โทษน้า ไม่ได้มาอัพนานเลย
ไม่ว่างจ้า กำลังปั่นนิยายเรื่องใหม่
รักคนอ่าน วานช่วยโหวต อิๆๆๆ
ขอบคุณที่รักกัน^^
9
โปรดเถิดดวงใจ
ท้องฟ้าสีเข้มยามราตรีถูกเจือด้วยประกายไฟหลากสีจากพลุดอกใหญ่ มีเสียงปุ้งปังเป็นระยะๆ ฉันนั่งกอดเข่าอยู่ตรงสะพานข้ามแม่น้ำด้วยอาการตัวสั่นงันงกเพราะตัวเปียก ยิ่งมืดๆงี้ยิ่งหนาวเข้าไปอีก แต่ที่หนาวจริงๆน่ะ...มัน....มัน...มัน...
อ๊ายยยย~อยากมีคนพิเศษษษษษ....อยู่ในคืนพิเศษษษษษษษษษษษษษษษษษษษษ¯!!!!!
ฉันร้องเพลง(แหกปากร้อง)ดังลั่นสนั่นสะพาน โฮๆๆ....ที่มันหนาวน่ะ หนาวใจ โว้ย โอ๊ยยยย เศร้า
เอ้ย!!~ยายบ้า ตะโกนหาปลาสวายอะไร!!
อีตาหนุ่มแว่นที่กำลังยืนบิดน้ำออกจากเสื้อคลุมข้างๆตะคอกใส่ ฉันหันไปค้อนวงโต พ่นลมหายใจพรืด...ก็แหม!!คนมันเศร้านี่หว่า!!!
เพลงเค้าเสียหมด
ช่างป้าดาเค้าสิ~อยากมีคนพิเศษ จับมือเดินข้ามผ่านนนนน~~~¯¯
โอ๊ย พอๆๆๆ ยายนกแสก!!! อีตานั่นนั่งลงข้างฉันพร้อมยกมือปิดหู ฉันไม่อยากฟังคนอกหักร้องเพลงรับปีใหม่เว้ย!!!
นี่นาย!!! ฉันตวัดหางตามองร่างที่เปียกมะลอกมะแลกเหมือนลูกหมา (สภาพไม่ต่างจากฉัน) ฉันเป็นคนช่วยนาย
โอ๊ะๆๆๆ ขอโทษค๊าบบบบ หมอนั่นแกล้งทำสำนึก ยกมือท่วมหัว ว่าแต่...เธอเป็นอะไรอ่ะ? อกหักหรอ"
เปล่า
โดนอีตานั่นทิ้ง?
เปล่า
โดนอีตานั่นนอกใจ?
หึ~ไม่ช่ายยย
อีตานั่นมีกิ๊ก
โนวๆๆๆ
แล้ว....ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันล่ะ?
หลังจากที่พยุงหมอนั่นขึ้นจากคลองก็พากันมานั่งพักอยู่ตรงสะพานเนี่ยแหละ เฮ้อ...เมื่อยๆๆๆ หมอนั่นน่ะตัวหนักเป็นบ้า กว่าจะลากขึ้นมาตบตี (เพื่อเรียกสติและลมหายใจ) ได้ เล่นเอาจะหมดสติและลมหายใจเหมือนกัน...
นายอย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านเขาหน่อยเลย น่าน แขวะเข้าให้ หึๆ
ก็ถาม...ไหนๆก็คนรู้จักง่ะ หมอนั่นยิ้มร่า เออใช่...ยังไม่รู้ชื่อเธอเลยอ่ะ....
โม...มณียา หกทับเอ ห้องวิทย์ ฉันแนะนำตัวสั้นๆง่ายๆได้ใจความ
อ๋อๆ เก่งจังเลย
ของมันแน่อยู่แล้ววว นักโอลิมปิควิชาการเชียวนะ
ว่าแต่...โมอะไรอ่ะ
หา???
เธอน่ะ โมอะไร...โมจิ แตงโม โมเมย์...โมอะไรอ่ะ...
อ๊ายยย อีกแล้ววว!!!!!!!!!!~โฮๆๆๆ ไม่มีอะไรจะถามรึไงยะตาบ้า แงๆ ถามชื่อแม่ฉันยังดีกว่าเลย!!!
