::อ่านได้อีกจุใจทั้งสามที่::

http://story.yenta4.com/casnovii-plaifon

+ที่นี่แหละ+

http://my.dek-d.com/dek-d/story/view.php?id=374647

+เด็กดี+

http://club.yenta4.com/club.php?club=LOLITA&club_id=13679

+โลลิต้าคลับ+

4

เวรนี่ vs จองเวร

                “อ๊ายยยย ขอทางด้วยค่าๆ สื่อมวลชนค่า ขอทางด้วยค่า~~~~”

                ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่มุงเหตุการณ์นี้ คนทั้งโรงอาหารเลยล่ะมั๊ง...ฉันก็เลยอาศัยอำนาจผ้าแดง(ที่แขนเสื้อ)แหวกฝ่าฝูงชนเข้ามา แต่ก็...คิดผิด...ยิ่งชาวบ้านเห็น”สื่อมวลชน”อย่างฉัน ก็เลยคิดว่าเดี๋ยวลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์รร.ชัวร์ปี๊ด~มุงกันมากกว่าเดิมอีก โอย~~.....

                ภาพที่ฉันเห็นคือพ่อหนุ่มหน้าละม้ายคล้ายเรนนี่ในฟูลเฮาส์กำลังทำหน้าหาเรื่องใส่พ่อหนุ่มสุดเก๋าใบหน้าถอดแบบมาจากจองเบเคโอติกที่กำลังดึงคอเสื้อเขาอยู่~~อ๊ายยย จองเบเค้านอร์มอลน้าส์ เรนวายไปคนเดียวสิยะ!!~เอ้ย!!!ไม่ใช่ๆๆๆๆๆ จะบ้าหรอ...ฉันไม่ใช่สาววายนะยะ!!!

                เอาเป็นว่า...อีตาซายน์กำลังโดนหนุ่มแว่นหล่อฟ้าประทานหน้าตาคุ้นๆ(สำหรับฉัน)กระชากคอเสื้ออย่างเอาเรื่องอยู่

                ไอ้ทะลวงกึ๋นเอ๊ยยยยย....

                นายนี่น้า...เส้นแล้วยังไม่เจียมอีก...อีตาบ้า!!!~

                “อะ...เอิ่ม...เอิ่ม...ค่อยๆพูดค่อยๆจากันดีกว่านะคะ อย่าใช้กำลังกันเลย แหะๆๆๆ อายเด็กๆค่า” ฉันพยายามเอาดินสอพองเข้าลูบ (เขามีแต่เอาน้ำเย็นเข้าลูบ)

                “นี่ว่าฉันทำตัวไม่สมเป็นรุ่นพี่หรอ!!!” จองเบ (ตั้งเองเออเอง)หันมาแยกเขี้ยวใส่ฉัน หวายๆๆๆ ดุจังวุ้ย!!

                “ปะ...เปล่า~มะช่ายยยยยยยย” ฉันเกาหัว จะให้พูดว่าต่อยให้เด็กดูรึไงยะ!!เดี๋ยวปั๊ดตบแว่นหักเลย!!!

                “เฮ้ย...อย่ายุ่งกับผู้หญิงสิว่ะ!!!”

อีตาซายน์ตะคอก...อะไรๆ แค่นี้ทำหึงจองเบ...เอ้ย!!! (แกเป็นสาววายแน่นอนเลยเนี่ย) หึงฉันเลยหรอเนี่ย แหมๆๆๆ~~~เขินอ่ะ!!!

                “ทำไมว่ะ!!!นี่แกรู้ไหมแกกำลังพูดอยู่กับใคร!!!” จองเวรตะคอก(เริ่มเปลี่ยนชื่อ)

                “ไม่รู้...กูไม่อยากรู้ด้วยยยย”

อ๊ากกก ไปตอบแบบนั้นทำม๊ายยย!!! ประเดี๋ยวก็ได้ตายเยี่ยงเขียดในโรงอาหารหรอก ตาเด๋อ!!!!~

                “งั้นก็ถามแฟนนายสิว่าฉันเป็นใคร”

อีตาแว่นจองเวรชี้มาทางฉัน~ว้ายยย ฉันไม่ใช่แฟนของเค้านะ แต่... เรื่องไรจะเถียงล่ะ ยอมค่ะ เพื่อชาติ คริๆ~ตายและๆ เขินๆๆๆ~~~รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกเลยวุ้ยยยยย

                “เธอรู้จักยายนี่ด้วยหรอโม?”

