ตอนที่12  อะไรของนาย

โอ๊ยยย  เพื่อนฉันมันหายหัวไปไหนกันหมดวะเนี่ย!!  -*-  ยิ่งอารมณ์เสียๆอยู่  หาคนระบายอารมณ์ไม่ได้วุ้ย  (ดูมันคิด)  ไปหาไอ้พวกปัญญาอ่อนระบายอารมณ์ดีกว่า  -_-^  ว่าแต่...  ตอนนี้พวกนั้นไปสุมหัวอยู่ไหนวะ  ถ้าพูดถึงแหล่งมั่วสุมก็คงจะเป็น....  อ่อ!!  ทางแอบหนีโรงเรียน  ไปหาพวกนั้นระบายอารมณ์ดีกว่า

ไม่รู้ยัยนีน่าน้อยหน่า  อะไรนั่นจะเป็นอะไรกับไอ้บ้าหมานะ  เห็นไอ้บ้าหมามีแฟนหลายคนแล้วนะ  ตั้งแต่ยัยพริตแต่ยัยนี่ก็เลิกไปแล้ว  แล้วก่อนหน้านั้นยังจะมียัยน้อยหน่าอีกหรอ  วุ้ยยิ่งคิดยิ่งปวดหัวจริง

“อ่าว!!  หวัดดีคร้าบบ~  ลูกพี่  ^O^”

“เออ!!  ดี  -_-”

ฉันตอบรับพวกมันออกไปสั้นๆ

“นั่งก่อนครับๆ  ดูท่าลูกพี่เราจะรม(อารมณ์)ไม่ดีเว้ย”

ทุกครั้งที่ฉันอารมณ์ไม่ดี  ฉันจะมาหาพวกมันนี่ล่ะ  ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน  แต่พอได้ปล่อยอารมณ์ออกมา  แล้วทำให้รู้สึกผ่อนคลายแล้วก็สบายใจขึ้น  ว่าแต่...  ฉันอารมณ์เสียเรื่องอะไรหว่า..

“นวด  นวด  นวด”

“รำคาญ!!  ไม่ต้องมานวดเฟ้ย  - -^”

“T^T”

ฉันตวาดไอ้บ้าเลมอนไป  นี่ล่ะที่ทำให้ฉันได้ระบายอารมณ์  เพราะได้ตะโกน  ได้ตวาด  แล้วร็สึกมันส์ดี  (ยัยซาดิส)

“ลูกพี่ต้องการอะไรมั้ยครับ  ( . .)”

“ไม่อ่ะ  ฉันแค่เซงๆ  เลยแวะมาหาพวกแกเฉยๆ”

มาอยู่นี่แล้วค่อยอารมณ์ดีขึ้นหน่อย  ทั้งๆที่ตอนที่ไอ้พวกนี้คุมโรงเรียนก็ดูน่าเกรงขามอยู่หรอก  แต่ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน  ว่าทำไมตอนพวกมันมาอยู่กับฉันถึงได้ปัญญาอ่อนได้ใจเลย  =_=

ไอ้พวกนี้มีกันอยู่..  เท่าที่ดูๆ  ก็ประมาณ10กว่าคน  เกือบจะ20ได้มั้ง  แต่ที่ฉันจำๆได้  ไม่ถึง10คนหรอก  ตัวหลักๆหรือตัวคุมแก๊ง  ก็มีไอ้เลมอนนี่ล่ะที่ฉันมองว่ามันปัญญาอ่อนที่สุดในกลุ่ม  ส่วนคนอื่นๆก็จำได้มั่งไม่ได้มั่ง  แต่ก็น่าจะจำหน้าได้หมดละ  เพราะไอ้พวกนี้ชอบมา  วนเวียนรับใช้ฉันตลอด

“ยัยทอม!!”

ทำไมเสียงไอ้บ้าหมา  มันหลอนจังเลยวะ  -_-;

“ยัยทอม!!!”

ทำไมหลอนหลายทีจังวะ  -_-;;

“ยัยทอม!!!!”

“เสียงดังโว้ยย..”

