บทที่25 ตารางสามเดือน

Pare say

ไม่รู้เพราะอะไร ทำไมตอนที่ฮันได้เลือกเลมอนแล้วก็มาร์ทไป ฉันถึงรู้สึกหายใจมันติดๆขัดๆยังไงก็ไม่รู้ นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!!

ต่อจากนี้ไปฉันคงทำตัวสนิทสนมกับเลมอนไม่ได้แล้วสินะ...

ตั้งแต่ฮันได้ตัดสินใจเลือกไป ทั้งมาร์ทแล้วก็เลมอน จู่ๆไอ้บ้าสองตัวนี้ก็มาเดินข้างไอ้ฮันตลอดเลย ติดแจเหนียวหนึบยิ่งกว่าตังเมซะอีก -*- โดยเฉพาะเลมอนเมื่อพักกลางวันก็ต้องวิ่งมาหาฮันถึงห้องทุกที... ทำไมยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเจ็บแฮะ แต่...อาจจะเป็นเพราะคิดไปเองก็ได้มั้ง...

“แพร!!”

“หะ...หา อยู่ใก้ลกันทำไมต้องเสียงดังด้วยเล่า!!”

“ก็ฉันเรียกแกหลายรอบแล้ว ไม่รู้เหม่ออะไรกันนักกันหนา ไม่เห็นแกตอบอะไรเลย คิดไรอยู่เนี่ย”

“เปล่า...”

ฉันตอบออกไป ยัยพริตถึงกับหัวเสียทันที เอ๊ะ!! ว่าแต่ฉันเหม่อถึงอะไรอ่ะ.... –O- 

ออด~

“ลูกพี่ฮันนน~ แฮ่กๆ”

เสียงออดดังปุ๊ป มันก็แล่นมาปั๊ปเลยแฮะ มองๆไปนายเลมอนก็น่ารักดีแฮะ เหงื่อเต็มหน้าอย่างกับลูกหมาตกน้ำแน่ะ เย้ยย แล้วนี่ฉันคิดอะไรเนี่ย นั่นว่าที่แฟนเพื่อนนะเว้ย ยัยแพร!!

“ลูกพี่ฮันร้อนมั้ย”

“นี่ฤดูหนาวนะ - -^”

“เธอหนาวมั้ย”

“แดดเปรี้ยงจะตาย หนาวก็บ้าละ”

ตลอดเวลาที่เดินไปโรงอาหาร ยัยฮันจะต้องคอยตอบคำถามของไอ้สองตัวนี้ตลอดล่ะ ไม่รู้จะถามอะไรนักหนา มันช่างสรรหามาได้ทุกวัน

แล้วในจังหวะนั้นพอดี... ที่เลมอนมองมาทางฉัน แต่ก็มองได้แปปนึงแล้วก็หันกลับไปทำท่าทางน่ารักกับยัยฮันต่อ... ถ้าเป็นฉันนายจะทำท่าทางอย่างนี้ให้ฉันเห็นมั้ยนะ...

Huney say

สรุปว่าฉันคิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ย ที่เลือกสองคน -_-^ ถ้าย้อนกลับไปได้จะไม่เลือกซักคนเลยคอยดูสิ!!

“อ่ะ!! ฮันสำหรับเธอ”

จู่ๆยัยพริตก็ยื่นตารางอะไรมาให้ฉันดูก็ไม่รู้ อะไรเนี่ย มาร์ท... เลมอน... แล้วตารางอะไรเนี่ยเป็นปึกเลย!! รู้สึกจะเป็นสามเดือนแฮะ ยัยพริตเอาอะไรมาให้ฉันเนี่ย ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

“ตารางสำหรับสองคนนั้นไง บอกตรงๆแย่งกันเอาใจแกอยู่อย่างนี้ ฉันทั้งรำคาญ เซ็ง อิจฉา ริษยา อยากจะฆ่ามันอยู่ล่ะ”

ฉันยื่นตารางให้สองคนนั้นดู ซึ่งฉันก็ได้เห็นเครื่องหมายปรัศนีย ผลุดขึ้นบนหน้าสองคนนั้นทันที เมื่อได้รับตาราง แต่จู่ๆสองคนนั้นก็พยักหน้าเข้าใจเฉยเลย -*- อะไรของมันวะเนี่ย

“ก็ตารางแบ่งเวลาสองคนนั้นไง”

อ๋อ~ ฉันพอจะเข้าใจละ ว่าแต่.... ทำไมต้องทำแค่สามเดือนด้วยล่ะ

“แล้วทำไมทำแค่สามเดือน”

“ฉันต้องการให้เธอตัดสินใจให้ได้ถายในสามเดือนนี้”

“O_O” << มาร์ท

“O_O!!” <<เลมอน

“O_O!!!” <<ฉัน

“-_-^^^” << แล้วก็ยัยพริต

“ทำไมยะ!! ลองคิดให้ดีนะ ยิ่งเธอเลือกช้าคนที่ไม่ใช่สำหรับเธอก็ยิ่งเจ็บ ส่วนนายสองคนก็เหมือนกัน เตรียมใจไว้ได้เลย ยังไงก็ต้องมีคนใดคนหนึ่งไม่ใช่!!”

เมื่อพูดจบจู่ๆยัยพริตก็ลุกขึ้น แล้วก็เดินออกจากโต๊ะกินข้าวทันที... สามเดือนงั้นหรอ...

