“เซนะเย็นนี้ลูกเจ้านายพ่อจะมาอยู่กับเรานะลูก ฝากลูกดูแลด้วยนะเดี๋ยวพ่อเพิ่มค่าขนมให้” เสียงพ่อสุดที่รักของฉัน
“ค่ะพ่อ แล้วพ่อกับแม่จะกลับกี่โมงค่ะ”  
“คงจะดึกหน่อยนะ พ่อกับแม่ไปล่ะ” ^_^
“ค่ะ”  
หลังจากที่พ่อกับแม่ออกไปทำงาน ฉันก็ต้องรีบไปโรงเรียน อ้อ ฉันชื่อ เซนะ อายุ 18 เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปี 3 เหตุผลที่ฉันต้องมาดูแลลูกเจ้านายของพ่อเพราะเจ้านายของพ่อต้องไปต่างประเทศตั้งหนึ่งเดือน ไม่รู้ว่าเด็กนั้นจะเป็นยังไงนะ
“หวัดดีเซนะ” เสียงของฮานะเพื่อนสนิทของฉันเอง
“หวัดดีจ๊ะฮานะ” ฉันตอบรับ
“อ้อ วันนี้เธอจะต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กล่ะสิ”
“ใช่ล่ะซิ ถ้าพ่อไม่ให้ค่าขนมเพิ่มฉันจะไม่ทำเด็ดขาด” ฉันตอบเสียงแข็ง
กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเสียงกริ่งเข้าเรียน
“เข้าเรียนกันเถอะ”เสียงฮานะ
หลังจากเลิกเรียน ฉันกับฮานะก็แยกกันกลับบ้าน
วันนี้พ่อกับแม่คงกลับดึกสินะไปทำอาหารดีกว่า พอฉันมาถึงบ้านฉันก็ทำอาหารเพื่อเตรียมไว้ให้ลูกเจ้านายของพ่อ
ติ๊ง ต่อง เสียงกริ่งหน้าบ้าน
“ค่ะ รอแป๊บเดียวนะค่ะ” เสียงฉันตอบรับ สงสัยคงจะเป็นลูกเจ้านายของพ่อล่ะสิ
“หวัดดีผมชื่อเชน ฝากตัวด้วยครับ” เสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ฉันเปิดประตู
“หวัดดีจ๊ะ ฉันชื่อเซนะ นายอายุเท่าไหร่เหรอ” หน้าตาหมอนี่หล่อโคตรๆเลยอ่ะ หน้าใส ผมยาวสไลด์ประบ่า สีทอง ดูจากชุดนักเรียนแล้วคงเป็นนักเรียนโรงเรียนคนรวยแน่เลย
“16 ทำไมเหรอ แล้วเธอล่ะ” นายเชนย้อนถามฉันแบบกวนๆ
“18 นายอ่อนกว่าฉันสองปีสินะงั้นนายก็เป็นน้องฉันล่ะสิ” ฉันตอบ
“หึ หึ หึ” ทำไมนายนี่หัวเราะน่ากลัวจัง
“เดี๋ยวฉันจะพานายไปดูห้องนอนนะ คืนนี้พ่อกับแม่คงกลับดึกนายนอนคนเดี๋ยวได้ใช่ไหม”  
“ไม่เอา ฉันจะนอนกับเซนะ” นายเชนค้าน
“นี่ แต่นายโตแล้วนะจะมานอนด้วยกันได้ไงล่ะ” ^_^
“ไม่เอา งั้นฉันจะฟ้องพ่อให้ไล่พ่อเธอออก”
“เฮ้อ ก็ได้ ยังไงนายก็อ่อนกว่าฉัน ถือว่าเป็นน้องฉันก็แล้วกัน”
หลังจากตกลงกันเสร็จเราก็ต่างไปทำธุรส่วนตัวแล้วเข้านอน
