[MUST BE] CASNVII
           ปฏิบัติการทอดสะพานรัก...

::ตอนอื่นๆ:: ปฏิบัติการทอดสะพานรัก::oh my fan!!! ปฏิบัติการทอดสะพานรัก::บทนำ:: มีคนหน้ามืดโหวตให้หนูด้วย>< ขอบคุณค๊าบบ ตอนนี้คลับLOLITAจะพาเราไปลง (โอ้ววว) เอาใจช่วยด้วยนะค๊าฟ สามารถอ่านได้อีกที่...http://my.dek-d.com/dek-d/story/view.php?id=374647 จ้า

บทที่สอง...

2

ปลูกป่า!!!

                “โม...นี่ซายน์...มาจากอเมริกาพร้อมแม่ เราเจอกันที่วิทยาลัยที่แม่ไปสอน”

                “....”

                “เจอกันครั้งแรกไม่ค่อยปิ๊งเท่าไร แต่พอคุยกันไปเรื่อยๆก็เลยถูกคอกัน....”

แม่พูดแล้วยิ้มพร้อมกอดแขนไอ้หน้าหล่อทะลวงกึ๋นขี้เก๊ก (ฉันตั้งใหม่ จำชื่อเก่าไม่ได้) อ๊ากกก แม่!!! แบบนี้ไม่ได้เลยนะคะ

                ดูหน้าตานี่ยังเอ๊าะๆอยู่เลย เหมือนจะอายุเท่าฉันนี่แหละ...

                ตายแล้ว...

                ฉันไม่อยากให้แม่เข้าคุกเพราะเข้าค่ายพรากผู้เยาว์น้าส์~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                “เอาล่ะ ทีนี้เราก็กลับบ้านกันสามคนดีกว่านะจ๊ะ ซายน์-โม”

แม่จับมือฉันด้วย (ยังไม่ปล่อยไอ้ทะะลวงกึ๋น) ฉันสะบัดมือแม่ออกโดยเร็ว หึ!!!ฉันจะไม่ยอมให้แม่ทำอะไรแบบนี้หรอกนะ!!!!

                “แม่คะ!!!แม่อย่าทำอะไรตามใจตัวเองสิคะ คิดถึงความรู้สึกโมบ้างสิ!!!” ฉันพูดประโยคดาวพระศุกร์สุดๆ

                “อะไรน่ะ โม?”

                “แม่อย่ามาทำเนียนแบบนี้นะคะ” ฉันเครียด “โมไม่เคยว่าเลยถ้าแม่จะแต่งงานใหม่...แต่ว่า...อีแบบนี้มันเข้าข้อหาพรากผู้เยาว์นะคะแม่”

                “โม.....”

                “โมรู้ค่ะ ว่าความรักมันอธิบายยาก แต่โมขอนะคะ คนที่จะมาเป็นพ่อของโมน่ะ...”

                “โม....”

                “แม่ช่วยเห็นใจตอมกับโมด้วยนะคะ ขอร้องล่ะค่ะแม่”

                “โม................”

                “ไม่เป็นไรค่ะแม่....โมรู้....ถ้าแม่รักเขามากกว่าโมและอะตอม เราสองคนพี่น้องเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ....”

                “โม....”

                “พอเถอะค่ะแม่....โมเสียใจ.....”

                “ยายโม!!!” แม่ปล่อยมือจากไอ้ทะลวงกึ๋น “ซายน์เขาเป็นนักเรียนในชั้นของแม่ที่พูดไทยได้ เขาบอกว่าเขาอยากลองมาเรียนที่ไทยดู ก็เลยขอให้แม่เป็นโฮสต์ให้ พ่อกับแม่เขาก็สนับสนุน ไม่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย ที่เรียกโมมารับเนี่ย จะแนะนำให้รู้จักกันไว้....แล้วลูกพล่ามอะไรเป็นละครน้ำเน่าเชียวฮะ!!!!.............”

                “..................”

                “...........................”

                “............”

                “....................”

“..................”

                “...........................”

เอิ่มมมม~~งั้นเรื่องทั้งหมดก็...หง่ะ.....

                “แล้ว...แล้ว...แม่จะเกาะแขนเขาทำไมล่ะคะ?”

                “จะให้แม่เกาะตูดเขารึไง?”