อ๊ายยย ไม่มี!!!ไม่มีเถียงสักเอะ ฮัดช่า!!!~~~~แสดงว่าก็แอบปลื้มฉันอยู่ใช่ม้า เขินอีกและ ว้ายๆ

                “รีบๆบอกมันสิยายตาแมว!!!”

อ๊าก!!!อีตาจองเวรมันบังอืดดูถูกตาสองสีอันงดงามของฉัน!!~เดี๋ยวแม่ก็เอาเลนส์แว่นจิ้มลูกตาซะหรอก ปากรึน่ะ!!!

                “นายนี่น่ะนะ....”

                “.....” / ”....”

                “นายนี่หน่ะ....เอิ่มมมมม..................”

                “...................” / ”.......”

                “อ่า...อีตานี่อ่ะน้า................”

                “............” / ”....”

                “คือว่า..........”

                “????”(เริ่มลุ้นคำตอบหน้าอึน) / ”.............” (คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน)

                เออ...ทำพูดไป...

                ฉันรู้จักนายซะที่ไหนเล่า ตาจองเวร!!!!......

                “นายเป็นใครอ่ะ????”

                “............................”

                “....”

                “............................” 

                “..................”

                “...........”

ฉันยืนเกาหัวแกรกๆ อีตาจองเวรจ้องหน้าฉันอย่างตะลึงงัน+พิศวง+งงงวย+เหวอ~~สารพัดสารเพเทรวมกัน...

                “เอิ๊กกกกกกกกกกก~~~~ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ~~ใครมันจะไอยากรู้จักไอ้แว่นเบื้อกอย่างแกว่ะ ฮ่าๆๆๆ” 

อีตาซายน์ได้ทีก็ระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่นโรงอาหารเลย...แต่ประทานโทษ...ไม่มีใครหัวเราะตามอีตานั่นเลยแม้แต่น้อย มื่อเห็นสีหน้าโกรธสุดๆของอีกฝ่าย...ก็ยินได้แต่เสียงกลนน้ำลายดังเฮือก พร้อมเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆถอยออกห่างเบาๆ...

                ลางสังเห่าฉันชักไม่ค่อยจะดีแล้วสิ...

                ไอ้ซายน์เอ๊ยยยยย แกหัดเจียมกะลากบาลบ้างได้ม๊ายยย....

                อีตานี่ต้องเป็นลูกชายกำนันแน่ๆเยย...

                “เธอเป็นเจ้าหน้าที่หนังสือพิมพ์รร.ไม่ใช่หรอ!!!ทำไมไม่รู้จักฉันล่ะ!!!!!!!!!!!!!” จองเวรชี้มาที่ปลอกแขนสีแดงที่ติดอยู่ตรงแขนเสื้อของฉันพร้อมขึ้นเสียงหาเรื่อง~นี่!!! แล้วฉันมีหน้าที่จำทุกคนรึไงยะ...

                “อ้าววว ฉันผิดรึไง???” ฉันเริ่มฉุนขึ้นบ้าง “ฉันไม่ได้ทำข่าวแค่นายคนเดียวนะยะ”

                “เธอเพิ่งขอถ่ายรูปฉันไปเมื่อวันศุกร์เองนะยายทึ่ม”

เอ...วันศุกร์รึ...เออ~~วันนั้นฉันยิ่งมึนๆฟิสิกส์อยู่...จำอะไรไม่ค่อยจะได้เลยแฮะ...

                “อ๋อ........” ฉันดีดนิ้วนึกได้ “คนที่อยู่ห้องเอศิลป์-ญี่ปุ่น...”

