ตอนที่19 เจ็บ

                ทำไมรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจนะ รู้สึกเศร้าแฮะ นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย!! เค้าจูบกันแล้วไงล่ะ ไม่เห็นเกี่ยวกับฉันเลยนี่หว่า แล้วทำไมรู้สึกตามันร้อนผ่าวๆนะ สงใสรถนี้ไม่ค่อยทำความสะอาดแหงเลย ฝุ่นเลยมาเข้าตาฉันเนี่ย โอ้ยย แล้วทำไมมันเยอะอย่างนี้วะ รู้สึกน้ำตาจะไหลแล้วนะ

                ฉันพยายามหาเหตุผลที่มากระตุ้นต่อมน้ำตาฉัน แต่ก็หาเหตุไม่ค่อยได้ เพราะฉันเองก็ไม่รู้เพราะอะไร รู้แต่ว่ามันเหมือนมีมีดแท่งเล็กๆ แล่นเข้ามาเสียบแทงเข้ามาในใจของฉัน ทีละนิดๆ รู้สึกเจ็บแปลกๆ โอ้ยยย แล้วเมื่อไหร่ฝุ่นจะออกจากตาฉันวะเนี่ย!!

                “เธอนี่เหมือนเดิมเลยแฮะ จูบเก่งไม่เลิก”

                “ผมจะคิดซะว่ามันเป็นคำชม อันประเสริฐ - -^”

                “เอ้อ!! คุยกันนานละ พี่ลืมไปเลยว่ามาร์ทเอาเพื่อนมาด้วย แนะนำกันบ้างสิ”

                “ไม่น่าล่ะรู้สึกลืมๆ”

                ทำไมไม่รู้ตัวตอนลงรถไปเลยล่ะ ทำไมต้องมารู้ตัวอะไรตอนนี้ T_T มารู้ตัวตอนที่ฝุ่นเข้าตาฉันเนี่ยนะ

                “นี่ฮันครับพี่ต้าร์ แล้วก็ฮัน นี่พี่ริตาร์เป็นพี่รหัสโรงเรียนเก่าของฉัน”

                เฮอะส์!! แน่ใจหรอว่าแค่พี่รหัสโรงเรียนเก่าน่ะ ไม่ใช่ว่าแฟนควงกันที่โรงเรียนเก่าหรอ แค่พี่รหัสทำไมต้องมีจู.... เอ้ยยย แล้วฉันคิดบ้าอะไรเนี่ย เค้าจะเป็นอะไรก็เรื่องของเค้า จะเป็นแฟน เป็นกิ๊ก เป็นพี่... เป็นอะไรก็เรื่องของมันดิ ฉันจะไปสนใจทำไมวะเนี่ย!!

                รู้สึกเหมือนกำลังหลอกตัวเองเลยแฮะ....

                “หวัดดีจ้ะฮันจัง”

                “อ่ะ....เอ่อ... หวัดดี...ค่ะ... พี่ริตาร์”

                “แหม...ล่อะเต็มยศเลย เรียกพี่แค่ต้าร์ก็พอจ้ะ ^_^”

                ฉันพยักหน้าเพื่อเป็นการขานรับ แล้วก็หันกลับไปมองทิวทัศน์รอบข้างต่อ อันที่จริงก็ไม่ได้จะมองอะไรหรอก แต่ไอ้ฝุ่นบ้าบ้ออะไรนี่ มันไม่ยอมออกจากตาซักที ทำให้มีน้ำออกมาจากตาฉันตลอดเลย (น้ำตา)

“เธอเป็นไรเนี่ยยัยทอม”

“เป็นคน”

ฉันตอบออกไปโดยไม่ได้คิดอะไร เพราะตอนนี้ฉันยังไม่อยากหันหน้าไปมาเพราะฉันไม่อยากมองหน้ายัยพี่รหัสนั่น แล้วก็ไม่อยากมองหน้านายมาร์ทให้เสียอารมณ์ ของการชมทิวทัศน์ของฉัน (เหรอ)

“ถามด้วยปาก อย่าใช้ teen  ตอบดิ =_=^”

“ฉันไม่ได้เอาเท้ามาพาดหัวนายนิ -_-+”

ฉันหันไปมองไอ้บ้านั่นนิดนึง แต่ก็เห็นแค่ไอ้บ้านั่นทำท่าอารมณ์เสียนิดหน่อย ก่อนที่จะไปคุยกับพี่ต้าร์นั่นต่อ รู้สึกเจ็บแปลกๆอีกแล้วแฮะ คราวนี้เหมือนธนูนับไม่ถ้วนแทงเข้าไปที่ข้างในอกด้านซ้ายของฉัน รู้สึกเหมือนอาบยาพิษด้วยแฮะ T.T 

โอ้ยยย แล้วฉันเป็นบ้าไรเนี่ย!! นายนั่นจะจูบจะกอดจะคุยกับเค้า แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอฮะฮัน!!