“เดี๋ยวนายนอนบนเตียง ส่วนฉันจะนอนข้างล่าง โอเคมั๊ย” ฉันตกลงกับเชน เฮ้อ อุตส่าเสียสละให้นะเนี่ยเห็นว่าอายุอ่อนกว่าเราไม่งั้นไม่ยอมแน่   >_<
“ไม่เอา เซนะก็มานอนบนเตียงด้วยกันสิไม่งั้นเธอเจอดีแน่” นายเชนทำหน้าขู่
“ก็ได้ ทำไมนายมันเรื่องมากจังนะ” ฉันบ่น
วันนี้ทำไมฉันเพลียจังนะ สงสัยเพราะหมอนี่แน่เลย นอนดีกว่าZzzzzzzzzzz ทำไมฉันฝันดีอย่างดีนะ ฝันเห็นนักร้องวงดงบังชินกิด้วยอ่ะ แต่เอ๊ะมืออะไรมันมาลูบไล้ตัวฉันเนี๊ย
"กรี๊ด!!!!!!!!!" โครม!!!!!!!!!!!เสียงของฉันกรี๊ดพร้อมกับเสียงอะไรบางอย่างตกเตียง
เมื่อฉันเปิดไฟขึ้นมาก็เห็นนายเชนนอนเอามือกุมท้องพร้อมร้องครวญใหญ่เลย
“โอ๊ย ทำไมเธอต้องมาถีบฉันด้วย”
“ก็ฉันตกใจนี่นา”
"ล่ะนายล่ะจะทำอะไรฉัน"
"ฉันก็จะทำให้เธอได้รู้ไงว่าฉันไม่ใช่เด็กอย่างที่เธอคิด" นายเชนลุกขึ้นมาทำหน้าทะเล้นพร้อมเดินเข้ามาใกล้ฉัน
"นี่อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน" ฉันพูดพร้อมทำท่าขู่
"เธอนึกว่าฉันกลัวเหรอ" นายเชนวิ่งเข้ามากอดฉัน ดีนะที่ฉันเรียนเทดวันโดมาฉันจึงจับแขนนายเชนหมุนหันหลังและใช้เท้าถีบก้นทำเอานายเชนกระเด็นไปไกลเลยอ่ะ
"ฉันจะไปนอนอีกห้องส่วนนายก็นอนห้องนี่แล้วกัน" ฉันบอกนายเชน
"ไม่ได้ เซนะต้องนอนห้องนี้ไม่งั้นฉันจะฟ้องพ่อ" นายเชนทำหน้าเป็นต่อ
"นายต้องสัญญาก่อนสิว่านายจะไม่ทำอะไรฉัน" ฉันต่อรอง ตกลงคืนนี้ฉันจะได้นอนมั๊ยเนี๊ย
"ตกลง ฉันสัญญา" นายเชนตอบตกลง
จากนั้นฉันก็กระโดดลงนอนแล้วก็หลับจนเช้าเลยล่ะ
"นี่ เซนะเป็นไงมั่งลูกเจ้านายพ่อเธออ่ะ"
"เหนื่อยมากเลยน่ะสิ นี่แค่วันแรกนะทำฉันเกือบตาย"  
"ว่าแต่เด็กนั่นชื่ออะไรแล้วอายุเท่าไหร่อ่ะ" ฮานะทำหน้าอยากรู้อยากเห็น
"ชื่อเชน อายุ 16"  
"นายเชนนั่นเหรอที่อยู่โรงเรียนผู้ดีๆหน่อยอ่ะนะ" ฮานะทำหน้าตกใจ
"อืม ทำไมเหรอ"
"นี่ เธอรู้มั๊ยนายเชนเป็นหนุ่มป็อบปูล่าร์ที่สุดในหมู่สาวๆเลยนะ แถมยังได้ขึ้นชื่อว่าหนุ่มเพลย์บอยอีกด้วยนะ"
“ทำไมเหรอ”
“ก็เค้าเล่นควงสาวๆแต่ละอาทิตย์ไม่ซ้ำหน้าเลยน่ะสิ”
"จริงเหรอ ไม่น่าล่ะเมื่อคืนถึงได้..."
