วันที่ : 20 เมษายน 2551
ชื่อตอน (chapter) : ปฏิบัติการทอดสะพานรัก8

ก่อนอื่น~~ขอโทษน้า เที่ยวสงกรานต์+พ่อเข้าโรงบาลอ่าส์T^T

นานๆจะมาทีนะ เพราะพ่อแอบถอดโมเด็มเนตออกอ่ะ

ขอบคุณที่เม้นและโหวตน้า

ถ้าใครอ่านที่เด็กดีแล้ว...หุๆๆ โหวตมั่ง555+

FAQ!!!

เอ่อ..มีคำถามที่อยากจะถามแต่ไม่กล้าถามเธอสักครั้ง พอล่ะ คืออยากจะรู้ว่า แสล๋น มันมีความหมายว่ายังไงหรอ อ่านไปงงไปเพราะคำนี้มันเยอะมากชี้แจงที - Angel_Za

แสล๋นเป็นคำแสลงจ๊ะ ที่คุณปลายฝนใช้ด่าเพื่อนผู้ชายที่สนิทประจำ

ทำไมเด็กดีมันไปตอนที่ 10 แล้วง่ะ

นี้พึ่ง 7 เอง ฮือๆๆๆๆๆๆ - lovemelovemyyounodog

เพราะว่า...เอิ่มมมมมม (.......) คือ...(ไร้ซึ่งคำแก้ตัว แงๆ)

กร๊ากๆ~~หนุกดีอ่ะ
เอ่อ...สรุปคัยพระเอกอ่ะ
เอ่อ..ตกลงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ป่าช้านั้นเจ๋งจิงป่ะอ่ะ
บนที่เดียวกัน แต่ดันไม่ได้เหมือนกัน
อิอิ หนุกดี แต่งต่อเอามาให้อ่านอีกนะ

ป.ล.รูปโมเลกุลอ่ะน่ารักโคด ไมมันขึ้นคานอ่ะ? - ยัยบ๊อง (NO ถั่ว)

ปล.กูเกลยีดมึง ไอ่แฟนถั่ววววว --- อะแฮ่มๆ ใครเป็นพระเอกเรอะ น่าจะเดากันออกนะ เชียร์กันเข้าแล้วกัน เผื่อไม่ตรงกันชั้น แล้วชั้นจะโอนเอนบ้าง (555+) สิ่งศักดิ์สิทธิ์อ่ะ เจ๋งจริงเว้ย แต่แกต้องไปตอนเที่ยงคืนนะไอ่ฝ้าย

**ต่อไปจะเป็นการตอบคำถามแบบสารพัดนึก...หุๆๆ อยากถามอะไรตอบหมด (รวมทั้งใครเป็นพระเอก กว๊ากกก) อย่าลืมนะจ๊ะ เดี๋ยวเจอกันกับ specail FAQ Thanks!~ตอบจากใจให้เธอ งุยๆๆๆ---สามารถฝากคำถามได้ที่เม้น และ ซีบ๊อกเด็กดี**

EDIT::ตกลงกันก่อนนะ

ต่อไปนี้ 10เม้น ต่อ 1อัพ นะจ๊ะ

โอเคแล้วนะ...เพราะไม่ค่อยว่างจ๊ะ โทษน้า ไม่ได้หยิ่ง><~แต่ต้องแต่ต่อ+อ่านหนังสือจริงๆจ้า

[MUST BE] CASNVII
           ปฏิบัติการทอดสะพานรัก...

::U CAN READ IT ON::

http://story.yenta4.com/casnovii-plaifon

++เย็นตาโฟเนี่ยแหละ++

http://my.dek-d.com/dek-d/story/view.php?id=374647

++เด็กดี++

http://club.yenta4.com/club.phpclub=LOLITA&club_id=13679

++โลลิต้าคลับ++

8

หลงแห่งสยาม

                ห้องพยาบาลตกอยู่ในความเงียบงันลงฉับพลัน ฉันอ้าปากค้างหวอ อะตอมกัดริมฝีปากล่างพร้อมส่งสายตารู้สึกผิดเสียเต็มประดาให้...

