บทที่25 ตารางสามเดือน

Pare say

ไม่รู้เพราะอะไร ทำไมตอนที่ฮันได้เลือกเลมอนแล้วก็มาร์ทไป ฉันถึงรู้สึกหายใจมันติดๆขัดๆยังไงก็ไม่รู้ นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!!

ต่อจากนี้ไปฉันคงทำตัวสนิทสนมกับเลมอนไม่ได้แล้วสินะ...

ตั้งแต่ฮันได้ตัดสินใจเลือกไป ทั้งมาร์ทแล้วก็เลมอน จู่ๆไอ้บ้าสองตัวนี้ก็มาเดินข้างไอ้ฮันตลอดเลย ติดแจเหนียวหนึบยิ่งกว่าตังเมซะอีก -*- โดยเฉพาะเลมอนเมื่อพักกลางวันก็ต้องวิ่งมาหาฮันถึงห้องทุกที... ทำไมยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเจ็บแฮะ แต่...อาจจะเป็นเพราะคิดไปเองก็ได้มั้ง...

“แพร!!”

“หะ...หา อยู่ใก้ลกันทำไมต้องเสียงดังด้วยเล่า!!”

“ก็ฉันเรียกแกหลายรอบแล้ว ไม่รู้เหม่ออะไรกันนักกันหนา ไม่เห็นแกตอบอะไรเลย คิดไรอยู่เนี่ย”

“เปล่า...”

ฉันตอบออกไป ยัยพริตถึงกับหัวเสียทันที เอ๊ะ!! ว่าแต่ฉันเหม่อถึงอะไรอ่ะ.... –O- 

ออด~

“ลูกพี่ฮันนน~ แฮ่กๆ”

เสียงออดดังปุ๊ป มันก็แล่นมาปั๊ปเลยแฮะ มองๆไปนายเลมอนก็น่ารักดีแฮะ เหงื่อเต็มหน้าอย่างกับลูกหมาตกน้ำแน่ะ เย้ยย แล้วนี่ฉันคิดอะไรเนี่ย นั่นว่าที่แฟนเพื่อนนะเว้ย ยัยแพร!!

“ลูกพี่ฮันร้อนมั้ย”

“นี่ฤดูหนาวนะ - -^”

“เธอหนาวมั้ย”

“แดดเปรี้ยงจะตาย หนาวก็บ้าละ”

ตลอดเวลาที่เดินไปโรงอาหาร ยัยฮันจะต้องคอยตอบคำถามของไอ้สองตัวนี้ตลอดล่ะ ไม่รู้จะถามอะไรนักหนา มันช่างสรรหามาได้ทุกวัน

แล้วในจังหวะนั้นพอดี... ที่เลมอนมองมาทางฉัน แต่ก็มองได้แปปนึงแล้วก็หันกลับไปทำท่าทางน่ารักกับยัยฮันต่อ... ถ้าเป็นฉันนายจะทำท่าทางอย่างนี้ให้ฉันเห็นมั้ยนะ...

Huney say

สรุปว่าฉันคิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ย ที่เลือกสองคน -_-^ ถ้าย้อนกลับไปได้จะไม่เลือกซักคนเลยคอยดูสิ!!

“อ่ะ!! ฮันสำหรับเธอ”

จู่ๆยัยพริตก็ยื่นตารางอะไรมาให้ฉันดูก็ไม่รู้ อะไรเนี่ย มาร์ท... เลมอน... แล้วตารางอะไรเนี่ยเป็นปึกเลย!! รู้สึกจะเป็นสามเดือนแฮะ ยัยพริตเอาอะไรมาให้ฉันเนี่ย ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

“ตารางสำหรับสองคนนั้นไง บอกตรงๆแย่งกันเอาใจแกอยู่อย่างนี้ ฉันทั้งรำคาญ เซ็ง อิจฉา ริษยา อยากจะฆ่ามันอยู่ล่ะ”

ฉันยื่นตารางให้สองคนนั้นดู ซึ่งฉันก็ได้เห็นเครื่องหมายปรัศนีย ผลุดขึ้นบนหน้าสองคนนั้นทันที เมื่อได้รับตาราง แต่จู่ๆสองคนนั้นก็พยักหน้าเข้าใจเฉยเลย -*- อะไรของมันวะเนี่ย

“ก็ตารางแบ่งเวลาสองคนนั้นไง”

อ๋อ~ ฉันพอจะเข้าใจละ ว่าแต่.... ทำไมต้องทำแค่สามเดือนด้วยล่ะ

“แล้วทำไมทำแค่สามเดือน”

“ฉันต้องการให้เธอตัดสินใจให้ได้ถายในสามเดือนนี้”

“O_O” << มาร์ท

“O_O!!” <<เลมอน

“O_O!!!” <<ฉัน

“-_-^^^” << แล้วก็ยัยพริต

“ทำไมยะ!! ลองคิดให้ดีนะ ยิ่งเธอเลือกช้าคนที่ไม่ใช่สำหรับเธอก็ยิ่งเจ็บ ส่วนนายสองคนก็เหมือนกัน เตรียมใจไว้ได้เลย ยังไงก็ต้องมีคนใดคนหนึ่งไม่ใช่!!”

