ตอนที่28 คนละคัน
ตอนนี้ฉันอยู่บนรถที่ไปเข้าค่ายแล้ว...
ฮัน แกรู้มั้ยว่ายัยแพรหายหัวไปไหน -*-
ฉันรู้สึกว่าแกอยู่กับฉันมาตั้งแต่ฉันถึงโรงเรียน แล้วฉันจะไปตรัสรู้มันหรอว่ามันอยู่ไหน
-_-^
เออ!! จะว่าไปยัยแพรหายไปไหนหว่า... ตั้งแต่เช้าแล้ว หรือว่ายัยนี่จะไม่ได้มาค่าย
ฮัลโหล!! นี่แกอยู่ไหนเนี่ย? บนรถไหน? ฉันไม่เห็นแกเลย แกอย่ามาตลกนะเว้ยฉันก็อยู่บนรถ อะไรนะ!!
จู่ๆยัยพริตก็ค่อยๆหันหน้าไปทางรถฝั่งขวา ซึ่งนั่นก็ทำให้ฉันเห็นยัยแพรไปนั่งสะหลอน อยู่ในรถคันนั้น เห้ย!! แล้วมันไปนั่งอยู่ในนั้นได้ไงเนี่ย ว่าแต่...คนที่นั่งอยู่ข้างมันนี่เลมอนนี่หว่า... แล้วทำมันยังนั่งข้างหลังกันแค่สองคนด้วย ไปแอบคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย
Get ละเพื่อน ขอให้โชคดี
ฉันยังได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากโทรศัพท์ ของยัยพริต แต่ยัยพริตก็ตัดสายไปเลย โดยที่ไม่ฟังยัยแพรต่อไปอีก
มันไปนั่งในนั้นได้ไง
ก็ไอ้เลมอนลากยัยแพรไปนั่งด้วยน่ะแหละ เพราะเห็นบอกว่าไม่มีเพื่อน แล้วในกลุ่มเรามันสนิทกับแพรที่สุด แล้วก็... เห็นมันบอกว่าจะมาชวนแกแล้ว แต่เกรงใจแก
แล้วคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามฉัน ก็หันมามองฉันทันที ที่ยัยพริตพูดถึงเลมอนให้ฟัง แต่พอฉันหันไปมอง นายนั่นก็หลบตาไป ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นใคร เพราะบุคคลคนนี้มีอยู่คนเดียวก็คือ... ไอ้บ้ามาร์ทนะแหละ -_-++
นี่ๆ
ไร
ผู้ชายในห้องฉันคนนึง ถามขึ้นมา แต่ไม่ได้ถามฉัน แต่ถามยัยพริต -.,-
ไปนั่งข้างหลังกับฉันมั้ย ที่..
ขอบคุณสำหรับที่ แต่ฉันนั่งกับเพื่อนแล้ว กลับไปนั่งที่ไป
แล้วยัยพริตก็ไล่ไปอย่างไร้เยื่อใย... น่าสงสารคนที่มาขอให้ยัยพริตไปนั่งด้วยแฮะ แต่ก็น่าสมเพช ที่ไม่มีผู้หญิงนั่งกับมันซักคน แล้วก็สมน้ำหน้ามันด้วย ที่โดนปฏิเสธจากยัยพริต
นี่เธอ
ฉันหันหน้าไปมองคนที่เรียกพริต แล้วก็เจอหน้านายมาร์ท - -++
พลอยมีอะไรจะคุยด้วย
แล้วนายมาร์ทก็จับแขนยัยพริต ให้ลุกขึ้นก่อนที่จะสอดตัวเข้ามายังเบาะนั่งข้างๆฉัน โดยที่ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พลอยมีอะไรจะคุยกับพริตอ่ะ
ไม่มี
เจ้าเล่ห์
กินมั้ย?
