ตอนที่17 ไล่ล่า
วันเสาร์~
วันนี้ฉันก็ต้องไปดูหนังกับไอ้บ้ามาร์ทละสิ รู้สึกแปลกๆไงก็ไม่รู้ มันกระวนกระวายใจชอบกล จะหยิบจะจับอะไรก็ล่วงหมด มือไม้สั่น โอ๊ยย ฉันไม่ใช่ร่างทรงนะเนี่ย ผีบ้าที่ไหนมาสิงช้านน~ T^T
แล้วที่สำคัญในตอนนี้.....
นี่!! ยัยฮันเธอเล่นอะไรของเธอเนี่ย เอาเสื้อผ้ามากองๆไว้ทำไม
พี่แนน ฮันไม่รู้จะแต่งชุดไรดี
เสื้อยืดกางเกงยีน
เจ๊พูดเหมือนน้องคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงเลยนะ
โหยย..
ปกติเธอก็ใส่อย่างนี้นี่
เอ่อ.... ก็.. ฮันเบื่ออะอยากใส่... แนวอื่นบ้างน่ะ
หืม... จะใส่แบบผู้ชายหรอ
ฉันเคยเป็นผู้หญิงในสายตาเจ๊แกมั้ยเนี่ย T_T
ไม่ใช่อย่างนั้น.... คือแบบอื่นอีกอ่ะ
ผู้หญิง??
กะ..ก็ ทำนองนั้น
ต๊ายย ตายย น้องฉันเป็นผู้หญิง ฮันเป็นผู้หญิงงง กรี๊ดดด น้องฉันเป็นผู้หญิง
สรุปว่า... พี่แนนไม่เคยมองฉันเป็นผู้หญิงเลยใช่มั้ย T-T โอ๊ยยย ปกติฉันก็เป็นผู้หญิงนะ อ๊ากก ฉันดูเหมือนทอมขนาดนั้นเลยหรอ แค่ไม่แต่งตัว ไม่มีความเป็นกุลสตรี พูดจาไม่ไพเราะ ชอบมีเรื่องกับคนอื่น แค่นี้เอง ฉันดูไม่เหมือนผู้หญิงตรงน๊ายย (ผู้เขียน : ทั้งหมดที่เป็นตัวเธอนั่นแหล่ะ)
แล้วตอนนี้ฉันก็แต่งตัวเรียบร้อยละ โดยมีพี่แนนนี่ ยัยริซซี่ แล้วก็ยัยเอมมี่เป็นคนช่วย ไม่รู้พี่น้องฉันเป็นอะไรกันไปหมด จู่ๆก็ยิ้มตลอดเวลา ทำตัวลัลล้าทุกนาที ไม่รู้มีอะไรแปลก กับอีแค่ฉันอยากจะเปลี่ยนแนวแต่งตัวเอง ทำเป็นกระดี๊กระด๊ากันทั้งบ้าน ทำอย่างกับฉันจะไปประกวดนางงามจักรยาน เอ๊ยย จักรวาลอย่างนั้นแหล่ะ
แล้วเมื่อฉันไปมองตัวเองที่กระจก ก็พบความเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่างเลย นี่ฉันปล่อยผมแล้วดูดีขึ้นนะเนี่ย ฮ่าๆ ส่วนชุดที่ฉันแต่ง.. ฉันว่ามันก็แปลกๆอ่ะนะ แต่ก็โอเค ฉันพอรับได้ มันเป็นเสื้อยาวๆ ใหญ่ๆ กับกางเกงค่อนข้างรัดขาฉันนิดหน่อย ถ้าเป็นปกติคนอื่นอาจจะใส่รัดเป๊ะ แต่นั่นคงไม่ใช่ฉัน เพราะฉันเลือกแบบพอมีเนื้อที่ ให้มันสบายหน่อย อันที่จริงฉันก็ไม่ได้เลือกหรอก มันเป็นชุดพี่แนน (-*-)
เมื่อฉันสำรวจตัวเองเรียบร้อยเสร็จ ฉันก็มุ่งไปที่เซ็นทรัลทนที
แล้วเมื่อฉันมาถึง ฉันก็มองนาฬิกาทันที ตอนนี้ก็ 7.55น.
ฉันมาก่อนเวลา5นาทีนายนั่นคงยังไม่มาหรอก.. (มั้ง) แต่เมื่อฉันเดินไปถึงข้างในก็เจอไอ้บ้ามาร์ทนั่งรออยู่ วันนี้หมอนั่นดูดีจนฉันสังเกตเห็นว่า คนรอบข้างไม่ว่าจะหญิงหรือชายต่างมองหมอนั่นใหญ่แล้ว สรุปว่าหมอนั่นเป็นคน หรืออนุสาวรีย์กันแน่เนี่ย
ไง
หืม...
หมอนั่นเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน แล้วก็เริ่มมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า -_-^
นี่นายจะพิจารณาฉันอีกนานมั้ย??
อะ..เอ่อ แค่คิดไม่ถึงว่าคนอย่างเธอจะแต่งตัวอย่างนี้
เฮอะ!!
