ตอนที่  20  กีฬาสีแห่งความเจ็บ

หลังจากเหตุการณ์อะไรซักอย่าง ที่ทำให้บ่อน้ำตาของฉันหลั่งไหล ฉันก็กลับบ้านมานอนอย่างหมดแรง ไม่รู้ทำไมน้ำตามันถึงไหลเหมือนกัน รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บลึกๆในใจ  (แบบแปลกๆ)

นี่ฉันต้องรักเธอแบบไหน ช่วยบอกกันมาได้มั้ย~

จู่ๆเสียงเพลงมือถือ (ทึ่พี่แนนเปลี่ยนริงโทนให้) ก็ดังขึ้นมา ไม่รู้หมาตัวไหนโทรมาตอนนี้ แล้วเพลง... ทำไมรู้สึกว่ามันโดนใจเลยแฮะ

ฉันตัดสินใจรับสายของเบอร์ใครก็ไม่รู้ เพราะมันไม่ขึ้นชื่อคนโทรมา เป็นเบอร์แปลกๆที่ฉันไม่เคยเห็น คอยดูเฮอะถ้าเป็นพวกโรคจิต แม่จะด่ากาดเลย โทรมาตอนที่คนกำลัง sad

“ฮัลโหล”

“ไง~”

นี่มันเสียง....

“.....”

“ไงจ๊ะฮัน ร้องไห้อยู่หรอ... เอ๊ะโออย่างที่คาดไว้เลยแฮะ”

ใช่เลย นี่ล่ะเสียงยัยป้าริตาร์นั่นชัดๆ มีเบอร์ฉันได้ไงวะเนี่ย - -* ถ้ารู้ว่าใครให้เบอร์ฉันไป ฉันจะจับมันมาทะลวงไส้แหวกอก จกปลาร้ายัดปาก เอาแส้ฟาด แมร่งให้ตาไปเลย -_-^

ฉันไม่ตอบอะไรไป พร้อมกับกดวางสายทันที แล้วก็ตามลำดับด้วยการปิดเครื่อง.... พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนกับเตียง

หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้วมา ฉันก็คอยหลบหน้าไอ้บ้ามาร์ทมาตลอด ไม่รู้ทำไมถึงต้องหลบ รู้แต่ว่าไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากเจอหน้า ยิ่งเวลาเห็นยัยต้าร์เกาะแขนแล้ว ยิ่งอยากถลกหนังหัวมัน... โอ๊ยยย ฉันคิดบ้าอะไรวะเนี่ย พอๆนี่ก็ผ่านมาอาทิตย์กว่าละ

วันนี้เป็นอีกวันนึง ที่ฉันตั้งให้ว่าเป็นวันซวยแห่งปี...

“สีเขียวน่ารักคึกคักเวลาเราเล่นสีเขียวใจเย็นๆเวลาเราเล่นน่ารักๆ”

เพลงอย่างนี้จะมีที่ไหนนอกจากงาน.... กีฬาสี

ในระหว่างที่ฉันคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆก็เหมือนมีคนเดินตามอยู่ข้างหลัง ถ้าให้ฉันเดาก็พวกโรงเรียนเซนต์เวิร์สล่ะมั้ง คงจะเป็นพวกที่จะมาเวยสุขกับผู้หญิงโรงเรียนฉัน แต่คนที่จะโดนคงไม่ใช่ฉันแน่นอน

ฉันเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงห้องน้ำหญิง ซึ่งไม่มีคน แต่เมื่อฉันหันกลับไป.. จู่ๆก็มีผ้าผืนหนึ่งมาประกบที่ปากฉัน เล่นเอาฉันตกใจเส้นกระตุก ถีบคนที่อยู่ข้างหน้าทันที แต่จู่ๆก็รู้สึกว่าโลกมันหมุนยังไงๆก็ไม่รู้ แล้วสติสุดท้ายที่ฉันมี ฉันก็ได้เห็นหน้า....

Pretty say  

ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน

“พี่ต้าร์จะเอาเบอร์ฮันไปทำอะไรอ่ะ –O-”

จู่ๆพี่ต้าร์ซึ่งเป็นพี่รหัสโรงเรียนเก่าของมาร์ท ก็มาขอเบอร์ฮันจากฉัน ไม่รู้จะเอาไปเล่นอะไรแผลงๆอีก เจ๊แกยิ่งเป็นคนประหลาด ผิดมนุษย์มนาอยู่ ชอบยุคนให้โกรธกัน ครั้งก่อนที่ฉันคบกับมาร์ท ตอนที่ยังไม่มีฟราวด์... เจ๊แกก็เคยเกือบทำให้ฉันกับมาร์ทเลิกคบกัน เพราะนิสัยประหลาดๆของเจ๊แกนี่ล่ะ

แล้วนี่ยังจะมาขอเบอร์ยัยฮันอีก ฉันว่ามันคงไม่ธรรมดาแน่ๆ บอกตรงๆ ฉันไม่ไว้วางใจ -_-^

“อ้าวไง!! มาร์ท”

ฉันหันไปเพื่อจะไปทักมาร์ทบ้าง แต่เมื่อหันไปกลับเจอแต่ ออกซิเจน อันว่างเปล่า แล้วเมื่อหันมาอีกที...

“พี่ต้าร์ เอามือถือพริตมานะ T-T”

ใช่เลยค่ะ!! ข้าพเจ้าโดนชิงมือถือไปแล้ววว TOT ทำไมฉันไม่เคยตามทันพี่ต้าร์เลยนะ สรรพคุณของพี่ต้าร์มีทุกอย่างเลย สวย เก่ง ฉลาด มีไหวพริบ แถมยังเรียนได้เกรด4มาตลอด เรื่องหน้าตาก็มีแมวมองมาตามตื๊อให้ไปเป็นดารา แต่เจ๊แกก็ปฏิเสธไปอย่างหน้าตาเฉย แล้วบางทีก็มีคนมาขอไปเป็นนางแบบ เจ๊แกก็เซโนไปอีก เรื่องไหวพริบนี่ฉันไม่เคยตามทัน อย่างที่เห็นน่ะแหละ T’T

“อ่ะ!! ขอบใจมากจ้ะน้องรัก พี่จะไม่ลืมพระคุณเลย พี่ขอตัวก่อนนะ มีเรื่องสนุกต้องทำอีก”

“เอ่อ...”

“พี่จะไม่บอกฮัน”

“เอ่อ...”

“พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรแผลงๆ”

“เอ่อ...”

“พี่สัญญาว่าจะไม่แกล้งฮัน”

“ค่ะ”

“^_^”

ฉันยังไม่ทันได้ถาม หัวสมองเจ๊แกก็ประมวลมาเป็นคำตอบทันที โดยที่ไม่มีช่องว่างให้ฉันขัดเลย..

ฉันมีคำนึงอยากจะบอกฮันมากในตอนนี้... นั่นก็คือ...

“ฮัน.. พริตขอโต้ด.. T_T”

ถ้าฮันรู้ว่าฉันเป็นคนให้เบอร์ไป มันจะต้องมาฆ่าฉันแน่เลย ฉันรู้ว่าฮันไม่ชอบพี่ต้าร์ เหมือนตอนแรกที่ฉันก็ไม่ชอบพี่ต้าร์เหมือนกัน อ๊ากกก พริตซวยแล่ว

กลับมาที่กีฬาสี

ตอนนี้ฉันกำลังหาฮันอยู่ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอซักที เห็นก็แต่แพรกับพลอย โทรหาก็ไม่รับสาย ไม่รู้ไปไหน ไม่รู้จะโดนอะไรจากพี่ต้าร์บ้าง...

เอ้อ!! ลองถามมาร์ทดูดีกว่า.. แต่เมื่อฉันกำลังจะเดินไปหามาร์ท เท้าก็ต้องหยุดกึกทันที เมื่อจู่ๆก็มีคนตัดหน้าฉัน แล้วฉันจะไม่เอะใจอะไรเลย ถ้าคนนั้นไปใช่...

“ฟราวด์...”

“หือ.. อ้าว!! โทษทีมองไม่เห็น อดีตที่รักนี่เอง”

อดีต.. รู้สึกเจ็บจังเลยแฮะ

“เห็นนางฟ้าฮันมั้ยอ่า~”

“...”

ฉันส่ายหน้าไปเพื่อเป็นการตอบ

“งั้นไม่เป็นไร บาย”

แล้วฟราวด์ก็เดินจากฉันไป พร้อมกับร่างฉันที่ทรุดลงกับพื้นทันที ฉันรุ้สึกได้เลยว่าตอนนี้ ตัวฉันสั่นเอาการเลยล่ะ แต่น้ำตาไม่ออกมา คจะเป็นเพราะอาการหวั่นไหว ยังคงเหลืออยู่ ทำให้ฉันไม่มีแรงแล้วตัวสั่นได้ถึงขนาดนี้

สาวน้อยทั้งสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน ในช่วงของความรู้สึกกำลังเจ็บเหมือนกัน คนนึงเจ็บจากการที่เห็นคนที่เรารักต้องอยู่กับคนอื่น อีกคนนึงเจ็บเพราะคนที่เคยเป็นคู่รักกำลังถามหาหญิงอื่นจากตน แล้วหญิงอื่นนั้นก็ไม่ใช่ใครนอกจากเพื่อนของตนเอง ทั้งคู่กำลังเผชิญกับความรักที่แสนเจ็บแสนเจ็บปวดอยู่ โดยคนละสาเหตุแต่อาการที่แสดงออกมากลับมีท่าทีเหมือนกัน เจ็บก็เจ็บเหมือนกันแล้วในเวลานี้ ก็มีผู้ร่วมทุกข์ด้วยอีกคน....

