ตอนที่30 ตกน้ำ

                “น้องๆคงรู้กันดีนะว่าค่ายนี้ จัดมาเพื่อฝึกการเอาตัวรอดโดยเฉพาะ เพราะฉะนั้นที่พัก คงจะไม่ใช่โรงแรมหรูอลังการ เรื่องกินก็ต้องทำเอง แต่พวกพี่ๆจะคอยแนะนำทุกอย่างให้นะ มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้ทุกเมื่อ โดยเฉพาะผู้ชายนะฮ้า~”

                แล้วยัยพี่กระเทยนั่น ก็ส่งสายตาปิ๊งๆ (ที่น่าขยะแขยง) มาทางฉันซึ่งมีนายมาร์ทกับไอ้เลมอนอยู่ขนาบสองข้างตัว โดยมีเพื่อนนั่งประกบหน้าหลัง มันทำเหมือนกับว่าฉันถูกไล่ล่าอยู่อย่างนั้นละ

                ตอนนี้ทุกคนเริ่มแยกย้ายกันแล้ว เพราะพี่ๆเริ่มปล่อยให้ไปเก็บของกันก่อน อีกสองชั่วโมงถึงจะเจอกัน โดยที่พักนั้น อย่างที่พี่กระเทยถึกบอกนั่นล่ะ มันช่างหรูหราน่านอนเหลือเกิน (ประชด) จะเป็นที่ไหนได้ล่ะ นอกจากกางเต็นท์นอน!! แต่โชคยังดีที่พี่ๆกางเต็นท์บริการให้ก่อนแล้ว แต่ละเต็นจะนอนกันสองคน ซึ่งฉันได้จับคู่กับยัยพริตเรียบร้อยแล้ว

                และแล้วสองชั่วโมงก็ผ่านไป~

                ตอนนี้ฉันมารวมตัวอีกครั้งกับกลุ่มเพื่อนๆ เพราะพี่ๆเรียกกัน แต่คราวนี้ฉันให้ยัยแพรนั่งขวา ยัยพริตนั่งซ้าย ยัยพลอยนั่งหลัง ส่วนข้างหน้าไม่มี เพราะฉันนั่งหน้าสุด -_-^

                “ก่อนอื่นเลย!! พี่จะให้น้องรอดตรงนั้นไปนะ ลุกขึ้นเลยค่ะน้อง”

                แล้วก็มีพี่ผู้หญิงมาจับมือฉันไป รอดช่องที่เหมือนกับอุโมงค์พลาสติก โดยมีช่องรูอยู่ข้างๆเป็นวงกลม ตลอดจนสุดปลายทางอุโมงค์ อ๊ากกก นี่มันช่องบ้าอะไรเนี่ย แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนเริ่มด้วยเนี่ย TT_TT

                ฉันถูกดันเข้าไปในอุโมงค์นั้น ไอ้ตอนแรกๆก็ไม่มีอะไรอยู่หรอก แต่พอคลานต่อไปได้อีกนิด มือมากมายก็มาป้ายหน้าฉันเต็มไปหมดเลย แถมมือพวกนั้นก็ไม่ใช่แค่มือเปล่าๆซะด้วยสิ มันมาพร้อมกับดินสอพอง ทำไมเอามาเล่นกันผิดเทศกาลกันอย่างนี้ล่ะเนี่ย

                แล้วเมื่อฉันออกมาจากอุโมงค์ได้ พี่อีกคนก็มาจับมือฉันแล้วพาเดินต่อไป ก่อนที่จะไปถึงพี่ผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ อะไรอีกวะเนี่ย

                “พี่จะผูกเชือกสีให้นะครับ แล้วเดี๋ยวพี่จะให้น้องไปนั่งตามแถวสีนะครับ ^_^”

                แล้วเชือกสีฟ้าก็มาอยู่บนข้อมือฉัน ก่อนที่จะเดินตรงต่อไปเรื่อยๆ จนเห็นแถบสีต่างๆอยู่ตรงหน้า