                เมื่อกี้...

                แกบอกว่าอะไรนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!...

                “ฮะๆๆๆ มุกแป้กสุดๆเลยล่ะตอม เจ้ไม่ขำอ่านะ” ฉันหัวเราะแห้งๆ

                “มันไม่ได้ล้อเล่นน้าส์”

                “ต๊อมมมมมม แกทำอะร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

ฉันร้องเสียงดังเสียจนพยาบาลที่หลับอยู่สะดุ้งปัดขวดยาแดงตกจากโต๊ะเลย

                “ก็...ก็...ก็ ไม่งั้นตอมก็โดนซ้อมจนตายอ่ะดิ”

                “แง๊ แล้วพี่แกล่ะ ไอ้น้องบ้า”

                “อีกเดือนนึงถ้าไอ้คนนั้นมันเลิกยุ่งกับตอมล่ะก็นะ ตอมก็รอดแล้ว”

                “ถ้ามันไม่เลิกล่ะยะ”

                “ซวยที่เจ้”

                “อ้าววว”

                “ก็...ถ้าเจ้ไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ซายน์จริงๆ มันก็เล่นเอาดิ เล่นทั้งตอม ทั้งเจ้”

อ๊ายยยย ไอ้น้องเวรรรร ทำไมแกต้องพกความซวยสะเด็ดมาให้ฉันทุกทีเลยฮะ!!! แงๆๆ

                “แง อ๊ายยยย”

                “ก็ไม่เห็นยากเลย แค่ไปบอกพี่ซายน์ว่าแกล้งเป็นแฟนกับเจ้สักเดือน...”

                “ไม่!!!ไม่เอาเด็ดขาดด” นางเอกโลกไหนเขาขอพระเอกเป็นแฟนกันเหอะ!!!

                “เอ้า!!!~แล้วจะเอาไงอ่ะเจ้”

                “เจ้ขอบายยย”

                “เจ้...แล้ว ตอมอ่ะ”

แงๆๆๆ เอาไงดีอ่ะ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้แต่ค้ำคอ ไหนจะน้องชายอีกอ่ะ...โอย คนสวยกลุ้มโว้ย

                “....”

                “...”

                “...ง่า...” เอาไงดีวะ

                “เจ้ก็จีบเค้าเป็นแฟนเลยดิ”

                “ห๊ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” โห ความคิดแกแต่ละอย่างนะอะตอม

                “ก็ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี ก็ต้องจีบด้วยตัวเอง”

                “บ้าเรอะ!!! ฉันเป็นหญิงนะ ไอ้บ้า”

                “เจ้!!!นี่ยุคดอทคอมแล้วนะ จะชายจะหญิงก็จีบกันได้ทั้งนั้นแหละ”

                “แต่...” ไม่เอาน้า ไม่ๆๆๆๆ

                “โอเค เจ้~ตอมหายและ กลับบ้านกันนะ”

                “แต่...แต่...”

                “โอเช เจ้ ตอมจะช่วยเจ้เอง ไม่ต้องดีใจก็ได้นะ อะกิ๊!!!~”

                อ๊ากกกกกกกกกกก

                ไม่ช่ายยย~ไม่อ๊าวววว~ชีวิตคานอันแสนสดใส (หรอ) ของฉ้านนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

                วันอาทิตย์ที่ 31 ธันวาคม 25xx

                22.47น.

                ...แค่เพียงกระซิบ ว่าสุดที่รัก..ฉันก็มิอาจมิอยากจากไป...

