ตอนที่ 14 หนี!!
เอาล่ะ ใครสนใจเป็นนักวิ่ง กลางวันนี้รีบกินข้าว แล้วมาสมัครที่ฉันนะ ทั้งหญิงทั้งชายเลย"
ขณะนี้หัวหน้าห้องฉัน กำลังประกาศรับนักกีฬาอยู่ ซึ่งฉันก็ไม่ค่อยสนใจนักหรอก
แกสนใจป่ะฮัน"
"ไม่"
แต่ปีที่แล้วฉันก็เห็นเธอลงนะ -*-"
ฉันโดนบังคับ
^^;
ยัยแพรถึงกับทำหน้าแหยทันที ที่จบประโยคของฉัน
ก็มันจริงนี่หว่า ปีที่แล้วฉันก็โดนครูบังคับ แล้วปีที่แล้วครูประจำห้องฉันก็เป็นครูฝ่ายปกครองด้วย ใครจะไปกล้าขัดล่ะ - -^
พักกลางวัน
ฮันๆ หัวหน้าห้องให้เธอไปลงชื่อ นักวิ่งน่ะ"
นั่นไงฉันว่าแล้วเชียว ว่ายังไงมันก็ต้องมาอย่างนี้
แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะ นอกจาก....
ยัยพริต ยัยแพร ยัยพลอย...
ฉันสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ... ก่อนจะพูดประโยคต่ามาว่า...
"วิ่ง"
ก็ทำไงได้ล่ะมีหวังถ้าฉันไม่วิ่ง คงตื๊อฉันตายเลย - -;; ฉันยอมหนีดีกว่า
ลองหันไปดูข้างหลังดีกว่า...
เวรแล้วไง!! เล่นวิ่งตามซะติดก้นเลย -_-;; แล้วอย่างนี้จะหนีพ้นได้ไงล่ะ ยัยนี่ยิ่งเป็นนักวิ่งปีที่แล้วอยู่ด้วย วิ่งก็ใช่ว่าจะกระจอกที่ไหน อย่างนี้จะไปไหนได้ล่ะ
พริต แพร พลอย ข้างหน้ามีทางเลี้ยว โดดเข้าทางซ้ายเลยนะ"
"หา!!"
ฉันบอกกับเพื่อนตระกูลพอเรียบร้อย และเมื่อถึงทางเลี้ยว
ฟรึ่บ!!
ฟรึ่บ!!!
ฟรึ่บ!!!!
ฟรึ่บ!!!!!
(โปรดจินตนาการว่าเป็นเสียงกระโดด -*-)
เสียงตะกี้ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก...
แกเล่นอะไรของแกเนี่ย ไอ้ฮันบ้า!!
นั่นไง ยัยพริตเริ่มโวยละ - -;;;
แค่กระโดดเข้าพุ่มไม้เอง ไม่เป็นอะไรมากหรอกน่า!!"
ใช่แล้วล่ะทางเลี้ยวข้างหน้า ที่ฉันบอกให้กระโดดไป มันก็คือพุ่มไม้นั่นล่ะ ก็ทำไงได้ล่ะ มีหวังวิ่งต่อไปได้เป็นหมาลิ้นห้อย กันพอที
วิธีนี้ล่ะดีที่สุดแล้ว!!
ไม่เป็นไรมากเลยเน้ออ~^_^++
คราวนี้ยัยแพรพูดบ้าง พร้อมกับชูแขนที่มีรอยไม้ขูด เป็นเลือดขึ้นมาให้ฉันดู
ใช่สิ!! ยัยนี่เพิ่งร่วมกลุ่มกับฉันปีนี้เองนี่ ไม่แปลกหรอกที่จะมีรอยแผลบ้างเล็กน้อย ไม่เหมือนพลอย ถึงจะดูเรียบร้อยเงียบๆ แต่ถ้าให้มาผจญภัยอย่างในตอนนี้ ก็คงรู้หลักวิธีหลบบ้างล่ะ (ล่ะซะวิชาการเลยนะเธอ : nuseng)
แต่ทำไงได้ล่ะ ถ้าฉันไม่ใช้วิธีนี้แล้วเมื่อไหร่ ยัยพวกนั้นจะเลิกตามฉันล่ะ เพราะเมื่อปีที่แล้วฉันก็อยู่ห้องเดียวกับยัยนั่น -_-;; ถ้าวิ่งไม่เลิกสุดท้ายยัยนั่นก็ตามมาทันอยู่ดี ซึ่งคราวนี้ฉันจะไม่มีวันเป็นอย่างเมื่อก่อนเด็ดขาด555 คิกๆ"
อยู่ดีๆยัยพริตก็หัวเราะขึ้นมา เล่นซะทั้งวงทำหน้างงไปตามๆกัน
แกหัวเราะไรอ่ะยัยพริต -_-*
ก็หัวเราะที่เรามาอยู่ในสภาพนี้ไงเล่า
??