แล้วตลอดทางที่รถแล่นไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย ฉันก็ต้องนั่งฟังสองคนนั้นคุยกันยาว (มาก) ซึ่งตอนนี้รู้สึกฝุ่นจะออกจากตาฉันแล้ว แต่อาการที่เจ็บแบบแปลกๆมันยังไม่ค่อยหายเลยแฮะ

ว่าแต่..... กำลังจะไปไหนกันวะเนี่ย

“เอ่อ...ขอโทษนะ.. คือจะไปไหนกันหรอ...คะ?”

ฉันไม่ค่อยชินกับคำพูด ที่ต้องลงท้ายด้วยคำสุภาพเท่าไหร่ เพราะปกติฉันไม่ค่อยได้พูดเท่าไหร่ (อันที่จริงพูดเฉพาะกับครูเท่านั้นล่ะ =^=) ทำให้เวลาฉันถามพี่ต้าร์ไป คำลงท้ายมันเลยห่างแปลกๆ

“เป็นกันเองก็ได้.... อืม... พี่ว่าพี่จะพามาร์ทไปส่งบ้านก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเธอบอกทางคนขับรถละกัน เดี๋ยวพี่จะไปส่ง”

“ไม่เป็นไรๆ ฮันกลับเองได้ๆ”

“เธอนี่เรื่องมากจริงเลย มีคนไปส่งไม่ชอบ”

ไม่ต้องเดาเลยว่ามันเป็นคำพูดของผู้ใด เพราะมันมีอยู่เพียงผู้เดียว ถ้าไม่ใช่ไอ้บ้ามาร์ทแล้วจำเป็นใครล่ะ -_-^

เมื่อส่งมาร์ทเสร็จ

ตอนนี้ฉันก็บอกที่อยู่ไปกับคนขับรถเรียบร้อยแล้ว รู้สึกคนขับรถจะรู้จักละแวกบ้านฉัน ฉันเลยไปต้องชี้ทางไปมา เหมือนตอนที่นั่งบนแท็กซี่ แต่จู่ๆยัยพี่ต้าร์ก็พูดขึ้นว่า.........

“เธอชอบมาร์ทหรอ.....??”

“เปล่า ฮันไม่เคยชอบใคร”

จู่ๆยัยพี่ต้าร์ก็ถามอะไรแปลกๆขึ้นมา พร้อมกับทำหน้าหมั่นไส้ใส่ฉัน ดูท่าพี่แกจะใส่จริตไปเต็มกำลังเลยแฮะ พอไอ้บ้ามาร์ทไม่อยู่ก็เผยธาตุแท้ออกมาละสิ เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ตามผู้ชายไปวันๆล่ะว้า~

“ก็ดี.. เพราะฉันชอบมาร์ทอยู่... แล้วดูท่ามาร์ทเองก็ชอบฉันด้วยสิ”

เงียบ... เงียบ....

ฉันไม่รู้จะเถียงยังไงดี เพราะฉันไม่รู้ว่าตัวของไอ้บ้ามาร์ทคิดยังไงกับใคร ก็วันๆมันไม่เคยทำหน้าไหนเลยนี่หว่า นอกจากหน้าอันเชิญเบื้องล่างไปประทับบนหน้า ทำให้ฉันไม่ค่อยร็หรอกว่ามันคิดอะไรอยู่ -.,-

เช้าวันต่อมา

“เธอได้ข่าวป่ะ ดาวเด่นของ**โรงเรียนเซนต์เวิร์ส ได้มาคบกับมาร์ทโรงเรียนเราน่ะ”

                (แทรกหน่อยนะ**ชื่อโรงเรียนนี้เกิดจากจินตนาการของข้าพเจ้าน้อ~ ไม่มีอยู่จริง)

                “ฉันก็ไม่แน่ใจนะ แต่เห็นควงๆกันอยู่น่ะ”

                จู่ๆข่าวบ้าอะไรก็ไม่รู้ถูกกุขึ้นมา โดยใครฉันก็ไม่ทราบ แต่จู่ๆก็มีข่าวขึ้นว่า

                ‘ริตาร์สาว Hot ควงกับหนุ่มหล่อฉุดใจสาว’