                “แล้วทำไมต้องพูดให้ชวนคิดด้วยอ่ะคะ ปิ้งๆวิ้งๆงี้”

                “คิดมากไปเองน่ะสิ....”

                “แล้วทำไมแม่ต้องบิดไปบิดมาด้วยอ่ะ?”

                “ก็...มีหนุ่มอิตาลีที่ยืนข้างหลังโมน่ะเค้ายิ้มให้นานแล้ว น่ารักด้วย ก็เลยเขิน~~~~~อ๊ายยย นั่นไงๆๆๆ เดี๋ยวแม่มานะ ไปคุยกับเขาก่อน อิอิ”

แม่บิดไปบิดมา ก่อนจะเดินไปหนุ่มอิตาลีคนนั้น ปล่อยฉันหน้าแตกอยู่คนเดียว...

เอิ่ม~~~หน้าร้าวเป็นรันเวย์สนามบินเลยฉัน...

                “อุ๊บ!!!....คิก....คิก....คิก....~~~~”

ฉันหันขวับไปทางไอ้ทะลวงกึ๋นที่กำลังเอามือปิดปาก กลั้นหัวเราะน้ำตาเล็ดน้ำตาร่วง นี่นาย!!! หัวเราะหาไก่บินอะไรนักหนาฮะ!!!~ว่าแต่...นายฟังภาษาไทยออกด้วยงั้นหรอยะ?

                “เธอนี่....ซื่อบื้อจังเลยนะ”

                “ห๊า~นายพูดไทยได้หรอ???”

                “ไม่ได้ยินที่น้าพัชเค้าบอกรึไง ยายซื่อบื้อ!!!” หมอนั่นว่าฉันเสียงเรียบ

อ๊ายยย~~~~คำก็บื้อสองคำก็บื้อ ฉันน่ะ....นักเรียนโอลิมปิควิชาการวิทยาศาสตร์มือวางอันดับสองของโรงเรียนเชียวนะเว้ย!!!

                “อะ...อี...อี.............”

                “..................”

                “อี............ตา........”

                “..................”

                “...........................”

                “..................”

                อี....ตา...นี่.....มัน..............................

                มันชื่ออะไรว่ะ!!!!

                ตายล่ะ~ไม่ได้ฟังซะด้วยว่าพูดอะไรกัน เพราะเอาแต่ใส่ๆ...กรรม....แล้วจะให้ฉันเสียฟอร์มชี้นิ้วค้างไว้อย่างนี้เรอะ!!!

“..................”

                “จะนึกชื่อฉันอีกนานมะ?...”

แหน่ะ ดันรู้ทันอีก...

                “ฉันชื่อซายน์~~จำไว้นะ ยายซื่อบื้อ”

                “หรอ ตุ๊ดจัง” เหอๆๆๆ ตาเกย์เอ๊ยยยย

                “เธอชื่อโมใช่ไหม?”

                “ใช่”

                “โมอะไร....”

                “โมก็โมสิ...”

                “ไม่ใช่...หมายถึง...โมเม แตงโม โมรา โมจิ...โมไหนหรอ?”

อ๊ากกก~~นายไม่มีอะไรถามแล้วรึไงตาทะลวงกึ๋น อยากจะบอกนะว่าฉันเกลียดคนถามแบบนี้ที่สุดในโลกเลย~~~

แต่...ก็ได้นะ...ถ้านายอยากรู้ขนาดนั้นล่ะก็......

                “โม - ~~~~~~~........” ฉันแกล้งขยับปากเร็วๆจนไอ้สองพยางค์ที่เหลือหายไป

                “ไรนะ???”

                “โม - ~~~งุนนนน........”

                “โมจุน?”

                “โม.....~~~~~เง....ยุนนนนนนนน”

                “โมกุน”

                “โม – เบ –ดุลลลลลลลลลลลลล~~~~~”

                “อะไรของเธอเนี่ย”

โฮะๆๆๆ ตาทะลวงกึ๋นทำหน้าเหมือนหมัดกรโดดบนหัว หึๆ จ้างสามบาทฉันก็ไม่บอกนายเสียให้ยากหรอกว่าชื่ออะไรน่ะ...