แล้วฉันก็ชะงัก  เมื่อไอ้บ้าหมาอยู่ข้างหลังนี่เอง

“ทำไมเธอมานั่งตรงนี้”

“พอใจ  มีไรป่ะ  =_=”

อะไรของไอ้บ้านี่วะ  อยู่ดีๆก็มาทำตาขวางใส่  แถมยังทำหน้ายังกับปลาหมึกปวดอึอย่างนั้นแหล่ะ

“ถึงเธอจะเป็นทอม  ก็ไม่ควรมาอยู่กลางวงผู้ชายอย่างนี้หรอกนะ  - -+”

“แล้วแกเจือกไรวะ  ลูกพี่เค้าพอใจจะมา  แล้วเกี่ยวไรกับแกวะ”

“อย่า  สรน.  (สาระแน)”

แล้วไอ้เลมอนก็ทำตาขวางใส่  ไอ้บ้าหมาทันที  ฉันก็งงกับมันเหมือนกันเนี่ย  มาทำตาขวางอะไรแถวนี้  แล้วฉันมาอยู่กับพวกนี้มันแปลกตรงไหนวะ  -_-*  อย่างน้อยมันก็ดีกว่าอยู่กับนายนี่หว่า

“เธอมาคุยกับฉันหน่อยดิ๊”

“เรื่อง....”

“ฉันไม่ชอบคุยตอนคนเยอะ”

“อายผู้ชายหรือไง  แอ๊บเกย์นี่หว่า~”

“-*-”

“สรุปว่าเธอมีอะไรจะพูดกับฉันกันแน่  ^_^”

แล้วฉันก็ทำหน้าเยาะเย้ยไปตามแบบฉบับฉัน  ฉันเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘นาย’  เป็น  ‘เธอ’  ทันที  ฮ่าๆ  ตลกหน้าไอ้บ้าหมาเป็นบ้าเลย  ทำหน้าย่นยิ่งกว่าหมาบูด๊อกซะอีกอ่ะ

“ฉันว่าจะให้เธอไปดีๆอยู่แล้วเชียว  ชอบให้ใช้กำลังอยู่เรื่อยเลย”

แล้วจู่ๆอีตาบ้านี่ก็แบกฉันขึ้นบ่าทันที  O_O

“เห้ย!!  ไอ้เวรปล่อยฉันนะเว้ย  ปล่อยช้านนนเว้ยยย  >^<”

แล้วฉันก็ทั้งดิ้นทั้งแกว่งเท้า  ทั้งทุบหลัง  นี่มันชีวิตจริงนะเว้ย  ไม่ใช่ละครที่เอะอะก็แบก  เอะอะก็แบกน่ะ

“ถ้าเธอดิ้นมาก  ล่วงลงมาฉันไม่รับผิดชอบนะ”

“ฉันล่วงลงมายังดีกว่า  อยู่บนหลังนายล่ะ  ไอ้หมาแอ๊บเกย์เอ๊ยยย”

แล้วจู่ๆไอ้บ้านี่ก็ปล่อยฉันลงกับพื้น  ซึ่งแน่นอนพอลงถึงพื้นแล้วฉันก็ทำอะไรได้เต็มที่  ขอต่อยทีเหอะว่ะ  หมั่นไส้  แล้วเมื่อฉันปล่อยหมัดออกไป  ไอ้บ้าหมาก็จับแขนฉัน  แล้วฉุดมือของฉันด้วยแรงควาย  จนฉันเสียหลักไปตามแรงดึงของๆไอ้หมา  - -a  ทำให้ตอนนี้ฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดไอ้บ้านี่

“เห้ย!  ปล่อยๆๆๆ  ไอ้เวร  ไอ้ชั่ว  ไอ้ฉวยโอกาส  ไอ้หมา  ไอ้..”

“หยุด!!”

“ไอ้เกย์  ไอ้แอ๊บ  ไอ้..”

“ฉันบอกให้หยุด!!”

ไม่เคยได้ยินหรือไง  ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ~

“ไอ้เจ้าชู้  ไอ้คนหลายใจ  ไอ้..”

