ตอนที่18 พี่ต้าร์

        แอดดด~

        หน้าที่ฉันเห็นคือ...
            “ทางเราแค่หะ...เห็นพวกคุณ...ขะ..เข้ามานานผิดปกติ..อะ..เอ่อ..งั้นไม่รบกวนละค่ะ!!”

        คนที่เปิดประตูคือพนักงานที่ขายเสื้อผ้านั่นเอง -*- แม่คุณล่อซะใจหายใจคว่ำเลย นึกว่าไอ้พวกเวรพวกนั้นซะอีก ไหงได้ดันเป็นพนักงาน เอ๊ะ!! อย่างนี้พนักงานตะกี้ก็เข้าใจผิดน่ะสิ

        ทำไมเธอดันมาเปิดตอนที่ไอ้บ้ามาร์ท เอามือจับรอบเอวฉันอยู่เนี่ย T_T

        “ปล่อยเลยๆ คนอื่นเข้าใจผิดหมดแล้ว เฮอะส์”

        “อะ..เอ่อ.. ขอโทษ”

        “แล้วเราจะออกไปจากตรงนี้ได้ยังเนี่ย”

        ฉันถามทั้งๆที่ยังก้มหน้าอยู่นั่นแหละ ก็ใครจะใจกล้าหน้าด้าน เผชิญหน้ากับผู้ชายที่เพิ่งจูบตะกี้ล่ะ ถึงฉันจะเป็นคนกล้า แต่เรื่องนี้ฉันขอรางวัลหน้าบาน เอ้ยย หน้าบางแห่งปีละกันนะ

        แล้วยัยพนักงานนี่ก็แส่ได้ที่จริงเลย มีที่ไหนเปิดห้องที่ลูกค้าลองเสื้อผ้า - -* แล้วจะไปไหนต่อดีหว่า... ไปไหนในตอนนี้ก็เสียวสันหลังวาบไปหมดแล้ว เสียวว่าลูกกระสุนมันยังมาปักหลังเราน่ะสิ TOT

        “ค่อยออกไปละกันนะ”

        แล้วไอ้บ้ามาร์ทก็มาจับมือฉัน แล้วพาเดินหลบๆไป แต่เพื่อเป็นการปลอมตัว ไอ้บ้ามาร์ทเลบหยิบหมวกมาสองใบ แล้วจ่ายแบงค์พันไป5ใบได้มั้ง ฉันว่าหมวกใบแค่นี้จ่าย1000ฉันยังว่าแพงเลย บ้านนายเป็นนักผลิตแบงค์หรือไงกันเนี่ย –O- แล้วเมื่อซื้อเสร็จ(แบบลวกๆ) นายมาร์ทก็เอาหมวกมาสวมให้ฉัน โดยทำให้มันเป๋ไปข้างนึง (ตาฉันจะเข๋มั้ยเนี่ย?? T^T) แล้วก็สวมหมวกอีกใบให้ตัวเอง เสร็จแล้วไอ้บ้านี่ก็หยิบเสื้อโค้ด2ตัว(อีกแล้ว) ให้ฉันใส่คุมรูดซิบ รวมทั้งตัวไอ้บ้านั่นด้วย

        ตอนนี้ฉันว่า.... เหมือนคนบ้าเพิ่งหลุดจากศรีธัญญาเลยง่ะ T*T

        เสร็จแล้วฉันกับนายมาร์ท ก็เดินหลบไปหลบมา จนกระทั่งมาถึงหน้าห้าง (อย่างง่ายได้) แล้วเมื่อมาถึงหน้าห้าง ฉันก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ทันที

        ก็ไอ้บ้ากลุ่มตะกี้มันเล่นดักรออยู่หน้าห้างเลยอ่ะ –O- ไม่รู้ฉันไปฆ่าญาติมันหรือไง ทำไมต้องจองเวรจองกรรมกับช้านนด้วยยย

        แต่แทนที่ไอ้บ้านี่มันจะกลับเข้าห้างนะ... มันกลับเล่นเดินตรงออกจากห้างไปเลย เลยเป็นที่สังเกตของไอ้กลุ่มนั้นเป็นพิเศษ

        “เห้ย!! ไอ้สองตัวนั้นอ่ะ มานี่หน่อยดิ๊!!”