ก็ได้....
อยากรู้นัก....ก็จะบอกให้...
โม.....สามพยางค์
อ่า...
หึๆๆๆ ปัญหาเชาวน์ค่ะ หึๆๆๆ
อ๋อ...มิโมซ่าคนเขียนวุ่นรักก๊วนนักปราบผีในเด็กดีแน่นอนเลยยยยย
โห...โหงวเฮ้งฉันดูดีมีสกุลขนาดนั้นเลยเรอะเนี่ย...
ผิดๆ เอาใหม่
โม...โมมิเทบอมในบอมเบอร์แมนใช่ม้า~ฉันชอบมากเลยนะ
เวร!!!!!!!!!!~ฉันยิงลูกแก้วจากท้องได้รึไงยะ ตาทึ่มเอ๊ยยยยย
มะช่ายยยย
แล้วโมอะไรอ่ะ....
ทายดิ
โมเม?
ผิดดด
โมจิ?
ผิดดด
โมเตอไซ?
ตลกและ!!!
โมเดสขอบปกป้องสองชั้น?
บ้า!!!ฉันใช้โซฟี!!!~เอ้ยยย ไม่ช่ายยยยยยยยยยยยยยย
แตงโม จินตหรา พูลลาภ?
หอยยยย ฉันไม่ใช่นักร้องลูกทุ่งนะเว้ยยยย
โอ๊ยยย แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ!!!!~โมเลกุลรึไงเฮอะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
............... (อึ้ง!!!!!!!!!!!)
........
....... (ทึ่ง!!!!!!!!)
.................?
.... (ตะลึงงัน!!!!!!!!!!!!!!)
อย่าบอกนะว่า...เธอ... หมอนั่นกลั้นหัวเราะเต็มที่ ชะ...ชื่อ...โมเลกุล จริงๆน่ะ...
....
....
....อะ....เออ.....งั้นฉันจะไม่บอก.... ฉันไม่บอกแล้วนะ
พรืดดดดดดดดด~ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
หมอนั่นหัวเราะออกมาเต็มสตรีมจนลงไปกองกับพื้นเลย~แม่นะแม่...ทำไมไม่ตั้งว่าอิเลคโทรด...อิเลคโทรไลต์...โพลิเมอร์ อะไรแบบนี้ไปเลยล่ะคะ!!!!!
หัวเราะเสร็จรึยัง~ ฉันถามเสียงเอาเรื่อง
อะ...โอย...อ่า...โทษที ไม่คิดว่าจะมีคนชื่อนี้...
ไม่ใช่นายคิดเดียวที่คิดนะ ฉันยังคิดเลย...
นายล่ะ!!! ฉันย้อนถามมั่ง
อะไร? ยายโมเลกุล
ชื่อเล่นนาย
อ่า.............
.........
...............
........
...
จะอีกนานมั๊ยยะ?
อ่า....อยากรู้มากเลยหรอ เรียกอนันต์เหมือนเดิมก็ได้มั๊ง
ไม่เอานะ นายรู้ชื่อเล่นฉันแล้ว ฉันก็ต้องรู้ของนายบ้างสิ
เพื่อนในห้องฉันยังไม่ค่อยมีใครรู้เลยนะ
นั่นมันเพื่อนนาย แต่นี่ฉัน
อ่า...อ.อ่าง พยางค์เดียว...
เงย...อออ่างพยางค์เดียวเรอะ....จะไปรู้ไหมเนี่ย
อาร์ม? น่ารักดี
หึ ม่ายยย
เอก? ไฮโซ
โนวๆๆๆ
แอน?
บ้า มะช่ายนะฮ้า
แหวะ...โอ?
ม่ายยย
อ้วก?
นี่ๆ ทะลึ่งๆ
เอิ้นเสียงซอ....อะอือ อะอือ....
หมอลำแล้วเจ้
แล้วนายชื่ออะไรอ่ะ!!!!!!!!!!!!!
ทายดิ...
กวนส้นเท้านะนายเนี่ย!!!~เดี๋ยวแม่ก็ถีบตกสะพานอีกสักรอบหรอก!!!
อ้น!!! มาจากก้นน่ะ อยากเตะตูดมันตกสะพาน
....... (หน้าหวอๆ)
?
