ตอนที่11 ไฟท์ติ้ง

    “ฮูล่าฮ่าๆ  ฮูล่าเฮ่ๆ  สู้ๆ”

   แล้ววันที่ฉันไม่อยากให้มันมาถึงก็มาถึงจนได้ไง  ก็วันงานกิจกรรมไฟท์ติ้งปัญญาอ่อนไงล่ะ  แต่ก็ยังดีที่งดเรียนบางคาบ  เพื่อจะให้คนที่จะแข่งได้ซ้อม  ซึ่งอย่าหวังเลยว่าฉันจะซ้อมกับไอ้บ้าหมานั่นอ่ะ  -.,-  มีหวังได้มีแผลประทับก่อนแข่งเป็นแน่เลย

   “เธอห้ามทำฉันขายหน้าด้วย  ยัยทอม”

   “ถ้าฉันเป็นทอมนายก็เป็นแค่หมาเท่านั้นแหล่ะ”

   “ทอมยังไงก็เป็นทอม”

   ฉันว่าฉันหยุดบทสนทนานี้ก่อนดีมั้ยเนี่ย  ก่อนที่ฉันจะตะบละแตกแล้วสู้ตามชื่อกิจกรรมนี้ไปเลย  ฉันล่ะอยากรู้จริงๆเลย  ว่าไอ้บ้านี่ไปฝึกวิชาความอดทนกับกวนเบื้องล่างมาจากไหนเยอะแยะ  ถึงได้สรรหาเรื่องมากวนเบื้องล่างได้ทุกครั้งที่คุย  ถอนตัวตอนนี้ทันมั้ยเนี่ย  -_-^

   “เริ่มจากกิจกรรมเลยนะคะ  กิจกรรมของเรานั้นจะให้  นักเรียนจับฉลากหัวข้อทำกิจกรรมนะคะ”

   “ฉันออกไปจับเอง”

   “มีหวังงานล่มแน่เลย~”

   พุทโธ  ธรรมโม  สังโฆ  ใจเย็นๆไว้ๆ  ปล่อยมันไปก่อนแล้วค่อยคิดบัญชี  หลังจากกิจกรรมเสร็จนี่ล่ะ  เอาวะ!!  ไหนๆก็ซวยมาคู่กับไอ้บ้านี่แล้วก็ต้องทนให้ถึงที่สุด!!  แล้วฉันก็เดินไปจับฉลาก  ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะได้อะไรพิเรนๆมา  แต่ถ้ามันพิเรนมาก  นอกจากฉันจะไม่เล่นแล้วฉันยังจะตรงดิ่งไปฆ่า  ไอ้คนคิดหัวข้อขึ้นมาด้วย  - -^  (เค้าเรียกพาลใช่ป่ะ)

   “แล้วหัวข้อของทุกคนคือ......  ด่านแรก  ให้ฝ่ายหญิงขี่คอฝ่ายชาย  ไปยังจุดหมายที่เรากำหนด  ด่านสอง  ให้ฝ่ายชายและฝ่ายหญิงผูกเชือกที่ข้อเท้าแล้ววิ่งไปยังจุดกำหนด  ด่านสาม  ให้นำผ้าปิดตาฝ่ายชาย  ทายว่าสิ่งที่จับคืออะไร  แล้วให้ฝ่ายหญิงบอกคำใบ้จนกว่าฝ่าชาย  จะทายถูก  นี่ล่ะค่ะกิจกรรมของม.5”

   แล้วยัยพิธีกรก็หยิบนกหวีด  ที่คล้องไว้ที่คอเตรียมขึ้นมาเป่า  กติกามันจะเป็นอย่างนี้ทุกปี  ก็คือรุ่นพี่ม.6  จะคิดหัวข้อมาทั้งหมด5หัวข้อ  แล้วก็ให้ม.1-ม.5  จับฉลากว่าได้หัวข้ออะไร  แล้วทำตามกติกา  ที่เขียนอยู่ในกระดาษตับฉลากนั่นล่ะ  แล้วกิจกรรมปีนี้  ฉันก็ว่ามันก็คงความปัญญาอ่อนเหมือนเดิมน่ะแหละ  แล้วก็ปัญญาอ่อนกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ  ที่ให้ฝ่ายหญิงขี่คอฝ่ายชาย  - -;;

   “เอาล่ะนะคะ  ปรี๊ดดดดดดดดดดด”

   แล้วคู่อื่นก็กระโดดขึ้นหลังผู้ชายทันที  ยกเว้นคู่ฉันนี่ล่ะที่ไม่เริ่มอะไรเลยซักอย่าง  - -^  ถึงฉันจะชอบเรื่องโลดโผน  แต่ฉันก็ไม่ใช่ลิง  ที่จะต้องกระโดดเกาะหลังใครหรอกนะ  เฮอะส์!!