                ในบอร์ดโรงเรียนฉันพาดหัวเรื่องนี้ ซะใหญ่เต็มบอร์ดเลย รู้สึกว่าจะตกเป็นเรื่องเม้าท์ของสัปดาห์เลยล่ะ เพราะไม่ว่าฉันจะไป โรงอาหาร สนาม โรงยิม ห้องเรียน หรือแม้แต่ห้องส้วม =_= ก็จะมีแต่คนพูดถึงเรื่องของนายมาร์ท ไม่รู้จะข่าวใหญ่อะไรนักหนา ทีไอ้ข่าวมีสาระมันกลับย่อไว้นิดเดียวของบอร์ด

                แล้วระหว่างที่ฉันเดินไปเรื่อยเปื่อย พร้อมกับกลุ่มเพื่อนของฉัน ตามภาษาทั่วไป ก็เจอ...

                ยัยป้าริตาร์ควงแขนไอ้บ้ามาร์ทอยู่

                “เห้ย ฮันๆๆๆ นี่ข่าวเป็นจริงหรอวะ OoO” (แพร)

                “ไม่รู้เว้ย”

                “นั่นมันพี่ริตาร์นี่หว่า” (พริต)

                “เธอรู้จักด้วยหรอยัยพริต”

                “แหงสิ... ฉันเคยคบกับมาร์ท ฉันต้องรู้จักอยู่แล้ว พี่ต้าร์เป็นพี่รหัสของมาร์ทเค้าน่ะ แล้วก็ถือว่าเป็นคนที่โดดเด่นทางด้านหน้าตาที่สุดของโรงเรียนเก่าฉันเลยล่ะ เลยได้ฉายาว่า ‘ดาวเซนต์เวิร์ส’”

                “แล้วนิสัยยัยนั่นล่ะ”

                “แปลกๆนะ มองภายนอกไม่ออกหรอก =O=”

                แล้วฉันก็พยักหน้ารับคำ เป็นอันว่ารับทราบอ่ะนะ เป็นคนแปลกๆที่ว่านี่เป็นแบบไหนล่ะวะ... แต่ทำไมยิ่งมองยัยนั่นควงนายมาร์ท แล้วอารมณ์เสียชอบกลๆแฮะ รู้สึกเหมือนตอน ยัยน้อยหน่ากอดกับไอ้บ้ามาร์ทเลยแฮะ รู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสีย ไม่อยากมอง แล้วก็หมั่นๆไส้แปลกๆ

                อ๊ากกกก แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกอย่างนั้นด้วยวะ!!

                “ไงฮันจัง”

                “เรียกฮันเฉยๆดีกว่า - -++”

                “นี่เธอ!! เคารพพี่ต้าร์เค้าหน่อยสิ”

                “พี่ริต้าร์ก็หน้าไม่เหมือนแม่ฉัน ทำไมต้องเคารพ”

                เมื่อฉันพูดเสร็จฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยที่มีสายตางงๆของไอ้บ้ามาร์ทตามมา

                “พวกเธอจะไปไหนก็ไปนะ แต่ฉันจะไปขึ้นต้นไม้”

                “เธอยังไม่เข็ดอีกหรือไง” (แพร)

                “ฉันจะไปหาเลมอน”

                “งั้นก็ดีฉันไปด้วยเลยละกัน ไอ้บ้านั่นทำกับฉันไว้แสบมาก!!”

                จู่ๆยัยแพรก็พูดเรื่องอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ที่ฉันก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน แต่ที่แน่ๆฉันต้องการที่ระบายอารมณ์อย่างไอ้เลมอนด่วน!! รู้สึกเซงอย่างบอกไม่ถูก ไปหาที่สุมหัวของไอ้เลมอนดีกว่า แก้เซงดี - -^ (ทุกครั้งที่ฉันเซง ฉันจะไปฐานลับ แหล่งมั่วสุม หรืออะไรทั้งหลายแหล่ ที่เรียกว่าเป็นศูนย์รวมของไอ้กลุ่มเลมอน ฉันจะไปมันทุกครั้งที่อารมณ์เสีย)

                แล้วเมื่อฉันมาถึงฐานไม้บนกิ่งไม้ใหญ่ ฉันก็นั่งลงปุ๊บ โดยมียัยแพรตามหลังมาติดๆ ไม่รู้ยัยนี่จะตามมาทำไม ทั้งๆที่ยัยพลอยกับยัยพริตก็ไม่ขึ้นมากัน แต่เมื่อไอ้เลมอนเห็นหน้ายัยแพรปั๊ปก็พูดขึ้นมาว่า....

