไม่รู้จักธูปเรอะ!!!!!!!!!!!!!!!

                “เขาเรียกว่าธูปย่ะ....”

                “หรอ...” หมอนั่นหยิบเอาไปดม “เอาไว้ทำอะไรอ่ะ?”

                “จุด...”

                “จุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

หง่ะ...จุดธูปทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยย่ะ...

                “เออสิ!!! จุดตรงนี้....” ฉันชี้ไปที่ปลายธูป “โอเค้???”

                “ทำไมไม่จุดตรงแดงๆอ่ะ?”

                “ถ้าจุดตรงนั้นแล้วติดฉันก็ให้นายจุดแล้วสิ ไอ้บ้า!!!”

ซายน์ทำหน้าเป็นเป็ดไม่พอใจ ก่อนจะหันรีหันขวางสักครู่นึง...และแล้ว...ก็ยื่นธูปดอกที่จุดแล้วมาให้ฉัน

                ว่าแต่ว่า....

                นายไปเสกไฟมาจากไส??

                “นายพกไฟแช็กหรอ? นายสูบบุหรี่ใช่มั๊ย???” เดี๋ยวงานนี้มีเฮกับพัชรี

                “เหอะ!!!” หมอนั่นส่ายหัวดิกๆ “ม่ายด้ายสูบบบ~~เค้าเก็บไอ้นี่ได้...”

ซายน์ชูไฟแช็กสีฟ้าขุ่นน้ำมันใกล้หมดให้ดู

                “เก็บได้ตรงไหน??”

                “นู่นนนนน”

ซายน์ชี้น้วไปยัง...อ๊ากกก!!!!! นั่นมันโกฎิ!!!!~โกฎิของลุงหน้าตาโหดๆ

                หรือว่า...

                จะเป็น....

                “แง้...เอาไปวางที่เดิมเลยนะซายน์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

                “ไมอ่ะ?”

                “ก็มัน....” มันอาจจะเป็นของลุงแกก็ได้ บรื๋อออ

                “บ้า!!!!!!! เธอคิดว่าเป็นไฟแช็กผีรึไงฮะ ยายซื่อบื้อ!!!!!!!!!”

**ใครที่เคยอ่านแล้ว ขอแก้ว่าอ้นเป็นนักปิงปองนะจ๊ะ**