รู้สึกว่าเริ่มมีน้ำโหแล้วสิ คนอุส่าห์แหกขี้ตา ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตี5เพื่อที่จะมาเลือกเสื้อผ้าแต่งตัว แต่ดันมาเจอคำพูดอย่างนี้เนี่ยนะ
แล้วฉันก็ทำท่าจะเดินไปทางอื่นทันที.. ก็คนมันไม่มีอารมณ์แล้วนี่หว่า ให้ทำไงได้ล่ะ (อย่าเพิ่งไกล แค่ไม่มีอารมณ์ดูหนัง) ถ้ารู้ว่ามาแล้วฉันต้องเจอไอ้บ้ามาร์ทนี่ พูดจากวนประสาทอย่างนี้ ฉันไม่มาให้เปลืองพลังงานหรอก สู้เอาเวลานี้ไปนอนตีพุงจนถึง11โมงไม่ดีกว่าหรือไง ว่าแต่... ฉันจะโมโหอะไรเนี่ย!!
นี่เธอจะไปไหนเนี่ย
หนังเข้ากี่โมง
เอ่อ... คือว่า... ฉันยังไม่ได้ซื้อเลย
งั้นก็แปลว่านายหรอกฉันงั้นหรอ!!
พรึบ!! พรึบ!! พรึบ!! - -++
แทบจะทุกสายตาหันมามองฉัน กับอีตาบ้ามาร์ท กันเป็นตาดียว เพราะเสียงที่ฉันตะโกนไปตะกี้ เล่นซะฉันกับไอ้บ้านั่นหน้าเจื่อนไปเลย นั่นสินะ!! ฉันลืมไปเลยว่าฉันอยู่ที่ห้าง แล้วยิ่งเป็นเซ็นทรัลสำหรับวันหยุดแล้ว ยิ่งคนเยอะๆอยู่ด้วยสิ อ๊ากก ฉันทำอะไรไปเนี่ย
แล้วจู่ๆไอ้บ้ามาร์ทก็ลากฉันไปมุมๆหนึ่ง เพื่อแก้ไขสถานการณ์
ฉันขอโทษน่า
เห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ สรุปว่าฉันก็เหมือนผู้หญิงทั่วไป ที่นายหลอกมาด้วยวิธีนี้อ่ะนะ
ฉันเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้วสิ ยิ่งพูดยิ่งอารมณ์เสีย เฮอะส์!! สรุปว่าที่เรียกมานี่ ก็เพราะว่าอยากแกล้งฉันเฉยๆงั้นสิ
แล้วในระหว่างที่ฉันเดินอยู่ จู่ๆก็มีใครมาขวางทางฉันก็ไม่รู้
ปึก!!
โทษ
ฉันตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็กำลังจะเดินต่อ แต่พอจะเดินต่อก็มีมือใครก็ไม่รู้มาจับแขนไว้ก่อนที่ฉันจะเดินต่อ ทำให้ฉันเกิดอารมณ์หงุดหงิดอย่างมาก
ใครวะ!! คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่มารั้งไว้อยู่ได้
โครตสวยเลย วันนี้ไปกับฉันนะ
ไปกับพ่อแกไป -*-
เธอชื่อไรอ่ะ
ชื่อเหมือนแม่แกอ่ะ
แม่ฉันชื่อไม่น่ารักเท่าเธอหรอก ^-^ เห้ย!! พวกเรา วันนี้ฉันเจอนางฟ้าละเอายัยนี่ล่ะ
จู่ๆอีตานี่ก็หันไปสั่งเพื่อนที่อยู่ข้างหลังอีก5คนได้มั้ง แล้วจู่ๆกลุ่มพวกนั้นก็รุมเข้ามาหาฉัน จนฉันต้องเริ่มสวมวิญญาณนักวิ่งอีกแล้วล่ะสิ แต่พอฉันจะวิ่งต่อก็...
ฉันลืมไปว่าอีตาบ้านี่จับแขนฉันอยู่ TOT
ฉันว่าฉันสู้มาก็เยอะแล้วนะ กับอีแค่นี้ทำไมจะสู้ไม่ได้วะ - -^ (เออ!! แล้วเธอจะหนีหาพระแสงเพื่อ..) แล้วเมื่อฉันพร้อมฉันก็หันไปหาไอ้พวกนั้น พร้อมกับเตะก้านคอไอ้คนที่จับมือฉันอยู่ พร้อมกับส่งหมัดไปให้อีกสองคนรับประทาน พร้อมกับกระโดดถีบคนที่เหลืออีกรอบ แต่เมื่อฉันจะเดินหนีไปอีก ไอ้บ้าหน้าบานก็มาจับขาฉันไว้อีก -_-^
ถ้าแม่หน้าคว่ำ แกไม่เหลือซากแน่!!
ยัยนี่แสบใช่ย่อยว่ะ!!