Pretty say

ฉันเดินออกมาจากกลุ่มยัยฮัน แล้วเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ฉันไม่รู้หรอกนะว่ายัยนั่นจะยื้อเวลาไปเพื่ออะไร

เพื่อ... ยื้อเวลาเจ็บงั้นหรอ....

เพื่อ... จะได้เก็บไว้ทั้งสองคนงั้นหรอ...

ฉันว่ายัยนั่นคิดผิดแล้วล่ะที่จะเลือกสองคน ยิ่งยัยนี่ยื้อเวลาไปมากเท่าไหร่คนที่ไม่ใช่ก็จะยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น อย่างฉันไง!! มัวแต่กลัวว่าเขาจะเสียใจ มัวแต่กลัวว่าตัวเองจะเสียใจ เรื่องมันเลยไปกันใหญ่ แต่ทำไงได้ละฉันไม่ใช่คนตัดสินใจนี่... ฉันคงช่วยเธอได้เท่านี้แหละ

Pare say

ไม่รู้จู่ๆยัยพริตเอาตารางอะไรมาให้ยัยฮัน เพราะฉันไม่ได้ฟังอะไรเลยตะกี้แต่จู่ๆมาร์ทก็เดินออกไปจากวงเฉยเลย ตอนนี้เลยเหลือแค่ เลมอน ฮัน แล้วก็ฉัน แล้วจังหวะหนึ่งพอดีที่ฉันไปสบตากับเลมอน แต่ที่แปลกก็คือ... นายนั่นขยิบตาให้ฉันเหมือนเป็นการส่งซิบอะไรซักอย่าง น่ารักดีแฮะ... เย้ย ฉันคิดอะไรอีกแล้วเนี่ย

หลังจากที่ฉันส่ายหัวไล่ความคิดอยู่นั้น ฉันก็หันไปสบตากับเลมอนอีกครั้งแต่ครั้งนี้หมอนั่นทั้งขยิบตา แล้วก็หันคอไปมาทางขวาเล็กน้อย ซึ่งเป็นทางออกของโรงอาหาร อ๋อ!! สรุปว่าไล่ฉันว่างั้นเหอะ

“นี่นายเป็นไรอ่ะ โรคชักกะตุกหรือไง –O-”

“ครับ ใจมันชักกะตุกที่เห็นลูกพี่อ่ะครับ ^_^”

“อ้วกกก แหวะ”

ฮันทำท่าทางอ้วกกับมุขเสี่ยวที่เลมอนเล่น จังหวะนั้นฉันเลยหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากโต๊ะทันที ซึ่งฉันก็เห็นเลมอนขยิบตาให้ฉันรอบหนึ่ง พร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยซึ่งคงจะเป็นเชิงขอบคุณฉัน ฉันเดินออกไปจากโต๊ะนั้น แต่ฉันยังคงอยู่เพียงแค่หลังเสาเท่านั้นล่ะ ไม่รู้ทำไมรู้แต่ว่าฉันอยากเห็นกิริยาของเลมอน ที่มีต่อฮันคนเดียว หมอนี่จะทำตัวน่ารักทุกเมื่อเวลาอยู่กับฮัน เขาดูสดใสร่าเริงกว่าทุกที ตอนอยู่กับฉันหมอนี่ก็ร่าเริงแต่ทำไมมันถึงไม่ออกมาดูสดใสน่ารักอย่างนี้นะ

แต่แล้วฉันก็ต้องหยุดความคิดทุกอย่าง เมื่ออยู่ดีๆเลมอนกับฮันก็กอดกันทำให้ฉันต้องรีบหันขวับมาทันที

ตึก...ตึก...ตึก

ฉันรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้หัวใจฉันเต้นรัวและเร็วมาก แล้วฉันก็รู้สึกว่ามันบีบตัวยังไงก็ไม่รู้ โอ๊ย!! แล้วทำไมต้องมาปวดท้องเวลานี้ด้วยนะ ไม่ไหวแล้วแฮะ ไม่เคยปวดเท่านี้มาก่อนเลยแฮะ

แล้วฉันก็ทรุดลงกับพื้นทันที

“โอ๊ยยยย”

ฉันตะโกนออกไป เลยทำให้เป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง แต่ก็ไม่มีใครมาช่วยฉันสักคน นี่สินะที่เค้าเรียกว่า ‘ไทยมุง’ คนปวดท้องจะตายอยู่แล้วยังไม่มีใครช่วยเลย พยุงซักนิดไม่มีอ่ะ ยืนเฉยกันอยู่ได้ คิดถูกคิดผิดวะเนี่ยที่ตะโกนออกไป!!

ตอนนี้สภาพฉันคงไม่หน้าดูเท่าไหร่หรอกมั้ง ถึงฉันจะเจ็บจนต้อหลับตาปี๋แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่า ตอนนี้ฉันคงกำลังนอนดิ้นพลากๆกลางโรงอาหารล่ะมั้ง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ โดยมีคนมีน้ำใจทั้งหลายยืนมุง!!

มันช่างเป็นภาพที่งดงาม หาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

“ถอยๆๆๆ”

ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคุ้นๆพูดขึ้น

“แพร!!”