                “นี่นึกตั้งนานได้แค่นี้เนี่ยนะ”

กรรม...นึกได้ก็ดีถมแล้วย่ะ!!!~~~แต่อีตานี่มันคุ้นหน้าจังเลยน้า เอๆๆๆๆ.......ใครหว่าล่ะหน้าคุ้นๆ~~~

                “เอ้อใช่!!!!!!!!!!!!!!!!~~~” ฉันร้องอย่างดีใจพร้อมวิ่งไปจับแขนจองเวร “นายคือผู้สมัครประธานนักเรียนเบอร์สามนี่นา!!!ใช่ๆๆๆๆ~~~นักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียน ใช่ๆๆๆๆๆๆ”

                “เออ...ถูก” เขาแกะมือฉันออก เฮ้ย!! ฉันไปจับมันตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย!!! “สรุป!~ฉันชื่ออะไร?”

                “อะ...เอิ่มมมม” ตายละวา...ไม่รู้ดิ ของงี้มันต้องเสี่ยงดวงอ่ะ “สมชาย...”

                “บ้า!!!~ไปเอาชื่อพ่อใครมาเนี่ย!!!”

แหง่วววว...ทายผิดๆ เอาใหม่ อะแฮ่มๆ...

                “วัลลพ แน่นอน!!!”

                “ชื่อปู่เธอสิ ยายทึ่ม!!!!”

แหง่ะ!!!ปู่ฉันชื่อสมยศเว้ยยยย~~(เอ้า!!ไปบอกเค้าอีก)

                “สรุปแล้ว เธอไม่รู้ชื่อฉันใช่ไหมเนี่ย”

เฮ้อ...ซังฮักคนฮู้ทันจะอี้~~ (เกลียดนักคนรู้ทันแบบนี้) ฉันพยักหน้าด๊อกแด๊กเป็นเชิงว่ายอมรับทุกข้อกล่าวหา

                “ฉันชื่ออนันต์ ปรีชาชาญ~”

                หะ...หา~~~

                อนันต์ ปรีชาชาญงั้นหรอ!!!!!!!!!!!!

                ตาเบื้อกซายน์เอ๊ยยยย......นายรู้ไหมว่านายเล่นกับใครอยู่น่ะ!!!~~~

                เค้าว่ากันว่าถ้าโรงเรียนเราเปลี่ยนชื่อเป็น”ปรีชาชาญ”ก็คงจะไม่มีใครกล้าขัด หรือไม่เห็นสมควร เพราะตั้งแต่โรงเรียนนี้ตั้งมา ตระกูลปรีชาชาญก็เป็นหุ้นส่วนใหญ่ แถมประธานนักเรียนทุกรุ่นที่มีตระกูลปรีชาชาญลงสมัคร ก็อย่าหวังเลยว่าตำแหน่งจะหล่นไปอยู่ในมือคนอื่น...ถึงว่าสิ ปีนี้มีคนลงสมัครประธานนักเรียนแค่สองคนเอง คือคุณอนันต์ (สุภาพขึ้นห้าเปอร์เซ็นต์) กับลูกชายอาจารย์ฝ่ายปกครองเท่านั้นแหละ

                ทะลวงกึ๋นเอ๊ยยย...นายได้โดนทะลวงไส้แน่นอนเลย...

                “อะ...เอิ่มมม...ซายน์...” ฉันเข้าไปสะกิดตาทะลวงกึ๋นพร้อมกระซิบถาม “นายไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจอ่ะ”

                “ฉันทำน้ำหกใส่รายงานเค้าน่ะ...” อีตานั่นพูดพร้อมชี้ไปยังหลักฐานบนโต๊ะกินข้าว...

                โอ้โห...เค้าของขึ้นคงไม่แปลกหรอกย่ะ!!!~

                “นี่นาย!!นายกำลังเล่นกับใครอยู่รู้ไหมเนี่ย ขอโทษเค้าเดี๋ยวนี้เลยนะ”

                “ทำไมล่ะ.......หมอนี่ลูกครูงั้นหรอ???”