ใครจะไปปัญญญานิ่มอย่างพกวแกล่ะ
ฮึ่ย!! ปากดีอย่างนี้ มาลองกันหน่อยดีกว่า
แล้วจู่ๆไอ้บ้านี่จากที่นอนลงกับพื้น มันก็ใช้มือยันพื้น พร้อมกับกระดกเท้ายันตัวลุกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วแถมยังเข้ามาประชิดตัวฉันตั้งแต่เมื่อก็ไม่รู้ แล้วตอนนี้ฉันก็ไปอยู่ในอ้อมกอด ของไอ้บ้านี่เฉยเลย
เห้ย!!
ด้วยความตกใจแบบสุดขีด เส้นฉันเลยกระตุกที่ขาขวา แล้วมันก็ลงมือสังหารน้องชายของไอ้บ้านั่น โดยที่หัวฉันยังไมทันคิดเลย
แล้วไอ้บ้านั่นก็ทรุดลงไปกุมเป้าลงกับพื้น หน้าเปลี่ยนสี ก๊ากๆๆ ฮ่าๆๆๆ ดูแล้วขำโว้ย
แล้วระหว่างที่ฉันกำลังยืนขำแทบเป็นแทบตายอยู่ ไอ้บ้ามาร์ทก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ จู่ๆก็พุ่งมาจับมือฉันไว้ แล้วพาฉันวิ่งไป
ก๊ากๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ
นี่เธอ!! จะขำไปถึงไหนเนี่ย
ก๊ากก อุ๊บ ฮ่าๆๆ ก็ดู ฮ่าๆๆ หน้ามันดิ ฮ่าๆๆ
ณ บัด Now ฉันยังหัวเราะไม่เลิกในตลอดทางที่วิ่งมา แล้วตอนนี้ฉัน็เริ่มท้องแข็งแล้วสิ สงสัยหัวเราะมากไปหน่อยแฮะ ก็ดูหน้ามันสิ เปลี่ยนสีแล้วยังทำหน้าเหมือนกับปลาหมึกปวดตดอย่างนั้นแหละ
แต่เมื่อฉันหายขำแล้ว พอดูสถานการณ์อีกที ก็เห็นกลุ่มไอ้หน้าบานกำลังวิ่งตามมาอยู่ -*- มันจะวิ่งตามหาพระแสงอะไรวะเนี่ย กับอีแค่ผู้หญิงเพิ่งเจอต้องวิ่งตามขนาดนี้เลยหรอ..
อย่าปล่อยให้ยัยนั่นรอดไปได้นะ แสบอย่างนี้ต้องจับให้ได้นะเว้ย
เอาไอ้นั่นออกมาขู่เลยเหอะ
เออ!!
พวกมันเริ่มบทสนทนาอะไรก็ไม่รู้ ที่ฉันเองก็ไม่รู้ ว่าไอ้นั่นที่มันว่าคืออะไร รู้แต่ว่าตอนนี้เท้าฉันติดจรวดเรียบร้อยแล้ว แต่ในขณะที่วิ่งอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งฝ่าอากาศมาเสียงดัง..
ปัง!! ปัง!! ปัง!!
เมื่อฉันหันไป ก็เห็นพวกมันถือปืนวิ่งไล่ตามมา อ๊ากกก ไอ้พวกเล่นของสูง
แมร่งเอ้ยย... สถุลได้ที่เลย
ไอ้มาร์ทสบถออกมาอย่างหัวเสีย เป็นแน่ล่ะ!! เพราะตอนนี้ฉันเริ่มเสียวสันหลังไปหมดแล้วสิ แล้วเมื่อฉันหันไปอีกที ก็เจอไอ้กลุ่มของหน้าบานตามมาเกือบติดตัวฉันกับไอ้มาร์ทแล้วสิ
ข้างหน้ามีทางเลี้ยว เข้าห้องลองเสื้อผ้า เลี้ยวไปเลยนะ
ฮะ!! อะ...อื้ม
ฉันเริ่มตอบไปติดๆขัดๆ เพราะเริ่มเกิดอาการหอบ แล้วเมื่อถึงทางเลี้ยวข้างหน้าฉันก็ทำตามที่ไอ้บ้ามาร์ทบอก แล้วเมื่อเข้ามาได้เสร็จ ฉันก็หายใจหอบอย่างแรงเลย
แฮ่กๆๆ
อยู่ในนี้ไว้ก่อนละกัน แฮ่กๆ
ไอ้บ้ามาร์ทหันมาพูดกลับฉัน แต่เมื่อฉันจะหันกลับไป เนื่องด้วยว่าห้องนี้มันเล็กมาก กับตัวไอ้บ้ามาร์ทที่ย่อลงเพราะหอบเหนื่อย ทำให้ปากของฉันไปเฉี่ยวกับแก้มของไอ้นี่
เธอยังมีอารมณ์อีกหรอ... ^_^
ฉันว่าฉันควรถามนายมากกว่านะ ว่านายยังกวนteen ได้อีกหรอ
อุบัติเหตุอย่าหลงตัวเอง - -*
ไม่ใช่ว่าตั้งใจหรอ... ฉันช่วยสงเคราะห์มั้ย??