“เห้ย!! เธอเป็นไรอ่ะ”

เสียงแรกคงจะเป็นเสียงของฉันสินะ เสียงข้างหลังคงจะเป็นเสียงของเลมอนสินะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วแฮะ... แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาดู เอ... ที่นี่มันโรงพยาบาลนี่หว่า แล้วฉันมาที่นี่ได้ไงวะเนี่ย จำได้แค่ว่าปวดท้อง แล้วก็วูบไปเลย

“ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง รู้สึกไงบ้าง”

เลมอนเดินเข้ามาหาฉัน พร้อมกับทำท่าลนลาน

“ไม่เป็นไรแล้ว แค่ยังปวดท้องอยู่นิดๆน่ะ”

“ฟู่~”

เลมอนทำหน้าเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก

“เป็นห่วงฉันหรือไง”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“..........”

“ก็เธอเป็นเพื่อนฉันนี่ ไม่ห่วงได้ไง –O-”

ฉันคงจะเป็นได้แค่เพื่อนสินะ... ห่วงฉันก็เพราะเพื่อนสินะ เป็นเพื่อนก็ดีแล้วนี่แพร เธอจะเอาอะไรอีก นี่มันว่าที่แฟนเพื่อนเธอนะ!!

ฉันได้แต่เตือนตัวเองให้รู้ไว้

“เธอเป็นอะไรเปล่า หน้าเศร้าอีกละ ฉันไม่ชอบเห็นใครเศร้านะ หรือปวดท้องอีก ฉันไปตามหมอให้นะ”

“เปล่า นี่ไงฉันยิ้มแล้ว ยิ้มมมมมมมมมมมมม”

ฉันฉีกยิ้มกว้างกับท่าทีของเลมอน แล้วก็หัวเราะออกมานิดหน่อย ส่วนเลมอนน่ะหรอ ยิ้มตอบกลับมา แต่ก็ยังทำหน้างง เลยทำให้ฉันยิ่งขำเข้าไปใหญ่เลย ซึ่งก็ยิ่งทำให้นายนั่นงงเข้าไปใหญ่ แล้วยิ่งฉันเห็นหน้านายนี่ ก็ยิ่งทำให้ฉันหมั่นไส้เข้าไปใหญ่ด้วย

“นี่แน่ะ”

“อ่อยอั๊นอ๊ะ อั๊นเอ็บ” (ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ)

ยิ่งเสียงอู้อี้ของนายนี่ ยิ่งทำให้ฉันหมั่นไส้หนักเข้าไปใหญ่ แต่ฉันก็ยอมปล่อยอ่ะนะ แล้วเมื่อปล่อยปุ๊บ เลมอนก็เอามือจับแก้มตัวเองปั๊บ พร้อมกับทำหน้าบูด แล้วก็อมลมไว้ที่แก้มทำให้แก้มป่อง น่ารักดีแฮะ เหมือนเด็กเลย แต่ฉันก็ยังหมั่นไส้อยู่ดี

“ขออีกทีละกันนะ”

“โอ๊ยยยย ออแอ๊วเอ็บอ๊ะ” (โอ๊ยยยย พอแล้วเจ็บนะ)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

**เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร ติดตามชมตอนต่อไปนะคะ**

ดิวขอโทษนะคะที่วันเสาร์ไม่ได้มาอัพ (อีกแล้ว) เนื่องจากมีกิจธุระนิดหน่อย เลยไม่ได้อัพ ยังไงก็ขอโทษนะคะ วันนี้ก็มาอัพแล้ว ^_^ ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นด้วยน้อ แล้วก็อัพครั้งหน้า... ไม่รู้ละค่ะ ไม่กล้ากำหนดเดี๋ยวมันจะผิดพลาด (เอิ๊กๆ) แต่ถ้าไม่มีกิจอันใด ข้าพเจ้าก็จะมาอัพในวันเสาร์เจ้าค่ะ (รั่ว!!มั่ว!!แหลกละเรา)

***แน่ะๆอย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยเน้อ***

ตอนที่24 เลือกแล้ว

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าการตัดสินใจ ของฉันครั้งนี้ผมมันจะออกมายังไง แล้วคนอื่นจะยอมรับกันได้มั้ย แต่ในเมื่อคนเลือกเป็นฉัน ก็เท่ากับว่าฉันต้องเป็นคนตัดสินใจ ซึ่งตอนนี้ฉันก็ตัดสินใจแล้ว

ฉันเห็นนายมาร์ทนั่งเหม่อ ไปทางกระจก ซึ่งมีจิ้งจกเกาะอยู่1ตัว ไม่รู้ทนมองไปได้ยังไง -*- แต่ก็เอาเหอะยังไงฉันก็ต้องแจ้ง...

“สนามหลังโรงเรียน”

ฉันพูดเพียงสั้นๆแล้วก็เสียงแผ่วเบา... แล้วก็หวังว่าเค้าคงเข้าใจ...

Pare say

จู่ๆไอ้ฮันก็มาบอกฉันว่าให้ไป แถวสนามหลังโรงเรียน ซึ่งเปรียบสเหมือนที่ร้างเลยด้วยซ้ำ เพราะเป็นสนามเก่า เลยไม่ค่อยมีใครสนใจ จนตอนนี้หญ้ายาวสูงเท่าเอวฉันแล้วด้วยซ้ำไป ไม่รู้ยัยฮันจะนัดมาทำไม แต่งานนี้คงไม่ธรรมดาแน่ เพราะยัยฮันก็ฝากให้ฉันไปนัดไอ้เลมอนเหมือนกัน...