   “กระโดดขึ้นมาสิ  แฟนคลับเธอไม่ว่าหรอกน่า”

   “นายก็พูดง่ายนี่  มาทำใจอย่างฉันบ้างมั้ยล่ะ”

   “เธอก็ให้ฉันกระโดดขี่หลังเธอสิ  แล้วก็กระโดดมาได้แล้ว  เสียเวลา  -_-;;”

   หึๆ  อยากให้ฉันกระโดดขี่หลังนายมากใช่มั้ย  งั้นนายจะรู้ว่ามันยิ่งกว่าอะไรใดๆทั้งสิ้นซะอีก

   “โอ๊ยย  เธอจิกหลังฉันทำไมเนี่ย  ฉันวิ่งไม่ถนัด”

   “ไม่รู้  ไม่ชี้  ไม่สน  นายอยากให้ฉันขี่หลังนาย  ฉันก็ขี้แล้วไงก็นายไม่มีข้อห้ามเองนี่นา  ว่าห้ามทำอะไรบนหลังนายน่ะ  ^O^”

   “ยัยทอมแสบเอ๊ยยย  - -;;;”

   แล้วจู่ๆไอ้บ้านี่ก็เล่นอะไรก็ไม่รู้  จู่ๆก็วิ่งไปด้วยกระโดดไปด้วยไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก  ทำให้ฉันไม่ทันตั้งตัว  จนต้องเผลอเอามือไปกอดคอไอ้บ้านี่ซะเต็มแรงเลย  -O- 

   “รักฉันมากใช่ป่ะ”

   “ถึงแล้วววววววววววววว”

   ฉันแกล้งตะโกนใส่หูไอ้บ้าหมานี่ดังๆ  เอาสินายแสบมาฉันก็แสบไป  ให้มันทัดเทียมกันหน่อย  (ได้ข่าวว่าเธอเริ่มก่อน)  เมื่อมาถึงฐานต่อมา  ฉันก็เอาเชือกผูกกับเท้าของไอ้บ้านี่  แล้วก็เดินกะเผลกๆ  ต่อไป

   “เธอเดินให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย”

   “นายนั่นแหล่ะ”

   “ขาติดกันอยู่  เธอนี่ก็ตลกนะทำตัวแยกอยู่ได้”

   “เออน่า!!”

   ฉันตัดความลำคาญเสร็จด้วยคำพูดตะกี้  แล้วก็มาถึงฐานที่สามจนได้  ฉันเลยได้โอกาส  แกล้งไอ้บ้านี่ซักที  ให้มันรู้กันไปสิว่า  กวนเบื้องล่างน่ะไม่ใช่นายทำได้คนเดียวนะ  - -+  หึๆ  แล้วฉันก็พูดเชือกด้วยความหวังดี  เพื่อที่จะได้ไม่เกิดการโกงขึ้น  ฮ่าๆๆ

   “โอ๊ยย  เธอจะมัดแน่น  หาไมเกรนใส่กบาลฉันหรือไง”

   ดูมันพูดกับผู้หญิง  - -^

   “จับ”

   แล้วไอ้บ้านี่ก็ยื่นมือมาข้างหน้า  แล้วมันก็ยื่นออกมาเรื่อยๆ  แล้วมันก็โดนกับหน้าอกฉัน  แม้แต่ตอนอยู่ใต้ผ้ามันยังกวนได้นะ  งั้นอย่าหวังเลยว่าจะรอด  -_-

   “จับซะ”

   แล้วฉันก็เอามือของไอ้บ้าหมา  มาจับกับลูกแอปเปิ้ล  ฉันว่าอย่างไอ้บ้านี่คงทายไม่ถูกหรอก  เพราะของแข็งๆมันก็เหมือนกันน่ะแหล่ะ

   “ของเล่นหรือไง”

   “ของกิน”

   “ผัก”

   “ผักบ้านนายแข็งเป้ง  อย่างนี้เลยหรือไง”

   “เค้าให้เธอบอกใบ้นะ  ไม่ได้ให้มายืนนิ่ง”

   “เออ!!”