แล้วไอ้บ้านี่ก็โน้มตัวลงมานิดนึง ก่อนที่จะเริ่มเอาปากมากระกบกับปากของฉัน
ไม่เอา.. ปล่อย
ฉันพูดได้แค่นั้นไอ้บ้านี่ก็ยังจูบฉันต่อไป อ๊ากกก ไอ้บ้านี่มันขโมยจูบฉันไปเยอะแล้วนะ T-T
แล้วอีตานี่ก็เริ่มถอนริมฝีปากออกจากปากฉัน แล้วสิ่งแรกที่ฉันรู้สึกก็คือ... ใจมันเต้นจนจะกระโดดออกจากอกอยู่แล้วง่า~ T.T เกิดมาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้เลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ยยยยย
แต่ความคิดฉันก็หยุดได้แค่นั้น เมื่อจู่ๆประตูห้องลองเสื้อผ้า ที่ฉันกับไอ้บ้ามาร์ทมาซ่อนตัวอยู่ ก็เปิดขึ้น
แอ๊ดดด~
เผยให้เห็นหน้า....
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
**แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้นจะเป็นใคร เชิญติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ**
ดิวก็มาอัพแล้วนะคะ รู้สึกhappyมากมายเลยล่ะค่ะ เนื่องจากว่าดิวได้รู้คะแนนสอบทั้งหมดแล้ว ซึ่งผลออกมาก็ไม่แย่เท่าไหร่ ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีในความคิดของดิวละกันค่ะ
เข้าเรื่องดีกว่า... พรุ่งนี้ดิวจะไม่มาอัพนะคะ เนื่องจากมีกิจกรรมมาแทรก (อีกแล้ว) พรุ่งนี้ดิวก็เลยไม่มีเวลามาแตะคอมเลย T_T ขอโทษด้วยน้อ~ เอาไว้อาทิตย์หน้าดิวจะมาอัพทั้งเสาร์-อาทิตย์เลย
***ปล. อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าค้า~~ T_T***
ตอนที่16 Mart VS Lemon
......
ตอนนี้ทั้งผมทั้งไอ้บ้านั่นเริ่มเงียบ
นายตอบมาสิ ว่านายชอบฮันหรือเปล่า!!
หมอนั่นถามผมอีกครั้ง
ฉันจำเป็นต้องตอบก่อนเหรอ
อย่ามากวนบาทา
นายก็ตอบมาก่อนสิ
ใช่!! ฉันชอบฮัน แล้วก็ชอบตั้งแต่รู้จักกับยัยนั่นแล้วด้วย
ฉันก็ชอบ
ผมตอบออกไปแบบกวนๆ จนมันต้องกำหมัดไว้แน่น เพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้ต่อยหน้าผม แต่ถึงมันต่อยหน้าผม ผมก็สู้ตายอยู่แล้ว เฮอะ!! ผมก็มีมือมีเท้าเหมือนกันนะคิดว่ามันโมโหเป็นคนเดียวหรือไง =..=
งั้นมาสู้กันเลยดีกว่า!!
ยัยนั่นไม่ใช่สิ่งของ ฉันไม่จำเป็นต้องแย่งมาด้วยกำลัง
ผมพูดออกไป ถ้าให้ผมต่อยกับมัน ก็คงจะเป็นเพราะผมทนมันไม่ได้มากกว่า เห็นแล้วหมั่นไส้ชอบกล ชอบทำเป็นตีสนิทกับยัยทอม เห็นทีไรก็หงุดหงิดทุกครั้ง ยิ่งก่อนหน้านั้นที่มันเล่นกับยัยนั่น ยิ่งทำให้ผมทนไม่ได้เข้าไปใหญ่
ฉันไม่ได้จะสู้กับนายเพื่อชิงยัยนั่น แต่ที่ฉันจะสู้กับนาย เพื่อตัดสินว่านายสามารถปกป้องยัยนั่นได้หรือเปล่า
งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ
มาเลย
พลั่ก!! ผลัวะ!! พลั่ก!!
ตอนนี้ตามเนื้อตัวผมเริ่มมีบาดแผลเยอะมาก ริมฝีปากของผมเริ่มมีเลือด ตามเนื้อตัวเป็นรอยเขียวช้ำ ซึ่งก็ไม่ต่างจากมันเท่าไหร่นัก ตอนนี้เนื้อตัวมันก็มีรอยเขียวเป็นจ้ำๆ แก้มก็ออกบวมๆ
แล้วเมื่อผมสังเกตรอบๆอีกที ก็เห็นว่ามีคนเริ่มยืนมุงมองกันแล้ว ผมไม่รู้หรอกว่าพวก ท.ม (ไทยมุง) มากันตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะผมมัวแต่ซัดหมัดกับไอ้บ้านั่นอยู่ ซึ่งตอนนี้ก็ยังหาคนชนะ คนแพ้ไม่ได้
ฝีมือไม่เร็วนี่.. ฉันขอทราบชื่อหน่อย
หมอนั่นเริ่มพูดขึ้นมา
เช่นกัน ฉันชื่อมาร์ท แกชื่อไร
เลมอน วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า ฉันไม่ต้องการพยานการต่อสู้ ระหว่างฉันกับนายเยอะขนาดนี้ แล้วเรื่องทั้งหมดที่ฉันถามนาย ก็ขอให้นายเก็บเอาไว้ก่อน เป็นความลับระหว่างฉันกับนาย
เออ!!
หลังจากนั้นผมก็เดินออกไปจากจุดนั้นทันที
ฟู่~ หมอนั่นไม่มีอะไรที่สู้ผมไม่ได้เลย ทั้งฝีมือการต่อสู้ ดูแล้วน่าจะเป็นน้ำใจนักกีฬาพอสมควร แล้วอีกเรื่องที่ผมยอมรับ ก็คงจะเป็นหน้าตามันด้วยล่ะ เพราะหน้าตามันก็ดีนิดหน่อย (ไม่ค่อยอยากชมเท่าไหร่) แล้วดูท่าไอ้หมอนั่นคงรักยัยฮัน ไม่น้อยไปกว่าผมแน่ๆ สรุปว่าผมชอบฮันใช่มั้ยเนี่ย!!
Honey say
ขณะนี้ฉันก็ได้กลับมารวมกลุ่มกับเพื่อนเหมือนเดิมแล้ว
เห้ยๆๆ นั่นมันไอ้มาร์ทของเธอไม่ใช่หรอ
จู่ๆยัยพริตก็โล่งขึ้นมา
แกอยากมีอวัยวะครบ32ประการมั้ย?? -*-
เอ๊ะ!! แล้วทำไมยัยนั่นต้องทำท่าตกใจขนาดนั้ด้วยนะ
แล้วเมื่อฉันหันไปดู... ก็เจอกับไอ้บ้ามาร์ท ที่เนื้อตัวสะบักสะบอมอย่างกับไปฟัดกับหมามาอย่างนั้นแหล่ะ ก็ดูดิ ปากแตก เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ตามเนื้อตัวมีรอยเขียวช้ำ ครบสูตรนักเลงที่เพิ่งยกพวกไปตีกันเป๊ะเลย!! ว่าแต่.... ฉันจะมาวิจารณ์นายนี่ทำไมวะเนี่ย -_-^
เดินเข้าไปถามเลยดีกว่า...
นี่!! นายไปฟัดกับหมามาหรือไงเนี่ย
เปล่า
แล้วไปโดนอะไรมาน่ะ
เห็นอย่างนี้ยังไม่รู้อีกหรอ ว่าโดนต่อยมา
นายโดนใครต่อย!!
ฉันพูดขึ้นด้วยเสียงสูง แต่จะว่าไป.. ถ้านายนี่มีศัตรูก็คงมี่แปลกหรอกนะ เล่นกวนบาทาเค้าไปทั่วอย่างนี้ไง ใครเค้าจะไปทนได้ เห้อ~ /O\ อ๊ะ!! แล้วฉันจะถอนหายใจให้ไอ้หมานี่ทำไมเนี่ย ไร้สาระจริงเลยฉัน
ช่างมันเหอะ
ไปทำแผลไป๊
ขี้เกียจเดิน
งั้นก็.... ช่างเรื่องของนายละกัน
แล้วเมื่อฉันทำท่าจะหันหลังไป
เห้ย!! เดี๋ยวก่อน
อะไรอีก
คราวนี้ฉันเริ่มทำหน้ากวนกลับบ้าง ฮ่าๆๆ หมอนั่นหน้าเจื่อนไปเลย
เสาร์นี้ว่างมั้ย??
Why??
ฉันได้ตั๋วหนังฟรีมาสองใบ แล้วไม่รู้จะชวนใครดี อย่าเข้าใจผิดนะว่าฉันตั้งใจชวนเธอ แค่ฉันหาคนไปด้วยไม่ได้ ( . .)
แล้วหมอนั่นก็หลบตาลงกับพื้น ถ้าเป็นคนรักพูดกับฉัน ฉันคงคิดว่ามันกำลังเขินอยู่ แต่ตอนนี้.... โอ๊ยย ช่างมันเหอะ หมอนี่คงไม่ได้เขินฉันหรอก
แล้วทำไมไม่ชวนพลอยล่ะ
พลอยติดเรียนเปียโน
เพื่อนผู้ชาย
มันไปกับผู้หญิงอื่นแล้ว
อ่อ..หรอ....
แล้วฉันก็กำลังจะเดินไปพร้อมกับกลุ่มของเพื่อน แต่จู่ๆไอ้บ้านี่ก็โพล่งขึ้นมาอีกรอบ
เอ่อ... เสาร์นี้เจอกันที่เซ็นทัล ตอน 8 โมงนะ
พอหมอนั่นพูดเสร็จ ฉันก็หันกลับมา แต่ปรากฏว่าไอ้บ้านี่กลับหายตัวไปแล้ว สรุปว่าหมอนี่จะเป็นหมาหรือเป็นลิงกันแน่หว่า...
แล้วเมื่อกลุ่มของฉันเดินไปได้แปปนึง ฉันก็ได้เจอกับกลุ่มของยัยน้อยหน่า
ไง~ ฉันยังว่ามาร์ทรักฉัน ^O^
แล้วไง
เธอก็ต้องมีอาการบ้างสิ อย่างกรี๊ด กรีดร้องบ้างสิ
นั่นสินะ... กรี๊ด
ฉันไม่ได้กรี๊ดหรอก -*- แต่ฉันแค่พูด
นี่เธอประชดฉันหรอ
น่ารำคาญ - -^
เมื่อฉันจะพากลุ่มฉันเดินหลีกไป กลุ่มของยัยนี่ก็มาล้อมไว้ จนทำให้กลุ่มขอฉันไปไหนไม่ได้
ยัยนี่นี่จะเอาอะไรกับฉันมากวะเนี่ย!!
ชอบให้ใช้กำลังกันหรือไง ยัยน้อยหน่า
ต๊าย ตาย ฉันชื่อนีน่าย่ะ แล้วเรื่องใช้กำลังฉันก็ไม่ค่อยนิยมนักหรอก.... พวกเธอจัดการมันเลย
เนี่ยนะไม่นิยมของเธอ -_-++ แต่ก็ช่างมันเหอะ เมื่อเธอรนหาที่ฉันก็จะตอบสนองให้ ว่าแต่... ยัยนี่ไม่มีใครคบแหงเลย เลยมาคบก็พวกยัยถึกพวกนี้ ดูๆไปแล้วอย่างกับคิงคองใส่กระโปรง ยังไง ยังไงงั้นล่ะ แล้วยิ่งยัยคนที่ถักเปียนี่ก็อุบาศก์ได้ใจ ส่วนอีกคนดั้งหัก อีกคนก็ดำปื้ด แต่ละคนหน้าคบจริ๊ง~ (ประชด)
พริต พลอย ฮัน ฉันมีของดีรับนะ
อื้มๆ
ยัยแพรจะมีอะไรอีกล่ะวะเนี่ย
แล้วจู่ๆ ยัยแพรก็โยนอะไรมาให้ฉันก็ไม่รู้ รูปร่างคล่ายๆกับกระป๋องสเปรย์ แต่มีขนาดเล็กกว่า แล้วเมื่อฉันอ่านตัวอักษรก็พบว่ามันเป็น สเปรย์พริกไทย หึๆ ยัยแพรส่งของดีมาให้ฉันจริงๆด้วยแฮะ งานนี้มีสนุกแน่ๆ
นี่ถ้าเธอมีสเปรย์สีอีกนะ ฉันว่าคงมันส์น่าดูเลย
เมื่อฉันพูดจบฉันก็เอาสเปรย์ของยัยแพร ฉีดใส่หน้ายัยคิงคองทั้งหลายจนยัยพวกนั้นกรี๊ดลั่น พร้อมกับเอามือปิดตายกใหญ่ แต่จุดที่ฉันอยากให้โดนที่สุด คงจะเป็นยัยน้ยหน่านี่ล่ะ
เมื่อฉันจัดการยัยคิงคองรอบข้างแล้ว ฉันก็เดินตรงไปหายัยน้อยหน่าทันที หึๆ งานนี้เธอไม่รอดแน่ ยัยน้อยหน่า หึๆ -_-+ เธออยากร้ายมาเองนะ เพราะงั้นถ้าฉันจะร้ายกลับ... ก็คงจะไม่เป็นไรหรอกนะ
ธะ....เธอจะทำอะไรน่ะ คะ... คุยกันดีๆก็ได้นะ
ยัยนั่นถึงกับพูดติดๆขัดๆทันทีที่ฉันเดินมาหา แก้ตัวตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ
ตาเธอนี่มันขาวจริงๆเลยนะ เธอเคยได้ยินมั้ย ไอ้พวกขี้ขลาดตาขาวน่ะ
ฉะ...ฉันไม่เคยได้ยินหรอก
ฉันว่าเธอไม่ควรตาขาวนะ แต่งเติมให้มันแดงหน่อยดีกว่านะ...
แล้วฉันก็ฉีดใส่ตายัยนี่เธอทันที
กรี๊ดดดด แสบตาๆ กรี๊ดดดด
ยัยนั่นถึงกับกรี๊ดลั่นทันที
ยัยนี่มันชะนีชัดๆเลย =*=
ยัยพริตพูด
ฉันว่าแรดมากกว่านะ =..=
ยัยแพรพูด
ฉันว่าทั้งสองอย่างว่ะ =_=
ฉันพูด
ฮ่าๆๆๆ
แล้วกลุ่มฉันก็ระดมเสียงหัวเราะกัน แม้แต่กระทั่งยัยพลอยก็ยังหลุดขำออกมา เมื่อไหร่ยัยพลอยจะเลิกนิสัยเงียบๆซักทีนะ ยัยนี่ไม่เคยออกความคิดเห็นอะไรซักเรื่อง เวลาพดกันในกลุ่มก็เงียบๆ ไม่ก็ยิ้มอย่างเดียว ฉันมีเพื่อนเป็นกุลสตรีขนาดนี้ได้ไงวะเนี่ย!!
แล้วจะไปไหนกันต่ออ่ะ -.,-
ไม่รู้ดิ
แล้วฉันกลับเพื่อนๆก็เดินไปอย่าไร้จุดมุ่งหมาย
ไม่รู้ไอ้บ้ามาร์ทจะไปทำแผลหรือยัง เห้อ~ ชอบทำตัวให้คนอื่นเป้นห่วงอยู่เรื่อยเลย ไอ้บ้าเนี่ย เอ๊ะ!! ว่าแต่ว่า... ฉันจะไปเป็นห่วง ไอ้หมอนั่นทำไมเนี่ย!! -_-^ คนอย่างหมอนั่นทำไมฉันต้องไปห่วงด้วย
ในขณะที่ฮันบ่นอยู่ในใจ
ฮัดชิว ฮัดชิว
เด็กหนุ่มที่ชื่อมาร์ท ก็จามออกมา
ใครบ่นถึงฉันวะเนี่ย!!
แล้วก็ตระโกนออกมาด้วยน้ำเสียงปนโมโห นิดหน่อย
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
*ครั้งแรกในการไปเดทของฮันกับมาร์ท จะเจออะไรบ้าง ติดตามชมตอนต่อไปนะคะ*
ดิวมาอัพแล้วน้อ~ พรุ่งนี้ดิวก็กลับไปโรงเรียนเหมือนเดิมละ เห้อ~ เกิดอาการเครียดเกี่ยวกับคะแนนสอบนิดหน่อยล่ะค่ะ แต่ก็ช่างมันเหอะค่ะ (เหมือนเดิม) เอาเป็นว่าดิวมาอัพแล้วน้อ~
เวลาอัพครั้งหน้าคงอยู่ในช่วงเดิมล่ะค่ะ แต่ถ้ามีกิจกรรมอะไรมาแทรก เดี๋ยวจะแจ้งมาอีกทีนะคะ
***ป.ล อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยน้า~ ^_^***
ตอนที่15 เลมอน
อ๊ากกกกกกก
เห้ย!! ลูกพี่ลืมตาได้แล้ว
ฉันตายยัง
ฉันว่าฉันตกจากต้นไม้ลงมานะ แล้วทำไมไม่รู้สึกเจ็บซักนิดเลยเนี่ย -*-
ลูกพี่ก็ลืมตาขึ้นมาก่อนสิ
U_O
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละข้าง แล้วคนที่ฉันเจอก็คือ...
ไอ้เลมอน
ครับๆ
แล้วเมื่อฉันมองตัวเองอีกที...
อ๊ากกกกก นายนี่อุ้มฉันได้ไงเนี่ย
เห้ย!!
แล้วฉันก็กระเด้งตัวขึ้นมาทันที แล้วนายนี่มาอยู่ตรงนี้ได้ไงวะเนี่ย ชักงงๆละสิ - -? ฉันว่าตอนฉันล่วงลงมา ฉันไม่เห็นมีใครเลยนะ (หรือว่าหลับตาอยู่??)
นายมาอยู่ตรงนี่ได้ไง
คือผมมีฐานลับใหม่อยู่แถวนี้ล่ะ เอาเป็นว่าผมจะบอกเลยละกัน ว่าที่ไหน คราวที่แล้วที่ลูกพี่มาหาผม ผมก็จะบอกแล้ว แต่ไอ้เวรนั่นมันก็ดันมาขัดซะก่อน - -*
ไอ้เลมอนเริ่มร่ายยาว เป็นเสาไฟฟ้า ก็แหงสิอยู่ๆตอนนั้น ไอ้บ้ามาร์ทมาจากไหนก็ไม่รู้ จู่ๆก็มาฉุดฉันไปเฉยเลย
แล้วตอนนี้ไอ้เลมอนก็พาฉันไปฐานลับของมัน แล้วจู่ๆมันก็เริ่มปีนต้นไม้ขึ้นไป แล่นเอาฉันงงเลย - -^ มันจะทำอะไรของมันวะ
อ้าว... ลูกพี่ตามมาสิครับ ฐานของผมอยู่บนนี้ล่ะ
-_-;;;
คำตอบนี้เล่เอาฉันเหงื่อตกเลย ก็ดูดิ ฐานลับของมันอยู่บนต้นไม้ที่ฉันเพิ่งตกมาตะกี้ -_-+ ถึงจะกล้าแค่ไหน จะยังไงฉันก็เสียวๆจากเหตุหารณ์ตะกี้อยู่ดี... แต่ก็เอาเหอะ ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร ก็ยังไม่เข็ดเท่าไหร่หรอก (-_-^ แต่ก็แอบหวั่นเล็กน้อย)
แล้วเมื่อฉันขึ้นไป ก็เจอยัยแพร ยัยพริต แล้วก็ยัยพลอย..