นายมาร์ทไม่พูดอะไรนอกจากเปลี่ยนเรื่องคุย เออ!! ให้มันได้อย่างนี้สิ ตอนนี้ผู้หญิงเหล่า แรด ชะนี ทั้งหลายก็หันมามองกันเกือบทั้งคันแล้ว รู้สึกว่า... นายนี่จะมีผู้หญิงชวนไปนั่งด้วยหลายคน (มั้ง) แต่ก็ปฏิเสธกลับไปทุกครั้ง ฉันว่าฉันพอรับรู้ถึง สายตาจิกๆที่ส่งมาทางฉันแล้วล่ะ
แต่ก็ช่างมัน... ฉันไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว
เห้ย!! สวย
จู่ๆนายมาร์ทก็พูดขึ้นมา ทำให้ฉันหันไปทางกระจก แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร จนกระทั่งรู้สึกมีอะไรมาแตะที่แก้ม พอรู้ตัวอีกที... อ๊าก ฉันโดนมันหอมแก้ม
ช้าไปมั้ย ^_^
นายนั่นพูดพร้อมกับจับหมัดที่ฉันเสยเข้าไป T_T มันจะกวนฉันไปถึงหนายยย
Pare say
เธอต้องช่วยฉันนะในเข้าค่ายนี้อ่ะ
อือๆ
เลมอนพูดแต่ประโยคนี้ ซ้ำไปซ้ำมา จนฉันเริ่มเบื่อ ช่วยอะไรน่ะเหรอ... ก็ช่วยให้มันได้อยู่กับฮันไง -_-^ ทำไมมันไม่ย้ายบ้านมาอยู่บ้านฮันไปเลยล่ะ มาให้ฉันช่วยอยู่ได้ ยิ่งฟังแล้วยิ่งหงุดหงิดจริงเว้ย
เธอต้อง...
ฉันนะในเข้าค่ายนี้อ่ะ... ฉันฟังจนมันหลอนแล้วนะ!!
ฉันตะโกนออกไปอย่างเหลืออด อาจจะเป็นเพราะรำคาญ กับความรู้สึกแปลกๆที่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง รู้แต่ว่ายิ่งฟังนายนี่พูดถึงยัยฮันแล้วรู้สึกหงุดหงิด
อ่า... ฉันขอโทษ
เอ่อ... ไม่เป็นไร O-
ฉันได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ตะลึงงัน ที่จู่ๆเลมอนก็ทำท่าทาง เจียมเนื้อเจียมตัวขึ้นมาขณะหนึ่ง ก็ดูหน้ามันสิ ทำหน้าเหมือนเด็กข้างถนน ไม่มีเงินกินข้าวอย่างนั้นแหละ ตอนนี้ฉันเลยเริ่มสงบลงหน่อย
ฉันทำให้เธอรำคาญหรือเปล่า...
ปะ... เปล่า เปล่าเลย ไม่เคยเล้ยย
ฉันตอบออกไปอย่าลนลานเหมือนกับกลัวความผิด แต่อันที่จริงแล้วคนที่ควรลนลานน่าจะเป็นคนที่ถามฉันมากกว่านะ -.,+
ฉันขอโทษ
ถ้านายยังไม่เลิกเป็นอย่างนี้นะ ฉันจะไม่ช่วยอะไรนายแล้ว
ฉันพูดออกไป เพราะกลัวว่านายเลอน จะนั่งหงอยตลอดทางไป เพราะตอนนี้ฉันไม่มีเพื่อนเลยซักคน นอกจากนายนี่แล้ว บนรถคันนี้ฉันก็ไม่รู้จักใครอีกเลย ก็มันไม่ใช่ห้องฉันนี่!! เล่นลากฉันมาอย่างนี้คนเดียว คนที่ลากก็ต้องรับผิดชอบฉันสิ เพราะมันไม่คิดจะลากเพื่อนคนอื่นของฉันมาซักคน!! =O= คิดแล้วsad
ฉันเห็นนายเลมอนยังคงเงียบอยู่... ก็เลยพูดออกมาว่า
เห้ย!! นั่นมันรถของฮันนิ นั่งตรงกันด้วยล่ะ!!
ไหนๆ ไหนฮัน
~หลอกควายสบายดีจัง หลอกอีกครั้งก็ยังเป็นควาย~
ง่ะ (พะงาบๆ) O-
นายนี่ถึงกับทำหน้างงทันที ก่อนที่จะทำหน้าบูด เหมือนกับหมึกอึไม่ออก มา10ปิอย่างนั้นละ
โอ๋ๆ อย่าโกรธเค้าน้า
ชิส์
แน่ะ!! มันยังเล่นด้วยอีก
เค้าขอโทษนะตัว
เค้าโกรธตัวแล่ว!!
ไปๆมาๆชักเหมือนปัญญาอ่อนเข้าไปทุกทีนะเนี่ย - -*
หะ...เห้ยๆ
อะไร ตอนนี้เค้าโกรธอยู่
จู่ๆนายเลมอนก็เอาหัวมาหนุนกับตักฉันเฉยเลย ตอนนี้ฉันเลยได้แต่ปล่อยให้นายนี่นอนที่ตักต่อไป โดยที่ไม่ผลักหัวของนายนี่ออกไปเลย ยิ่งนายทำตัวอย่างนี้ มันเหมือนยิ่งน้ำเตือนให้ฉันเห็นมุมมองน่ารักของนายทุกวันๆ
ฉันเอามือไปจับปลายผมของนายเลมอน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆ นายนี่ก็เอามือมาจับข้อมือฉันไว้ แล้วก็พูดขึ้นมาว่า...
ฮัน...
ฉันถึงกับชักมือกลับทันที เมื่อได้ยินนายนี่ละเมอชื่อฮัน นายนี่คงรักฮันมากล่ะมั้ง... คงรักมาก... ยิ่งเห็นนายรักฮัน ทำไมฉันยิ่งรู้สึกเจ็บนะ...
Lemon say
ตอนนี้ผมกำลังหนุนตักของแพรอยู่ ผมรู้สึกอบอุ่นจังเลย เหมือนได้นอนตักแม่ยังไงยังงั้น นี่ผมเผลอใจเต้นกับแพรไปแล้วนะเนี่ย แต่ยังไงผมก็มั่นใจว่าผมรักฮันแน่นอน เพราะแพรคงไม่คิดอะไรกับผมหรอก ขนาดผมแกล้งละเมอจับมือ เธอยังชักมือกลับเลย ว่าแต่ที่เธอทำ... เธอรังเกียจผมเปล่าเนี่ย TOT
ผมแอบเหลือบตาขึ้นไปข้างบนนิดนึง ก็เห็นแพรมองออกไปอย่างเหม่อๆ ไปทางนอกหน้าต่าง แต่ผมก็ต้องรีบหลับตาทันที เมื่อจู่ๆ แพรก็ค่อยๆมองลงมาที่หน้าผม ผมรู้สึกว่าเธอพึมพำอะไรซักอย่าง แต่ผมก็ได้ยินไม่ชัดนัก เพราะเหมือนกับเธอแค่กระซิบเบาๆซะมากกว่า
นี่เธอเป็นใครน่ะ
จู่ๆก็มีคนๆหนึ่งพูดขึ้นมา ซึ่งถ้าผมเดาไม่ผิดคงจะเป็นเพชร ผู้หญิงที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผม!!
คน
ฉันถามเธอดีๆนะ!! แล้วเลมอนเค้าไปนอนตักเธอได้ยังไงกัน
ถามได้... ก็เค้าเอาหัวมาวางไว้บนตักฉันน่ะสิ
ผมเกือบหลุดขำออกมา ตอนที่เธอกวนประสาท เพชร ผู้หญิงที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผม แต่ผมก็ต้องแกล้งทำเป็นนิ่งหลับไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กรี๊ดดดด
ฉันว่าที่นี่ก็ไม่ใช่สวนสัตว์ทำไมมีชะนีร้องด้วยนี่
ก๊ากกก ผมอยากได้แพรเป็นเพื่อนคอยกำจัด เพชร จังเลยแฮะ ในห้องนี้ยังไม่เคยมีใครกล้าว่าแพชรซักคน
แกตายแน่!!
******************************************
***แพรจะเป็นยังไงต่อไป ติดตามชมตอนต่อไปนะคะ***
ไชโย!! ดิวปิดเทอมแล้วเน้อ~ โอยย 3วันอันหฤโหด ของการสอบแทบจะทำดิวไม่ได้หลับเลย ตอนนี้อะไรยังไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ แต่... ที่ดิวจะมาแจ้งก็คือ... ดิวจะเว้นช่วงเวลาอัพนิดหน่อย ก็คือ ดิวจะอัพ2วันครั้ง ก็คือ ถ้าดิวอัพวันอาทิตย์ ดิวจะมาอัพอีกทีวันจันทร์เน้อ~ จะเพิ่มวันอัพให้ แล้วถ้าดิวจัดการกับของต่างๆที่กระจัดกระจายทั่วบ้านเรียบร้อย ดิวอาจจะว่าง แล้วก็... ถ้าว่างจริงๆจะมาแจ้งวันอัพเพิ่มเน้อ~ เพราะตอนนี้หนังสือดิวเต็มบ้านเลย เอิ๊กๆ (เรียนจัด 55+) แล้วก็ฝากคอมเม้นด้วยนะคะ (ไม่งั้นไม่อัพเพิ่มเน้อ)
**ปล. อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตเป็นกำลังใจน้อ~ ^_^**