“ฮันนัดนายที่สนามเก่าหลังโรงเรียนน่ะ”

“เรื่อง...”

“ไม่รู้... อยากรู้ก็ไปเองละกัน”

ฉันพูดจบก็รีบหันหลังทันที เพราะยัยฮันก็นัดฉันไปที่นั่นเหมือนกัน

แต่ก่อนที่ฉันจะเดินไป เลมอนก็มาคว้าข้อมือฉัน ถ้าให้บอกตรงๆก็คือ...ฉันใจเต้นมากเลยง่ะ T_T

“มีอะไร”

ฉันพูดโดยไม่หันไปมอง

“รอด้วย”

นายนั่นพูดแค่นั้นแล้วก็จับข้อมือฉัน ให้รีบวิ่งตรงไปยังสนามหลังโรงเรียนทันที... ถ้าฉันเป็นคนนัดนาย นายจะกระตือรือร้นอย่างนี้มั้ยนะ...

Mart say

ตอนนี้ผมอยู่ที่สนามหลังโรงเรียนแล้ว แล้วก็เห็นฮันยืนอยู่ตงกลางสนามด้วย ไม่รู้ทำไมเธอถึงเลือที่นี่นะ... ทั้งๆที่หญ้ามันสูงจนถึงเอวเธอแล้วเชียว... ไม่กลัวมันจะแทงผิวบ้างหรือไงนะ!!

แต่ในขณะที่ผมจะเดินเข้าไป ก็ชะงักขาไว้เพราะเห็นเพื่อนของเธอ เดินเข้ามาพร้อมกับ...

“ไงเลมอน”

“ฮะ ลูกพี่ฮัน”

ทำไมสนิทสนมจังเลยนะ....

ผมเดินเข้าไปทางฮัน เธอหันมามองผมแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่นะ ถึงได้นัดไอ้นั่นมา...

ผมเห็นเธอสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ... ก่อนจะพูดออกมาว่า..

“ขอโทษนะเลมอน...”

ไอ้คนที่ชื่อเลมอนถึงกับเงียบทันที เธอกำลังจะสื่ออะไรกันแน่นะ...

“ฉันคงต้องเลือกคนใหม่ซะแล้วล่ะ...”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ซึ่งต่างคนก็ต่างเงียบ ไม่ว่าจะผม เพื่อนเธอ หรือเลมอน ต่างคนต่างกันหมด แววตาของคนที่ชื่อเลมอนมองมาทางผม ถ้าผมไม่รู้สึกไปเอง... เค้าคงเจ็บอยู่...

Lemon say

ในเวลานี้เธอคงจะรู้ตัวแล้วสินะ ว่าเธอชอบเค้าไม่ใช่ผม ถึงได้พูดประโยคนั้นออกมา... ทำไมกันนะ ผมไม่ดีตรงไหนหรอ... เธอถึงไม่เลือกผม..

ในขณะที่ผมคิดอะไรอยู่นั้น ก็มีมือๆหนึ่งขยับมาจับมือของผม เป็นเชิงให้กำลังใจ แพรนี่เอง... ผมตอบบีบมือเธอกลับเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร ถ้ามือๆนั้นเป็นของฮัน...ก็คงดีสินะ

หลังจากที่ความเงียบคลอบคลุมบรรยากาศอยู่นาน ฮันก็พูดขึ้นมาว่า..

“ในฐานะที่ฉันต้องเลือกใครซักคนนี้....”

เธอเงียบ ทุกคนเงียบ

“ฉันคงต้องบอกว่า... ฉันเลือกคนใดคนหนึ่งไม่ได้!!”

ต่างคนต่างเงียบ รวมทั้งผม ซึ่งกำลังตกใจกับคำตอบของเธออยู่... เธอคิดอะไรอยู่นะ

“ฉันขอบอกเลยละกันนะว่า...”

“....”

“ฉันเลือกนายทั้งสองคน!!”

ผมรีบหันไปมองหน้าเธอทันที... อะไรคือเลือกสองคน.. เธอจะคบคนสองคนในเวลาเดียวกันงั้นหรอ... ถ้าให้เป็นอย่างนั้นผมขอถอนตัวดีกว่า...

“ไม่ต้องตกใจ... ฉันแค่จะบอกว่า.. ระหว่างนี้นายทั้งสองคนจะต้องอยู่ข้างฉันตลอด ถ้าหาก.. ฉันรู้สึกหวั่นไหวกับใครเมื่อไหร่ เมื่อนั้นแหละฉันจะตัดสินใจใหม่อีกที”

อย่างนี้ก็เท่ากับว่าผมกับไอ้นั่น ต้องไปเป็นบอดี้การ์ดให้เธอสินะ เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ...

แล้วจู่ๆเธอก็เดินออกไปจากตรงนั้น พร้อมกับหันหลังมาบอกว่า...

“ตามมาสิ!!”

ผมและไอ้หมอนั่นไม่พูดอะไร ได้แต่ทำตามคำสั่งของเธออย่างว่าง่าย นี่เธอกำลังเล่นอะไรอยู่นะ... ฮัน

Huney say

ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าการตัดสินใจของฉัน จะยอมรับกันได้มากแค่ไหน เพราะแม้แต่เพื่อนฉันเอง ก็ยังทำหน้าตกใจเอาการเลยล่ะ ก็ฉันยังไม่ต้องการเสียน้ำตาในครั้งนี้อีกนี่หน่า... ถ้าหากฉันเลือกคนผิดไป.. ผมกระทบก็จะลงกับฉันมากที่สุด...

ฉันคงเห็นแก่ตัวสินะ...

“เธอแน่ใจนะฮัน ว่าเธอเลือกแล้ว”

ยัยพริตถามขึ้นมา ด้วยสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่

“อืม...”

หลังจากนี้ไปฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าผลการตัดสินใจฉันมันจะดีต่อตัวฉันซักเท่าไหร่

Pretty say

ฉันก็ไม่รู้ว่าฮันคิดอะไรอยู่กับการตัดสินใจของมัน อันที่จริงฉันก็ไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่กล้าแย้งอะไร เพราะคนที่ตัดสินใจไม่ใช่ฉัน แล้วฉันก็ไม่เคยเห็นใครนัดผู้ชาย เพื่อมาบอกว่าเลือกสองคนด้วย ต่อให้ฉันดูละครอ่านนิยายมาเยอะ ฉันก็ไม่เคยเจอ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ผลซะด้วยสิ...

ในระหว่างที่ฉันคิดอะไรเพลินๆอยู่คนเดียว ฉันก็เห็นเลมอนอยู่กับยัยแพร ทำไมสองคนนี้มันดูสนิทสนมจังเลยวะ -*- มันไปสนิทกันตอนไหนล่ะเนี่ย แต่ก็ช่างเหอะ...

แล้วเมื่อฉันหันกลับไป ก็ต้องตกใจอย่างหนักเลย... เค้าโผล่มาได้ยังไง

“ไงที่รัก ^_^”

แขกที่มาเยือนก็คือ....ฟราวด์ ตอนนี้แขนขาฉันอ่อนไปหมดเลย ฉันไม่เข้าใจเลยทำไมทุกครั้งที่เห็นฟราวด์ ฉันจะต้องเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเลย ทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีอะไรเลย แต่ทำไม.. ฉันจะต้องรู้สึกด้วยนะ

จู่ๆฟราวด์ก็โน้มหน้ามาใกล้เรื่อยๆ...

“ไม่!!”

ฉันตะคอกใส่เค้าทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกตัว ฉันจะตกเลิกความรู้สึกนี้ให้ได้เด็ดขาด เค้า

เค้าไม่เคยแคร์ความรู้สึกฉันเลย...

เค้าไม่เคยสนใจฉันเลย...

เค้าไม่เคยรักฉันเลย...

ความรู้สึกมากมายจู่ๆมันก็ผลุดขึ้นมา ยิ่งทำให้ฉันถอยห่างไปจากฟราวด์เรื่อยๆ ใช่สิ!! ฉันต้องถอยห่าง มันถูกแล้ว...

“หนีฉันทำไมล่ะ เรารักกันไม่ใช่หรอ แต่ก่อนเราจูบกันบ่อยจะตาย”

ยิ่งฉันหนีฟราวด์ก็ยิ่งเข้ามาใกล้... แต่แล้วจู่ๆ ไม่รู้พระเจ้าเห็นใจหรือว่ายังไง เลมอนกับแพรก็โผล่มา...

“รังแกผู้หญิงเค้าถือว่าไม่ใช่ผู้ชายนะเว้ย”

เลมอนพูดขึ้น.. พร้อมกับแพรที่เข้ามาประคองฉันไว้ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกหมดแรงยังไงชอบกลก็ไม่รู้แฮะ

“แกไม่เกี่ยวอย่า ส ใส่เกือก...”

พอฟราวด์พูดจบจู่ๆก็ตรงมาทางฉัน แต่จุดมุ่งหมายไม่ได้อยู่ที่ฉัน แต่เป็น..ยัยแพร ตอนนี้ฉันว่าฉันเริ่มมีแรงแล้วสิ...

เพียะ!! เพียะ!! เพียะ!!

“เดี๋ยวนี้เก่งจัง”

“หน้าด้าน”

ฉันด่าออกไป ตอนนี้ความรู้สึกของเค้ากับฉัน คงจบลงแค่นี้ล่ะ เพราะต่อจากนี้ไปฉันจะไม่รู้สึกอะไรกับเค้าอีกแล้ว ไม่....อีกแล้ว

“ด่าเป็นด้วย O_O~”

“ฉันมีปาก แล้วก็มีมือด้วย”

เพียะ!! เพียะ!! เพียะ!!

“ฉันก็มีปาก แล้วก็มีมือด้วย”

ฟราวด์ทำเสียงล้อเลียน ทำให้ฉันเลือดขึ้นหน้าทันที แต่จู่ๆฟราวด์ก็ตรงเข้ามาจับมือฉันไว้แล้วก็ประกบปากลงมาทันที แต่สำหรับครั้งนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ฉันถีบไปยังคนข้างหน้าทันที พร้อมกับพูดว่า...

“แล้วฉันก็มี teen ด้วย”

ถ้าฉันไม่รู้สึกไปเอง ดูท่านายนั่นจะหน้าซีดลงทันที... ฉันไม่สนใจอะไรอีก นอกจากเดินออกมาจากตรงนั้น ปล่อยให้เลมอนกันไว้ แล้วฉันก็เดินออกมากับแพรทันที

“เธอ ok นะ?”