ไม่ต้องทำหน้างงอย่างนั้น ฉันแค่จะบอกว่า ฉันไม่เคยต้องวิ่งหลบอะไรอย่างนี้มาก่อนเลยนะแถมนี่ก็ไม่ใช่วิ่งธรรมดาด้วย ต้องวิ่งกระโจนเข้าพุ่มไม้อีกแน่ะ 5555 เป็นอะไรที่ฉัน.. 555 ว่ามันสนุกมากเลย >O<"
5555 นั่นสิ ฉันก็เหมือนเธอนั่นแหละ >O<
คราวนี้ยัยแพรพูดบ้าง ยัยพวกนี้คงจะเป็นคุณหนู จนเกินเหตุล่ะสิเลยไม่เคยต้องมาเจออะไรอย่างนี้ แต่มันก็....
"5555"
อดขำไม่ได้เหมือนกันแฮะ ฉันไม่เคยที่จะต้องวิ่งร่วมทางกับเพื่อนเยอะๆอย่างนี้มาก่อนเหมือนกันแฮะ มีก็วิ่งกับยัยพลอยสองคน แต่คราวนี้มียัยพวกนี้เพิ่มขึ้นมาอีก คิดแล้วก็น่าขำใช้ได้เลยแฮะ!!
แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อหรอ??"
ยัยแพรถามหลังจากที่หยุดขำกับยัยพริต ได้พักนึงซึ่งคำตอบฉันก็คือ....
โอ๊ยย ฉันขึ้นไม่ไหวหรอกนะ"
เอาเหอะน่า!! ฉันดูข้างล่างให้ ขึ้นไปๆ
โอ๊ยย กว่าจะขึ้นมาครบกัน!!"
ฉันกลัวความสูงนะ ไอ้ฮัน TOT"
เดี๋ยวก็ชิน"
แกคิดได้ไงเนี่ย ให้เป็นลิงเกาะติดต้นไม้เหมือนปริงอย่างนี้เนี่ย -*-"
นั่นล่ะคำตอบของฉัน
ก็ที่นี่เป็นที่เดียวนี่ที่ใครจะมองไม่เห็น
สมองไง"
สมองตรงส่วนขี้เรื่อยน่ะหรอ"
เดี๋ยวแม่ถีบลงไปจูบกับพสุธาเลยนี่ -_-^"
สมองเธอช่างฉลาด ล้ำลึก ยากจะหยั่งถึง หาที่เปรียบไม่ จริง จริ๊ง T^T
ยัยแพรถึงกับกลับคำพูดทันที
หลังจากนี้โรงเรียนฉันก็ไม่มีเรียนละ เพราะหลังจากเรียนคาบเช้าเสร็จแล้วก็เหมือนกับว่า คาบที่เหลือเป็นคาบประชุมกีฬาสี โดยเฉพาะโดยตรง เพราะโรงเรียนฉันสนับสนุน เรื่องกิจกรรมมาก -*-
แล้วคาบหลังจากนี้ ฉันคงจะต้องอยู่บนต้นไม้ไปตลอดน่ะแหล่ะ เพราะว่าคาบที่เหลือนี้ ยัยกลุ่มหัวหน้า คงจะส่งคนหาฉัน รอบโรงเรียนเลยล่ะมั้งเนี่ย
ว่าแต่ว่า... ตอนเที่ยงฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่หว่า TOT
โอ๊ยย สงสัยวิ่งเพลินจัด จนไม่ได้นึกถึงอะไรเลย
กรอบแกรบ กรอบแกรบ
(โปรดจินตนาการว่ามันเป็นเสียงถุงขนม -*-)
แล้วเสียงถุงขนมกับกลิ่น มันมาจากไหนล่ะวะเนี่ยถ้าไม่ใช่จากเพื่อนฉัน
ยัยแพร ขนม"
ขนมไร -_-^
ยัยแพรถึงกับขมวดคิ้วทันที เมื่อฉันเรียก
อ้าว ขนมไม่ได้อยู่ที่ยัยแพรหรอกหรอ แล้วมันมาจากไหนล่ะวะเนี่ย
กรอบแกรบ กรอบแกรบ
อีกแล้ว
เฮ้ๆ แกจะเล่นอะไรบนต้นไม้อีกเนี่ย"
เหอะน่า!! เงียบปากก่อนไป -_-++
ฉันพูดด้วยความรำคาญ กับความโมโหหิวออกไป เพื่อตัดประโยคจะได้ไม่เปืองพลังงาน
แล้วฉันก็เริ่มทรงตัว โดยจับกิ่งไม้ข้างบน พร้อมกับเดินไปหาเสียงที่ฉันได้ยิน เพราะฉันก็เริ่มสงสัยแล้วเหมือนกัน ว่าจะมีอะไรอยู่บนต้นไม้อีก นอกจากกลุ่มของพวกฉัน
ทำไมใบไม้มันเยอะจังวะ!! (ก็มันเป็นต้นไม้นี่เธอ : nuseng)
เอ๊ะ!! เงาอะไรวะน่ะ ค่อยๆย่องเข้าไปดีกว่า เพราะถ้ารีบมีหวังได้ถลาลงไปจูบกับพสุธาแน่เลย -_-^
อ๊ะ!! เริ่มได้กลิ่นชัดขึ้นมาแล้วสิ แค่เปิดใบไม้ตรงแถวๆนี้ออกเท่านั้นล่ะ ฉันก็จะเห็นที่มาของเสียงละสิ ค่อยๆเปิด...
