บทที่22 ความรู้สึก

            Huney say

            ตอนนี้ฉันออกมาจากห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว แต่เนื่องจากเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ ทำให้ช่วงนี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากกิน (แต่ก็ต้องกระเดือกลงไป เพื่อชีวิต) ไม่อยากนอน (แต่ก็ต้องนอนไม่งั้นพี่แนนว่า) ไม่อยากออกไปไหน (แต่ก็ต้องออกไปเรียน)

            หลังจากตอนที่ฉันไล่นายมาร์ทออกไปนอกห้อง มาร์ทก็ไม่เคยมาเยี่ยมฉันอีกเลย ไม่เคยแม้แต่จะมาให้เห็นหน้า อยู่ในห้องเรียนก็จะคอยหลบหน้าหลบตาตลอด พอพักเที่ยง นายนั่นก็จะรีบเดินออกจากห้องไป พอตอนเช้านายนี่ก็ไม่เข้าห้องก่อนจะออดเข้าเรียน หมอนั่นจะรู้บ้างมั้ยนะว่าฉันเจียนตายแค่ไหนน่ะ!! T_T

            ออด!!~

            “ลูกพี่ฮานนน”

            แล้วอีกเรื่องนึงที่เป็นประจำหลังจากที่ฉันกลับมา เรียนตามปกติแล้ว ก็คือ... พอหลังออดปุ๊ป ไอ้เลมอนจะต้องโผล่หน้ามาหาฉันปั๊บ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันทำอย่างนี้เพราะอะไร อาจจะเพราะเห็นว่าตอนนี้ฉันเศร้าอยู่.... มั้ง -*-

            ฉันไม่พูดอะไรหลังจากที่นายเลมอนเรียนฉัน นอกจากเดินไปหานายนั่นพร้อมกับเพื่อนๆตระกูล พอ ของฉัน ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนเงียบไปโดยปริยายแล้วสิ ทำไงได้... ตอนนี้แม้กระทั่งหายใจฉันยังไม่อยากจะเอาออกซิเจน เข้าไปในร่างกายเลย เห้อ~

            “นี่แกจะไม่กินอะไรซักหน่อยหรอฮัน”

            “ไม่”

            ฉันตอบยัยแพรไปสั้นๆ เพราะถ้าฉันไม่อยู่กับพี่แนน ฉันก็ไม่เอาอาหารเข้าปากเลย ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำตัวเละเทะอย่างนี้ทำไม ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันเรียนเก่งขึ้น หรืออะไรๆรอบข้างจะดีขึ้นเลย

            “ลูกพี่ฮันทำไมทำตัวให้คนอื่นเป็นห่วงอย่างนี้ล่ะ - -^”

            ไอ้เลมอนพูดขึ้นมา.. ซึ่งฉันก็ไม่ตอบอะไรไป ทีนายบนั่นยังไม่สนใจฉันเลย แล้วจะมีใครสนใจฉัน...

            “โว้ยยย ออกไปจากหัวซะทีสิวะ!!”

            ฉันตะโกนออกมาหลังจากที่คิดถึงนายนั่น ทำให้คนในละแวกนั้นแล้วเพื่อนร่วมโต๊ะฉัน ก็หันมามองกันเต็ม ทำให้คนที่นั่งในโต๊ะฉัน ต้องขอโทษขอโพยที่รบกวนเวลากินข้าวแทนฉันไป

            ฉันจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง เมื่อคิดถึงนายนั่น ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันไม่ประโยชน์อะไรเลย.. แต่ฉันก็ยังจะทำต่อไป

            ตึก ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้าคนๆนึงที่เดินผ่านฉันไป พร้อมกับพี่ริต้าร์ที่เดินควงอยู่ เพียงแค่ฉันเห็นได้แค่นั้นฉันก็ขยับเก้าอี้เล็กน้อย แล้วเดินออกจากโต๊ะนั้นทันที โดยมีไอ้เลมอนแล้วก็เหล่า พอพาน ตามหลังมา

            บ้าจริงเลย!! แสบตาอีกละ

            ฉันเอามือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพียงไม่กี่หยด ก่อนจะไปนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนึง พร้อมกับที่ไอ้เลมอนนั่งลงข้างๆฉัน

            “เอ่อ... พริต พลอย ฉันยังหิวอยู่เลยอ่ะ ไปหาไรกินกันเถอะนะ”

            แล้วเหล่าเพื่อนฉันก็เดินออกไป ตอนนี้เลยเหลือแค่เลมอนกับฉันเพียงแค่สองคน แล้วจู่ๆไอ้เลมอนก็จับหัวฉัน มาพิงไว้ที่ไหล่ เดี๋ยวนี้มันกล้าเล่นหัวฉันแล้วหรอเนี่ย ไม่กลัวกระบาลมันจะอยู่ไม่สุขหรือไง -_-++

            “ผมเห็นลูกพี่เป็นอย่างนี้แล้วผมทนไม่ได้เลยจริงๆ”

            “..........”

            “ลูกพี่กำลังเจ็บใช่มั้ย... ตอนนี้ผมก็กำลังเจ็บ...”

            “.........”

            ฉันเงียบด้วยอาการงุนงงของไอ้เลมอน ที่พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ ที่ฉันไม่เข้าใจอะไรซักอย่างเลย

            “เปลี่ยนจากเค้าเป็นผมไม่ได้หรอ..”

            Pare say

            ตอนนี้ฉันลากยัยพลอย ยัยพริต ออกมาจากตรงนั้นแล้ว เพื่อที่จะให้เหลือเพียงแค่ ฮัน กับ เลมอน เพื่อที่จะได้หาโอกาสให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ตามคำสัญญา ที่ฉันเคยให้ไว้กับเลมอนว่าจะช่วยให้ฮันได้รักกับมัน

            คิดไปคิดมา.. ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ รู้สึกเศร้าแปลกๆแฮะ เดี๋ยวนี้ฉันชักฟั่นเฟืองแล้วสิ ชอบคิดนู่นคิดนี่ไปเองทุกทีเลย สงสัยช่วงนี้ดูละครหลังข่าวมากไปหน่อย เลยอยากทำตัวเหมือนนางเอกบ้าง ที่เจ็บเมื่อยามโดนพระเอกทิ้งไป อ๊ากก นี่ฉันคิดไปไหนอีกแล้วเนี่ย

            “แพร”

            “ฮะ หา อะไรหรอ”

            ฉันสะดุ้งกับเสียงที่ยัยพริตเรียก ทั้งๆที่ยัยนี่ก็ไม่ได้ตะโกนเสียงดังอะไรมาก แต่ฉันก็ยังสะดุ้ง

            “ทำไมช่วงนี้เธอชอบเหม่อแปลกๆ อย่าบอกนะว่าเธอชอบเลมอนน่ะ -_-*”

            ฉันถึงกับสะอึกคำถามของยัยพริตทันที

            นั่นสินะ.. ฉันแอบชอบเลมอนหรือเปล่า แต่ก็ไม่หรอกมั้ง... ฉันไม่ได้ชอบมันหรอกคนกระล่อนอย่างนั้น ฉันจะไปชอบลงได้ยังไง....

            หลังจากที่ฉันเงียบไปอยู่ช่วงนึง ฉันก็ตอบคำถามของยัยพริต

            “จะบ้าหรือไง –O- คนอย่างนั้นใครจะไปชอบลง”

            “ฉันถามเล่นๆ ทำไมต้องลุกลี้ลุกลนด้วย -*-”

            ยัยนี่พูดพลางทำหน้าจับผิดทันที แล้วจะมาจับปิดอะไรฉันล่าววว ฉันไม่ใช่ผู้ร้ายซักหน่อย เอาละสิ.. ยิ่งหลบตายัยนี่ก็ยิ่งมองฉันเข้าไปใหญ่เลย หรือว่า... ยัยนี่เกิดพิศวาสอะไรฉันหรือเปล่าวะ...

            “แกจะพิศวาสอะไรฉันนักหนาเนี่ย!!”

            “ก็ฉันรักแก”

            “เย้ยย –O-!!”

            “แบบเพื่อน ไอ้บ้าแกคิดไปถึงไหนเนี่ย”

            ฉันถึงกับถอนหายใจทันที

            เล่นพูดอะไรซะคนอื่นตกอกตกใจหมดเลย ชอบพูดอะไรไม่จบประโยค เดี๋ยวแม่ตบกระบาลแตกเลยนี่ -*- ถ้าฉันตกใจช็อคหัวใจวายตายคาที่ขึ้นมา ฉันจะไปหาเธอคนแรกแน่ ยัยพริต!!~

            Mart say

            ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ผมหงุดหงิดง่ายมากเลย

            อยากเดินเข้าไปหา....
            อยากเข้าไปพูดด้วย....

            อยากมองหน้าเธอ....

            นี่คือประโยคที่วนเวียนอยู่ในหัวผมตลอดเวลา ตั้งแต่เหตุการณ์ในโรงพยาบาล ผมก็ไม่ได้คุยกับฮันอีกเลย เพราะผมกลัวเธอรำคาญ จนต้องตวาดใส่ผมอีกครั้ง เพราะถ้าเธอทำอย่างนั้นอีกครั้งผมคงตายแน่ๆเลย ที่ต้องโดนผู้หญิงที่ผมรัก ไล่ตวาดอย่างนั้น บอกตามตรงเลย... ว่าผมกลัวที่จะโดนเธอทำอย่างนั้นใส่อีก ผมกลัว... ว่าเธอจะเกลียดผม.. เพราะถ้าเธอมาพูดอย่างนั้นกับผมจริงๆ วันนั้นล่ะจะเป็นวันที่ผมไร้จิตวิญญาณ

            ตอนนี้ผมกำลังเรียนดนตรีอยู่ แต่สมาธิผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย เพราะผมมองแต่ใบหน้าของเธอตลอดเวลา เป็นระยะบ้างที่เธอหันมา ผมจึงต้องหลบหน้าไป เพราะผมไม่กล้าที่จะสบตากับเธอตรงๆ

            แต่จู่ๆก็มีเสียงเพลงที่เพื่อนคนหนึ่งออกไปร้องหน้าห้องเรียน ร้องเพลงออกมา..

.....รู้มั้ยว่าใจสั่น อย่าทำให้หวั่นไหว หากที่จริงเราเป็นแค่เพื่อนกัน...
…..ทุกครั้งที่มองตา ต้องเกิดคำถามอยู่ทุกวัน ว่าเธอคิดเช่นไร...
…..อึดอัดนะ เข้าใจมั้ย ที่ต้องยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างเพื่อนกับแฟน..
....นี่ฉันต้องรักเธอแบบไหน ช่วยตอบกันมาได้มั้ย...
....แล้วฉันต้องทำยังไงเมื่ออยู่ใกล้เธอ … 
....ที่ฉันคิดคิดน่ะผิดมั้ย ที่แอบมีเธออยู่ในใจ เสมอแค่อยากรู้…
....ถ้าเธอแค่ลังเล ก็อย่าจับมือฉัน หากว่าเธอนั้นยังไม่มั่นใจ …
....ถึงเป็นเหมือนเพื่อนสนิท ก็อย่ามาทำให้ฉันคิดไกล...
....ด้วยการใกล้ชิดกัน...

*(ระหว่างเพื่อนกับแฟน : ขนมจีน)

เพลงนี้ทำให้ผมนึกไปถึงตอนที่ผมทะเลาะกับเธออยู่ เพราะผมไม่รู้จะพูดอะไรจึงต้องชวนเธอทะเลาะ แล้วเมื่อผมหันไปมองเธอนั้น...

ผมก็ต้องกุมมือที่อกด้านซ้าย เพราะผมเห็นเธอมีน้ำตาหยดลงมา ก่อนที่เธอจะหันมาสบตากับผม แล้วผมก็ต้องเป็นฝ่ายที่หลบตาไปเอง

Huney say

หลังจากที่ฉันฟังเพลงที่เพื่อนฉันร้อง สมองฉันก็สั่งการให้ฉันนึกถึงภาพที่ฉันทะเลาะกับนายนั่นขึ้นมาทันที ทำให้น้ำตาอีกห้าหยดไหลลงมา ก่อนที่ฉันจะหันไปมองนายมาร์ททันที แล้วก็ไม่รู้เพราะความบังเอิญอะไร ทำให้ฉันไปสบตากับนายมาร์ททันที แต่จู่ๆนายนั่นก็หลบสายตาฉันไปทันที เล่นเอาฉันใจหายทันที

ทั้งๆที่ฉันไม่ใช่คนฟังเพลง แต่เพลงๆนี้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า.. มันกำลังตรงกับฉันเหลือเกิน นายจะคิดแบบฉันมั้ยนะ... นายมาร์ท

ฉันเช็ดคาบน้ำตาทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกตัว ก่อนจะหันไปปรบมือให้กับเพื่อนที่ร้องเพลงจบพอดี.. ตามมารยาททั่วไป

“แก ok ใช่มั้ยฮัน”

ยัยพริตถามขึ้นมา

 “อืม...”

ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่ กับอีแค่เพลงเองนี่...

“ทุกคนฟังทางนี้หน่อยครับ”

“เธอจะร้องเพลงหรอ??”

“เปล่าครับ แต่ผมต้องการพูดอะไรบางอย่าง..”

ฉันถึงกับสะดุ้งทันที เมื่อคนหน้าห้องคนนั้นเป็นนายมาร์ท เมื่อฉันหันไปทางหน้าห้องก็เจอกับสายตาของนายมาร์ททันที ที่มองมาทางฉันโดยไม่หลบสายตาและไม่เปลี่ยนทิศทางเหมือนทุกครั้ง

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

**มาร์ทจะพูดอะไรกับฮัน โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ**

อ่า.... hello~ ดิวมาอัพแล้วน้อ.. เวลาอัพครั้งหน้าดิวไม่แน่ใจนะ วันดิวก็ไม่แน่ใจว่าจะได้อัพวันอาทิตย์หรือเปล่า แต่ถ้าได้ดิวก็จะมาอัพนะคะ

แล้วก็... ดิวอยากรู้อ่ะ คนคอมเม้นหน้าเก่าทำไมเหลือน้อยจัง T_T ถ้ายังอ่านอยู่ก็ช่วยคอมเม้นด้วยนะคะ แล้วก็สำหรับคนที่ติดตามมาเสมอ ดิวก็ขอบคุณนะคะ

*ปล.อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยน้อ~*