“สบายเลยล่ะ ^O^”

ฉันตอบรับยัยแพรไปด้วยสีหน้าสดใส แต่ยัยแพรนี่สิจู่ๆก็ทำหน้าหนักใจเฉยเลย -*-

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

**เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นหลังจากที่ฮันตัดสินใจไปแล้ว จะเป็นยังไงติดตามตอนต่อไปนะคะ**

อา~  เมื่อวานดิวไม่ได้มาอัพก็ขอโทษละกันนะคะ T_T พอดีดิวไปโรงเรียนมาเพื่อจะไปดูคะแนนสอบมิดเทอม T-T ล่อซะเศร้าเลยค่ะ แต่ช่างมันเหอะ... วันนี้ดิวก็มาอัพแล้วนะคะ แล้วถ้ามีวันหยุดราชการ ดิวจะมาอัพชดเชยละกันนะคะ เวลาอัพครั้งหน้า... คงจะเป็นวันเสาร์ล่ะ(มั้ง) ดิวก็ไม่แน่ใจว่าจะมีเหตุสุดวิสัยอะไรอีก ตั้งแต่ปีนี้เรื่องไรมันมาเยอะแยะเลยก็ไม่รู้อ่ะค่ะ -.,- แต่ยังไงก็จะมาอัพนิยายเสมอๆนะคะ (จะพยายาม)

***ปล. อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยนะคะ***

ตอนที่23 ทางเลือก

            ตอนนี้ฉันกำลังมองไปยังบุคคลข้างหน้า อย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่าพราะอะไรเหมือนกัน แต่ฉันไม่สามารถละสายตาไปจากคนตรงหน้าได้ เพราะคนตรงหน้าก็กำลังมองมาทางฉันอยู่พอดี ทำให้ฉันต้องมองไป

            “ไม่รู้ว่าเธอจะคิดยังไงนะ แต่ฉันอยากให้รู้เอาไว้ว่า ตอนนี้ฉันรักเธอหมดใจแล้ว ถ้าเธอรักฉันก็แสดงออกมาเถอะ อย่าปล่อยให้ฉันคิดเองไปคนเดียว อย่าปล่อยให้ฉันเป็นฝ่ายคอยแอบมอง....”

            ตอนนี้ทั้งห้องเงียบสงัด เหมือนกับมีใครขโมยเสียงไป แต่ทว่าทุกคนเงียบเพราะคำพูดของมาร์ท ซึ่งกำลังจ้องมองมาทางฉัน ด้วยแววตาสับสนแล้วกำลังรอคำตอบกับคำถามที่บรรยายออกมาตะกี้ แต่...

            “สายไปมั้ย?!!”

            ฉันตะโกนออกไป ทำให้นายมาร์ทถึงกับสะอึกทันที แต่ไม่ใช่เพียงแค่มาร์ทเท่านั้นหรอก ตัวฉันเองก็สั่นเป็นเจ้าเข้าพอควร รู้สึกว่าทั้งมือ ทั้งตัว สั่นแบบเจ้าแม่ร่างทรงไปแล้ว

            “ทะ....ทำไม”

            นายมาร์ทพูดด้วยเสียงแผ่วเบา แต่กลับดังสนั่นเพราะตอนนี้ห้องฉันเงียบมาก ขนาดครูยังเงียบเลย... ซึ่งคำถามนี้ทำให้ฉันนึกไปถึงตอนกลางวัน ของวันนี้...

            ‘เป็นจากเค้าเป็นผมไม่ได้หรอ...’

            ‘.......’

            ‘ให้เวลาผมเปลี่ยนใจลูกพี่ได้ไหม’

            ‘.......’

            ‘ขอผมเป็นคนรักษาแผลนั้นได้มั้ย’

            ‘ถ้านายคิดว่าทำได้ก็ลองดูสิ.... ฉันก็ไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้นานนักหรอก’

            คำพูดที่ฉันพูดกับเลมอน เมื่อตอนกลางวันมันได้ผุดขึ้นมา..

            ฉันให้โอกาสเขาไปแล้ว เขากำลังทำทุกอย่างเพื่อฉัน แล้วทำไมนายถึงเพิ่งพูดตอนนี้นะ สายไปหรือเปล่า...

            ถ้าฉันเปลี่ยนใจไปเป็นนาย ฉันก็ต้องทำร้ายคนที่เขาหวังดีกับฉัน...

            ฉันจะเลือกอะไรดี....

            ใจนึงรัก อีกใจนึงก็ทิ้งไม่ได้...

            “ขอเวลาฉันคิดอะไรบงอย่างก่อน แล้วฉันจะมาให้คำตอบทีหลัง..”

            หลังจากนั้นฉันวิ่งออกมาจากห้องนั้นทันที โดยไม่สนใจแล้วว่าจะมีคาบเรียนอยู่

            “เห้ย!! พวกเธอกลับมาเรียนก่อนนะ ครูยังสอนไม่จบเลย!! T^T”

            เสียงครูตะโกนเรียกฉัน แต่ฉันก็ไม่สนใจอะไรละ ตอนนี้ฉันต้องการใช้เวลาคิดว่าจะเลือกใครดี...