เมื่อพูดจบจู่ๆยัยพริตก็ลุกขึ้น แล้วก็เดินออกจากโต๊ะกินข้าวทันที... สามเดือนงั้นหรอ...

Pretty say

ฉันเดินออกมาจากกลุ่มยัยฮัน แล้วเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ฉันไม่รู้หรอกนะว่ายัยนั่นจะยื้อเวลาไปเพื่ออะไร

เพื่อ... ยื้อเวลาเจ็บงั้นหรอ....

เพื่อ... จะได้เก็บไว้ทั้งสองคนงั้นหรอ...

ฉันว่ายัยนั่นคิดผิดแล้วล่ะที่จะเลือกสองคน ยิ่งยัยนี่ยื้อเวลาไปมากเท่าไหร่คนที่ไม่ใช่ก็จะยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น อย่างฉันไง!! มัวแต่กลัวว่าเขาจะเสียใจ มัวแต่กลัวว่าตัวเองจะเสียใจ เรื่องมันเลยไปกันใหญ่ แต่ทำไงได้ละฉันไม่ใช่คนตัดสินใจนี่... ฉันคงช่วยเธอได้เท่านี้แหละ

Pare say

ไม่รู้จู่ๆยัยพริตเอาตารางอะไรมาให้ยัยฮัน เพราะฉันไม่ได้ฟังอะไรเลยตะกี้แต่จู่ๆมาร์ทก็เดินออกไปจากวงเฉยเลย ตอนนี้เลยเหลือแค่ เลมอน ฮัน แล้วก็ฉัน แล้วจังหวะหนึ่งพอดีที่ฉันไปสบตากับเลมอน แต่ที่แปลกก็คือ... นายนั่นขยิบตาให้ฉันเหมือนเป็นการส่งซิบอะไรซักอย่าง น่ารักดีแฮะ... เย้ย ฉันคิดอะไรอีกแล้วเนี่ย

หลังจากที่ฉันส่ายหัวไล่ความคิดอยู่นั้น ฉันก็หันไปสบตากับเลมอนอีกครั้งแต่ครั้งนี้หมอนั่นทั้งขยิบตา แล้วก็หันคอไปมาทางขวาเล็กน้อย ซึ่งเป็นทางออกของโรงอาหาร อ๋อ!! สรุปว่าไล่ฉันว่างั้นเหอะ

“นี่นายเป็นไรอ่ะ โรคชักกะตุกหรือไง –O-”

“ครับ ใจมันชักกะตุกที่เห็นลูกพี่อ่ะครับ ^_^”

“อ้วกกก แหวะ”

ฮันทำท่าทางอ้วกกับมุขเสี่ยวที่เลมอนเล่น จังหวะนั้นฉันเลยหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากโต๊ะทันที ซึ่งฉันก็เห็นเลมอนขยิบตาให้ฉันรอบหนึ่ง พร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยซึ่งคงจะเป็นเชิงขอบคุณฉัน ฉันเดินออกไปจากโต๊ะนั้น แต่ฉันยังคงอยู่เพียงแค่หลังเสาเท่านั้นล่ะ ไม่รู้ทำไมรู้แต่ว่าฉันอยากเห็นกิริยาของเลมอน ที่มีต่อฮันคนเดียว หมอนี่จะทำตัวน่ารักทุกเมื่อเวลาอยู่กับฮัน เขาดูสดใสร่าเริงกว่าทุกที ตอนอยู่กับฉันหมอนี่ก็ร่าเริงแต่ทำไมมันถึงไม่ออกมาดูสดใสน่ารักอย่างนี้นะ

แต่แล้วฉันก็ต้องหยุดความคิดทุกอย่าง เมื่ออยู่ดีๆเลมอนกับฮันก็กอดกันทำให้ฉันต้องรีบหันขวับมาทันที

ตึก...ตึก...ตึก

ฉันรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้หัวใจฉันเต้นรัวและเร็วมาก แล้วฉันก็รู้สึกว่ามันบีบตัวยังไงก็ไม่รู้ โอ๊ย!! แล้วทำไมต้องมาปวดท้องเวลานี้ด้วยนะ ไม่ไหวแล้วแฮะ ไม่เคยปวดเท่านี้มาก่อนเลยแฮะ

แล้วฉันก็ทรุดลงกับพื้นทันที

“โอ๊ยยยย”

ฉันตะโกนออกไป เลยทำให้เป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง แต่ก็ไม่มีใครมาช่วยฉันสักคน นี่สินะที่เค้าเรียกว่า ‘ไทยมุง’ คนปวดท้องจะตายอยู่แล้วยังไม่มีใครช่วยเลย พยุงซักนิดไม่มีอ่ะ ยืนเฉยกันอยู่ได้ คิดถูกคิดผิดวะเนี่ยที่ตะโกนออกไป!!