"ทำ!! อะไรอยู่อ่ะ!!"
เหวอออ"
จู่ๆยัยแพรก็โพล่งขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ฉันเสียหลักเท้าถลาหลุดจากกิ่งไม้ แต่โชคดีที่ฉันยังจับกิ่งไม้ด้านบนเอาไว้ แต่กิ่งไม้ที่ฉันเกาะมันใหญ่พอๆกับข้อมือฉันเอง -_-;; เพราะฉะนั้น
ป๊อก!!(โปรดจินตนาการว่าเป็นเสียงไม้หัก -*-)
พียงแค่นั้นล่ะ ฉันก็ปล่อยเสียงออกมาทันที
"อ๊ากกกก!!"
(โปรดจินตนาการว่าเป็นเสียงร้องของผู้หญิง -*-)
แล้วเมื่อฉันเริ่มตั้งสติได้ ก็รู้สึกว่าตัวเบาๆยังไงก็ไม่รู้ ก็เลยลืมตามองดูสภาพการณ์บ้าง ซึ่งพอมองขึ้นไป ก็เห็นยัยแพรกำลังจับข้อมือฉันอยู่ ซึ่งมือไม้ยัยนั่นก็เริ่มสั่นๆพอควรเลย
มันจับทันได้ไงวะเนี่ย!!
จับกิ่งไม้ดิ ไอ้ฮันฉันจะไม่ไหวแล้วนะ -_-^"
ฉันเลยเอื้อมมือไปจับกิ่งไม้ แล้วก็พยายามดันตัวเองขึ้นมา
ทำไมมันลำบากงี้วะเนี่ย!!
ดันขึ้นไม่ไหวว่ะ ช่วยดึงขึ้นไปหน่อยดิ"
"แค่นี้ก็สุดแรงฉันแล้ว... โอ๊ยทำไมตัวหนักจังวะเนี่ย"
ตอนนี้ยัยแพรเริ่มบ่นออกมาเรื่อยๆ ฉันว่า... ฉันปล่อยแขนแล้วลงไปตั้งหลักที่พื้นมันจะดีกว่าป่ะเนี่ย - -*
แล้วเมื่อฉันก้มหน้าลงไปมองข้างล่าง ก็ต้องหันหน้ากลับมามองข้างบนทันที ก็ดูดิ ความสูงอย่างกับตึก3ชั้น T^T (เว่อร์) ดันตัวเองก็ดันขึ้นไปไม่ได้ จะกระโดดลงไป.. ถ้าไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตล่ะวะ - -^
ฉันไม่ไหวแล้วนะ!!"
แล้วคิดว่าฉันไหวนักหรือไง
เห้ย!! O_O
เหวออ อ๊ากกก!!
จู่ๆมือฉันก็หลุดจากกิ้งไม้ ส่วนยัยแพรก็ตกใจเหมือนกัน เลยปล่อยข้อมือฉันเหมือนกัน
ตั้งสติ
ตั้งสติ
ตั้งสติ
อ๊ากกก สติไม่อยู่แล้วโว้ยยย TOT
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ดิวมาอัพนิยายตามที่บอกแล้วน้อ~ แล้วก็ดิวมีเรื่องจะมาแจ้งว่า...คือว่า... จะบอกว่า... ทีเรื่องอยู่ว่า.. ช่วงนี้เป็นช่วงสอบมิดเทอมของโรงเรียนดิวอ่ะค่ะ ดิวเลยจะแจ้งว่า พรุ่งนี้ดิวจะไม่มาอัพนะคะ เพราะต้องอ่านหนังสือ เตรียมตัวสอบในวันอังคารนี้ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ( ..) เพราะฉะนั้นเวลาอัพครั้งหน้าของดิว คงจะไปอยู่ที่วันเสาร์หน้าเลยล่ะค่ะ T_T ส่วนเวลาก็ประมาณบ่าย2กว่าๆล่ะค่ะ เอาไว้ถ้าปิดเทอมเมื่อไหร่ดิวจะมาอัพบ่อยๆละกันนะคะ
ป.ล อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยนะคะ