6

เหตุเกิด ณ หลังป่าช้า 2

                “อ้าว...ก็มันน่าจะใช่นี่หว่า...”

                “อย่ามาชักช้าน่า...”

                “ชักเร็วๆมั๊ยล่ะจ๊า~~~~”

                “เธอนั่นแหละ ยายผีหื่น~”

เค้าว่าผู้สวยกับความหื่นเป็นของคู่กันเฟ้ย!!! (หง่ะ!!!)

                “ก็...จะบนอะไรล่ะ”

                “บนให้ฉันเป็นประธานนักเรียนไงเล่า”

                “เอ้อ...รู้แล้ว!!! แต่จะแก้ด้วยอะไรเล่า”

                “...”

                “?”

                “...”

                “...”

                “ของแก้คืออะไรอ่ะ”

เวร!!!! แล้วยังมีหน้าบอกว่าจะมาบน~ตั้งแต่ไอ้เรื่องจุดธูปและ...ต๊าย คนสวยล่ะกลุ้ม!!

                “คือว่า....เหมือนเงื่อนไขค้ำประกันน่ะ ว่าถ้าเราของี้แล้วได้จะเอาของนั้นมาถวาย อะไรประมาณนี้แหละ”

                “อ้อๆ”

                “แล้ว...จะเอาอะไรอ่ะ?”

                “เอิ่มมมม....” คิดอยู่นานโข “เอาอะไรก็ได้ใช่ไหม?”

                “เออ...ไม่ใช่ของก็ได้” 

คิดเร็วๆหน่อยสิยะ ธูปจะหมดดอกอยู่แล้ว!~~

                “โอเช!!!”

                “อะไร?”

ซายน์ยิ้มกริ่มไม่ยอมตอบ พนมมือขึ้นจบพร้อมว่าเสียงดัง...

                “ถ้าผมได้เป็นประธานนักเรียน ผมจะให้ยายโมเต้นไก่ย่างถูกเผาให้ดูสามรอบเลยคร๊าบบบบ~~~~!!!”

อ๊ายยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!~แกตายแน่ไอ้ลูกช้าง!!!!!!!!!!!!!~~~

                “นายบนอะไรเนี่ย ตาบ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ฉันแหวเสียงหลง นายทำอะไรของนายเนี่ย!!

                “โอเคๆ ล้อเล่น เอาใหม่ๆ”

                “บ้า!!!~ของงี้มันครั้งเดียวเฟ้ยยยย”

                “อ้าววว ตายและ!!!”

คนที่ตายมันฉัน ไม่ใช่นาย!!! ไอ้บ้าเอ๊ยยย เล่นอะไรไม่ดูกาลเทศะเล้ยยยยยยย!!!

                “แงๆๆๆ อีตาบ้า~~~”

                “โอ๋ๆๆๆ โทษทีอ่ะ ไม่คิดว่ามันจะเป็นงี้”

                ถ้าไม่ติดว่านายน่ะ รูปหล่อ พ่อรวย แม่สวย(รึเปล่า?) มาดเท่ห์ หล่อล้ำ สุดฮอต โดนใจ แสนสมาร์ท ล่ะก็นะ... (โอ้โห...กว่าจะพรรณนาจบ) ~แม่เอาธูปจิ้มตาบอดไปแล้ว!!!

                แต่ช่างมันเถอะ ทำยังกับว่าบนแล้วจะได้งั้นแหละ

                “โอเชๆ เพื่อเป็นการไถ่โทษ” ซายน์ลุกขึ้นหลังจากปักธูปแล้ว “ฉันจะไปเรียกแมงกะไซด์ให้”

                “ฮะ!!!!!!!! นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียวในนี้เรอะ!!!!!!”

                “น่านะ...” หมอนั่นยิ้มใส “เจ้าพ่อคุ้มครอง...”

                ไม่รอให้ฉันเถียง หมอนั่นก็เร่งร้อยซาวออกป่าช้าไป ทิ้งฉันให้ยืนวิเวกวังเวงโหวงเหวงอยู่ข้างๆศาลเจ้าพ่อ โดยมีเสียงไอ้ด่างออกเห่าหอนเป็นระยะๆ สร้างบรรยากาศโรแมนติก (ตายล่ะ!!!)

                โอยยย นะโมๆ โมน้อยมาดีไม่มีภัย อย่ามาหลอกให้หนูน้ำตาไหลเลยยยยยย~~~~~

                ฟึบ!!!

                หง่ะ~~เสียงอะรึยน่ะนะ????!!!!!!