"ถึงได้อะไรบอกมาเดี๋ยวนี่นะเซนะ" ฮานะถามเสียงแข็ง
"เปล่าไปเข้าเรียนดีกว่า" ฉันทำเฉไฉแล้วรีบเดินเข้าห้องเรียนไป
หลังเลิกเรียนฉันกับฮานะไปทานไอศครีมที่หน้าโรงเรียนก่อนกลับบ้านแต่ยัยฮานะยังไม่เลิกเซ้าซี้เรื่องเมื่อเช้า
"นี่เซนะบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าเมื่อคืนเธอมีอะไรกับนายเชน" ฮานะถามฉัน
"นี่ฮานะเลิกถามฉันซักทีได้มั๊ย เดี๋ยวเลี้ยงไอศครีม"
"ก็ได้" ฮานะเงียบไปเลย  เรื่องกินนี่ชอบจังเลยนะย่ะ
"นี่เซนะนั่นนายเชนใช่รึเปล่าอ่ะ แล้วควงใครมาด้วยน่ะ สวยจัง" ฮานะสะกิดให้ฉันหันไปที่ประตูร้าน
"อืม ช่างเค้าเถอะเราทานไอศครีมกันเถอะ" ฉันทำเป็นไม่สนใจแต่ในใจอยากรู้จังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันนะ
"นี่ เซนะนายเชนหันมามองเธอด้วย เค้าเดินมาหาเธอด้วยอ่ะ" คำพูดของยัยฮานะทำเอาฉันสำลักไอศครีมรสช็อคโกแลตที่กำลังกลืนเข้าไป
"เซนะเดี๋ยวฉันกลับบ้านด้วยนะ" นายเชนพูด
"เชน แล้วอายาเซะล่ะ" เสียงผู้หญิงคนที่มากับนายเชนท้วงขึ้น
"เธอก็กลับบ้านคนเดียวสิ กลับไม่ได้หรือไง" นายเชนทำเสียงดุ
“เชนจะทิ้งอายาเซะแล้วกลับกับยัยหน้าจืดนี่เหรอ” มาว่าฉันหน้าจืดหล่อนสวยมากเหรอไงย่ะ
“เธอจะกลับเองหรือจะให้ฉันเรียกไอ้หน้าแหยที่คอยตามตื้อเธอมารับเธอไป” นายเชนขู่
"เชอะ ฝากไว้ก่อนนะยัยหน้าจืด" ผู้หญิงที่ชื่ออายาเซะทำหน้าไม่พอใจแล้วเดินออกไป
"งั้นฉันกลับก่อนนะ" เสียงฮานะ
"เดี๋ยวฮานะ" ฉันยังพูดไม่จบฮานะก็ถือกระเป๋าเดินออกไปแล้ว
"กลับกันเถอะ" เสียงนายเชน
"ใครว่าฉันจะกลับกับนายล่ะ" ฉันพูดพร้อมเดินไปจ่ายตังค์แล้วเดินหนีไป
"เดี๋ยว เซนะ" นายเชนจับแขนฉันเอาไว้
"ทำไม" ฉันพยายามงัดมือนายเชนออก
"ก็เราอยู่บ้านเดี๋ยวกันก็กลับด้วยกันสิ ไปกันเถอะ" นายเชนโอบไหล่ฉันกลับบ้าน
"ปล่อยฉันนะ ฉันเดินเองได้"  
"ก็ได้ แต่ขอจับมือแทนได้มั๊ย" นายเชนทำหน้าทะเล้น
"เราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อยทำไมต้องเดินจับมือกันด้วยแล้วอีกอย่างนายคงทำอย่างนี้กับผู้หญิงหลายคนแล้วสินะ แต่ให้นายรู้ไว้เลยนะฉันจะไม่หลงกลนายเด็ดขาด หนุ่มเพลย์บอย"  
ฉันพูดและก็รีบเดินปล่อยให้นายเชนเดินตามหลังมา
"นี่ เธอหาว่าฉันเป็นหนุ่มเพลย์บอยงั้นเหรอ" นายเชนตะโกนตามหลังฉันมา