..... (หน้าหวอสุดขีด...)
หรือว่า....
นาย...ชื่อ...อ้น...เรอะ!!!!!!!! ฉันร้อง หน้าหวอไม่แพ้หมอนั่นแหละ
...อ่า...ถูก....
....
........
....
.......
กร๊ากกกกกกกกก ผู้ชายบ้านไหนเค้าชื่ออ้นกันว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฉันระเบิดหัวเราะชนิดเอาคืนสุดๆ เล่นเอาหมอนั่นหน้าแดง ทำปากเบ้ใส่
โป๊กกก!!!!
อ๊ายยยย เขกหัวฉันทำไมย่ะ ตาอ้น!!!
เอาคืนที่ป่าช้าไง
เจ็บฝังหุ่นนะนายเนี่ย
เงียบไปเลยยายโมเลกุล!!!
ป๊าดดด!!!! อย่าเรียกชื่อฉันแบบเต็มยศอย่างนั้นได้ไหมยะ ตาอ้นก้นอุดตูด!!!
เรียกฉันซะทุเรศเชียว ยายตาแมว!!!
โหย...ไอ้...ไอ้...ไอ้....ไอ้นักเรียนดีเด่นปากเสีย!!!!!!!!!
พอๆ คนกำลังSO SADอย่ามากวนประสาทรับปีใหม่ได้มั๊ยอ่ะ ฉันแหว
อะไรมันจะเศร้าปานฉะนั้น หมอนั่นพูดแล้วจาม โอยยย หนาวววว
เออใช่... เพิ่งนึกได้อ่ะ นายลงไปทำอะไรในนั้นน่ะ...จับกบรึไง?
นั่นดิ จู่ๆก็ลงไปแหวกว่ายในกระแสธารปานมัศยาขนาดนั้น
ถูก!!!~เธอรู้ได้ไงเนี่ย!!!
หง่ะ!!!นี่นาย ลงไปจับกบจริงๆเรอะ!!!!!!!!!!!!!!
อ้นยิ้มกว้างพร้อมค่อยๆล้วงเอาก้อนอะไรเขียวๆใสๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มาแบให้ฉันดูตรงหน้า ทำเอาฉันผงะ ถอยกรูดห่างเขาไปสองเซนติเมตรโดยอัตโนมัติ (นั่นคือห่างแล้วหรอ?)
กะ...กบ!!! กบตัวเป็นๆเลย!!!!!!!
อี๋~~~เอาออกไปนะตาบ้า!!!!!!!! แหวะๆๆๆ กบๆๆๆๆ
นี่!!! อย่ามาทำท่ารังเกียจลูกชายของฉันนะ ยายโมเลกุล
อ๊ายย ก็ฉันไม่ชอบนี่นา!!!
โปรดเถิดดวงใจ~โปรดจงได้ฟังเพลงนี้ก่อนนนนนนนนนน¯¯¯
อ๊ายยยย นี่มันใช่เวลาจะมาร้องเพลงมั๊ยตาบ้า!!!
โอยยย ยายโรคจิต ใครว่าฉันร้องฮะ!!!!!!!!!
..... ß ฉัน
.... ß อ้น
..... ß ฉัน (อีกรอบ)
หง่ะ....!!!
ผะ...ผี...ผีร้องเพลงรับปีใหม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อ๊ากกกกก ผีหลอกๆๆๆๆๆๆ ฉันร้อง แงๆ เจอผี (ไอ้อ้น) ที่ป่าช้า แล้วต้องมาเจอผี (ของจริง) รับปีใหม่อีกเรอะ!!!
จะบ้าเรอะ!!!~ผีที่ไหนเล่า อ้นหัวเราะ นี่ต่างหากยายเฉิ่ม
ตานั่นหัวเราะ พร้อมยกมือขึ้นให้ดู ไอ้ก้อนเขียวๆที่อยู่บนมือเขาเมื่อกี้นี้แหละ กำลังยืนสองขาทำท่าไฮโซ พร้อมหันมามองหน้าฉันตาใสแบ๊ว...