ยิ่งกว่าลูกผอ.อีกย่ะ รู้แล้วจะหนาวถึงเล็บเท้า...

                “แต่ยังไงเราก็เป็นฝ่ายผิดนะ ซายน์ ขอโทษเดี๋ยวนี้!!!” ฉันเริ่มขึ้นเสียง

                “ไม่~!!!”

                “ว่าไงนะ!!!” จองเวร เอ๊ยยยย อนันต์ของขึ้นบ้าง โอย ตายๆๆๆๆ อีตาทะลวงกึ๋นเอ๊ยยย มีกึ๋นสักนิดนึงจะได้มั๊ย ผิดก็ผิด ยังจะไปลองของอีกแหน่ะ!!~

                “ไม่!!~ฉันคงจะยอมขอโทษตามที่บอก แต่นายเล่นมากระชากคอเสื้อแบบนี้ ฉันขอโทษไม่ลงว่ะ!!!”

                “นายไม่รู้หรอกนะว่าการบ้านเด็กศิลป์มันยากขนาดไหน!!ไม่ใช่นั่งคิดเลขแยๆเหมือนเด็กวิทย์นะเว้ย!!!”

นี่ๆ!!~กระทบค่ะคุณอนันต์...ฉันวิทย์โอลิมปิคเหรียญทองนะคะ!!!~

                “จะไปรู้ไหมเล่า...เพิ่งมาเรียนวันแรกเนี่ย!!!!!!!!!!!!!”

                “งั้นก็สงบเสงี่ยมหน่อยได้มั๊ย!!!!ไอ้เด็กเส้น!!!!!!!!”

                “กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้เส้น!!!!!!!!!”

โอยๆๆ โมอยากจะไปลาหมาตาย ก็อีแค่เรื่องไม่เป็นเรื่อนายก็ทำมันจนเป็นเรื่องเสียได้นะอีตาทะลวงกึ๋น ก็เห็นๆอยู่ว่าเราผิดน่ะ ขอโทษซะก็จบแล้ว ปล่อยให้บานปลายมาถึงนี่!!!

                “ถึงกูเส้น ก็ยังดีกว่าพวกTEACHER’S PET (เด็กขี้ประจบ) ก็แล้วกัน”

                “กูไม่ได้ประจบใคร!!!”

                “แล้วมึงใครมาจากไหนไม่ทราบ.....!!!”

เออ นายไม่ทราบแหละดีแล้ว ตาทะลวงกึ๋น...

                “มันไม่ใช่เรื่องของมึง!!~มึงขอโทษกูดีๆจะดีกว่านะ”

                “ไม่มีวัน!!!!!!!!!!!!!”

                “อ่าๆๆๆ....ทั้งสองคน...” ฉันเดินเข้าไปตรงกลางแบบนางเอก “หยุดทะเลาะกันเถอะนะ...”

                “จุ้นจ้าน!! / จุ้นจ้าน!!”

อ๊ายยยยย~~~โดนผู้ชายสองคนด่าพร้อมกัน แงๆๆๆๆ ฉันไม่ยอมแล้วจริงๆด้วย!!!!!!!!!

                “นี่!!!พวกนาย!!!” ฉันเท้าเอว มองไอ้เวรนี่สลับกับพ่อจองเวร “ถ้างั้นแข่งอะไรสัอย่างให้มันรู้แล้วรู้แรด เอ้ย!! รู้รอดกันไปเลยดีกว่า มัวมานั่งกัดกันอยู่ได้!!!”

                “....”

                “......”

                “........”

                “เออ...หน้าบื้อๆแบบนี้ก็ฉลาดเหมือนกันนี่หว่า....” ตาแว่นจองเวรยิ้มให้ฉัน เอ...แต่ทำไมรู้สึกเหมือนถูกหลอกด่าเลยแฮะ...

                “ฉันรู้แหละ...ฉันขอท้านาย ไอ้แว่น!!!” ตาซายน์ชี้หน้าอนันต์

                “ว่ามา!!ไอ้เด็กเส้น!!!”