"ไม่รู้สิ ฉันได้ยินคนอื่นเค้าพูดกัน" ฉันหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับนายเชน  
"เธออยากรู้รึเปล่าล่ะว่ามันจริงหรือเปล่า" นายเชนเริ่มเดินมาใกล้ๆฉัน
"นี่นายจะทำอะไรฉัน อุ๊บ" ว๊าย จูบแรกของฉันต้องเสียให้นายเชนเด็กที่อายุอ่อนกว่าเราอีก เมื่อฉันตั้งสติได้ก็รีบผลักนายเชนออกแล้วรีบวิ่งกลับบ้าน
"เซนะ นี่ลูกเป็นอะไรรึเปล่า" เสียงแม่ฉันตะโกนถามอยู่หน้าประตูห้อง
"ไม่เป็นไรค่ะแม่"  
"วันนี้แม่กับพ่อต้องไปงานวันเกิดเพื่อนคงกลับดึกหรือไม่งั้นคงนอนค้างที่โรงแรมลูกคงอยู่กับเชนได้นะ"  
"ค่ะ" ใครจะอยู่กับเด็กฉวยโอกาสได้จริงล่ะ คอยดูนะคืนนี้ฉันจะไม่ออกห้องเลยล่ะ
หลังจากที่แม่ออกไปแล้วฉันก็นอนคิดถึงเรื่องเย็นนี้จนเผลอหลับไป
# # # # # # # You Never Say Good Bye # # # # # # #
เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นทำให้ฉันต้องลุกขึ้นมารับ
"ฮัลโล" เสียงฉัน
"เซนะ นี่ฮานะเองนะ เซนะพรุ่งนี้วันหยุดเราไปเดินช็อปปิ้งกันที่ย่านฮาราจูกุและไปที่สวนสนุกกันมั๊ย"
"อืม ดีเหมือนกันจะได้ปลดปล่อยบ้าง"
"งั้น พรุ่งนี้เจอกันนะ บาย"
วันนี้เป็นวันหยุดฉันมาหาอะไรกินที่ห้องครัวก่อนจะออกไปเจอฮานะ วันนี้บ้านทำไมเงียบจังสงสัยพ่อกับแม่ยังไม่กลับบ้าน แต่นายเชนหายไปไหนแต่เช้านะคงจะสำนึกผิดเรื่องเมื่อวานได้มั้ง ดีเหมือนกัน ฉันไม่อยากจะเจอหน้าหมอนั่นเหมือนกัน
"หวัดดีเซนะ" ฮานะทัก
"หวัดดีฮานะ เราจะไปไหนก่อนดีล่ะ" ฉันถามความเห็นฮานะ
"จะรีบไปไหนเซนะ ยังมากันไม่ครบเลยนี่นา" ฮานะชะเง้อหาใครสักคน
"ก็เราจะไปกันสองคนเองไม่ใช่เหรอ" ฉันทำหน้างง
"พอดีแฟนฉันกับเพื่อนเค้าจะไปด้วย ขอโทษทีนะที่ไม่ได้บอก นั่นไงมาแล้ว" ฮานะโบกมือทักผู้ชายสองคนที่กำลังเดินมาหาเรา แต่ทำไมผู้ชายคนนั้นเหมือนนายเชนจัง ใช่นายเชนจริงด้วย
"เซนะนี่เคนตะแฟนฉัน ส่วนอีกคนไม่ต้องแนะนำก็ได้ใช่มั๊ยเพราะเธอคงรู้จักแล้ว"  
"ตกลงจะไปกันได้รึยัง" ฉันเริ่มอารมณ์เสียแล้วนะยัยฮานะ นายเชนมาด้วยทำไมไม่บอกย่ะ
"โอเค ฉันว่าเราไปสวนสนุกก่อนแล้วกัน" เมื่อตกลงกันเสร็จฮานะก็ควงแขนนายเคนตะเดินคุยกันอารมณ์ดีเชียว ส่วนฉันน่ะเหรอเดินตามหลังกับนายเชนน่ะสิ
"ไม่สนุกเหรอ" นายเชนถามฉัน
"ถ้าไม่มีนายคงสนุกขึ้นกว่านี้มาก"
"เรื่องเมื่อวานฉันขอโทษนะ" นายเชนทำหน้าสำนึกผิด
"เชอะ" ฉันทำเฉย
"ฉันขอโทษจริงๆนะ ถ้าเธอไม่หายโกรธฉันจะบอกให้พ่อฉันไล่พ่อเธอออก"