                “โมเลกุล!!!~ดูสิๆๆๆ แม่ได้เบอร์โทรเค้ามาด้วยล่ะลูก กรี๊ดๆๆๆๆ โสดด้วยๆๆๆๆๆ” แม่วิ่งมาหาฉันพร้อชูกระดาษรูปหัวใจสีชมพูมีเลขสิบหลักให้ (แสดงว่าตานี่ต้องมีเป็นอีกเป็นปึกแน่ๆเลยเชียว)

                โอ้วววว.....แม่!!!

                รู้ตัวไหมว่าพูดอันใดออกมา!!!!!!!!!!!!!!~~~

                ฉันหันไปมองหน้าอีตาทะลวงกึ๋น หมอนั่นทำหน้าพิลึกๆ ประมารว่าเหวอผสมดีใจยังไงบอกไม่ถูก

                “เธอ....ชื่อ.....โม....เอ่อ....โมเลกุล หรอ?”

                ตายๆๆๆๆ~~~~แม่นะแม่!!!!

                “อะ...เออ!!!ใช่!!!”

                “..................”

                “..................”

                “...........................”

                “............”

                “....................”

“..................”

                “อุ๊บบบบ!!!!!!!!!!! พรืดดดดดดดด~~”

อีตาทะลวงกึ๋นนั่นกลั้นหัวเราะซะเก๊กแตกเลย หน็อยยยย อีตาชื่อเกย์ แล้วนายจะรู้ว่าโมเลกุลคนนี้นี่แหละโว้ย จะทำให้นายเปิดกลับอเมริกาทันเลย ไม่เชื่อคอยดูสิ

                หึ หึ หึ....

                “อ้าวโม ตื่นสายจังเลยนะ”

เสียงแม่ทักนำมาก่อนเลย ฉันขยี้ตายุกยิกขระเดินลงบันไดบ้านมานั่งจ๋อมอยู่บนโต๊ะกินข้าว แม่บรรจงรินชาขวร้อนๆใส่ถ้วยให้ จะไม่ให้ตื่นสายได้ไง เมื่อคืนกว่าจะนอนได้เกือบสว่างเข้าไปแล้ว...

                “แม่...ไม่ได้นอนเลยหรอคะ?”

                “ก็แหม....” แม่นั่งลงจิบกาแฟข้างๆฉัน “ไหนจะต้องจัดของตัวเอง แล้วยังจะต้องจัดของให้ซายน์เขาด้วย แม่จะเอาเวลาที่ไหนไปนอนเนินกัน”

                เออเนอะ...ว่าแต่....

                “แล้วตาทะลวง...เอ๊ย....ซายน์น่ะค่ะ อยู่ไหนแล้วล่ะคะ?”

                “เล่นเกมอยู่กับอะตอมห้องนู้นน่ะ...ดูท่าว่าสองคนนั้นเข้ากันได้ดีนะ”

                “เอาเถอะค่ะ แต่โมขอบาย”

                “ทำไมล่ะ จะสู้เขาไหวเรอะ มีตั้งสองเชียวนะ”

                “ใครว่าโมหัวเดียว โมมีแม่ทั้งคน” ฉันยิ้ม กอดแม่ไว้หลวมๆ

                “ไม่ต้องเลย...แม่ขอยืนตรงกลาง สมานฉันท์ดีกว่า”

                “โธ่...แม่คะ”

                “ฮะๆๆๆ เออนี่ โม วันนี้วันที่เท่าไรแล้ว?”

ฉันกลอกตาคิดคำนวณในใจ พลางยกชาร้อนๆขึ้นจิบเหมือนท่านผู้เฒ่าในหนังจีนกำลังภายใน

                “เอิ่มมมม~~~สิบหกแล้วค่ะ”

                “หา จริงหรอนี่!!!~ตายและ” แม่ร้องเสียงหลง “ยังไม่ได้หาของขวัญให้คนอื่นเลยนี่นา”

โหแม่...อีกตั้งอาทิตย์กว่า จะรีบไปถึงไหนคะ?