        นั่นไง เล่นแต่งตัวเหมือนคนบ้าอย่างนี้ ใครไม่สังเกตก็บ้าแล้ว

        “มีอะไรครับ”

        “ถอดหมวกดิ๊”

        “หัวผมเป็นเกลื้อน”

        “แล้วไอ้นี่ล่ะ”

        แล้วมันก็ชี้นิ้วมาที่ฉัน ซึ่งฉันก็ทำเนียนเป็นผู้ชายไป โดยดัดจริต เอ้ยย ดัดเสียงให้เข้มแล้วใหญ่พอที่จะเป็นผู้ชายได้

        “หัวผมเป็นชันนะตุ (ถ้าผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ)”

        “ไปไกลๆบาทากูทั้งคู่เลยไป รังเกียจชิบ”

        “ครับๆ”

        คิดว่าฉันอยากเข้าใกล้นายตายแหละ ไอ้หน้าบานเอ๊ยย หน้าตาอย่างกับปลาหมึกปวดตด ยังมีหน้ามาบอกว่ารังเกียจคนอื่นอีก สงสารคนที่อยู่ข้างมันจริงๆเลย ทนกับคนอย่างมันไปได้ยังไงเนี่ย

        แต่ในขณะที่ฉันกับนายมาร์ทจะเดินไป...

        “พวกแกสองตัวนั้นน่ะ!!”

        เฮือก!! เล่นเอาสะดุ้งกันไปตามๆกัน จะเอาอะไรกับฉันอีกวะเนี่ย ปล่อยไปแล้วก็ปล่อยไปดิ จะมาเรียกอีกทำไมเนี่ย รู้มั้ยว่า.... เสียวสันหลังวาบเลย T+T

        แล้วเมื่อฉันกับนายมาร์ทค่อยๆหันไป ไอ้บ้านั่นก็พูดขึ้นมาอีกว่า...
            “ไม่ต้องหันมา กูไม่อยากเห็นหน้าพวกมึง กูแค่จะบอกว่าไปรักษาหัวให้หายทั้งคู่ด้วย คนอื่นรังเกียจ”

        “ครับๆ”

        เฮ้อ~ ก่อนที่จะห่วงชาวบ้าน ไปรักษาหน้าบานๆของตัวเองก่อนไป๊ ยังมีหน้ามาบอกให้รักษาให้หาย เฮอะส์!! ที่หน้ามันบานเป็นจานดาวเทียม มันยังไม่คิดจะแก้ให้เป็นจานกินข้าวเลย แล้วยังมีหน้ามาบอกให้คนอื่นรักษาให้หาย เพราะกลัวคนอื่นรังเกียจ ขอบคุณจริงๆที่มันยังอุส่าห์เป็นห่วงคนอื่น -_-;;

        แล้วในขณะที่ฉันกับนายมาร์ทกำลังจะก้าวต่อ ไอ้บ้านั่นก็โพล่งขึ้นมาอีกว่า...

        “พวกแกสองคนน่ะ!!”

        มันจะเรียกหาป๊า หาม๊า มันทำไมตั้งหลายรอบวะเนี่ย แล้วทำไมต้องเรียกเสียงดังขนาดนี้ด้วยเนี่ย

ซึ่งนอกจากมันจะตะโกนแล้ว  ตอนนี้มันยังเล่นเดินตรงเข้ามาจับบ่าฉันเลย ตอนนี้ฉันไม่ได้เสียวแค่สันหลังแล้วล่ะ ณ บัด Now เสียวถึงไส้พุงตะลุงตุ้งแช่ (ข้างหลังเกี่ยมะ) เลยทีเดียว คราวนี้ ตูจะรอดมั้ยนี่~

        “ไปรักษาให้ถึงโรงพยาบาลนะ จะได้หายขาด ไม่ใช่แค่เข้าคลีนิกซื้อยาแล้วทา มันไม่ปลอดภัย”

        “ครับๆ”

