ตอนที่11 ไฟท์ติ้ง
ฮูล่าฮ่าๆ ฮูล่าเฮ่ๆ สู้ๆ
แล้ววันที่ฉันไม่อยากให้มันมาถึงก็มาถึงจนได้ไง ก็วันงานกิจกรรมไฟท์ติ้งปัญญาอ่อนไงล่ะ แต่ก็ยังดีที่งดเรียนบางคาบ เพื่อจะให้คนที่จะแข่งได้ซ้อม ซึ่งอย่าหวังเลยว่าฉันจะซ้อมกับไอ้บ้าหมานั่นอ่ะ -.,- มีหวังได้มีแผลประทับก่อนแข่งเป็นแน่เลย
เธอห้ามทำฉันขายหน้าด้วย ยัยทอม
ถ้าฉันเป็นทอมนายก็เป็นแค่หมาเท่านั้นแหล่ะ
ทอมยังไงก็เป็นทอม
ฉันว่าฉันหยุดบทสนทนานี้ก่อนดีมั้ยเนี่ย ก่อนที่ฉันจะตะบละแตกแล้วสู้ตามชื่อกิจกรรมนี้ไปเลย ฉันล่ะอยากรู้จริงๆเลย ว่าไอ้บ้านี่ไปฝึกวิชาความอดทนกับกวนเบื้องล่างมาจากไหนเยอะแยะ ถึงได้สรรหาเรื่องมากวนเบื้องล่างได้ทุกครั้งที่คุย ถอนตัวตอนนี้ทันมั้ยเนี่ย -_-^
เริ่มจากกิจกรรมเลยนะคะ กิจกรรมของเรานั้นจะให้ นักเรียนจับฉลากหัวข้อทำกิจกรรมนะคะ
ฉันออกไปจับเอง
มีหวังงานล่มแน่เลย~
พุทโธ ธรรมโม สังโฆ ใจเย็นๆไว้ๆ ปล่อยมันไปก่อนแล้วค่อยคิดบัญชี หลังจากกิจกรรมเสร็จนี่ล่ะ เอาวะ!! ไหนๆก็ซวยมาคู่กับไอ้บ้านี่แล้วก็ต้องทนให้ถึงที่สุด!! แล้วฉันก็เดินไปจับฉลาก ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะได้อะไรพิเรนๆมา แต่ถ้ามันพิเรนมาก นอกจากฉันจะไม่เล่นแล้วฉันยังจะตรงดิ่งไปฆ่า ไอ้คนคิดหัวข้อขึ้นมาด้วย - -^ (เค้าเรียกพาลใช่ป่ะ)
แล้วหัวข้อของทุกคนคือ...... ด่านแรก ให้ฝ่ายหญิงขี่คอฝ่ายชาย ไปยังจุดหมายที่เรากำหนด ด่านสอง ให้ฝ่ายชายและฝ่ายหญิงผูกเชือกที่ข้อเท้าแล้ววิ่งไปยังจุดกำหนด ด่านสาม ให้นำผ้าปิดตาฝ่ายชาย ทายว่าสิ่งที่จับคืออะไร แล้วให้ฝ่ายหญิงบอกคำใบ้จนกว่าฝ่าชาย จะทายถูก นี่ล่ะค่ะกิจกรรมของม.5
แล้วยัยพิธีกรก็หยิบนกหวีด ที่คล้องไว้ที่คอเตรียมขึ้นมาเป่า กติกามันจะเป็นอย่างนี้ทุกปี ก็คือรุ่นพี่ม.6 จะคิดหัวข้อมาทั้งหมด5หัวข้อ แล้วก็ให้ม.1-ม.5 จับฉลากว่าได้หัวข้ออะไร แล้วทำตามกติกา ที่เขียนอยู่ในกระดาษตับฉลากนั่นล่ะ แล้วกิจกรรมปีนี้ ฉันก็ว่ามันก็คงความปัญญาอ่อนเหมือนเดิมน่ะแหละ แล้วก็ปัญญาอ่อนกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ ที่ให้ฝ่ายหญิงขี่คอฝ่ายชาย - -;;
เอาล่ะนะคะ ปรี๊ดดดดดดดดดดด
แล้วคู่อื่นก็กระโดดขึ้นหลังผู้ชายทันที ยกเว้นคู่ฉันนี่ล่ะที่ไม่เริ่มอะไรเลยซักอย่าง - -^ ถึงฉันจะชอบเรื่องโลดโผน แต่ฉันก็ไม่ใช่ลิง ที่จะต้องกระโดดเกาะหลังใครหรอกนะ เฮอะส์!!