                ฟึบ!!!!~ฟั่บบบบ

                ฉันหันควับไปมองดูทางต้นเสียง คือตรงพุ่มไม้ข้างๆศาลเจ้าพ่อนั่นแหละ....ตายและ ฉันรู้นะว่าเป็นแก ไอ้ด่าง~มะหมาน้อยผู้น่ารักน่ากอด อย่ามาแกล้งกันเล้ยยยยยย~~~

                “ฟายยยย................................”

                หา????

                มะ...มะ...มีเสียงดะ...ด้วยยยย....

                ฉะ...ฉันรู้นะว่าแกผายลมน่ะ ไอ้ด่าง... (หมาที่ไหนมันผายลมเสียงงี้กันฮะ?)

                “อยู่-หนายยยย......................”

                เอื้อก!!!!!!!!!! ßเสียงฉันกลืนน้ำลายลงคอ

                “มาน-อยู่-หนายยยยย........”

                ฮือๆๆๆ...ชัดเลย....

                “ฟาย....แชกกกกก..................”

                ชัดเลย....ชัดยิ่งกว่าโชเคนดีวีดี~~~

                นี่มัน...

                “อ๊ากกกกกกกกก ช่วยด้วยยยยยยย ผีไฟแช็กกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

                ฉันร้องเสียงหลงลั่นป่าช้าอย่างไม่กลัวหลวงตาตื่น (ตื่นก็ดี แง้!!!!) อ๊ากกกกก ช่วยด้วยหนูโดนผีหลอก อ๊ากกก!!!!!!!~ซายน์ ซายน์ นายอยู่หนายยย ช่วยฉันด้วย ขาแข็งไปหมดแล้ว ฉี่จะราดแล้วด้วย แงๆๆ~~~~

                ในเมื่อซายน์มันมาช่วยไม่ได้

                นางเอกแสนสวยอย่างฉันต้องออกโรง!!!!

                “ย๊ากกกกก~~~~ร้อยซาววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!”

                หมับ!!!!!

                แง~~~

ไอ้ผีบ้า!!! อุตส่าห์ตั้งสติจะวิ่งหนีได้แล้วนะเว้ย ดันมาจับแขนฉันไว้อีก~เหอะ!!! ไม่กลัวแล้วเว้ย!!! ผีก็ผีเหอะ!!!~เจอกันสักตั้งเป็นไง!!!!!!!!

                โป๊ก~!!!

                “โอ๊ยยยยย”

ผีไฟแช็กร้องเสียงหลงพร้อมปล่อยแขนฉันออก ฮ่าๆๆ เป็นไงล่ะ เจอฤทธิ์ไฟฉายพิฆาตกบาลฉันเข้าไป อึนเลยล่ะสิ

                “เผ่นล่ะ!!!!!!!” ฉันตั้งท่าสปีดเต็มที่

                “เอ้ย!!!~อย่าเพิ่งๆ ฉันเอง....”

                “ฉานไม่รู้จักผีเว้ยยยยย!!!” งือๆๆๆ ไม่เอาแล้วน้า เค้าจะกลับบ้าน~~~

                “เอ้ยยย!!!!~ฟังให้จบก่อนสิยายตาแมว!!!”

                เหอ...ตาแมวเรอะ!!!

                ใบโลกใบนี้มันจะมีสักกี่คนที่เรียกฉันแบบนี้กัน...

                ไอ้คุณผีไฟแช็กเดินกุมหัวออกมาจากที่มืด~โอ้ววว...ใช่เลย...หุ่นสมาร์ท มาดหล่อ ใบหน้าละมุนละม้ายคล้ายจองเบเคโอติค...

                “อนันต์!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ฉันเหวอ ก็คนตรงหน้าฉันมันคืออีตาจองเวร เอ้ย!! อนันต์ ปรีชาชาญ ฝ่ายตรงข้ามของยอดพระเอกของฉันน่ะสิ (เขาเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไรกันเหรอ?)

                “เออสิ...ยายเบื้อกเอ๊ยยย ฟาดมาได้ กระหม่อมเลยนะเนี่ย อูยยยย”

แหม...ก็นึกว่าผีนี่หว่า...

                “โทษที นึกว่าผีไฟแช็กอ่ะ...”

                “เห??? ไฟแช็กหรอ???”

                “เออ...”