                “น้องนั่งเลยๆ วู้ว เสียดาย คนแรกน่าจะเป็นผู้ชายหล่อๆ ชิส์~”

                ไม่ใช่ใครที่ไหนก็ให้เจ๊กระเทยถึกนั่นล่ะ แล้วฉันก็เดินไปยังแถวตรงหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงแถวสีฟ้า ก่อนที่จะหันหลังไปจ๊ะเอ๋กับคนอื่นๆ - -I ตอนนี้คนเริ่มทยอยกันออกมาด้วยสภาพที่เลอะดินสอพองกันถ้วนหน้า ส่วนฉันน่ะเหรอ... นั่งแกะจนมันหลุดออกมาแทบทั้งหน้าแล้ว ก็ทำไงได้ล่ะ มาถึงคนแรก กว่าคนอื่นจะทยอยกันมา มันก็แห้งหมดแล้ว

                เอ๊ะ!! แล้วทำไมเพื่อนๆฉันยังไม่มาซักคนเลยเนี่ย อีกอย่าง... สีมีตั้ง7สี แล้วจะได้อยู่สีเดียวกันมั้ยเนี่ย!!

                “ถอยไป!!”

                เสียงคุ้นเคยดังขึ้นเหมือนไล่อะไรซักอย่าง

                พอฉันหันไป... ก็พบกับ... ไอ้มาร์ท - -+ มันเล่นไล่ไอ้คนที่อยู่หลังฉันง่ายๆงี้เลย แถมที่มือของเขาก็ไม่ใช่สีฟ้าด้วย แต่มันเป็นสีเขียวต่างหาก -_-^

                “ไปนั่งสีเขียวเดะ”

                ฉันพูดขึ้นพร้อมกับมองแถบสีเขียว ซึ่งอยู่คนละฟากกับสีฟ้าเลย

                “ไปให้โง่ดิ ถ้าฉันไปใครจะดูแลเธอ”

                “ฉันดูแลตัวเองได้น่า”

                “ไม่เอา ถ้าไม่งั้นฉันก็ไม่ได้อยู่ใกล้เธอสิ”

                “-////-”

                หมอนั่นพูดออกมาได้ไงเนี่ย แล้วทำไม... ถึงยังไม่มีเพื่อนฉันมาซักทีเนี่ย

                “เพื่อนฉันอ่ะ”

                “เพื่อนเธอไปหาคนแลกสีฟ้าอยู่เพื่อจะได้อยู่สีเดียวกับเธอ”

                โอ้ววว มันรักฉันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย -*- สุดๆจริงๆ

                ฉันไม่เข้าใจเลย ว่าจะมีค่ายบ้าๆบอๆอย่างนี้มาด้วยจุดแระสงค์อะไร มีแต่เรื่องไร้สาระ ดูดิ ถ้าให้เอาตัวรอดจริงๆ คงไม่ใช่ว่าจะมีท่อนไม้ให้รอด แล้วหนีเสือที่กำลังไล่ล่าเราเพื่อเอาดินสอพองแปะหน้าหรอก -_-Y (ช่างคิดเนอะ) มีแต่คนบอกว่าค่ายนี้สนุก เพราะมีอะไรหลายๆอย่างให้เล่น แต่สำหรับฉันแล้ว ให้ไปกระทืบคนยังสนุกกว่าเยอะเลย

                “พี่!! เมื่อไหร่จะครบคนเนี่ย”

                ฉันตะโกนถามพี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

                เธอหันมา... ซึ่งนั่นก็ทำให้ฉันตะลึงไปเลย

                “ก็... อ้าว!! ฮันเองหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งนานคิดถึงจังเลย”

                ยัยป้าริตาร์ที่ฉันคิดว่าหายไปจากโรคแล้ว แล้วนี่เป้าแกโผล่มาอีกได้ไง!! อย่าบอกนะว่า...

