[MUST BE] CASN
VII
ปฏิบัติการทอดสะพานรัก...
มีคนหน้ามืดโหวตให้หนูด้วย>< ขอบคุณค๊าบบ ตอนนี้คลับLOLITAจะพาเราไปลง (โอ้ววว) เอาใจช่วยด้วยนะค๊าฟ
บทที่หนึ่ง...
1
OH! MY FANNNNN!!!!
ปึง!
ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากกองหนังสือเคมีตรงหน้า เงยมองเด็กชายม.ต้นผมสีดำสนิทเดินตึงตังเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยอาการหัวเสีย และมานั่งจ๋อมตรงหน้าพัดลมมตั้งพื้นตัวสีฟ้าตรงมุมห้อง
กริ๊ก!
วี้ ~ ~ ~
พัดลมตัวน้อยค่อยๆส่ายคอไปตามกลไลของมัน ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเพราะความเก่า คนเปิดนั่งทำตาปรือรับลม สักพัก...ก็ทำหน้าแบะ มีเสียงสะอื้นเล็กน้อย
ฮือ....
?
ฮือ~~!!!นายยยยยยย เค้าทิ้งเราไปแล้วล่ะนาย!!! เรามันไม่ดีตรงไหนหรอ ดูสิ!!! ขนาดนายยังส่ายหน้าให้เราเลย แง้ๆๆๆๆๆ~~~บอกมาสินาย เราทำอะไรผิดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ว่าจบก็ปรี่เข้าจับคอเจ้าพัดลมพร้อมทั้งเขย่าอย่างเอาเป็นเอาตาย~อ๊ายยยย ตายแล้ว!!!!!!!!!!
อะตอม!!! แกจะทำอะไรพัดลมของเจ้เนี่ย!!! ฉันรอ้งเสียงหลง ถลาเข้าไปช่วยชีวิตน้องพัดลม
ฮือๆๆๆ แงๆๆๆ เจ้าน้องชายตัวดีกอดฉันแล้วก็ร้องไห้
อะไรเนี่ย~ไปทำอะไรมาถึงมาลงที่พัดลมล่ะ?
เจ้....
อะหยัง?
เค้า....เค้าน่ะ....
เอ่อ....เค้า..เนี่ยคือ... ฉันกลอกตาคำนวณในใจ แป้งร่ำ~แฟนคนที่19ใช่ไหม?
ใช่....
?
จะดีใจกว่านี้ถ้าเจ้รู้ว่าเป็นใคร แล้วไม่ใส่ลำดับที่
โทษๆ
....
.....
....
.......
ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ดูมัน...เล่นมุกแป้กใส่ฉันแล้วก็ร้องไห้ต่อเฉยเลย
แล้วนี่คงจะแกล้งประชดเค้าไปว่าจะเลิก แล้วโดนเค้าบอกเลิกจริงๆสิเนี่ย
....
?
ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เจ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ป๊าดโธ่เอ๊ยยยย~ ก็นี่มันไม่ใช่รอบแรกหรอกนะที่ไอ้อะตอมมันมาถล่มพัดลมฉันแบบนี้ (ดูจากลำดับที่แฟนมันสิ) ทำไมฉันจะเดาไม่ออก เด็กอนุบาลหมีควายเกรดติดลบสองยังรู้เลย!!!
แก่แดดแก่ลมจริงๆ อยู่มอสามแท้ๆ ฉันบ่น
ดีกว่า แก่แล้วแก่เลย อย่างเจ้แล้วกัน~~
อะไรนะอะตอม!!!
เอ่อ...โอ้วววว~มดตัวน้อยตัวนิด มดตัวน้อยตัวนิด มด...มีฤทธิ์น่าดู ยู้ฮู้~~~~~~~
ดูมันทำ!! ไอ้อะตอมแกล้งเนียนเต้นระบำหลบฉากออกไปจากห้องเสียเฉยๆ อ๊าย~ไอ้น้องบ้า!!!
ฉันจัดการโยนกระเป๋านักเรียนที่พ่อน้องชายตัวดีทิ้งไว้ออกไปนอกห้อง วันนี้ไอ้อะตอมกลับบ้านมืดอีกแล้ว...ดีนะที่แม่ไม่อยู่ ไม่งั้นฉันโดนเทศนายาวเฟื้อยแน่ๆ ข้อหาดูแลน้องชายไม่ดี
ไอ้น้องชายน่ะ ช่างมันเถอะ ยังไงก็กู่ไม่กลับ จุดธูปเรียกก็ไม่มาอยู่แล้ว ฉันรักพัดลมเป็นน้องชายดีกว่า (ติ๊ต่างว่าเค้าเป็นตัวผู้) พัดลมจ๋า~~....
เคร้งงงงง~~~~~~~
........................................
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~~~~อ๊ากกกก ม่ายยยยยยย!!!!!
ทันทีที่ปลายนิ้วของฉันสัมผัส เจ้าพัดลมตัวน้อยก็สลายร่างออกเป็นชิ้นๆ ต่อ-หน้า-ต่อ-ตา!!!!~กรี๊ดดดด พัดลมรุ่นทนทายาดปี1992สุดแสนคลาสสิกของฉัน!!! โถๆๆๆๆ อุตส่าห์รับมือไอ้อะตอมมาตั้งหลายปี มาม่องเท่งกันวันนี้น่ะหรือ!!!~~~แง้ ไอ้อะตอม ไอ้น้องบ้า!!!!
ตอม!!! พัดลมเจ้เจ๊งเลย!!!! ฉันตะโกนลงไปบ่นคนที่กำลังกินข้าวเย็นชั้นล่าง
หรอ? ซื้อใหม่สิ เสียงเริงร่าตะโกนกลับมา
ไอ้อะตอม!!!
น่าๆๆๆ เดี๋ยวตอมบอกแม่ให้ก็แล้วกัน
อ๊ากกก ฉันร้องเสียงหลง อย่าทำอะไรไม่ฉลาดอย่างนั้นนะ!!!
ก็แม่ฉันน่ะ เก็บตังค์ซื้อพัดลมตัวนี้ตัวแรกเลยนะ ตอนนี้แม่รักมันยิ่งกว่าเจ้าแก่(แอร์คอนดิชันเนอร็ห้องฉัน มันชอบครางหึ่งๆ เลยเรียกมันว่าไอ้แก่)อีก แล้วถ้าบอกแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมันละก็ โอ้ว ตายๆๆๆ ฉันไม่ต้องไปผุดไปเกิดแน่นอนเลย
แกต้องช่วยเจ้รับผิดชอบนะ!!
ไรอ่ะ? ไม่เกี่ยวนิ
แล้วมันพังเพราะใครกันล่ะยะ?
วันหลังแล้วกันเจ้ ตอมไม่ว่าง
จะไปไหนย่ะ สองทุ่มแล้วนะ!!!
ไปง้อแก้ว แป๊บนึง เดี๋ยวซื้อโดนัทเพนโดริงมาฝาก
เออ เร็วๆนะ
ที่ฉันยอมง่ายๆน่ะไม่ใช่อะไรหรอก เพราะไอ้ของสมนาคุณนี่สิ (สินบนนั่นเอง) คิดแล้วน้ำลายจะไหลทุกทีเลย เพนโดดริงช็อคโกแลตของฉัน~ ~
แล้วฉันจะเอายังไงกับไอ้ซากพัดลมนี่ดีนะ
โชคดีที่แม่ไม่อยู่...แม่ฉันอยู่ที่อเมริกาค่ะ ท่านเป็นนักวิทยาศาสตร์ ไปสอนนักเรียนที่ต่างประเทศบ่อยๆ ไม่ค่อยได้อยู่กับฉันเท่าไรหรอก เราก็เลยต้องอยู่ตามยถากรรมสองคนพี่น้อง ส่วนพ่อของฉัน...ท่านไม่ได้เสียไปตามโครงเรื่องนิยายน้ำเน่าหรอกนะคะ ท่านเลิกกับแม่ตอนฉันอายุได้สิบขวบ (อะตอมอายุ7ขวบ)
ตอนนี้ท่านแต่งงานใหม่เรียบร้อยอยู่ที่ญี่ปุ่นโน่นแหน่ะ...
ฉันไม่โกรธท่านหรอกนะ ยังไงท่านก็เป็นพ่อของฉัน ส่วนเรื่องเลิกกัน มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่เขา...
เอ้อ นอกเรื่อง!!~ฉันจะทำไงกับไอ้พัดลมนี้ดีน้า กี๊ซ~~ปวดหัวๆๆ
กริ๊งงงง~~~กริ๊งง~~~~!!!!!
ว๊ายยย แม่เจ้า!! โทรศัพท์บ้านทำไมเสียงมันน่ากลัวงี้ (กำลังอยู่ในสภาวะหลอนเสียงพัดลม)
ฉันรีบวิ่งลงบันไดตึงตังอย่างเสียมารยาทสตรีอันงดงามลงไปคว้าโทรศัพท์บ้านมารับ
สวัสดีค่ะ ขณะนี้คุณพัชรีไม่อยู่ มีข้อความฝากไว้ไหมคะ? ฉันพูดอย่างคล่องแคล่ว ก็คนชอบโทร.มาหาแม่ฉันบ่อยๆน่ะสิ
มีค่ะ...ฝากบอกว่าแม่ลูกสาวคนโตน่ะ พูดเร็วซะเหลือเกินแหน่ะ
ว๊ายยย~~~แม่ฉันเองนี่นา...
แม่คะ!!
เสียงแหลมเชียวยายโมเลกุล...
แม่!!!ไม่ต้องเรียกชื่อเล่มโมซะเต็มยศอย่างนั้นก็ได้นิคะ
ทำไมล่ะ แม่ว่าน่ารักดีออกน้า แม่ตั้งเองนี่นา
ดันมีแม่เป็นนักวิทยาศาสตร์ ฉันเลยชื่อโมเลกุล (เรียกโมเฉยๆเถอะนะ) ส่วนน้องชายฉันชื่ออะตอม สงสัยถ้ามีน้องอีกคนคงชื่อสารละลาย หรือไม่ก็โพลิเมอร์แน่ๆเลย
น่านแหละค่ะ ไม่อาววววว ฉันลากเสียงยาว พร้อมส่ายหน้า
เออ เจ้าอะตอมไปไหน? ไม่เห็นมาคุยโทรศัพท์
ไอ้หยา~อยากตบตัวเองจัง เห็นแก่เพนโดริงแท้ๆ!
เอิ่มมมมม~~ไปติวหนังสือบ้านเพื่อนค่ะ เห็นร่ำๆว่าจะสอบ แม่ค๊า~โมขอโทษ
เฮ้อ...เราเนี่ยน้า ปล่อยน้องทำไม เดี๋ยวก็ได้มีเรื่อง...
นี่ถ้าฉันบอกไปตามตรงว่ามันไปเกี้ยวสาวล่ะก็นะ ไม่เหลือตั้งแต่รู้ว่ามันควงผู้หญิงแล้วล่ะ
เอิ่มมม ที่อเมริกาเป็นไงบ้างคะแม่? ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง
จ้า...น่ารักมาก ช่วงนี้คริสมาสต์ใกล้แล้วด้วย พวกเขาก็เตรียมของกันเยอะแยะเลยจ๊ะ
นี่แสดงว่าแม่ยังอยู่อเมริกา เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว ฉันจะได้มีเวลาจัดการซากพัดลมกลางห้องนอน
แล้วโมล่ะ ที่บ้านเรียบร้อยไหม
โอ๊ย แม่คะ ระดับโมและ รับรอง...เพอร์เฟกส์ ยกเว้นซากพัดลมนะคะแม่
อย่างนี้ต้องขอดูหน่อยแล้ว
เอ๋? ขอดู? งั้นหรอ?