อ้าว.. สาวๆมาจากไหนกันเนี่ย
เพื่อนฉัน.. ช่างมันเหอะ พาฉันไปฐานลับแกไป
โหยย คนอุส่าห์เป็นห่วง ไอ้บ้า
ยัยแพรถึงกับบ่นอุบ ก็แหงสิ ตะกี้นี้มันแทบเป็นแทบตาย ที่เห็นฉันห้อยต่องแต่งอยู่บนกิ่งไม้ตั้งนาน แต่พอขึ้นมาฉันกลับพูดจา รักเพื่อนซะขนาด
แล้วไอ้เลมอนก็พาฉันเข้าไปใต้ใบไม้ ที่ฉันกำลังจะเข้าไปเมื่อครั้งที่แล้ว แล้วฉันก็เจอกับ ฐานลับของไอ้เลมอน มันเล่นสร้างไม้ปูเป็นที่นั่ง บนกิ่งไม้เลย -_-+ แต่มันก็ฉลาดดี ที่มาสร้างตรงกิ่งไม้ใหญ่ (ขอบอกว่ามันใหญ่มาก)
แล้วฉันก็เห็นฝูงเหล่าลิงมากมาย ที่อยู่ในนี้
หวัดดีลูกพี่ ^^
เออ!! ดี
ลูกพี่ต้องการอะไรมั้ยครับ เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ อยากกินอะไรหยิบไปเลย
หึๆ แล้วพวกแกจะรู้ว่ามันคือนรก ที่ให้ฉันหยิบกินตามสบาย เพราะตอนนี้ฉันหิวจนไส้กิ่วแล้ว
ว่าแต่..... ฉันลืมไรเปล่าวะ แต่ช่างมันเหอะ
งั้นฉันขอขนมปัง4ชิ้น ขนมซองอีก2ซอง ขอนมมา4กล่อง แล้วก็เอาอมยิ้มมา1อัน เอาไอ้นั่นอ่ะมา...5ชิ้นละกัน แล้วก็เอา......
ลูกพี่จะเอาหมดนี่เลยมั้ยครับ T_T
ก็ดี!!
T^T
ฉันล้อเล่น เอาเท่าที่ฉันบอกแล้วเดินตามฉันมา
แล้วไอ้พวกนั้น ก็หอบขนมต่างๆมา ถึงทางเดินต้นไม้นี้จะลำบากก็เหอะ แต่ก็ยังดีที่กิ่งไม้เยอะมาก จนไม่ค่อยจะมีช่องให้ตกซักเท่าไหร่ (แต่ฉันตกต้นไม้เอง) ไอ้พวกนี้เข้าใจเลือกที่ดีแฮะ
แล้วเมื่อถึงกลุ่มของเพื่อนฉัน ฉันก็สั่งให้ไอ้.... ถ้าจำไม่ผิด ไอ้ชายหรือเปล่าหว่า... ช่างมันเหอะ
ไปได้แล้ว อย่ามีหลีเพื่อนฉัน
ถ้าถามว่าฉันรู้ได้ไง.... ก็ดูสายตามันดิ โคตรบดบังความหื่นเลย (ประชด) แต่ก็ไม่แปลกนักหรอก ก็ดูเพื่อนฉันแต่ละคนดิ
ขอบคุณ~ นะฮานนนน เพื่อนเลิฟฟฟฟ
ยัยแพรเริ่มลากเสียงยาน
ฉันจะไม่ให้แกกิน เพราะแกทำเสียอย่างนี้นี่ล่ะ - -^
แล้วเมื่อกินเสร็จเรียบร้อย ฉันกับยัยพวกนี้ก็ลงจากต้นไม้ทันที โชคดีที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคน ก็เลยไม่ได้เป็นจุดเด่นเท่าไหร่ แล้วจะไปไหนกันต่อดีล่ะเนี่ย!!
ว่าแต่ฉันหนีอะไรมาวะเนี่ย!! งงๆแฮะ แต่ก็ช่างมันเหอะ ฉันก็ลืมๆไปแล้วล่ะ มันคงไม่สำคัญหรอก (มั้ง) -_-;;
แล้วขณะที่ฉันเดินอยู่ ก็ได้ยินอะไรแปลกๆ รู้สึกเสียงมันจะมาจาก หลังพุ่มไม้นะ ลองไปดูซักหน่อยดีกว่า เผื่อจะมีอะไรน่าตื่นเต้นบ้างล่ะ
เห้ยๆๆ จะไปไหนๆ
เงียบน่า!!
ฉันตวาดใส่ยัยพริตไปทีนึง แล้วก็เริ่มลากทั้งกลุ่มไปหลบ หลังพุ่มไม้เพื่อสอดส่องท่องเที่ยวหาความรู้ซักหน่อย แล้วเมื่อฉันอยู่ใกล้ก็เริ่มได้ยิน บทสนทนาของทั้งคู่
นีน่ารักมาร์ทที่สุดเลย
ชื่อนี่มันคุ้นๆจังวะ.... ลองชะเง้อขึ้นไปดูดีกว่า
แล้วภาพที่ฉันเห็น ก็คือยัยนีน่ากำลังกอดกับไอ้บ้ามาร์ทอยู่!! ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามันเจ็บแปลบๆที่ใจยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกแปลกๆแฮะ ไม่อยากมอง ไม่อยากรับรู้ นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย!!
แล้วเมื่อฉันตั้งสติได้ ก็รู้แค่ว่าต้อวิ่ง ฉันกไม่รู้ว่าจะวิ่งให้เหนื่อยทำด๋อยอะไร... _-^ รู้แต่ว่าตอนนี้ต้องออกตัววิ่งอย่างเดียว