                ฉันเหล่ตาไปมองนายมาร์ท ซึ่งนั่งอยู่ข้างหลัง แต่นายนั่นกลับไม่สะทกสะท้านอะไร ก็ใช่สินะ!! นายได้อยู่กับคนที่นายรักนี่

                พรึ่บ!!

                แล้วฉันก็ลุกขึ้นกะว่าจะไปต่อแถวใหม่ข้างหลัง แต่นายมาร์ทกลับฉุดฉันลงนั่งที่เดิม เฮอะส์!!

                “หึงหรอ...”

                “เปล่า แค่หงุดหงิด”

                “น่ารักแฮะ”

                “อะ...อะไรนะ”

                “หึงน่ารักดี”

                “นี่!! -////-”

                พลั่ก!! 

                ฉันพูดพร้อมกับเส้นกระตุกที่ศอก ทำให้ศอกของฉัน ไปกระทุ้งเข้าที่ท้องของนายมาร์ทที่อยู่ด้านหลัง แล้วฉันก็สังเกตเห็นหน้าของยัยป้าต้าร์นั่น ยิ้มออกมา เชอะส์ แค่เสแสร้งสินะ คนอะไรสองหน้าซะจริงๆ ฉันจ้องไปยังยัยป้านั่น จนเธอถึงกับผงะ พร้อมกับส่งยิ้มแหยๆกับมา ทีตอนนั้นยังบอกว่ารักนายมาร์ทอยู่เลย โอ๊ย!! แล้วคิดอะไรอยู่เนี่ย

                “ฮันวันนี้พี่มีเรื่องจะพูดด้วย”

                “แต่ฉันไม่มี”

                ฉันพูดด้วยเสียงเรียบ ฉันไม่อยากฟังเสียงกระแหนะ กระแหน ของใครนี่

                “เธอกำลังเข้าใจ...”

                ฉันลุกขึ้นพร้อมกับไปต่อท้ายแถวโดยไม่ได้สนใจอะไรอีก ตอนนี้ฉันเห็นกลุ่มเพื่อนฉันเดินมากันแล้ว แล้วฉันก็จ้องไปทางข้อมือที่มีเชือกทันที

                พลอย >> ชมพู

                แพร >> ส้ม

                พริต >> เหลือง

                เลมอน >> ม่วง

                นี่มีใครมาบงการเชือกหรือเปล่าเนี่ย ทำไมเพื่อนๆฉันถึงกระจายไปคนละทิศกันอย่างนี้ล่ะเนี่ย งานนี้ดูๆแล้วเพื่อนห้องเดียวกับฉัน ก็มีแค่4-5คน (ซึ่งไม่สนิทเลย) แล้วฉันก็ไม่มีวันไปอยู่กับยัยพวกนั้นหรอก เฮอะส์!! ทำไมถึงต้องเป็นกลุ่มดี้ด้วยฟะ!!

                “ด่านต่อๆไป ให้แบ่งกลุ่มเป็นสีๆอย่างนี้นะ แล้วเดี๋ยวพี่ๆจะพาไปแต่ละด่านของแต่ละสี จนทุกสีวนกันครบ แล้วเราจะมากินข้าวเที่ยงกัน!!”

                แล้วสีฉันก็มีคนนำทางไป ซึ่งคนที่นำทางไปคือพี่ริต้าร์นั่นล่ะ เห้อ~

                เห้ย!! ว่าแต่... ไอ้บ้ามาร์ททำไมมันไม่เข้าสีของมันล่ะฟะ!!

                “กลับสีไป”

                “ใจร้ายจังเลย ไล่อยู่ได้ -*-”

                “ก็ไปซักทีสิ”

                “ไปก็ได้ๆ แล้วอย่ามาเรียกหา เพราะทนความคิดถึงไม่ได้ละกัน”

                “อ้วกแตก”

                นายมาร์ทพูดเสร็จก็ตรงไปยังสีเขียว ซึ่งอยู่ทางด้านชวาสุด ซึ่งตรงข้ามกับสีฟ้าที่อยู่ซ้ายสุด

                ตอนนี้ฉันมาอยู่หน้าด่านสีฟ้าแล้ว...