ตอนนี้สภาพฉันคงไม่หน้าดูเท่าไหร่หรอกมั้ง ถึงฉันจะเจ็บจนต้อหลับตาปี๋แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่า ตอนนี้ฉันคงกำลังนอนดิ้นพลากๆกลางโรงอาหารล่ะมั้ง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ โดยมีคนมีน้ำใจทั้งหลายยืนมุง!!

มันช่างเป็นภาพที่งดงาม หาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

“ถอยๆๆๆ”

ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคุ้นๆพูดขึ้น

“แพร!!”

“เห้ย!! เธอเป็นไรอ่ะ”

เสียงแรกคงจะเป็นเสียงของฉันสินะ เสียงข้างหลังคงจะเป็นเสียงของเลมอนสินะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วแฮะ... แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาดู เอ... ที่นี่มันโรงพยาบาลนี่หว่า แล้วฉันมาที่นี่ได้ไงวะเนี่ย จำได้แค่ว่าปวดท้อง แล้วก็วูบไปเลย

“ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง รู้สึกไงบ้าง”

เลมอนเดินเข้ามาหาฉัน พร้อมกับทำท่าลนลาน

“ไม่เป็นไรแล้ว แค่ยังปวดท้องอยู่นิดๆน่ะ”

“ฟู่~”

เลมอนทำหน้าเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก

“เป็นห่วงฉันหรือไง”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“..........”

“ก็เธอเป็นเพื่อนฉันนี่ ไม่ห่วงได้ไง –O-”

ฉันคงจะเป็นได้แค่เพื่อนสินะ... ห่วงฉันก็เพราะเพื่อนสินะ เป็นเพื่อนก็ดีแล้วนี่แพร เธอจะเอาอะไรอีก นี่มันว่าที่แฟนเพื่อนเธอนะ!!

ฉันได้แต่เตือนตัวเองให้รู้ไว้

“เธอเป็นอะไรเปล่า หน้าเศร้าอีกละ ฉันไม่ชอบเห็นใครเศร้านะ หรือปวดท้องอีก ฉันไปตามหมอให้นะ”

“เปล่า นี่ไงฉันยิ้มแล้ว ยิ้มมมมมมมมมมมมม”

ฉันฉีกยิ้มกว้างกับท่าทีของเลมอน แล้วก็หัวเราะออกมานิดหน่อย ส่วนเลมอนน่ะหรอ ยิ้มตอบกลับมา แต่ก็ยังทำหน้างง เลยทำให้ฉันยิ่งขำเข้าไปใหญ่เลย ซึ่งก็ยิ่งทำให้นายนั่นงงเข้าไปใหญ่ แล้วยิ่งฉันเห็นหน้านายนี่ ก็ยิ่งทำให้ฉันหมั่นไส้เข้าไปใหญ่ด้วย

“นี่แน่ะ”

“อ่อยอั๊นอ๊ะ อั๊นเอ็บ” (ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ)

ยิ่งเสียงอู้อี้ของนายนี่ ยิ่งทำให้ฉันหมั่นไส้หนักเข้าไปใหญ่ แต่ฉันก็ยอมปล่อยอ่ะนะ แล้วเมื่อปล่อยปุ๊บ เลมอนก็เอามือจับแก้มตัวเองปั๊บ พร้อมกับทำหน้าบูด แล้วก็อมลมไว้ที่แก้มทำให้แก้มป่อง น่ารักดีแฮะ เหมือนเด็กเลย แต่ฉันก็ยังหมั่นไส้อยู่ดี

“ขออีกทีละกันนะ”

“โอ๊ยยยย ออแอ๊วเอ็บอ๊ะ” (โอ๊ยยยย พอแล้วเจ็บนะ)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

**เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร ติดตามชมตอนต่อไปนะคะ**

ดิวขอโทษนะคะที่วันเสาร์ไม่ได้มาอัพ (อีกแล้ว) เนื่องจากมีกิจธุระนิดหน่อย เลยไม่ได้อัพ ยังไงก็ขอโทษนะคะ วันนี้ก็มาอัพแล้ว ^_^ ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นด้วยน้อ แล้วก็อัพครั้งหน้า... ไม่รู้ละค่ะ ไม่กล้ากำหนดเดี๋ยวมันจะผิดพลาด (เอิ๊กๆ) แต่ถ้าไม่มีกิจอันใด ข้าพเจ้าก็จะมาอัพในวันเสาร์เจ้าค่ะ (รั่ว!!มั่ว!!แหลกละเรา)

***แน่ะๆอย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยเน้อ***