   “ก็ใบ้ซะทีสิ  ยืนเซ่ออยู่ทำไม”

   “มันคือแอปเปิ้ล”

   “เธอทำผิดกติกาหรือไง”

   “นีน่าไม่รู้”

   “หือ!!”

   แล้วนายหมาก็ถอดผ้าออก  พร้อมกับมองแกผู้มาใหม่  ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคือใคร  แต่จู่ๆก็เดินตรงเข้ามา  แล้วก็มาหาไอ้บ้าหมานี่เลย  เป็นผู้หญิงดูไฮโซน่าดูเลยด้วย  เท่าที่ดูจากการแต่งตัวนะ

   “เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

   “ตะกี้  แล้วน่าก็ให้คนขับรถพาน่ามาส่งที่นี่เลย”

   “เอ่อ...  ^^;”

   “แล้วนี่ใครหรอมาร์ท”

   ยัยนี่ทำเสียงกระแดะ  แล้วก็เดินแรดมาชี้นิ้วบนไหล่ฉัน  ทำเหมือนกับรังเกียจ  เฮอะส์!!

   “เพื่อน”

   เฮอะส์!!  เพื่อนงั้นหรอ  เออ  มันก็เพื่อนจริงๆนี่หว่า  ฉันคิดอะไรอยู่วะเนี่ย  -_-^

   “ค่ะ!!  ก็ดี!!  ไม่ใช่คนรักของมาร์ทน่าก็พอใจละ  เพราะน่าจะเป็นคนรักของมาร์ทคนเดียวเท่านั้น!!”

   ไอ้บ้าหมานี่มันรักกับใครไปทั่วเลยหรือไงวะเนี่ย  แล้วนี่ใครอีกล่ะนี่น่าอะไรกันอีก  แล้วยัยนี่มาเป็นคนรักที่ไหนอีกล่ะเนี่ย  ได้ข่าวว่าแฟนล่าสุดของนายบ้านี่คือยัยพริตไม่ใช่หรือไง  แล้วยัยนี่น่านี่มาจากไหนลาะเนี่ย

   “เอ่อ...  นี่นีน่าเพื่อนฉันนะ”

   “อีกแล้วนะมาร์ท  ปิดสถานะน่าอีกแล้ว  บอกไปสิว่าเรารักกันน่ะน้อ~”

   แล้วจู่ๆยัยน้อยหน่าอะไรนั่น  ก็เขย่งเท้า  ขึ้นไปหอมแก้มไอ้บ้าหมาเฉยเลย  ผู้หญิงอะไร  ไร้ซึ่งมารยาทจริงๆเลย  แต่ทำไมรู้สึกว่ามันแปลบๆขึ้นมาในใจนะ  แต่ก็ช่างมันเหอะหมอนี่จะมีใคร  ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่เนอะ

   “เดี๋ยวก่อนยัยทอม  ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่า...”

   แล้วพอฉันหันหลังกลับไป  ก็เห็นสองคนนั้นจูบกัน  ปากต่อปากเลยทีเดียว  โอ๊ยย  ทำไมมันรู้สึกเจ็บแปลบๆในใจล่ะเนี่ย  แต่ก็ช่างมันเหอะคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

   ทำไมรู้สึกหงุดหงิดจังเลยวะเนี่ย  โอ๊ยยยย  ทำไมเห็นอะไรก็หงุดหงิดไปหมดเลย  อารมณ์อย่างนี้อยากฆ่าคนจริงๆเลยวุ้ย

   “ไง~  แม่บ้านนอก”

   จู่ๆยัยน้อยหน่าก็โผล่หน้ามา

   “ไร”

   “เฮอะส์!!  สำนวนสถุล”

   “แล้วเธอไม่สถุล!!  เลยเนอะ  ^^+”

   “กรี๊ดดด  ถึงยังไงฉันก็ไม่บ้านนอกอย่างเธอหรอก”

   “ถึงจะบ้านนอกก็ไม่ได้มีใจสถุล  อย่างคนนอกเมืองหรอกนะ”