        ฟู่~ /O\ แล้วเมื่อก็ลดมือลงจากบ่าฉัน เสร็จแล้วมันก็กลับไปนั่งที่ของมันดังเดิม หวังว่าหลังจากนี้มันคงจะไม่เรียกอะไรแล้วนะ

        แต่... เมื่อเดินไปได้อีกนิดนึง

        ฟิ้ว ฟิ้วววว

        (โปรดจินตนาการให้เป็นเสียงลม)

        จู่ๆลมจากไหนก็ไม่รู้พัดมา แล้วลมนี่ก็ใช่ว่ามันจะเบาๆนะ มันแรงยิ่งกว่าไซโคลนนาร์กีซ (เว่อร์) ซะอีกง่า แล้วไอ้ลมเวรตะไลที่พัดมา ก็ส่งผลให้หมวกที่อยู่บนหัวฉันปิวไปตามแรงลมด้วย

        ตอนนี้ฉันเลยต้องรีบเอาผมกลบหน้าไว้ก่อน เพื่อป้องกันตัวเอาไว้

        “รีบๆเดินเลยนะ อย่าทำให้มีพิรุธ”

        นายมาร์ทกระซิบข้างหูฉัน ทำให้สยิวกิ้วถึงทรวงในเลย

        ตอนนี้ฉันเลยได้แต่ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ แต่แล้วจู่ๆ ไอ้บ้าหน้าบานก็พูดขึ้นมาอีกว่า..

        “พวกแกอ่ะ”

        “อะ...อะไรครับ”

        “หัวแกไม่ได้เป็นชันนะตุนี่หว่า O_O”

        “เอ่อ...มันเป็นตรงหนังหัวน่ะครับ ผมไว้ผมยาว”

        “เอาหมวกที่น่าขยะแขยงของแกไปซะ แล้วไปให้พ้นหน้าพวกกูด้วย ไม่ยอมไปซักที น่ารำคาญว่ะ”

        แล้วไอ้ห่าหมาลากไส้ที่ไหน มันเป็นตัวรั้งตูไว้วะ -_-^

        แล้วฉันกับนายมาร์ทก็ออกเดินต่อไป คราวนี้พวกมันไม่ได้รั้งอะไร แล้วปล่อยให้ไปดีๆ โดยมีไอ้หน้าบานทำหน้าตาขยะแขยงอยู่ไกลๆ ยี้~  แกขยะแขยงคนอื่น ไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเล๊ยยย หน้าตาตัวกินไก่ไม่รับประทานเยี่ยงนี้ หน้าบานเป็นจานดาวเทียมเยี่ยงนี้ ยังมีหน้ามาบอกขยะแขยงได้อีก ไม่ทราบว่ามันเคยมองกระจกบ้างหรือเปล่า =_=

        แล้วเมื่อเดินมาไกลพอสมควร ฉันก็เริ่มถอดหมวก ถอดเสื้อ (โค้ด) ออก รวมทั้งนายมาร์ทด้วย ใครจะไปทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปได้อีกล่ะ -*- ไม่บ้าก็ใกล้บ้าเต็มทนละ แต่เอาเหอะ /O\ เพื่อชีวิตเรายอมบ้า (นี่ฉันคิดเป็นสโลแกนเลยหรือนี่)

        ตอนนี้ฉันกับนายมาร์ทเดินกันเงียบๆ มาได้10นาทีกว่าละสิ รู้สึกอึดอัดชอบกลแฮะ ชวนคุยซักหน่อยดีกว่า แต่... ทำไมพอหันไปมองหน้ามันแล้ว ฉันต้องนึกถึงเหตุการณ์ในห้องลองเสื้อผ้าด้วยวะเนี่ยแ ( . .) แล้วนั่นก็ทำให้ฉันไม่กล้าชวนคุยต่อไป~

        “เอ่อ... จะไปไหนกันต่อดีอ่ะ”

        จู่ๆนายมาร์ทก็ถามขึ้นมา ทำให้ฉันเกิดอาการสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับหันไปมองหน้านายมาร์ทนั่น พร้อมกับตอบคำถาม

        “ไม่รู้สิฉันว่ากลับบ้านเถอะ”

        “อะ...อื้ม”

        แล้วทำไมมันต้องพูดติดๆขัดๆอย่างนั้นวะ - -^ มันกำลังทำให้ฉันเครียดนะเนี่ย!!