                เสียงเพลงประกอบละครบ้านทรายทองดังแว่วมาจากวิทยุคลื่นลุกทุ่งมหานคร ทำเอาฉันจะหลับคาเตียงเสียให้ได้ ให้ตายเหอะ!!!~เวลาแบบนี้ทำไมไม่เอาป้ารัชนีกะลุงกำภูมาทำรายการนะ (คุณปลายฝนเป็นแฟนตัวยงป้ารัชนีกะลุงกำภู ว้ายยย แก่จังเลย)

                ก๊อกๆๆๆ

                “โม...เสร็จยัง...”

ว้ายยย อีตาซายน์นี่นา แยวๆๆๆๆ ทำไงดีๆๆๆ

                “เอ่อ...อ่า...เสร็จ...แล้ว..มั๊งงงง”

                “ถามดีๆนะ”

                “ก็ตอบดีแล้วนะยะ”

                “เธอเป็นอะไรเนี่ย แปลกๆตั้งแต่วันศุกร์แล้ว...โกรธอะไรฉันรึเปล่า”

โอย ฉันจะไปโกรธอะไรนายกันล่ะ ฉันแค่มองหน้านายไม่ติดเท่านั้นเอง เพราะมันคิดถึงเรื่องไอ้อะตอมนั่นแหละ โอยยๆๆๆๆๆ ถ้านายรู้ขึ้นมาจะทำไงเนี่ย

                “เปล่า...”

                “จะไปแล้วนะ ออกมาสิ”

                “เดี๋ยวตามไปน่า ไปกันก่อน”

                “งั้น...ล็อคบ้านด้วยนะ กุญแจอยู่ที่ครัว”

                “อือๆ”

อ๊ายยย ไม่มีอารมณ์จะไปรับปีหม่งปีใหม่กับเขาแล้วอ่ะ แงๆอยากตายๆๆๆ เครียดๆๆๆ กลัวน้องโดนซ้อม กลัวเสียศักดิ์ศรี กลัวเสียภาพลักษณ์ ตายๆๆๆ โมจะทำไงดีว้า~

                ช่างเหอะ...เอาเป็นว่า...

                ไปเที่ยวสยามให้หายเครียดก่อนก็แล้วกัน...

 

                สยามเซ็นเตอร์

                วันอาทิตย์ที่31 ธันวาคม 25xx

                23.13น.

                ที่สยามเนี่ยคนคึกคักมากๆเลย ฝรั่งก็มาเคาน์ดาวน์ด้วยแหละ อิๆ ฉันก็ไปคุยกบเขาบ้างอ่ะนะ ตามประสาเด็กนานาชาติ โฮะๆๆๆ ไฮโซฮะ!!!~แล้วก็ละลายทรัพย์แลกเสื้อแขนกุดสุดหรูพร้อมกระโปรงสั้นสีชมพู~อ๊ายยย โดนใจ!!!

                ว่าแต่...

                เพื่อนๆหายไปไหนหมดเนี่ย!!!

                อย่างน้อยก็ต้องเห็นซายน์กับอะตอมสิ... (แม่ไปเดทกับหนุ่มอิตาลีที่สนามบินนั่นแหละ) นี่เห็นมีใครเลย แงๆ มือถือก็ไม่มี ทำไงดีล่ะชีวิตฉัน...

                กรี๊งงง~(เสียงหยอดเหรียญโทรศัพท์)

                ทางเดียวอ่ะนะ...

                โทรศัพท์ข้างทางสิ!!!

                “ฮัลโหลลลลล”

                “อ๊ายยย อะตอมมมม แกอยู่ตรงไหนน่ะ เจ้เดินจนเท้าจะสึกแล้วเนี่ย!!!”

                “เอ้า~เจ้แหละอยู่ไหน เพื่อนเจ้มากันครบทั้งห้องแล้วเนี่ย”

                “เวรรร อยู่อุดรมีง อยู่หยามเซ็นเตอร์ดิ๊”

                “ห๊า~~~!!!!อยู่ไหนนะ?”

หูไม่ดีรึไงไอ้น้องชาย...

                “สะหยามเซนเต้ออออออ”

                “อ๊ากกก เจ้!!!~เขาหมายถึงสยามพารากอนเว้ยยยยยย เจ้ไปทำอะไรที่สยามนั่นเล่า!!!!!!!!”