จ้า แค่นี้นะ แม่จะขึ้นเครื่องแล้ว มารับแม่ตอนตีสองน้า
ห๊า~~~~ ไม่ใช่เพราะต้องนอนดึกหรอก แต่ว่า...เอิ๊ก!! แม่จะกลับแล้วงั้นหรอ!!!!
แค่นี้นะ เดี๋ยวมีเซอร์ไพรส~
แม่คะ!!
ตรู๊ด~ตรู๊ด~ตรู๊ด....
01.45น. สนามบินสุวรรณภูมิ
กริ๊ง~
ฉันหยอดเหรียญบาทสามเหรียญลงรูหยอดที่ตู้โทรศัพท์ ก่อนจะรีบกดหมายเลขสิบหลักอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งรอฟังสัญญาณอย่างใจจดใจจ่อ...รับสิ...รับสิ...รับสิ๊....
โหลค๊าบบบบ
กรี๊ด~~~ขอบคุณสวรรค์
ตอม!!! ตอนนี้อยู่ไหนน่ะ?
หือ? ตอมอยู่บ้านขนมปัง เล่นเกมส์อยู่
บ้านขนมปังคือบ้านของไอ้คุณน้องเจมส์ บ้านเขาเป็นร้านเบอเกอรี่ แม่ฉันชอบทานขนมปังร้านนี้มากๆ รวมกับเจมส์เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับอะตอม เลยสนิทกันโดยปริยาย
วันนี้นอนบ้านเจมส์ไม่ได้นะตอม
ทำไมล่ะ แม่ไม่รู้หรอก ถึงรู้แม่ก็ไม่ว่าด้วย
แต่-วัน-นี้-ไม่-ได้!! ฉันเน้นเสียง แม่-จะ-กลับ-บ้าน-แล้ว
ห๊า
ไม่ต้องมาหา อะตอม!! รีบกลับบ้านด่วนจี๋เลยนะ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วแอ๊บแบ๊วนอนซะ
เจ้อยู่ไหนเนี่ย
สุวรรณภูมิ~ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ทำตามที่เจ้บอก เค้?
แต่..............
กึก~
ฉันวางสายฉับ เพราะเหรียญบาทสุดท้ายหมดพอดี~ไม่ต้อง...งง...ฉันไม่มีมือถืออะไรกับเขาหรอกนะ ฉันว่ามันสิ้นเปลืองน่ะ หยอดตู้เอาก็ได้ เศรษฐกิจพอเพียงและเพียงพอของเด็กหญิงโม...อิอิ
ที่เหลือก็แค่รอแม่มา...อ๊า...ง่วงนอนมากๆเลยอ่ะ~ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า
02.30น. สนามบินสุวรรณภูมิ
จ๊อก~
เสียงท้องฉันเองแหละ...
ให้ตายเหอะ สนามบินตอนตีสองนี่น่ากลัวชะมัดเลย แถมของก็แพ๊งงงง แพงงงง ฉันกินไอติมไปแท่งเดียวเองอ่ะ ขืนไปนั่งสั่งข้าวล่ะก็นะ กระเป๋าฉันฉีกดังแคว่กๆแน่นอนเลย
อ๊ากกก นี่มันก็ปาเข้าไปตีสองครึ่งแล้วนะ หิวก็หิว ง่วงก็ง่วง โอยยยย~กรรมๆๆๆ เมื่อไรแม่จะลงจากเครื่องมาน้า นี่มันเลยนัดไปครึ่งชม.แล้วเด้อท่านแม่...