                “ดีเลย งั้นวันนี้...ช้อปปิ้งต้อยรับการกลับมาไทยดีกว่า เย้ เย้”

                “เอ๋  แม่คะ อีกตั้งนานนะคะ โมว่าแม่พักก่อนดีกว่า”

                “แม่พักมานานแล้วจ้า กลับมาไทยต้องเอ็กเซอร์ไซส์กันหน่อย เย้”

แม่ใครหนอ...ช่างฟิตเปรี๊ยะจริงๆเล้ยยยย เชียวววว~~~~

                “ไปๆๆๆโม ไปบอกอะตอมกับซายน์แล้วไปอาบน้ำซะ”

                ฉันเลยต้องจำเดินเคี้ยวเพนโดริงแหยบๆ(ที่ไอ้อะตอมซื้อให้...จำได้ป่ะ?)ขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของอะตอม อ้อ อีตาทะลวงกึ๋นขี้เก๊กจอมเย็นชานั่นนอนห้องเดียวกับอะตอมค่ะ ฉันล่ะกลั๊วว กลัวววว อีตานั่นจะเอาน้องฉันเป็นแฟนเนี่ย ไม่เอานะ!! มีน้องเจ้าชู้ดีกว่ามีน้องเกย์ก็แล้วกัน...อึ๋ย!!!ขนลุกซู่!!!

                “โอ๊ยยยย อย่าเข้ามาลึกสิ มันเจ๊บนะ!!!”

เสียงเจ้าอะตอมนี่นา...

                “โทษทีไอ้น้อง...ของมันแรงงงงง”

สะ...เสียงของไอ้ทะลวงกึ๋นนนนน....

                “อ๊ากกก แทงเข้าขางหลังซี๊ดถึงหัวใจ~~~~”

                “หึๆๆๆ วันนี้มาแรงไอ้น้อง หลีกๆหน่อย หึๆๆๆ”

ฉันเอาหูแนบประตูด้วยอาการอกสั่นขวัญแทบหาย~บะ...บะ..บทสนทนาแบบนี้มันนนนนน~~~~~

                อะ...อะ...อ๊ากกก ไม่นะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                น้องฉันชอบปลูกป่าหรือนี่ กรี๊ดดดด~~~~!!! อะตอม!!! แกรู้ไหมว่าทรัพยากรผู้ชายบนโลกนี้มันมีน้อยนะ (โดยเฉพาะหล่อๆอย่างตาทะลวงกึ๋น) นายทำแบบนี้กับพี่ได้ยังง๊ายยยยย!!!!!!!!!! (ตกลงห่วงน้องหรือห่วงผู้ชายกันแน่ยะ)

                ตายแล้วๆๆๆ~~~ฉันไม่อยากเสียผู้ชายหน้าตาดี เอ๊ย!!! น้องชายแสนดีไปนะ

                แบบนี้ไม่ได้การแล้ว!!!!มันต้อง!!!!.....................

                แอบสังเกตการณ์ต่อไป เคี๊ยกๆ (ตกลงนางเอกเรื่องนี้เป็นสาววายใช่ไหมเนี่ย)

                ครึก!!!~~~~

                หง่ะ...เสียงอะไรว่ะ....

                ครึก!!!~~~ครึก!!!~~~~............โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                “ว๊ายยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!”

จู่ๆเจ้าประตูห้องของไอ้อะตอมเกิดแสดงอาการของเก่าขึ้นมา บานพับมันเลยหลุดเสียดื้อๆ เป็นผลให้ประตูนั้นเซล้มลงไป รวมถึงตัวฉันด้วย อ๊ายยยย!!!!!!!!!!!!!~~~

                ตึง!!!!

                “โอยยยย เจ็บๆๆๆ” ฉันค่อยๆลุกขึ้นพร้อมปัดเนื้อปัดตัว ก่อนจะเงยหน้ามองสองหนุ่มที่กำลังทำหน้าเหวอสุดขีดใส่ฉันทั้งคู่

                “เจ้!!!ทำอะไรน่ะ!!!” ตอมร้องเมื่อเห็นฉัน แหม~~~ฉันเข้ามาขัดจังหวะล่ะสิ หึๆ นั่งใกล้กันเชียวนะยะ!!!

                “เจ้ต่างหากที่ต้องถามว่านายทำอะไร”

                “หา?”

                “นี่!!!นายทำอะไรน้องชายฉันน่ะ หัดละอายมั่งสิ ไม่กลัวฟ้าผ่าเอาตอนกลางวันแสกๆรึไง!!!” ฉันเดินไปชี้หน้าอีตาทะลวงกึ๋นที่กำลังทำหน้าหมาสงสัยใส่ฉันอยู่ หึๆ ไม่ต้องมาแบ๊วเลยนะ!!!