        แต่เมื่อเดินต่อไปได้อีกนิดนึง (3ก้าว) จู่ๆก็มีรถมาจอดที่ข้างถนน ตรงที่เรากำลังเดินอยู่พอดี เอ่อ... ศัตรูที่ไหนอีกวะเนี่ย - -+

        แล้วเมื่อรถ (บีเอมซะด้วย) จอดเสร็จ ตรงที่นั่งด้านหลังก็ได้เปิดกระจกลงมา ทำให้เห็นหน้าผู้ที่นั่งเป็นคุณนายที่นั่งอยู่หลังรถ ยัยคุณนายอะไรนั่นถอดแว่นออก แล้วฉันก็พบกับ... กับ... กับ... กับใครวะ - -^ ไม่รู้จักว่ะ

แล้วยัยคุณนายที่นั่งอยู่หลังรถก็พูดขึ้นมาว่า..
“ไงจ๊ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยคุณชายมาร์ท”

ยัยนั่นพูดขึ้นมา เหมือนทักทายกับคนที่รู้จักกันมา ตั้งแต่ชาติปางก่อนอย่างนั้นแหล่ะ แล้วฉันก็เห็นไอ้บ้ามาร์ททำตาโต ก่อนที่จะทักผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ด้วยท่าทีสนิทสนมเฉกเช่นกัน

“หวัดดีฮะ พี่ต้าร์”

“จะไปไหนกันเนี่ย ขึ้นรถก่อนๆ เดี๋ยวพี่พาไปส่ง”

“ครับๆ”

หมอนี่พูดหน้าตาเฉย พร้อมกับเดินอ้อมไปขึ้นรถ ปล่อยให้ฉันยืนเป็นยัยเอ๋อ เซ่อซ่าอยู่กับ                 ที่อย่างนั้น ก่อนที่มันจะเริ่มรู้สึกตัว ว่าลืมไปว่ามีฉันอยู่บนโลกนี้ ก็พูดขึ้นมาว่า..

“อ้าวยืนเอ๋ออะไรขึ้นรถดิ”

แล้วเมื่อฉันขึ้นรถมา ตลอดทางที่รถขยับ (แล่น) ไปเรื่อยๆ ฉันก็ต้องนั่งฟังบทสนทนาของทั้งคู่ตลอดทาง ไม่รู้มันจะคุยอะไรกันนักกันหนา เพราะหลังจากที่ฉันขึ้นรถแล้ว ยัยพี่ต้าร์อะไรนั่นก็ชวนนายมาร์ทคุยยาว โดยไม่สนใจฉันที่อยู่ในรถนี้ด้วยอีกคน แถมไอ้บ้ามาร์ทก็เหมือนสนใจแต่ยัยพี่ต้าร์อยู่ได้ ไม่ทราบว่านายไม่คิดจะแนะนำตัวให้ฉันกับยัยนั่นรู้จักกันบ้างเลยหรอ

เฮอะส์!! หวานกันเข้าไปเหอะ

ในระหว่างที่ฉันมองออกไปข้างนอกไปเรื่อยๆ ก็เห็นความผิดปกติบางอย่าง เพราะเสียงยัยพี่ต้าร์กับนายมาร์ทเงียบไป แต่เมื่อหันกลับมาอีกที ก็ต้องเจอเต็มๆเลย ภาพที่ฉันเห็นก็คือ...

นายมาร์ทจูบกับยัยพี่ต้าร์นั่น อย่างหน้าตาเฉย!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

**ตาร์เป็นอะไรกันกับมาร์ท แล้วฮันจะทำยังไงต่อไป โปรดติตามตอนต่อไป**

ช่วยกันคอมเม้นกับโหวตด้วยนะคะ >O< พรุ่งนี้ดิวจะมาอัพอีก ไม่ทราบเวลาแน่นอนแต่จะมาอัพแน่นอนค่ะ!! ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ดิวด้วยน้อ~

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นค่ะ