                “ไฟแช็ก!!!~อยู่ไหนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

โอยๆๆๆๆ พอแล้วเว้ย!!!!!!~อยู่ดีๆก็มาจับบ่าเขย่าตัวฉันเอาเป็นเอาตาย ไอ้บ้า!!!~

                “อยู่นั่นไง!!!” ฉันชี้ไปที่พื้น ที่คิดว่ามีไฟแช็กตกอยู่แถวๆนั้นแหละ

                “เย้ เจอแล้ว ลูกพ่อ~~~”

จองเวรสุดหล่อล้ำแทบจะถลาเข้าไปกอดไฟแช็กทันทีที่เห็น หมอนั่นหยิบมันขึ้นมาพร้อมทำหน้าตาโอเวอร์เสียเต็มประดา ราวกับได้ทองมาม่าสองบาท

                “ของนายหรอ?”

                “อือ~นึกว่าชาตินี้ข้าจักมิได้พานพบเจ้าอีกแล้ว...”

น่าน เวอร์ซะ!!!~

                “นายพกไฟแช็กไว้สูบบุหรี่เรอะ!!!!” ฉันร้อง ต้องใช่แน่ๆเลย!!!

                “บ้า!!!เตี่ยเธอสิสูบ” โห...เล่นถึงพ่อเลยนะ!!! “แล้วอารมณ์ในป่าช้าอีแบบนี้ใครเค้าจะมาสูบกันมิทราบ...”

เออเนอะ~~~ว่าแต่....

                “เอ้อ แล้ว...นายมาทำอะไรที่นี่อ่ะ”

น่านสิ...ใครเค้าจะมาป่าช้ากันตอนมืดๆแบบนี้กันเนอะ...

                “...มา...เอิ่ม.....”

                “?....”

                “....”

                “?”

                “มา...มา....”

หมอนั่นยืนเกาหัวประหนึ่งหมัดรับประทานอย่างไรอย่างนั้น จะให้ฉันยืนรอให้แก่ตายก่อนมั๊ย???

                “มาอะไรยะ สักทีสิ!!!!~ตาบ้า!!!ชักช้าที่สุด!!!”

                “โอ้~ชอบเร็วๆหรอจ๊ะ~~~”

                “จ๊ะ~~~เร็วๆนะ~~~”

                “แรงด้วยมั๊ยจ๊ะ~~~~”

                “จ๊ะ~~~เอ้ยย!!!! ตาบ้า!!!! ไอ้หื่น!!!!!” หลงหื่นไปกับมันด้วยซะงั้นอ่ะฉัน

                “ยายหื่นเอ๊ย!!”

                “นายก็หื่น!!!”

                “เอ้า!!!~ผู้ชายหื่นเรื่องธรรมชาติ เธอหื่นสิ~พิลึก!!!”

อ๊ายยย~แกว่าฉันพิลึกเรอะ!!!

                “อย่ามานอกเรื่องนะ~ฉันถามว่านายมาทำอะไร?”

                “หง่ะ!”

                “หง่ะไร ตอบมาเร็วว่ามาทำอะไร”

                “มา...เอิ่มมมม~~” หมอนั่นหน้าแดงๆ พูดเสียงเบา “สัญญากับฉันก่อนได้มั๊ย? ว่าเธอจะไม่หัวเราะเยาะฉันน่ะ~”

                “หา?”

                “สัญญาสิ!!”

                “จะ...จ้าๆๆๆ สัญญา ไม่หัวเราะ” อีตานี่จะลอบค้าน้ำยาล้างห้องน้ำในป่าช้ารึไงนะ

                “คือว่า....” หมอนั่นหระซิบข้างหูฉันหน้าแดงก่ำ “ฉัน...มาบนเจ้าพ่อน่ะ....”

                หะ...หา....

                มะ...มา....มา................บน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                “..................”

                “..................”

                “...........................”

                “............”

                “....................”

“..................”

“อุ๊บบบบบ~พรืดดดด~ กร๊ากๆๆๆๆๆ นี่นายมาบนเรอะ!!!!!!!!!!!!!!!!!~อ๊าย...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

ฉันระเบิดหัวเราะอย่างไม่กลัวรองเท้าหลวงตา (รำคาญแล้วปาออกมาไง) ก็มัน...กร๊ากกกก ตัวเก๊งอันดับหนึ่งเนี่ยนะ...มาบน!!!!~แสล๋นปลาทูเหอะ!!!!

                “ไหนว่าจะไม่หัวเราะไง!!!!!!!!”

                “หัวเราะที่ไหน~นี่เขาเรียกขำตะหาก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

                “แล้วเธอล่ะ...”

                “ฮะ?”

                “มาทำอะไรที่นี่?”

เอ้า!!!~แสล๋นไก่แล้วไง จะให้บอกว่าพาซายน์มาบนเรอะ...อูย เสียฟอร์มหมด เอาไงดีว้า~~~

                “มา...เอิ่มมมม อะเชิ้บๆๆๆ”

                “อะเชิ้บๆอะไร?”