                “ทำไมฟ้าถึงผ่าอะเจ้” อะตอมเกาหัวแกรกๆ แหม!ทำเป็นตีหน้าซื่อกันใหญ่

                “ก็เมื่อกี้น่ะ พวกนายน่ะทำ................................................”

                “..................”

                “ทำ.......ทำ...........”

                “...........................”

                “............ทำ..........แบบว่า.....................”

                “....................”

“........แบบว่า.....ทำ...............”             

                “..................”

                “..................”

                “...........................”

                “............”

“อีกนานมั๊ยเจ้?”

จะบ้าเหรอ~~ฉันเป็นสาวน้อยมอปลายสายวิทย์คณิตนักโอลิมปิควิชาการสุดแสนน่ารักนะ จะให้พูดเรื่องบัดสีบัดเถลิงแบบนั้นได้ยังงกัน ไม่อ๊าวววว ไม่อาววววววววววววว !!!!

                “คือ...พวกนายทำอะไรแบบนั้นอ่ะ แบบๆๆๆๆ” ฉันโบกไม้โบกมือเป็นเทเลทอบบี้ “คือชายกับชาย ตะแหง่วๆๆๆๆ”

                “บ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!~/MAD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~~~~” ไอ้สองคนนั้นร้องเสียงหลงคนละภาษาพร้อมกัน

                “เจ้จะบ้าหรออออ~~~ตอมยังนอร์มอล(Normal = ชอบต่างเพศ เป็นเรื่องปกติ)นะเจ้!!!!” อะตอมพูดพร้อมเขย่าฉันเหมือนพัดลมตัวนั้น “เจ้เพี้ยนไปแล้วหรอ ตอมยังมีอนาคตนะ ตอมยังมีน้องฝ้าย แก้ว เชอร์รี่ แอนนิต้า น้องพอลล่า นะเจ้!!!” (อะโห...หล่อเลือกได้ว่างั้น...)

                “แล้วพวกนายน่ะอะไร...ลึกๆดึ๊บๆ” ฉันเกาหัวพร้อมส่งสายตาถามพ่อหล่อเลือกได้อย่างไม่วางใจ

                “ก็พี่ซายน์เขาตีวงล้อมของทีมเข้ามาอ่ะ ตอมเล่นเกมฟุตบอลกันอยู่”

                “แล้วนายจะเจ็บทำไมยะ” ฉันคิดมากตรงนี้แหละ!!

                “ก็มันซี๊ดดดดดดดดดดดดดด~~~~อุตส่าห์วางแผนการซะดิบดี พี่ซายน์เขาเล่นซะ...อะฮึกๆ ตอมจ๋อยเลยยยย แพ้ไปสิบต่อสามเนี่ยยยย”

                “..................”

                “..................”

                “...........................”

                “............”

                “....................”

“..................”                      

หง่ะ...นี่ฉันนนน...บ้าไปเองอีกแล้วหรอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~

                “นอกจากจะซื่อบื้อแล้ว...เธอยังโรคจิตด้วยหรอเนี่ย ไปหาหมอได้แล้วนะ”

                อีตาบ้าซายน์หันมาว่าฉันเสียงเรียบ สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์สุดๆ โอ๊ยยยย เฮียซี๊ดดดด เลยเปี๊ยกกกก~~ (นึกเสียงไม่ออกให้ไปดูเรื่องมะหมาสี่ขาครับ จะได้อารมณ์ในการออกเสียงมากยิ่งขึ้น)

                “อุ๊บ!!!คิกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ไอ้อะตอมหัวเราะเยาะฉันเบาๆ หน๊อย!!! ไอ้น้องบ้า

                โป๊กกก!!!

                “โอ๊ยยยย เจ้!!!” อะตอมร้องเสียงหลง ลูบหัวตัวเองป้อยๆ “เจ็บนะ”

                “รีบอาบน้ำได้แล้ว แม่จะพาไปซื้อของ...เร็วๆด้วย!!!”

                ปึง!!!

ฉันบอกพร้อมเดินกระทืบประตูห้อง (จำได้ไหมว่ามันนอนเจ๊งกะบ๊งอยู่) เสียงดังปึงปังออกไป

                เชอะ!!!คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วง(สรุปคือเป็นห่วงผู้ชายใช่ไหมเนี่ย...)