สวัสดี อะเฮ้อ~อะเฮ้อ...น้องสร้อยยยยย
กรี๊ดดดดดดดดดด กบร้องเพลงได้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
บ้า!!!~บ้า!!!~บ้า!!!~อีนางคนเขียนมันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย สงสัยจะรักหนุ่มแว่นมากไปหน่อยก็เลยโรคจิต แต่งให้กบร้องเพลงได้ซะงั้น นี่มันนิยายไร้สาระนะเว้ย ไม่ใช่นิยายแฟนตาซีหลุดโลก!!!!
โฮะๆๆๆ เจ๋งอ่ะดิ ไม่อยากจะเอ่ย
แต่นายเอ่ยเรียบร้อยแล้วนะ...
หนะ...นาย...นาย...ฝึกเองหรอ?...
ถูกดิ!!!
ซื้อจากไหนน่ะ สงสัยจะแพงส่งจากนอก อะโห ตัวก็เรียบสีเขียวสวย แถมร้องเพลงได้ด้วยนะเนี่ย
เก็บมาจากข้างถังขยะอ่ะ...มันเป็นลูกอ๊อดอยู่ตรงนั้นแหละ
กรรม!!!!!!!~กบหรูปานกบนอก แต่เป็นลูกอ๊อดอยู่ข้างถังขยะ!!! หง่ะ!!!!
ร้องเพลงเพราะกว่าเธออีก
เออ!!!~ไอ้กบบ้า!!!
หงับ!!!
อ๊ากกกก แงๆๆๆ ช่วยด้วยฉันโดนกบงับมือ แงๆๆๆ ออกไปๆๆๆๆ~ฉันสะบัดมือสุดแรงจนไอ้กบบ้านั่นกระเด็นออก ไปอยู่บนหัวไอ้บ้าอ้นแทน
อย่ามาว่าลูกออฟของฉันนะ
กบหรือหมาเนี่ย!!! ฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย
ของเค้าดีอ่ะนะ
เออ...แล้วนายจะลงไปช่วยมันจากน้ำทำไมอ่ะ มันเป็นกบไม่ใช่หรอ?
ก็ลูกออฟว่ายน้ำเป็นที่ไหนล่ะ กลัวน้ำจะตายชัก
โอ๊ยยยย~ยยยย หลงทางรับปีใหม่ ช่วยคนโรคจิตคู่อริตกน้ำ ฟังกบร้องเพลงได้ที่ว่ายน้ำไม่เป็น แถมโดนมันงับมืออีกต่างหาก...อ๊ากกก~!!!~ปีใหม่วิปลาสแห่งชาติรึไงยะเนี่ย!!!!!!!!!!!
โอ๊ยยย กลับบ้านดีกว่าเว้ย ฉันร้องพร้อมลุกขึ้นยืน
เฮ้ยๆๆๆ ตาอ้นดึงกระโปรงฉันเสียจนเซ ล้มก้นจ้ำเบ้าไปนั่งที่เดิม เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าเป็นอะไร
เป็นอะไร?
เออสิ...เป็นอะไรของเธอ มาร้องเพลงอกหักไร้คู่
อ่า... ฉันเริ่มเหลอหลา ไม่จำเป็น
น่า ดูเธอไม่ค่อยสบายใจเลยนะ
เอ่อ...
น่า เล่าเถอะ ถ้ามันทำให้เธอสบายใจ...
เจ้ากบตัวเล็กกระโดดลงมาจากหัวหมอนั่นแล้วงับเท้าฉันดึบๆ พร้อมส่งสายตาใสแจ๊วแน๊ว ส่วนไอ้เจ้าของก็ทำตาวิ้งๆปิ๊งผ่านกรอบแว่นมาให้ โฮกส์~~~!!! นี่ถ้าไอ้ตัวที่เท้าไม่น่ารักเหมือนเคโระ เจ้าของไม่น่าฟัด(เฮ้ยๆ หื่นเกินๆ) เหมือนจองเบล่ะก็นะ...ไม่ใจอ่อนแบบนี้หรอก!!!
โอเคๆ...เล่าก็เล่า!!!
เย้ ล้อมวงๆๆๆๆ
ฉันคงเมาหอยทาก เมารักซายน์ (อ๊ายย เขิน) ที่กำลังเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัวสุดรันทดให้ไอ้อริตลอดชาติกับไอ้กบพูดได้ฟังเนี่ยนะ!!!!~ปีใหม่ที่พิลึกสุดๆเลยแฮะ!!!