                ด่านของฉันเป็นแบบไต่เชือกข้ามฝั่ง ส่วนข้างล่าง... เป็นคลองหรือแม่น้ำอะไรซักอย่างล่ะ งานนี้ฉันว่าคงได้เป็นลูกหมาตกน้ำกันแน่ๆ

                “พี่จะให้ข้ามไปทีละ3คนนะ”

                แล้วฉันก็เดินไปต่อท้ายแถว

                “นี่ๆ ฉันข้ามกับฮันด้วยนะ *_*”

                ยัยกลุ่มดี้นี่หว่า.... อ๊ากกก อยากจะบ้าตายจริงๆเว้ย

                “ถ้าเธอทำเชือกฉันโค่น ฉันฆ่าเธอแน่”

                “ไม่ๆเราไม่ทำโค่นเด็ดขาดเลย!!”

                แล้วเมื่อถึงตาฉัน ฉันก็ข้ามไปยังเชือกที่มีอยู่เส้นเดียว แต่มีที่จับยึดอยู่สองฝั่ง ตอนนี้ฉันข้ามไปได้ครึ่งนึงแล้ว ส่วนยัยคนที่มาขอข้ามด้วย ยังกล้าๆกลัวๆ ก้าวมาได้แค่2ก้าว ฉันหันกลับมา ก่อนที่จะเดินต่อไป แต่จู่ๆ... เชือกก็เริ่มเอนไปทางซ้าย...

                เอาล่ะสิ!! ยัยนี่จะพาฉันซวยละสิ

                ฉันรีบข้ามไปอีกฝั่ง โดยเอนตัวไปทางขวาเล็กน้อยเพื่อให้สมดุล แต่จู่ๆเชือกมันก็เอนมาทางข้างขวาอีก - -;; ทำให้ฉันต้องเอนไปทางซ้าย

                แล้วจู่ๆ... คราวนี้ไม่ใช่แค่เอนแล้ว มันโค่นไปทางซ้ายเลย

                ตูม!!

                เสียงนี้เป็นเสียงของยัยดี้ตกน้ำ ในขณะที่ฉันยังสปิงเกาะเชือกได้อยู่

                “ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!”

                ว่ายน้ำไม่เป็นแล้วจะเล่นทำไมฟะ!!

                “ลงไปช่วยสิๆ”

                “ใครล่ะๆ ลงไปๆ”

                ยัยกลุ่มพี่ที่พามา พอกันยกให้คนนู้นคนนี้ที เพราะที่ตกน้ำมาว่ายเป็นหมดเลย แต่เพิ่งเป็นยัยนี่นี่ล่ะที่ว่ายไม่เป็นคนแรก ตอนนี้ต่างคนก็เลิ่กลั่กไม่รู้จะทำยังไง กว่าจะหาคนลงได้ยัยนี่ตายแน่ๆ!!

                ตูม!!

                เสียงน้ำกระเด็นท่ามกลางความตกใจของทุกคน ไม่ใช่ใครลงไปช่วยหรอก... นอกจากฉันที่อยู่บนเชือกเนี่ย!!

                ***************************************

                ***ฉันจะลงไปช่วยสำเร็จมั้ย ติดตามชมตอนต่อไปนะคะ***

                อ่า... มาอัพแล้วน้อ~ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ (รวมถึงคนที่เพิ่งอ่านใหม่ด้วยนะคะ) ก็..มาอัพครั้งหน้าวันเสาร์เน้อ~ ยังไงก็อย่าลืมกันน้า *_*

                ปล. อย่าลืมคอมเม้นกับโหวตด้วยยยย