แล้วจู่ๆ  ไอ้บ้านี่ก็ประกบปากลงมาจูบฉันทันที  ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าจูบนี้มันเป็นยังไง  รู้แต่ว่ามันแสบปากไปหมดเลยอ่ะ  โอ๊ยยยย  พูดก็พูดไม่ได้  ดันออกไปก็ไม่ออก  ดิ้นก็ไม่หลุด  โอ๊ยยยเจ็บปากเว้ยยปล่อยย

แล้วระหว่างที่เป็นช่วงเว้นวรรค  ในการจูบของหมอนั่นฉันก็ถือโอกาส  เอามือมากลั้นกลางระหว่างปากฉัน  กับปากหมอนั่น  -.,-  เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ไอ้บ้านั่นกำลังจูบมือฉันอยู่น่ะแหล่ะ  แล้วเมื่อมันจูบกับมือฉันไปได้แปปนึง  มันถึงจะเงยหน้าขึ้นมา

“สมองมีได้แค่นี้หรอ!!  - -+”

“ขอโทษ...”

“ฉันถามว่าคิดได้แค่นี้หรอ!!  - -++”

“ฉันขอโทษ..”

หมอนี่คงเริ่มรู้สึกตัวแล้วล่ะสิ  แต่ก็คงไม่ทันฉันหรอก  เพราะตอนนี้ฉันเดือดเกินจะห้ามแล้วล่ะ

“ฉันถามว่ามีสมองคิดได้แค่นี้หรอ!!  - -+++”

คราวนี้ฉันตะโกนสุดเสียง  จนคนรอบๆเริ่มหันมามองกันบ้างแล้ว  จริงๆแล้วตรงนี้ไม่ค่อยมีคนหรอก  แต่คงจะเป็นเพราะเสียงฉัน  ทำให้คนที่อยู่ในบริเวณนี้ได้ยินไปด้วย

“ฉันแค่อารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย”

“อารมณ์ไม่ดีงั้นหรอ...”

ฉันเว้นวรรคช่วงนึงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ  แล้วก็ตะคอกออกมาด้วยเสียงดัง

“แล้วฉันเป็นที่ระบายอารมณ์หรือไง!!  -_-^”

“ก็เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันไม่สบายใจ!!”

คราวนี้ฉันชะงักไปนิดนึง  เพราะจู่ๆไอ้บ้าหมาก็ตะคอกกลับมา

“ฉันไปทำอะไรให้นายไม่สบายใจ!!”

“....”

“ตอบมาสิ!!”

“....”

“ตอบกลับมาดิเว้ยย”

“ก็เรื่องนีน่าไงเล่า!!”

แล้วฉันก็ชะงักเมื่อเรื่องที่ทำให้ไอ้บ้าหมานี่  ไม่สบายใจคือเรื่องของยัยน้อยหน่านั่น

แล้วอะไรคือเรื่องที่ทำให้  ไอ้บ้าหมาไม่สบายใจ  เกี่ยวกับยัยน้อยหน่าหว่า...  ทำยังกับแคร์ฉันจะแย่เลย  เฮอะส์  =_=^

“ไม่สบายใจยังไง!??”

“ก็.....”

แล้วไอ้บ้านี่ก็หลุบตาไปมองต้นไม้  ที่อยู่ด้านข้างตัวไอ้บ้าหมานี่  ฉันอยากจะรู้จริงเลย  ว่ามันมองไปที่ต้นไม้น่ะ  มันมีลายลักษณ์อักษรเป็นคำพูดของไอ้บ้านี่หรือไง  -_-^  เอาเข้าไปจ้องเข้าไป  ชาตินี้นายจะได้ตอบฉันม้ายย

“ก็..อะไรล่ะ  จะพูดอะไรก็พูดมาสิโว้ยย  ไม่ใช่จ้องต้นไม้จนมันจะทะลุอยู่แล้ว”

ไอ้บ้านี่ถึงกับทำหน้าเหยเกกับคำพูดฉันทันที

“ก็ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจว่าฉันเป็นพวกเจ้าชู้เท่านั้น~  - -”

โอ๊ยยย  ดูหน้ามันสิ  มันกลับเข้าสู่โหมดกวนโอ๊ยอีกแล้ว  ทั้งๆที่ฉันยังเดือดดาลอยู่เต็มพิกัดเนี่ยนะ  ครั้งนี้ฉันขอบอกเต็มๆเลยละกัน  ว่ามันกวนตีนได้ทุกสถานการณ์  ทุกเวลา  และทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าฉันเลยล่ะ

“แล้วมาอธิบายให้ฉันฟังเพื่อ....”

ฉันพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ  แล้วรีบเดินหนีทันที  ต่อให้อยู่นานกว่านี้ฉันว่าฉันคงประสาทกินแน่เลย

“เพื่ออะไรวะเนี่ย”

ฉันได้ยินไอ้บ้าหมาพึมพำอะไรบางอย่างนี่ล่ะ  แต่ฉันได้ยินไม่ชัดหรอก  เพราะฉันเดินออกมาห่างพอสมควรแล้ว  ฉันล่ะเซงท่าทางของไอ้บ้านี่จริงๆเลย

ฉันล่ะอยากจะรู้จริงๆเลย  ว่าคนที่อยู่ข้าง  ไอ้บ้าหมานี่ตลอดไม่รู้สึกประสาทเสียบ้างเลยหรือไงเนี่ย  ขนาดฉันอยู่กับไอ้บ้านี่แค่ไม่ถึงชั่วโมง  ยังแทบจะตีกันตาย  - -;  แล้วไอ้พวกที่อยู่กับไอ้นี่บ่อยๆ  ไม่เข้าโรงพยาบาลบำบัดจิตเลยหรือไง  - -;;

ว่าแต่ตอนนี้เพื่อนฉันมันหายไปไหนกันหมดวะเนี่ย  ซักหัวก็ไม่โผล่มาเลย....

“อ๊ะ!!  เจอตัวฮันแล้ว  O_o;”

สงสัยคงจะอยู่กันอีกนานยัยพวกนี้  คิดไม่ทันไร  ก็โผล่หัวมาให้เห็นซะละ

“พวกแกไปอยู่ไหนกันเนี่ย!!”

“ช่างมันเหอะ!!  ตอนนี้ฉันจะมาบอกแกว่า...  พลอยโดนกลุ่มผู้ชายจับตัวไปแล้ว!!  O_O”

ยัยพริตโพล่งขึ้นมาทันที  น่าเบื่อไอ้พวกปัญญานิ่มอีกแล้ว  ชอบฉุดผู้หญิงกันนักหรือไงวะเนี่ย  -*-  เห็นหน้าแม่จะกระทืบไม่เลี้ยงเลย  เอาให้มันสืบพันธุ์ไม่ได้ไปเลย  อย่างนี้ฉันก็ต้องไปช่วยยัยพลอยอีกแล้วล่ะสิ  เห้อ~

“แล้วทำไมยัยนั่นถึงโดนฉุดได้ล่ะ”

“ก็...ก็...พวกฉันไปซื้อน้ำแปปเดียวเอง  พอกลับมาก็เห็นโดนอุ้มไปแล้วง่ะ  พอจะตามไปมันก็จะมาฉุดยัยพริต  ฉันกับยัยพริตเลยวิ่งมาตามเธอนี่ล่ะ  ( ..)”

แล้วยัยแพรก็สาธยายยาวเหยียดเฉียดแม่น้ำเจ้าพระยา  มาให้ฟัง  อย่างนี้ฉันก็ต้องไปแหล่งมั่วสุม  ของชุมชนคนหื่นกามอีกแล้วหรอเนี่ย  -_-^  ไปทีไรอนาถใจกลับมาทุกครั้งเลย  ฉันล่ะไม่เข้าใจว่ามันจะหาที่ดีๆบ้างได้มั้ยเนี่ย  มีแต่พวกโกดัง  ซอกตึก  แล้วก็บลาๆๆๆๆ  ทั้งหลายเนี่ย

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

วันนี้ดิวมาอัพแล้วน้อ~  หลังจากที่ไม่ได้อัพมาเกือบๆ 2อาทิตย์  (หรือถึงก็ไม่รู้ไม่ได้นับ  - -*)  วันนี้ดิวกลับมาอัพแล้วคร่า~  หวังว่าคงจะไม่มีใครลืมนะ  ถ้าลืม  ดิวจะ..  ดิวจะ...  ไม่มีอะไร  -.,-  (ก็ทำอะไรไม่ได้นิ  T^T)  แต่ก็หวังว่าคงไม่มีใครลืมนิยายดิวนะ  แล้วก็แจ้งเวลาอัพครั้งหน้า  วันอาทิตย์  บ่ายโมงนะคะ

ป.ล  อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยน้อ~  ^_^