                “อะเชิ้บๆ อะดึ่งดึงดึ้งงงงงง”

                “เต้นอะโกโก้รึไง ยายโรคจิต”

                “อะเชิ้บๆ อะดึ่งดึงดึ้ง อะนุ้งอะนิ้งงงงงง”

ฉันเต้นท่าอนุบาลหมีควาย เอ้ย หมีน้อย หมุนไปหมุนมา~ (เอิ่มมม นางเอกเราเป็นนักเรียนโอลิมปิควิทย์จริงหรือ?)

                “โอเคๆ ไม่บอกฉันก็ไม่อยากจะรู้หรอก” หมอนั่นส่ายหัวให้ฉัน ก่อนจะส่งธูปในมือให้ “เอ้า!!!ถือ!!!โทษฐานไม่ยอมบอก”

ฉันรับมันมาถืออย่างไม่ค่อยจะเต็มใจ...แต่ก็ดีกว่าบอกเรื่องน่าอายแบบนั้นออกไปอ่ะนะ...

                “นี่!!!~ถือดีๆสิ” หมอนั่นดุ พร้อมรวบมือฉันไว้ให้อยู่นิ่งๆและจุดธูป~ว้ายๆๆๆ มาหลอกจับมือเขาได้ไง แต่ก็งี้แหละนะ สวยเลือกได้ (โอ๊ยยย ทำไมมันทั้งหื่น ทั้งหลงตัวเองเลยอ่ะ)

                “นี่...”

                “เอ้ยยย ตกใจหมด ไรอีกล่ะยะ!!!”คนกำลังเคลิ้มๆ

                “คางเธอ...” ตานั่นเอื้อมมือมาจับคางฉันและโน้มหน้าเข้ามาใกล้ “สวยดี....”

                กรี๊ดดด ป๊าดดด~~~~แค่เห็นเธอแล้วก็ใจละลาย ใจละลาย~~~¯ให้ตายเหอะ ถ้านายหน้าตาประมาณสัปเหร่อวัดดอนหอยหลอดฉันจะไม่ว่าเลย...แต่นายน่ะหล่อปานจองเบเลยนะ รู้ตัวมั๊ยยย!!!!~โอย รู้สึกหน้าร้อนผ่าวๆไปหมดเลย นี่ฉันคงหน้าแดงแจ๋แบบนางเอกนิยายแล้วสินะ...

                “เธอนี่โรคจิตเนอะ...” จู่ๆหมอนั่นก็หัวเราะ....หัวเราะทำไมยะ? “เอาไฟแช็กลนคางยังไม่รู้สึกอะไรเล้ยยยย”

อ๊ากกกก ไอ้ที่ร้อนๆน่ะมันไฟแช็กเองเรอะ!!!!~เฮ้ย! ถ้าคางฉันไหม้นายจะรับผิดชอบไหม ตาโรคจิต!!!!

                “ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!!!!”

                “ลนคางเอาน้ำมันพรายยย”

                “นี่นาย เห็นฉันเป็นผีพรายเรอะ!!!!!!!!!!!!!”

                “ถะ...ถะ...ถะ...ถูก...ถูก...ถูกต้องนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบ”

อ๊ากกก อีจองเวร!!!~เดี๋ยวก็ตาแมว เดี๋ยวก็น้ำมันพราย ตายมันซะในป่าช้านี่เลยดีไหม!!!!!!!!!!!!!!

                “โม~~~~~~!!!!!!!!!!”

ก่อนที่ฉันจะได้ทันจัดการฝังอีตาโรคจิตไว้ที่ป่าช้า...เสียงเทพบุตรสุดหล่อของข้าน้อย ก็เรียกไปขึ้นมอเตอร์ไซด์รับจ้างเสียก่อน

                “ไปแหละหรอ...ต้องจุดธูปลามั๊ยยย”

                “ไปลาเตี่ยนายเหอะ!!!!ไอ้บ้า!!!!”

                ฉันเดินตึงตังออกมาจากป่าช้า ไม่กงไม่กลัวมันและผีเผอ!!! คนกำลังโมโห~ซายน์มองหน้าฉันอย่างงงๆเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันก้าวขึ้นมอเตอร์ไซด์ชิ้บๆโดยไม่ปริปากอะไรสักคำ

                “ผีเข้ารึเปล่าเนี่ย?”

                “ใช่!!!!ผีที่อยากบีบคอหนุ่มแว่น!!!!”

พี่คนขับมอไซด์สะดุ้งเล็กน้อยพร้อมหันหน้ามา...เอ้า!!!กรรมและ!!!!~ใส่แว่นก็ไม่ยอมบอกนะลุงนะ...