Pare say

ไม่รู้ว่าเพื่อนฉันหายไปไหนกันหมด ตะกี้จู่ๆยัยพลอยก็หายไป ยัยพริตก็เพิ่งจากกันก่อนยัยพลอยแปปเดียวเอง ส่วนยัยฮัน นี่ไม่เห็นตั้งแต่เริ่มละ ส่วนตอนนี้ฉันกำลังอยู่กับ...

“กีฬาสีทั้งทีเธอไม่คิดจะทำตัวให้เป็นประโยชน์เลยหรือไง”

ใช่เลย... ฉันกำลังอยู่กับไอ้มะนาวอยู่

“เรื่องของฉัน”

“ฉันสงสัยมานานละ ขสบ มันคืออะไรอ่ะ”

“ขาดความเป็นสุภาพบุรุษอย่างถึงที่สุด”

“โหยย ฉันสุภาพบุรุษจะตาย เชอะส์”

“ฮ่าๆ”

“ว่าแต่... ลูกพี่ฮันไปไหนอ่ะ”

“ไม่รู้”

“ว้า~ เซงเลย”

“ทำไมแอบรักเพื่อนฉันหรอ”

ฉันถามไปเชิงหยอกล้อเล่นๆ แต่คำตอบที่ตอบกลับมากลับทำให้ฉันตะลึงไปเลยทีเดียว

“ใช่ฉันแอบรักฮัน...”

“O_o”

ไม่รู้ทำไมรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาในใจนะ แล้วนายนี่มาบอกฉันทำไมวะ ชอบฮันก็ไปบอกฮันเดะ

“แล้วนายมาบอกฉันทำไม”

“เธอช่วยฉันหน่อยได้ปะ แต่เธอห้ามบอกฮันนะ ฉันไม่อยากให้ฮันจบกับฉันเท่านี้ แต่เธอช่วยหน่อยน้า~ ช่วยเป็นสื่อหน่อยนะ”

“อ่า...”

“นะ”

“อ่า..”

“น้า~”

“ก็ได้ๆ - -^”

“ขอบคุณ!!”

แล้วไอ้บ้านั่นก็กระโดดเข้ามากอดฉัน เล่นเอาใจฉันเต้นไม่ปกติเลยทีเดียว แต่รู้สึกจี๊ดๆใจยังไงก็ไม่รู้

“ปล่อยได้แล้ว...”

ฉันพูดด้วยเสียงแผ่วเบา..

“อ๊ะ!! ลืมตัวแน่ะ ^_^”

แล้วหมอนั่นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนทำให้เห็นลักยิ้มที่บุ๋มลงไปในแก้ม ดูน่ารักสดใสขี้เล่นตามแบบฉบับนิสัยของหมอนี่ เล่นเอาฉันใจเต้นตึกตักเลย

ในขณะที่ต่างคนต่างเจ็บ กลับไม่รู้ตัวเลยว่า.. มีคนๆนึงโดนจับตัวไป แล้วโดนนำตัวไปยังโกดังแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้โรงเรียน ซึ่งขณะนี้คนที่จับตัวเธอไปนั้น กำลังโทรหาคนรู้จักของเธอ เพื่อยื่นข้อเสนออย่างหนึ่ง

“ฮัลโหล”

“แก!!”

“ไม่ต้องพูดมาก มาโกดังหลังโรงเรียน ตอนนี้สาวน้อยกำลังหลับน่ารักเลยทีเดียว”

“แกรออยู่ตรงนั้นล่ะฉันจะไปหาแกเดี๋ยวนี้!!”

หนุ่มน้อยรีบวางสายโทรศัพท์ แล้วออกตัววิ่งมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ เพื่อตรงมายังโกดังที่สาวน้อยโดนจับตัวไป

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 **ใครเป็นคนจับตัวฮันไป แล้วมาร์ทจะไปช่วยทันหรือไม่ติดตามชมตอนต่อไปนะคะ**

แง่มๆ~ ดิวจะบอกว่าดิวจะมาอัพอีกครั้งวันอังคารน้อ~ เพราะพรุ่งนี้.... ดิวว่าจะไปหาซื้ออุปการณ์เรียนอ่ะ (วิชาศิลปะ) ดิวก็เลยจะมาอัพวันอังคารแทน (เพราะมันตรงวันแม่พอดี)

***อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจด้วยน้า~~ ^_^**