            ไม่ว่าจะมาร์ทจะเลมอน ก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายนึงเสียใจ แล้วไม่ว่าจะเป็นใครเสียใจ ฉันก็จะรู้สึกเศร้าใจแน่นอน

            “โว้ยยยย จะเลือกใครวะ!!”

            ฉันตะโกนออกไป โดยไม่คิดว่าจะมีคนมาได้ยิน เพราะตอนฉันวิ่งมาตะกี้ฉันไม่รู้เลยว่ามีใครวิ่งตามมาบ้าง

            “แกถามใจตัวเองให้ดี ว่าแกรักใคร”

            “พริต...”

            “ฉันก็เคยเป็นแบบแกมาแล้วครั้งนึง ฉันไม่ต้องการให้แกเลวเหมือนฉัน ที่คบสองคนในเวลาเดียวกันหรอกนะ”

            “ฉันไม่รู้...”

            “เธอลองคิดดีๆว่าเธอมีใจให้ใคร เธออยากอยู่ใกล้ใคร ยามเธอกำลังแย่เธอนึกถึงใคร”

            “......”

            ฉันเงียบพร้อมกับนึก....

            ถ้าเวลาฉันทะเลาะกับใคร คนที่คอยเป็นที่ปรึกษาเป็นที่ระบายอารมณ์ ฉันมาตลอดก็คือเลมอน คนที่ทนทานกับฉันมากที่สุด ตั้งแต่ปีที่แล้ว

            แต่... เวลาที่ฉันกำลังแย่ฉันก็ต้องการเขา ฉันนึกภาพเขาขึ้มาก่อนทุกครั้ง ไม่ว่าจะตอนโดนจับตัว หรืออะไรก็ตาม เวลาที่ฉันเห็นเขาอยู่กับใครแล้วเจ็บ ก็คือ...มาร์ท

            คนนึงก็เหมือนจะผูกพัน อีกคนก็เหมือนจะมีความรักให้ แล้วฉันจะเลือกใครดีล่ะ ถ้าเลือกเลมอนเขาจะทำให้ฉันรักเขาได้มั้ย ถ้าเลือกมาร์ทเขาจะทำให้ฉันเสียใจอีกไหม

            ผูกพัน หรือ รัก...

            เลมอน หรือ มาร์ท...

            “ฉันเลือกไม่ได้อ่ะ”

            “เธอรักใครล่ะ..”

            “มาร์ท”

            “เธอก็เลือกเขาสิ”

            “แต่ฉันทิ้งเลมอนไม่ได้!!”

            พริตถึงกับเงียบลงทันที เมื่อฉันพูดประโยคนั้นจบ...

            Pretty say

            ฉันไม่รู้ว่าเพื่อนฉันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ความคิดที่ว่า... รักอีกคน แต่ทิ้งอีกคนไม่ได้ อันนี้ฉันก็เคยมาก่อน แล้วสุดท้ายฉันก็เห็นแก่ตัวเลือกเขาทั้งคู่ แล้วคนที่ผูกพันก็เลิกกับฉันไป ส่วนคนที่รัก.. ก็ทำให้ฉันเสียใจ...

            “การตัดสินใจครั้งนี้มันขึ้นอยู่กับเธอนะ เพราะฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง แต่เธอก็ต้องรีบเลือก ถ้าไม่อย่างนั้นเขาคนใดคนนึง อาจจะเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆถ้าเธอไม่รีบบอกเขาซะ ว่าเธอเลือกอีกคน”

            “.....”

            “ถึงแม้มันจะดูร้ายกาจ แต่.. ฉันว่ามันคงดีกว่า ที่เธอจะเก็บไปคิดนานๆ เหมือนฉัน จนจบลงด้วยเรื่องไม่ดี คิดให้ดีๆนะ”

            ฉันรู้ว่าฮันเพื่อนฉันอาจกำลังลำบากใจอยู่ เหมือนตอนนั้นตอนที่ฟราวด์มาบอกรักฉัน แล้วฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่าเริ่มชอบเขาไปเรื่อยๆ จนมันกลายเป็นความรัก ส่วนมาร์ทนั้น... ก็ถูกบั่นทอนความรักไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงความผูกพัน

            ฉันไม่ต้องการให้เพื่อนฉันเป็นอย่างนั้น เธอมีคนที่ดีให้เลือก ไม่ว่าจะมาร์ท หรือเลมอน แต่ฉันกลับมีคนไม่ดีกับคนดีให้เลือก ซึ่งฉันก็เลือกทางผิด

            ทำไม... ต้องนี้ฉันเริ่มคิดถึงเขาอีกแล้วล่ะ ตัดใจสิ ตัดใจสิ!!

            “แกร้องให้ทำไมน่ะ!!”

            ฉันพูดพร้อมกันกับฮัน เพราะฉันเริ่มเห็นน้ำตาของฮันไหลลงมา ซึ่งอาจจะเป็นเวลาเดียวกับน้ำตาฉัน ที่เริ่มไหลลงมาเหมือนกัน

            เราสองคนต่างเงียบกันซักพัก ก่อนที่แนจะดึงฮันเข้ามากอด

            “เธอจะได้ร้องไห้อีกครั้งในวันที่เธอตัดสินใจ แล้วมันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่เป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ.... ถ้าเธอตัดสินใจถูก”

            เธอจะต้องตัดสินใจให้ถูก ไม่ใช่ตัดสินใจผิดอย่างฉัน ถึงจะร้องไห้วันตัดสินใจไปแล้ว แต่ก็ยังต้องร้องไห้อีกเกือบทุกวัน เพราะเลือกทางผิด

            “ฉันจะเลือกให้เร็วที่สุด!!”