   “กรี๊ดดดดด  จับตัวมัน”

   แล้วจู่ๆไอ้พวกอีแร้งทั้งหลาย  ก็รุมเข้ามาจับตัวฉันไว้  อะไรของยัยนี่วะเนี่ย  ฉันถามจริงเหอะ!!?  ฉันไปทำอะไรให้มันหว่า  - -^  เอ๊ะ!!  แล้วยัยนี่มาหาเรื่องอะไรฉันล่ะวะเนี่ย

   “วุ้ย!!  หน้าลำคาญ”

   “กรี๊ดดดดดด”

   อะไรของยัยพวกนี้เนี่ย  แค่สะบัดทีเดียวก็ล้มละ  แล้วถามจริงเหอะ!!  จะร้องเสียงโหยหวนเรียกผัว  เหมือนชะนีเพื่อ  -_-+  น่าลำคาญจริงเลยคนยิ่งหงุดหงิดๆอยู่  มาเกาะอยู่ได้

   “ฉันเป็นคนรักกับมาร์ท  เธอคงอิจฉาล่ะสิ”

   “อิจฉาหาพระแสงอะไรหรอ??”

   “ภาษาสถุล  หยาบคาย  ไร้มารยาท!!”

   “ตายละ!!  แล้วคุณล่ะคะ  ภาษาไม่สถุลบ้างเลยหรือไงคะ”

   มันร้ายมาฉันก็ร้ายกลับได้อยู่แล้วใครจะทำไม  น่าเบื่อยัยพวกนี้จริงๆเลย  ไปหาที่สงบๆอยู่ดีกว่า  อยู่ตรงนี้มีแต่ปวดกบาล  เพราะไอ้เสียงร้องกรี๊ดนั่นล่ะ

   “กรี๊ดดด  เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ  กลับมาก่อน  กรี๊ดดดดดดดด”

   ใครอยู่กับยัยนี่คงหน้าสงสารน่าดูเลย  ไม่รู้ยัยนี่ปัญญานิ่มอะไรนักหนา  ถึงได้มาหาเรื่องคนอื่นอย่างนี้  แถมยังกรี๊ดวี๊ดว้ายอยู่ได้  กลัวคนอยู่ใกล้ประสาทไม่หลอน  เพราะเสียงของเธอหรือไงก็ไม่รู้  ฉันว่ายัยน้อยหน่านั่นคงต้องเคยเหยียดศรีธัญญาเป็นแน่เลย  เพราะท่าทางอาการให้เลยล่ะ  โอ๊ยยยยย  หงุดหงิดจริงโว้ยย  แล้วเพื่อนฉันหายไปไหนหมดเนี่ย  ตั้งแต่มาส่งฉันเข้ากิจกรรมประเทืองปัญญา!!  แล้ว  (ประชด)  ก็ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้  ทีเวลาอยากพึ่งพาดันหายไปม๊ด  แล้วจะไปเร่ล่อนที่ไหนต่อล่ะเนี่ย -_-^;

   - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

ดิวมาอัพแล้วนะคะ  ตามที่บอกไว้เลย  เพราะหลังจากอัพบทนี้แล้วดิวก็ต้องไปเรียนละ  T^T  แต่ก็ยังดีนะคะ  ที่วันนี้เป็นวันปิดคอสแล้ว  ปีหน้าดิวก็ไม่ต้องเรียนแล้ว  (เพราะขี้เกียจ  เหตุตรงๆ  - -*)  เพราะฉะนั้นตั้งแต่อาทิตย์หน้าเป็นต้นไป  วันอาทิตย์ดิวก็จะได้อยู่บ้านตลอดช่วงบ่ายแล้ว  คงมีเวลาแต่งนิยายได้อีกเยอะล่ะค่ะ  จะได้ไมใต้องมาแต่งตอนมืดอีก  -.,-  แล้วก็เวลาอัพครั้งหน้า  ก็คงอยู่ช่วงเดิมล่ะค่ะ  เกินบ่ายโมง  ไม่ถึงบ่าย3  ไม่รู้จะมีเหตุสุดวิสัยอะไรอีกหรือเปล่า  แต่ถ้ามีเกิดขึ้นอีก  เดี๋ยวดิวก็ค่อยมาแจ้งละกันนะคะ

ป.ล  อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยน้อ~ ^_^