ฉันเดินไปเดินมา สักพัก...บริเวณผู้โดยสารขาเข้าก็มีผู้คนมากขึ้นถนัดตา ฉันรีบเดินไปดู หวังลึกๆว่าจะเป็นเที่ยวบินจากอเมริกานะ~หิวจะแย่อยู่และ
โมเอ๊ยยย ยายโม ทางเน้~~~~
ฉันสะดุ้ง ก่อนจะหันไปตามเสียงของสตรีผมยาวรวบหางม้าหุ่นละม้ายคล้ายอั้มพัชราภา(อ๊ะ ทำไม? มีแม่สวยเลือกได้อ่ะ) โบกมือหยอยๆให้ฉันข้างๆกระเป๋าเดินทางลายคิตตี้
โอย กระชากวัยเหลือเกินกระเป๋าใบนี้
แหม คิดถึงโมจังเลยยยยยยย แม่กอดฉันแน่น ว่าแต่...ตาตอมล่ะ
เอิ่มมมม โอ้วววว รายนั้นหลับไปแล้วค่ะ รอไม่ไหว แหะๆ
สาธุ~~ไอ้คุณอะตอมจงอยู่บ้านดีๆเน่อ~~~
แหม ไม่อยากจะเชื่อ โมดูแลน้องได้ด้วย
แม่คะ!!! หมายความว่าไงคะแม่
จ้าๆ ล้อเล่นน่า รู้ว่าโตแล้วไปๆ~ไปลากกระเป๋าแม่มาสิ
ฉันเดินไปลากกระเป๋าลายคิตตี้ของแม่ออกมา แต่...แม่กลับทำหน้าตกใจสุดขีด~เป็นอะไรคะแม่?
เอ้อใช่!วิ่งไปเอากระเป๋าสีน้ำเงินทางขาวที่สายพานให้หน่อยสิ แม่ลืมๆ
ฉันเดินเกาหัวไปอย่างงงๆ (แม่ฉันมีกระเป๋าแบบนั้นซะที่ไหนล่ะ) ก่อนจะหยิบกระเป่าในบสีน้ำเงินทางขาวใบเดียวบนสายพานมา แต่ว่า...โอ๊ยยย อะไรกันเนี่ย หนักชะมัดเลยยยยย~~~~
แม่คะ โมหิวข้าวอ่ะ ง่วงด้วย รีบกลับบ้านกันเถอะนะคะ
จ้าๆแม่ยกมือทำท่าโอเค แต่สักครู่นะ เดี่ยวอีกสองสามนาทีก็คงมาแล้วละ
เอ๋?อะไรหรอคะ??? รออะไรอีกล่ะคะแม่
อ้าว!!มาแล้ว!!!นั่นไง~Hey,Im here~~~
แม่โบกไม้โบกมือจนฉันต้องหันตามด้วยความกระหายใคร่รู้อย่างลึกซึ้ง (หิววว)....
โอ้วววววว พระเจ้าจ๊อดกินสลอดสามเม็ด....!!!!
นั่นมัน................!!!~~
หนุ่มหน้ามนผมบอล์นผิวขาวราวหิมะ หล่อลากกระชากไส้ติ่งทะลวงไส้ งดงามปานหลุดออกมาจากหนังสือนิตยสารเพลย์บอย (บ้า!!เพลย์บอยเขาเอาผู้หยิงขึ้นหน้าปกเว้ย!!) อ้าวหรอ ฉันก็มั่วไปงั้นแหละ แหะๆ...แต่หล่อจริงๆนะเนี่ย ไม่ได้โม้~กี๊ซซ
พ่อหล่อลากกระชากตับ(ฉันตั้งเองใครจะทำไม) เดินเข้ามาแม่ฉัน~โห...อีตานี่สูงเท่าไอ้ตั้มนักบาสโรงเรียนเลยแฮะ~หมอนั่นพูดอะไรก็ไม่รู้งึมงำงึมงึมงำกับแม่ แล้วก็หันมามองฉันเป็นเชิงถามว่า อีนี่มันใครหรอ- แม่ยิ้มเอามือป้องปากหัวเราะคิกคัก บิดไปบิดมา หน้าแดง...
ฉันค้าง....
หง่ะ...แม่เป็นอะไรไปคะ...
ยะ...อย่าบอกนะว่า....
โอ้วววว ไม่นะ...
แม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
/8