            “ฉันขอให้เธอเลือกทางที่ถูก แล้วผลนั้นมันจะอยู่ที่เธอเอง”

            Huney say

            จะเลือกใครดีนะ....

‘การตัดสินใจครั้งนี้มันขึ้นอยู่กับเธอนะ เพราะฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง แต่เธอก็ต้องรีบเลือก ถ้าไม่อย่างนั้นเขาคนใดคนนึง อาจจะเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆถ้าเธอไม่รีบบอกเขาซะ ว่าเธอเลือกอีกคน’

คำพูดที่พริตพูดไว้กับฉัน แล่นขึ้นหัวฉันทันที ฉันต้องรีบตัดสินใจสินะ เพื่ออีกคนที่ฉันไม่ได้เลือก แต่ตอนนี้ฉันยังนึกไม่ออกเลยสิ ว่าจะเลือกใครดี เลือกคนที่ผูกพัน หรือคนที่รัก...

ก๊อก ก๊อก!! ก๊อก!!!

แอด~

“พี่แนน...”

“วันนี้เป็นอะไรเนี่ยเรา ดูเศร้าๆชอบกล”

“กำลังเลือก..”

“หืม... เลือกอะไร”

พี่แนนทำหน้าสงสัยก่อนจะถามขึ้นมา จะบอกเรื่องนั้นดีมั้ยนะ หรือว่าไม่ดีแต่.. ถ้าเป็นพี่แนนอาจจะให้คำปรึกษาได้ก็ได้ เพราะพี่แนนมีแฟนตอนปี1 ตอนนี้พี่แนนอยู่ปี2 แถมยังได้แฟนดีอีกต่างหาก...

ฉันลังเลอยู่นานก่อนจะเล่าเรื่องให้พี่แนนฟัง

“พี่แนน... ถ้าให้เลือกระหว่าง.. คนที่เราผูกพัน คือ.. รู้จักกันมานานแล้วเค้ามาบอกว่า รู้สึกดีด้วย ระหว่างกับคน ที่เรารัก แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเค้าจะทำให้เราเสียใจอีกหรือเปล่า เป็นพี่แนนพี่จะเลือกใคร”

พี่แนนเงียบไปซักพักนึง เหมือนคิดอะไรอยู่ แต่แล้ว...เจ๊แกก็โพล่งออกมา ด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจว่า..

“ต๊าย น้องพี่มีคนมาชอบ2คนเลยหรอเนี่ย O_O”

“พี่แนน!!”

ฉันตะโกนขึ้นด้วย ความหัวเสียอย่างสุดจิต คนยิ่งกำลังลุ้นอยู่ แต่ดูเจ๊แกตอบออกมาดิ ล่อซะหมดลุ้นเลย -*-

คิดถูกคิดผิดหว่า.. ที่มาปรึกษาพี่แนนเนี่ย

“แหมมม ล้อเล่นนิดเดียวเอง อย่างอนนะ แต่ถ้าให้พี่เลือกจริงๆพี่คงเลือกไม่ได้หรอก เพราะพี่ไม่รู้ว่าความผูกพันมันมากแค่ไหน แล้วความรักนั้นมันมากแค่ไหน แต่สำหรับพี่ พี่จะดูว่า... ที่ว่าผูกพันน่ะ เราเพิ่งรู้สึกหรือรู้สึกนานแล้ว แล้วคนที่เรารักน่ะรักแน่หรือว่าแค่หลงใหลคิดไปเองชั่ววูบ พี่ก็ให้คำปรึกษาได้แค่นี้ล่ะ”

พี่แนนพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องไป ฉันคิดถึงประโยคตะกี้ที่พี่แนนพูด

ผูกพัน.... กับ รัก..

ผูกพันเพียงแค่เพิ่งรู้สึก หรือรู้สึกนานแล้วนะ..

รักเพียงแค่คิดไปเองเพราะหลงใหล หรือ... รักแน่นะ...

ฉันใช้เวลาคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกใคร!!

“ฉันตัดสินใจแล้ว!!”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

            **เมื่อฮันตัดสินใจแล้ว จะทำยังไงต่อ แล้วจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีกมั้ย?? ติดตามตอนต่อไปนะคะ**

            วันนี้ดิวมาอัพได้อ่ะนะ ก็เลยมาอัพเหมือนเดิม อัพครั้งหน้าคงจะเป็นวันเสาร์ แต่ถ้ามีเหตุสุดวิสัยดิวก็จะเลื่อนไปเป็นวันอาทิตย์นะคะ ส่วนเวลา... ดิวไม่แน่ใจนะคะ ว่าจะเป็นวเวลาไหน เพราะทุกวันจะต้องมีเหตุขัดทุกทีเลย -*- ดิวก็เลยไม่สามารถบอกเวลาแน่ชัดได้อ่ะค่ะ

            ***ปล.อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยนะคะ***

บทที่22 ความรู้สึก

            Huney say