กระโดดขึ้นมาสิ แฟนคลับเธอไม่ว่าหรอกน่า
นายก็พูดง่ายนี่ มาทำใจอย่างฉันบ้างมั้ยล่ะ
เธอก็ให้ฉันกระโดดขี่หลังเธอสิ แล้วก็กระโดดมาได้แล้ว เสียเวลา -_-;;
หึๆ อยากให้ฉันกระโดดขี่หลังนายมากใช่มั้ย งั้นนายจะรู้ว่ามันยิ่งกว่าอะไรใดๆทั้งสิ้นซะอีก
โอ๊ยย เธอจิกหลังฉันทำไมเนี่ย ฉันวิ่งไม่ถนัด
ไม่รู้ ไม่ชี้ ไม่สน นายอยากให้ฉันขี่หลังนาย ฉันก็ขี้แล้วไงก็นายไม่มีข้อห้ามเองนี่นา ว่าห้ามทำอะไรบนหลังนายน่ะ ^O^
ยัยทอมแสบเอ๊ยยย - -;;;
แล้วจู่ๆไอ้บ้านี่ก็เล่นอะไรก็ไม่รู้ จู่ๆก็วิ่งไปด้วยกระโดดไปด้วยไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก ทำให้ฉันไม่ทันตั้งตัว จนต้องเผลอเอามือไปกอดคอไอ้บ้านี่ซะเต็มแรงเลย -O-
รักฉันมากใช่ป่ะ
ถึงแล้วววววววววววววว
ฉันแกล้งตะโกนใส่หูไอ้บ้าหมานี่ดังๆ เอาสินายแสบมาฉันก็แสบไป ให้มันทัดเทียมกันหน่อย (ได้ข่าวว่าเธอเริ่มก่อน) เมื่อมาถึงฐานต่อมา ฉันก็เอาเชือกผูกกับเท้าของไอ้บ้านี่ แล้วก็เดินกะเผลกๆ ต่อไป
เธอเดินให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย
นายนั่นแหล่ะ
ขาติดกันอยู่ เธอนี่ก็ตลกนะทำตัวแยกอยู่ได้
เออน่า!!
ฉันตัดความลำคาญเสร็จด้วยคำพูดตะกี้ แล้วก็มาถึงฐานที่สามจนได้ ฉันเลยได้โอกาส แกล้งไอ้บ้านี่ซักที ให้มันรู้กันไปสิว่า กวนเบื้องล่างน่ะไม่ใช่นายทำได้คนเดียวนะ - -+ หึๆ แล้วฉันก็พูดเชือกด้วยความหวังดี เพื่อที่จะได้ไม่เกิดการโกงขึ้น ฮ่าๆๆ
โอ๊ยย เธอจะมัดแน่น หาไมเกรนใส่กบาลฉันหรือไง
ดูมันพูดกับผู้หญิง - -^
จับ
แล้วไอ้บ้านี่ก็ยื่นมือมาข้างหน้า แล้วมันก็ยื่นออกมาเรื่อยๆ แล้วมันก็โดนกับหน้าอกฉัน แม้แต่ตอนอยู่ใต้ผ้ามันยังกวนได้นะ งั้นอย่าหวังเลยว่าจะรอด -_-
จับซะ
แล้วฉันก็เอามือของไอ้บ้าหมา มาจับกับลูกแอปเปิ้ล ฉันว่าอย่างไอ้บ้านี่คงทายไม่ถูกหรอก เพราะของแข็งๆมันก็เหมือนกันน่ะแหล่ะ
ของเล่นหรือไง
ของกิน
ผัก
ผักบ้านนายแข็งเป้ง อย่างนี้เลยหรือไง
เค้าให้เธอบอกใบ้นะ ไม่ได้ให้มายืนนิ่ง
เออ!!
ก็ใบ้ซะทีสิ ยืนเซ่ออยู่ทำไม
มันคือแอปเปิ้ล
เธอทำผิดกติกาหรือไง
นีน่าไม่รู้
หือ!!
แล้วนายหมาก็ถอดผ้าออก พร้อมกับมองแกผู้มาใหม่ ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคือใคร แต่จู่ๆก็เดินตรงเข้ามา แล้วก็มาหาไอ้บ้าหมานี่เลย เป็นผู้หญิงดูไฮโซน่าดูเลยด้วย เท่าที่ดูจากการแต่งตัวนะ
เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ตะกี้ แล้วน่าก็ให้คนขับรถพาน่ามาส่งที่นี่เลย
เอ่อ... ^^;
แล้วนี่ใครหรอมาร์ท
ยัยนี่ทำเสียงกระแดะ แล้วก็เดินแรดมาชี้นิ้วบนไหล่ฉัน ทำเหมือนกับรังเกียจ เฮอะส์!!
เพื่อน
เฮอะส์!! เพื่อนงั้นหรอ เออ มันก็เพื่อนจริงๆนี่หว่า ฉันคิดอะไรอยู่วะเนี่ย -_-^
ค่ะ!! ก็ดี!! ไม่ใช่คนรักของมาร์ทน่าก็พอใจละ เพราะน่าจะเป็นคนรักของมาร์ทคนเดียวเท่านั้น!!
ไอ้บ้าหมานี่มันรักกับใครไปทั่วเลยหรือไงวะเนี่ย แล้วนี่ใครอีกล่ะนี่น่าอะไรกันอีก แล้วยัยนี่มาเป็นคนรักที่ไหนอีกล่ะเนี่ย ได้ข่าวว่าแฟนล่าสุดของนายบ้านี่คือยัยพริตไม่ใช่หรือไง แล้วยัยนี่น่านี่มาจากไหนลาะเนี่ย
เอ่อ... นี่นีน่าเพื่อนฉันนะ
อีกแล้วนะมาร์ท ปิดสถานะน่าอีกแล้ว บอกไปสิว่าเรารักกันน่ะน้อ~
แล้วจู่ๆยัยน้อยหน่าอะไรนั่น ก็เขย่งเท้า ขึ้นไปหอมแก้มไอ้บ้าหมาเฉยเลย ผู้หญิงอะไร ไร้ซึ่งมารยาทจริงๆเลย แต่ทำไมรู้สึกว่ามันแปลบๆขึ้นมาในใจนะ แต่ก็ช่างมันเหอะหมอนี่จะมีใคร ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่เนอะ
เดี๋ยวก่อนยัยทอม ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่า...
แล้วพอฉันหันหลังกลับไป ก็เห็นสองคนนั้นจูบกัน ปากต่อปากเลยทีเดียว โอ๊ยย ทำไมมันรู้สึกเจ็บแปลบๆในใจล่ะเนี่ย แต่ก็ช่างมันเหอะคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง
ทำไมรู้สึกหงุดหงิดจังเลยวะเนี่ย โอ๊ยยยย ทำไมเห็นอะไรก็หงุดหงิดไปหมดเลย อารมณ์อย่างนี้อยากฆ่าคนจริงๆเลยวุ้ย
ไง~ แม่บ้านนอก
จู่ๆยัยน้อยหน่าก็โผล่หน้ามา
ไร
เฮอะส์!! สำนวนสถุล
แล้วเธอไม่สถุล!! เลยเนอะ ^^+
กรี๊ดดด ถึงยังไงฉันก็ไม่บ้านนอกอย่างเธอหรอก
ถึงจะบ้านนอกก็ไม่ได้มีใจสถุล อย่างคนนอกเมืองหรอกนะ
กรี๊ดดดดด จับตัวมัน
แล้วจู่ๆไอ้พวกอีแร้งทั้งหลาย ก็รุมเข้ามาจับตัวฉันไว้ อะไรของยัยนี่วะเนี่ย ฉันถามจริงเหอะ!!? ฉันไปทำอะไรให้มันหว่า - -^ เอ๊ะ!! แล้วยัยนี่มาหาเรื่องอะไรฉันล่ะวะเนี่ย
วุ้ย!! หน้าลำคาญ
กรี๊ดดดดดด
อะไรของยัยพวกนี้เนี่ย แค่สะบัดทีเดียวก็ล้มละ แล้วถามจริงเหอะ!! จะร้องเสียงโหยหวนเรียกผัว เหมือนชะนีเพื่อ -_-+ น่าลำคาญจริงเลยคนยิ่งหงุดหงิดๆอยู่ มาเกาะอยู่ได้
ฉันเป็นคนรักกับมาร์ท เธอคงอิจฉาล่ะสิ
อิจฉาหาพระแสงอะไรหรอ??
ภาษาสถุล หยาบคาย ไร้มารยาท!!
ตายละ!! แล้วคุณล่ะคะ ภาษาไม่สถุลบ้างเลยหรือไงคะ
มันร้ายมาฉันก็ร้ายกลับได้อยู่แล้วใครจะทำไม น่าเบื่อยัยพวกนี้จริงๆเลย ไปหาที่สงบๆอยู่ดีกว่า อยู่ตรงนี้มีแต่ปวดกบาล เพราะไอ้เสียงร้องกรี๊ดนั่นล่ะ
กรี๊ดดด เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ กลับมาก่อน กรี๊ดดดดดดดด
ใครอยู่กับยัยนี่คงหน้าสงสารน่าดูเลย ไม่รู้ยัยนี่ปัญญานิ่มอะไรนักหนา ถึงได้มาหาเรื่องคนอื่นอย่างนี้ แถมยังกรี๊ดวี๊ดว้ายอยู่ได้ กลัวคนอยู่ใกล้ประสาทไม่หลอน เพราะเสียงของเธอหรือไงก็ไม่รู้ ฉันว่ายัยน้อยหน่านั่นคงต้องเคยเหยียดศรีธัญญาเป็นแน่เลย เพราะท่าทางอาการให้เลยล่ะ โอ๊ยยยยย หงุดหงิดจริงโว้ยย แล้วเพื่อนฉันหายไปไหนหมดเนี่ย ตั้งแต่มาส่งฉันเข้ากิจกรรมประเทืองปัญญา!! แล้ว (ประชด) ก็ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ ทีเวลาอยากพึ่งพาดันหายไปม๊ด แล้วจะไปเร่ล่อนที่ไหนต่อล่ะเนี่ย -_-^;
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ดิวมาอัพแล้วนะคะ ตามที่บอกไว้เลย เพราะหลังจากอัพบทนี้แล้วดิวก็ต้องไปเรียนละ T^T แต่ก็ยังดีนะคะ ที่วันนี้เป็นวันปิดคอสแล้ว ปีหน้าดิวก็ไม่ต้องเรียนแล้ว (เพราะขี้เกียจ เหตุตรงๆ - -*) เพราะฉะนั้นตั้งแต่อาทิตย์หน้าเป็นต้นไป วันอาทิตย์ดิวก็จะได้อยู่บ้านตลอดช่วงบ่ายแล้ว คงมีเวลาแต่งนิยายได้อีกเยอะล่ะค่ะ จะได้ไมใต้องมาแต่งตอนมืดอีก -.,- แล้วก็เวลาอัพครั้งหน้า ก็คงอยู่ช่วงเดิมล่ะค่ะ เกินบ่ายโมง ไม่ถึงบ่าย3 ไม่รู้จะมีเหตุสุดวิสัยอะไรอีกหรือเปล่า แต่ถ้ามีเกิดขึ้นอีก เดี๋ยวดิวก็ค่อยมาแจ้งละกันนะคะ
ป.ล อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยน้อ~ ^_^
ตอนที่10 สีสันในกลุ่ม
ตอนนี้ฉันกลับมาเรียนดังเดิมแล้วล่ะ ยังดีนะที่ฉันไปบ้านยัยแพรแค่3วันน่ะ - -^ ถ้าไม่งั้นฉันคงโดนไอ้บ้ามาร์ทลวนลามไม่หยุดแน่เลย T_T ไม่เคยมีใครทำกับฉันยังงี้มาก่อนเลยนะ ไม่ต้องถามเลย...หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นมา ฉํนก็สู้หน้าไอ้บ้านั่นไม่ติดอีกเลย ก็ใครจะหน้าด้านขนาดกล้าเผชิญหน้ากับไอ้บ้ากามนั่นล่ะ ต่อให้ฉันหน้าด้านขนาดปูนทา10ชั้น ฉํนว่าฉันยังไม่สามารถมองหน้าตรงๆได้เลย เห้อ~ เซงเป็นบ้าเลย -_-^
ทำไมเธอชอบทำหน้าเซงจัง
ยัยแพรถามขึ้นมา
ก็มันเซง - -;;
เซงอะไรอ่ะ หรือว่าไปบ้านฉันไม่สนุก -O-
อือ ไม่สนุก
จริง!! บ้านฉันไม่สนุกเลยหรอ ฉันขอโทษนะ ที่ลากเธอไป
ฉันล่ะอยากจะบอกจริงๆเลย ว่าที่ฉันใจแป้วไม่สนุกก็เพราะไอ้บ้าหมานั่น (หมา - -;) ฉันจะบอกว่าหมาที่ว่า ก็คือไอ้มาร์ทน่ะแหล่ะ มันคล้ายๆกันดีฉันก็เลยขอเรียกอย่างนี้เลยละกัน
โทษที บ้านเธอสนุก แต่มีบางอย่างที่มันขัดหูขัดตาฉันไปหน่อย เลยทำให้ความสนุกมันน้อยลง
อะไรหรอ O_O
อย่ารู้เลย - -*
โถ่..... -.,-
ทำไมมันถึงได้เซงเฮงซวยขนาดนี้วะเนี่ย จะมองหน้าต่างก็เจอหน้าไอ้หมา จะมองไปที่กระดาน ก็เจอแต่วิชาการหน้าเบื่อ จะมองไปที่ประตูก็ไม่มีอะไรหน้าสนใจ -*- เมื่อไหร่จะออดวะเนี่ย จะได้ไปพักกินข้าวเที่ยงซะที
ขอรบกวนครูผู้สอนทุกท่าน ขณะนี้ได้เวลาพักเที่ยงแล้วค่ะ
คิดไม่ทันไรเสียงสวรรค์สำหรับฉัน ก็ดังขึ้น
พลอยแพรพริตไปกินข้าวกันเหอะ
ฉันลืมบอกไปเลยแฮะ ว่ายัยพริตแฟนเก่าไอ้หมา ย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนฉันแล้วนะ ฉันก็ไม่รู้ว่ายัดเงินเข้ามาเท่าไหร่ แต่ยัยนี่บอกเพียงแค่ว่า
โรงเรียนเก่าฉันก็ไม่ค่อยมีเพื่อนอยู่แล้ว ให้พ่อแม่ย้ายมาโรงเรียนนี้จะเป็นไรไป
นั่นแหล่ะ พริตบอกเพียงแค่นี้กับฉัน แล้วหลังจากนั้นยัยนี่ก็ย้ายมาอยู่โรงเรียนฉันอย่างง่ายดาย แถมยัยนี่ยังให้พ่อแม่เส้นเข้ามาอยู่ห้องฉันอีกด้วย - - ตอนนี้ฉันเลยได้เพื่อนแต่ตระกูล พ
ยัยทอม
เสียงที่ฉันตั้งชื่อให้ว่าหมา เรียกสกัดฉันก่อนออกจากห้องซะก่อน -_-+ มันจะเรียกหาซากหมู หมา กา ไก่ อะไรตอนนี้เนี่ย ยิ่งรีบๆหนีอยู่ด้วยแต่ว่า เอ๊ะ!! ฉันไม่ใช่ทอมนี่นาแล้วฉันจะต้องสนใจอะไร จริงมั้ยล่ะ เพราะฉะนั้นแสดงว่า ไม่มีใครเรียกฉันล่ะมั้ง
ยัยทอม!
ไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจ
ยัยทอม!!
เสียงใครก็ไม่รู้ เรียกใครก็ไม่รู้
ยัยฮันนี่!!!
เรียกให้มันดีๆนะเว้ย เรียกอย่างนี้มาต่อยกันเลยดีกว่า
แล้วตะบละฉันก็แตกจนได้ไง - -;;
ก็ฉันเรียกเธอ เธอไม่หัน - -^
เรียกตอนไหน เรียกว่าอะไร แล้วฉันชื่ออะไร พูดให้มันดีๆนะ
ใครจะไปทนได้ เล่นเรียกชื่อฉันซะเต็มยศเลย ก็ร็กันอยู่ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาเรียกชื่อฮันนี่ ที่แปลว่าที่รัก หวานแหววอย่างนั้นนี่
เรียกเมื่อกี้ เรียกว่ายัยทอม เธอชื่อฮันนี่ พูดดีๆแล้วครับ
เอ้อ!! ดูมันกวนเบื้องล่างได้ถึงที่สุดจริงๆ -_-^
มีไร คนหิว จะไปกินข้าว
ทำไมเธอต้องหลบหน้าฉันด้วย หรือว่าอายความหล่อฉันหรือไง ^_^
หมอนี่พูดพลางพร้อมกับทำหน้าเจ้าเล่ห์
ใครหลบหน้านาย แล้วใครอายความหล่อนาย อย่ามามั่วนะเว้ย
ก็เธอไง แล้วก็เธอไงที่อายความหล่อฉัน แล้วฉันก็ไม่ได้มั่วด้วย
เอากับมันสิ เล่นตอบทุกคำถามเลย มองหน้ามันก็ได้วะหน้ามันก็ไม่ได้มีสิวเขรอะเบอะบานนี่เนอะ แต่เมื่อหันไปสบตาปุ๊บ ปุ๊บ.. ปุ๊บ.. ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น - -^ (แล้วจะพูดซ้ำเพื่อ...) แล้วทำไมฉํนถึงไม่กล้าสบตาไอ้บ้าหมานี่นะ ทั้งๆที่ก็ไม่มีอะไร แต่มันก็ไม่อยากจะสบตานี่นา -.,-
ฉันมองหน้านายแล้ว มีไรป่ะ ถ้าไม่มีไรฉันไปกินข้าวละ ไอ้หมาเอ๊ยยย
แล้วฉันก็ฉุดมือยัยพริต ยัยแพร ยัยพลอย ลงมาข้างล่างทันทีทั้งๆที่เวลาฉันล้อใคร ฉันไม่เคยหนีหน้าอย่างนี้เลย อาจจะเป็นเพราะว่าไอ้บ้านี่ไม่เหมือนกันคนอื่นๆล่ะมั้ง ก็ไอ้บ้านี่เล่นเป็นถึงประธานชมรมศิลปะการต่อสู้เลยนี่หว่า ตอนแรกฉันก็กะว่าจะเลือกเข้าชมรามนี้ละ แต่พอรู้ว่าไอ้บ้านี่เป็นประธานฉันก็รู้สึกว่า อยากอยู่ชุมนุมทำอาหารขึ้นมาตะหงิดๆเลยล่ะ -_-^
พริต ฉันถามเธอจริงๆเหอะ คิดยังไงถึงได้เข้าโรงเรียนนี่เนี่ย
ยัยแพรถามทั้งๆที่ข้าวยังเต็มปากอยู่เลย - -;;
หนีไอ้บ้าฟราย
ฟรายที่ว่าคงจะหมายถึงไอ้บ้าฟราวด์ล่ะมั้ง
ฉันก็เห็นเธอปกติแล้วนี่ ทำไมยังต้องหนีอีกล่ะ
ฉันอยากอยู่โรงเรียนเดียวกับเธอมากกว่า เพราะฉันถูกชะตากับเธอมากกว่า
ยัยพริตตอบฉัน
ได้ข่าวว่าโรงเรียนเก่าเธอไฮโซไม่ใช่หรือไง
โรงเรียนซังกะบ๊วยอย่างนั้นช่างมันเหอะ -_-^
แล้วทำไมพลอยไม่พูดเลยล่ะน่ะ
ยัยพริตถามยัยพลอยขึ้นมา รู้สึกได้เลย เมื่อยัยสองคนนี้เข้ามาในกลุ่มฉันกับยัยพลอยแล้ว ดูมีสีสันขึ้นเยอะเลย จากที่ดูเงียบๆอย่างกับที่รกร้าง กลายเป็นว่าเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น มันเหมือนกับว่ามีอะไรเปลี่ยนไปหลายๆอย่าง แต่ถ้าจะให้ฉันบรรยายหรือสาธยายยังไง ฉันก็บอกไม่ถูกจริงๆเลยรู้แต่ว่ามันเปลี่ยนไปเยอะอ่ะ =_=
ฮันจ๊ะแล้วเรื่องานไฟท์ติ้ง จะฝึกซ้อมกันวันไหนหรอ
ไม่รู้ - -+
ขอโทษจ้ะ ^^;
ยัยพลอยคงรู้ได้ถึงรังสีอัมหิตของฉันล่ะมั้ง ก็งานนี้ฉันต้องคู่กับไอ้หมาน่ะสิ ฉันล่ะเซงเป็นบ้าเลย ตอนนั้นฉันไม่น่าหลุดปากออกไปเลย แล้วงานบ้านี่ก็ไม่มีอะไรเลย นอกจากจับคู่กันแล้วก็ทำกิจกรรมร่วมกัน -_-^;; ปีที่แล้วฉันยังจำได้อยู่เลย ว่าไอ้คู่ของฉันอ่อนแอเป็นบ้าเลย มันจะมีกิจกรรมปัญญาอ่อนอะไรของมันก็ไม่รู้ -*- ให้ผู้หญิงนั่งบนรถไม้ ที่ไอ้พวกรุ่นพี่บ้าที่ไหนก็ไม่ร็ช่างคิดเหลือเกิน ให้ผู้หญิงกินขนมกับน้ำที่จัดให้ ในขณะที่ผู้ชายก็เข็นทางเลี้ยวไปเลี้ยวมา ตามเส้นขีดทาง แล้วก็นั่นแหล่ะเป็นอะไรที่ทุเรศที่สุดเลย ไอ้คู่ฉันมันบอกว่าไม่ไหว ฉันเลยเกิดความลำคาญ เตะมันลงบนรถไม้แล้วฉํนเป็นคนลากเอง หลังจากงานนั้นมา คนเกือบทั้งโรงเรียนก็ได้รับร็ถึงวีรกรรมฉันทั้งหมดเลย - -^
แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่า รุ่นพี่ปีนี้จะคิดอะไรปัญญาอ่อนขึ้นมาอีกแต่ฉันก็หวังไว้ว่า คงจะไม่ปัญญาอ่อนอย่างปีที่แล้ว
พริต แล้วโรงเรียนเก่าเธอ ทำไมเธอถึงไม่ค่อยมีเพื่อนล่ะ
ไม่รู้ เพื่อนผู้หญิงเวลาเห็นฉันนะก็ทำตาหมั่นไส้ - -; เพื่อนผู้ชายพอเห็นฉันก็ทำตาหื่นใส่ - -;; ฉันเลยจำใจยอมไม่มีเพื่อนดีกว่า - -;;; แต่โรงเรียนนี้ก็ดีกว่าเยอะเลย เพราะฉันยังมีพวกเธอเป็นเพื่อน ^O^
แล้วเธอไม่กลัวพวกฉันริษยาเธอบ้างหรือไง
กลัว
หือ ( - -)( - -)( - -) >> (- -;)
ก็กลัวแต่ว่าพวกเธอคงไม่ทำอะไรฉันหรอกเนอะ โฮะๆ ^O^;
แต่ก็สมควรอยู่หรอกนะ เพราะโรงเรียนเก่าคงเจอมาสาหัสน่าดูเลยสิเลยยังกลัวอยู่ เป็นฉันฉันก็อาจจะกลัว กลัวว่าถ้าคบเพื่อนแล้วมันจะใส่ร้ายไรหรือเปล่า ส่วนอีกเรื่องที่ว่า เพื่อนจะทำร้ายเราหรือเปล่า อันนี้ฉํนมั่นใจว่าฉันไม่กลัวเท่าไหร่หรอกนะ
เอ่อ... ไปซื้อ อะ.. ไอศกรีม กินกะ...กันมั้ย เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ^_^;;
แล้วก็นั่นแหล่ะ....
เค งั้นไปกินกันเหอะ
ไม่มีใครโกรธลงแล้วล่ะ เล่นเอาของหวานมาล่อแล้วนี่ ฉันจะบอกว่าฉันไม่ใช่คนเห็นแก่กินนะ แต่ฉํนเห็นแก่เพื่อน ไหนๆเพื่อนก็มีน้ำใจแล้วก็น้อมรับเอาไว้หน่อย (เหรอ)
ขณะนี้ได้เวลาเข้าเรียนแล้วค่ะ ขอให้นักเรียนทุกคนเข้าห้องเรียนด้วยค่ะ
อะไรกันเนี่ย ฉันเพิ่งตักเข้าปากไปได้สามคำเองนะ มองคนอื่นบ้างดีกว่า ยัยพริตคงไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่ ยัยพลอยเหมือนเพิ่งสะกิดไปได้นิดเดียว ส่วนของยัยแพร เกลี้ยงถ้วยแล้ว - -;; ง่า ยัยนี่มันคนหรือเปล่าฟะเนี่ย กินไวอย่างกับจะไปแข่งโอลิมปิกกินไอศกรีมอย่างนั้นแหล่ะ
แพรเธอกินไว้มาก OoO
ขอบคุณที่ชม ^O^
ยัยแพรพูดพลางเลียปากไปด้วย เจริญเหอะ ถ้าผู้ชายที่ไหนมาเห็นยัยนี่เลียปากเพราะไอศกรีมเลอะ คงได้กระเจิงกันไปหมดแน่เลย อย่างฉันที่ว่าแน่ยังแพ้ยัยแพรเลย
ฉันล่ะนับถือเธอจริงๆเลย - -+
เธอเลิกประชดกันได้แล้ว รีบๆกินเหอะ เสียของ
ก็อย่างที่ยัยแพรบอกอ่ะแหละ ใส่ท้องยังไม่ทันอิ่มเลย ก็ต้องเสียดายของกันเป็นธรรมดา ฉํนกับยัยพริต และ ยัยพลอย เลยทำได้แต่รีบตักเข้าปาก แล้วก็รีบวิ่งขึ้นห้องเรียนทันที แต่อย่างว่าแหละ เสียเวลากินไอศกรีมแล้วยังต้องเสียเวลาวิ่งขึ้นห้องเรียนอีก ก็เลยเข้าห้องสาย
ขออนุญาตเข้าห้องค่ะ
เชิญ
ขอบคุณค่ะ
แล้วนั่นแหล่ะทำให้พวกฉันเป็นจุดเด่นของห้องไปเลย ไม่รู้คนเข้าห้องสายมันผิดตรงไหนถึงได้มองกัน แต่เอ๊ะ!! มันแปลกๆนะ ทำไมมองมาแล้วก็ยิ้มๆเหมือนจะหัวเราะเลย
อุ๊บ ฮ่าๆๆ
หัวเราะทำไม อยากมีปัญหาหรือไงวะ
เปล่าๆ ฮ่าๆๆๆๆ ฉันจะบอกว่า ก๊ากๆ ห้องพวกเธออยู่ห้องถัดไปไม่ใช่หรอ
แล้วก็นั่นแหล่ะ ไอ้พวกบ้านี่ก็หัวเราะกันทั้งห้องเลย
ขอโทษค่ะ!
แล้วยัยแพรก็วิ่งแจ้นหนีไปเป็นคนที่หนึ่ง
ขอโทษด้วยนะคะ!
ยัยพลอยเดินตามออกไปเป็นคนที่สอง
ขอโทษค่ะ!!
แล้วฉันกับยัยพริตก็พูดขึ้นพร้อมกัน แล้วก็ตามยัยสองคนนั้นไป
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ดิวมาอัพตามที่บอกไว้แล้วนะคะ หลังจากที่นั่งแต่งอยู่ได้ชั่วโมงกว่าๆ หวังว่าคงจะชดเชยที่ดิวอั