"นี่เอะอะก็จะฟ้องพ่อ ถ้านายทำกับฉันอีกนะฉันจะมีวันยกโทษให้นายแน่" เห็นแก่พ่อหรอกนะถึงหายโกรธ
"เซนะหายโกรธฉันแล้วเหรอ" นายเชนทำหน้ายิ้มแป้น ทำไมนายนี่ถึงหน้ารักอย่างนี้นะ
"งั้นแหละ" ฉันตอบปัดๆ พอมาถึงสวนสนุกฮานะกับแฟนก็แยกกับฉันและเชนปล่อยให้ฉันกับเชนอยู่ด้วยกัน
"เซนะไปเล่นเครื่องเล่นกันเถอะ" นายเชนลากฉันไปเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกจนถึงเย็น
"นี่ ฉันเหนื่อยแล้วนะขอพักกินน้ำก่อนได้มั๊ย" เสียงฉัน
"เดี๋ยวฉันไปซื้อให้นะ" นายเชนบอก
ฉันนั่งพักดื่มน้ำจนหายเหนื่อยนายเชนก็พาฉันไปขึ้นชิงช้าสวรรค์พอมาถึงยอดสูงสุดฉันก็มองเห็นป้ายรูปหัวใจสีชมพูเขียนไว้ว่า ‘คู่รักคู่ไหนที่บอกรักกันเมื่อชิงช้าหมุนไปถึงจุดสูงสุดในเวลา 18.00 น.ตรง คู่รักคู่นั้นจะรักกันชั่วนิรันดร์ ' ฉันหันไปมองนายเชนก็เห็นนายนั่นกำลังนั่งยิ้ม
"เป็นแฟนฉันนะเซนะ ฉันรักเธอนะ" นายเชนขอฉันเป็นแฟน
"นายรักฉันจริงรึเปล่า" ฉันถามลองใจ
"จริง" นายเชนทำหน้าจริงจัง
"อืม ก็ได้แต่นายอย่าทำอะไรฉันเกินคำว่าแฟนนะ" ฉันอมยิ้ม
"ได้ฉันสัญญา" นายเชนสัญญา
"เซนะ ฉันขออะไรเธออย่างสิ"
"อะไรเหรอ"
"เธอพูดว่ารักฉันได้มั๊ย" นายเชนทำหน้าอ้อนวอน
"ฉันรักนาย" สงสัยหน้าฉันคงแดงมากๆเลย ส่วนนายเชนก็ยิ้มไม่หุบเลย
พอเราลงมาจากชิงช้าสวรรค์เราก็มาพบกับฮานะและเคนตะ
"ว่าไงเชน นายขึ้นชิงช้าสวรรค์เหรอ" เคนตะทำหน้าไม่หน้าเชื่อ  
"อืม" นายเชนตอบ
"แต่นายกลัวความสูงมากนี่นา"
"ไม่เป็นไรหรอก"
"นี่นายกลัวความสูงเหรอเชน" ฉันถาม
"ก็นิดหน่อยน่ะ" นายเชนหน้าแดง
"สงสัยต้องมีอะไรพิเศษแน่เลย เชนถึงยอมขึ้นชิงช้าสวรรค์" เซนะทำหน้าสงสัย
"ไม่มีอะไรหรอกเราไปฮาราจูกุต่อดีกว่า" เสียงฉัน
เราสี่คนไปเดินเที่ยวซื้อของกันที่ฮาราจูกุ ฉันได้ซื้อเสื้อผ้าต่างๆ ฉันแอบเห็นเคนตะซื้อแหวนให้ฮานะด้วย พอไปถึงร้านๆหนึ่งเป็นร้านขายเครื่องประดับฉันก็เห็นแหวนวงหนึ่งน่ารักมากเป็นแหวนสีชมพูรูปคิตตี้ตรงตาคิตตี้จะประดับเพชรสวยมากแต่มันแพงน่ะสิ
“ว้าวสวยจังเลย” ฉันมองแหวนไม่กระพริบตา
“เธอชอบเหรอ” เชนถาม
“แต่มันแพงนะ” ฉันทำท่าเสียดาย
“เราไปกันเถอะ” ฉันบอกเชน
“เธอไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันตามไป”
“อ้าว เซนะแล้วเชนล่ะ” ฮานะถามพร้อมมองหาเชน