                หะ...หา...

                สะ...สยาม...พารา...กอนน....

                สยามพารากอนเรอะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                “อ๊ากกก แล้วทำไมไม่บอกเจ้ล่ะ ว่าหยามไหน”

                “เอ้า นึกว่าเจ้รู้ เพื่อนๆเจ้อ่ะหรูไฮทั้งนั้น ก็ต้องมาพารากอนดิ พี่ซายน์ยังรู้เลย”

แกจะด่าฉันว่าโลโซทางอ้อมใช่ไหม ไอ้อะตอม!!!

                “แงๆๆๆไปไม่ทันแล้วววว เปลืองค่ารถด้วย”

                “เออ เอาน่า ปีหน้าเอาใหม่ ที่ไหนก็เหมือนกันแหละนะ...เจอกันปีหน้า จุ๊ฟๆ”

                ตรู๊ด~ตรู๊ด~ตรู๊ด...

                ฉันวางหูโทรศัพท์แล้วเดินมาที่สะพานข้ามแม่น้ำเล็กๆ เสียงเขาเริ่มนับถอยหลังข้ามปีเริ่มขึ้น...~โฮๆๆๆ ชีวิต เคาน์ดาวน์ผิดที่ โดนอะตอมบังคับให้เป็นแฟนซายน์ เพนเดอริงที่ร้านหมด (เอ...อันหลังนี่เกี่ยวกันเรอะ) โอ๊ยยยย ซวยๆๆๆๆ ซวยข้ามปีเล้ยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!

                “เศร้าๆๆๆ อยากกระโดดลงน้ำฆ่าตัวตายยยย”

                ตูม!!!!!!!!!!!!!!

                อะบัดจะเฮ้ยยยยย!!!!!!!!!!!!

                ฉันมองลงไปใต้สะพานตามเสียง อ๊ากกก มีคนคิดสั้นฆ่าตัวตายตรงสะพานรับปีใหม่ด้วยเรอะ...แต่...ทำไมไอ้คนคิดสั้นมันหน้าคุ้นๆจังว่ะเนี่ย...

                คนคิดสั้น...พยุงตัวจ๋อมแจ่มอยู่ในน้ำราวกับหาอะไรบางอย่าง แสงรำไรจากพลุส่องมา ทำให้ฉันพอดูออกว่าเป็นใคร...

                อนันต์!!!!!!!!!!!

                ยังไม่ทันที่ฉันจะตะโกนเรียก เขาก็จมหายไปใต้ผิวน้ำ~เฮ้ยยยยย!!!!!!!!!!!!!ตานั่นจะมาฆ่าตัวตายเรื่องที่ไม่ได้เป็นประธานนักเรียนหรอ...อ๊ากกก นายคงไม่คิดอะไรโง่ๆแบบนั้นใช่ไหมมมมม~~~

                หง่ะ!!! นี่ไม่ใช่เวลาจะมาสงสัยนะ เราต้องช่วยหมอนั่นสิ

                แต่ว่า...หมอนั่นนักกีฬาว่ายน้ำเหรียญทองของรร.เลยนะ ไม่ตายหรอกมึง คลองตื้นๆแค่นี้เอง...

                “.....”

                รอคอย...เธอมาแสนนนน นานนนนนน

                เงียบบบบ~~~~~~

                เฮ้ยย!!! นี่มันสองนาทีกว่าๆแล้วนะ หมอนั่นจะตายไหมเนี่ยยยยย!!!!!!!!!

                ตูม!!!!!!!!!

                ไม่รู้ว่าฉันบ้าไปแล้วรึเปล่า...แต่มารู้ตัวอีกที~ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเย็นจับขั้วหัวใจของผิวน้ำสีเข้มที่กำลังดำอยู่นี่ล่ะ....

เขียนโดย micha : 2008-04-20 14:30:38

/4