                “ยัยตะกละ”

                ส่วนยัยแพรก็พูดขึ้นว่า...

                “ไอ้คน ขสบ. –O-”

                ขสบ. อะไรของยัยแพรมันวะ ไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่าแต่.... ไอ้สองคนนี้มันได้คุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!? ชักงงๆ

                “รู้จักกันแล้วหรอ....”

                “ไม่เชิง!!”

                สองคนนั้นตอบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย พร้อมกับส่งสายตาเชือดเฉือนดุดันใส่กัน ทำท่าอย่างกับอีกฝ่ายไปฆ่าญาติพี่น้องอย่างนั้นแหละ ว่าแต่...

                ฉันขึ้นมาเพื่อคลายเครียดหรือว่ามาเครียดหนักกว่าเดิมวะ - -*

                แล้วฉันก็มองสองคนเถียงกันไปเถียงกันมา จนกระทั่งจู่ๆยัยแพรก็ผลุนผลัน เดินออกจากต้นไม้เฉยเลย ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะฉันไม่ได้ฟังว่าสองคนนี้พูดอะไรกัน

                “ขอโทษนะครับ ว่าแต่ลูกพี่มีอะไรให้เลมอนผู้นี้ช่วยหรือเปล่าครับ”

                กว่าจะรู้ตัวว่ามีฉันอยู่บนโลก...

                “แค่เซงๆน่ะ”

                “เรื่องข่าวนายมาร์ทหรือเปล่า..”

                จู่ๆไอ้บ้านี่ก็ถามขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงแปลกๆ เหมือนกับเจ็บปวดรวดร้าว ราวกับฉันไปฆ่าคนรักมันอย่างนั้นแหละ แล้วเมื่อฉันหันไปมองหน้าไอ้เลมอน แวบนึงฉันก็เห็นสายตาเจ็บปวดทั้งๆที่ตะกี้ เพิ่งใช้สาตาคู่นี้จ้องยัยแพร อย่างดุเดือดอยู่เลย =_= แต่ไอ้บ้าเลมอนก็ปรับสายตา เป็นร่าเริงเหมือนทุกๆทีเมื่อเห็นว่าฉันมองอยู่

                นายเป็นอะไรของนายวะเนี่ย!!

                “เปล่า...”

                ฉันตอบออกไปว่าเปล่าทั้งๆที่ในใจเจ็บลึกๆ เมื่อนึกถึงภาพสองคนนั้นที่ยังวนเวียนเข้ามาในหัว ตั้งแต่ตอนอยู่ในรถจนถึงตอนอยู่ที่โรงเรียน แล้วอาการฝุ่นเข้าตาก็เกิดขึ้นกับฉันอีกแล้ว... เพราะตอนนี้น้ำตาฉันเริ่มไหลละสิ อ๊ากกก ฉันอยากฆ่าตัวเองทิ้งจริงๆเลย T^T ใครสั่งให้น้ำตาไหลเนี่ย ไอ้บ้าฮันเอ๊ยยย

                แต่ในขณะที่ฉันกำลังเช็ดน้ำตาไปเรื่อยๆ ไอ้เลมอนก็คว้าตัวฉันไปกอด พร้อมกับลูบหัวเบาๆ - -^

                “ฉัน...จะ.ยอม....ให้ครั้งนี้ครั้งเดียว..นะ”

                ฉันพูดออกไปพร้อมกับกอดไอ้บ้าเลมอนอย่างแน่น สำหรับไอ้บ้านี่ฉันไม่เคยคิดอะไรด้วยอยู่แล้ว ไอ้นี่คงไม่คิดจะหวั่นไหวกับฉันหรอก...

    - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

                **ฮันจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ต่อไป แล้ว ขสบ. ที่แพรว่ามันคืออะไรกันแน่ ติดตามตอนต่อไปนะคะ**

 ลองเดาดูละกันนะคะว่า ขสบ. คืออะไร แล้วดิวจะมาเฉลย ในวันเสาร์หน้า(ตอนหน้า) อีกทีละกันนะคะ ก็ลองเดาๆตอบๆดูละกันนะคะ ถ้าเดาว่ายังไงก็คอมเม้นกันด้วยนะคะ

                ***เอ้อ!! อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจ ให้ด้วยน้อ!!~**