“เดี๋ยวเชนจะตามมา นั่นไงมาแล้ว” ฉันชี้ไปทางเชนที่กำลังเดินมา
“งั้นเราแยกกันกลับตรงนี้เลยนะ” เสียงเคนตะ
หลังจากนั้นเราก็แยกกันกลับบ้านฉันกับเชนก็เดินกับบ้านด้วยกันแต่ก่อนจะเข้าบ้านเชนก็ดึงแขนฉันไว้
“มีอะไรเหรอเชน” ฉันทำหน้าแปลกใจ
“หลับตาก่อนสิ แล้วยื่นมือซ้ายมาด้วย”  
ฉันหลับตาแล้วยื่นมือให้เชน    
“ลืมตาได้แล้ว” เสียงเชน
พอฉันลืมตาขึ้นฉันก็เห็นแหวนคิตตี้ที่ฉันอยากได้
“นี่นายไปซื้อมาเหรอ”  
“ฉันให้เธอนะ รักษาดีๆล่ะ”
“อืม เข้าบ้านกันเถอะ”
พอเข้ามาบ้านฉันก็รีบเข้าห้องนอนมองแหวนที่เชนให้มาแล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียว
"เซนะ นอนแล้วยัง" นายเชนตะโกนถามอยู่หน้าประตูห้อง
ฉันลุกขึ้นไปเปิดประตู
"นายมีอะไรเหรอ" ฉันถาม
"ฉันอยากจะบอกว่าฝันดีนะ"
"อืม นายด้วยล่ะ" จากนั้นเราก็แยกกันไปนอน
หนึ่งเดือนแล้วซินะ ทำไมเวลาผ่านไปไวจัง
"กลับมาแล้วค่ะ/ครับ" ฉันกับเชนขานบอกพ่อแม่เมื่อกลับมาจากโรงเรียน
"อ้าว เซนะ เชนกลับมาพอดี เชนพ่อเธอมารับเธอกลับไป" เสียงพ่อฉัน
"เชนพ่อจะพาลูกไปอเมริกากับพ่อ" เสียงพ่อเชน
"ไม่ ผมจะอยู่ที่นี้" เชนคัดค้าน
"ลูกต้องไปอยู่กับพ่อ ไปเก็บกระเป๋าเดี๋ยวนี้" พ่อเชนตะวาด
"เชนไปเถอะ" เสียงฉัน
"แต่...เซนะ"
"เชน นายต้องเชื่อฟังพ่อนายสิ" นายเชนขึ้นไปเก็บกระเป๋าอย่างว่าง่าย
"ผมต้องขอบคุณทุกๆคนมากนะครับที่ช่วยดูแลเชนให้"
"ไม่เป็นไรครับเราเต็มใจ" เสียงพ่อฉัน
"ไปกันเถอะเชน"  
"แล้วอย่าลืมติดต่อมานะ" ฉันบอกเชน
ฉันออกไปส่งเชนที่หน้าบ้าน ยืนมองจนเชนนั่งรถไปไกลลับตาแล้ว ฉันจึงวิ่งขึ้นห้องนอนไปร้องไห้
"เซนะ ลูกเป็นอะไรมากมั๊ย" แม่ฉันเข้ามาปลอบ
"แม่" ฉันโผเข้าไปกอดแม่
“ถ้าลูกจะร้องก็ร้องให้พอ ลูกจะได้ไม่ร้องอีกนะ”
"หนูคงไม่ได้เจอเชนอีกแล้วใช่มั๊ยค่ะ"  
"ไม่เป็นไร เชนเค้าไปแล้วเราก็โทรศัพท์หาเค้าได้นี่ ลูกจะเสียใจทำไมล่ะจ๊ะ" เสียงแม่พูดอย่างอ่อนโยน
หลังจากที่เชนไม่อยู่แล้วฉันก็รู้สึกเหงายังไงไม่รู้
“เซนะ นายเชนเค้าไปอยู่ต่างประเทศกับพ่อเค้าแล้วเหรอ” เสียงฮานะ
“อืม”  
"เธอรู้มั๊ยวันนี้จะมีนักเรียนใหม่มาด้วยแหละ"  
ฉันไม่ค่อยฟังในสิ่งที่ฮานะบอกเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ใจฉันคิดถึงแต่เชน
"นักเรียนจ๊ะวันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่เข้ามาเรียนที่ห้องเราด้วย เข้ามาสิจ๊ะ" เสียงครูประจำชั้นห้องฉัน
“นี่ เซนะเธอหันมาสนใจอาจารย์บ้างสิ” เสียงฮานะเตือนฉัน
“ฉันไม่มีอารมณ์จะฟังอะไรทั้งนั้นแหละ” ฉันหันมาพูดกับเซนะแล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่าง
"สวัสดีครับผมชื่อยางามิ เชน ครับฝากตัวด้วยนะครับ"  
เอ๊ะชื่อนี้คุ้นจังฉันหันไปมองเจ้าของเสียง ใช่เชนจริงด้วย
“เซนะ นั่นเชนใช่มั๊ย”
“ใช่เชนจริงๆด้วย” ฉันยิ้มให้เชน  
พักเที่ยงฉันกับเชนมานั่งคุยกันใต้ต้นซากุระหลังโรงเรียน
"ทำไมนายมาเรียนที่นี่ได้ล่ะ" ฉันถาม
"ฉันสัญญากับพ่อน่ะว่าถ้าฉันอยู่ที่นี่ฉันจะทำตัวดีและตั้งใจเรียน พ่อเลยยอม"
"แล้วนายอ่อนกว่าฉันทำไมมาอยู่ห้องเดียวกับฉันได้ล่ะ"
"ที่จริงฉันอายุเท่าเธอนั่นแหละแต่ฉันโกหกเธอฉันอยากให้เธอสงสารฉันเห็นฉันเป็นน้องถ้าไม่งั้นวันนั้นฉันจะได้นอนห้องเดียวกับเธอเหรอ อย่าโกรธฉันเลยนะเซนะ" นายเชนทำหน้าสำนึกผิด
"นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงนะ ฉันโกรธนายจริงๆด้วย"
"หายโกรธฉันนะเซนะ"นายเชนยื่นนิ้วก้อยมาให้ฉัน แต่ฉันทำเมิน
"เธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันยอมทำให้หมดเลยนะ"
"จริงนะ"
"จริงสิ"
"งั้นนายต้องตะโกนว่านายจะรักฉันคนเดียว"
“ตรงนี้เลยเหรอ”
“เหรอว่านายไม่กล้า” ฉันทำท่าจะเดินหนี
“ฉันจะรักเซนะคนเดียว” นายเชนตะโกน
“ดีมาก” ฉันชมแต่หน้าฉันสิแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลย
“เดียวเซนะ เมื่อกี๊ฉันพูดว่ารักเธอแล้ว เธอก็ต้องพูดว่ารักฉันบ้าง” นายเชนท้วง
“ไม่เอา เมื่อกี๊คือบทลงโทษของนายต่างหาก” ฉันเดินหนี
“เดี๋ยวถ้าเธอไม่พูดฉันก็จะจูบเธอ” นายเชนเริ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“ก็ได้ ฉันรักนาย” ฉันกระซิบ
“อะไรนะฉันไม่ได้ยิน” นายเชนทำเป็นไม่ได้ยิน
“ฉันรักนาย ได้ยินมั๊ย ฉันรักนาย” ฉันตะโกนใส่หูนายเชน
นายเชนเข้ามากอดฉันแล้วเราก็หัวเราะด้วยกัน        
ต่อไปนี้นายอย่าจากฉันไปไหนอีกนะหนุ่มเพลย์บอยของฉัน
        
THE END

"รักหอมๆ Love Story"

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ช่วยเม้นและช่วยโหวตถึงแม้ว่าเราจะเขียนได้ไม่ดีพอก็ตาม แต่ก็ขอบคุณมากๆสำหรับคนที่มาช่วยเม้นและโหวตนะค่ะ  



รูปเชน พระเอกของเรื่องค่ะ



รูปเซนะ นางเอกของเรื่องค่ะ