เริ่มตอนที่ 2 แล้วนะ

            หลังจาก ที่ยืนรอให้นายตำรวจคนอื่นเข้าไปเคลียร์พื้นที่ภายในร้าน  ผู้กองสาวก็ออกมายืนพิงรถตำรวจที่

จอดอยู่ไม่ห่างนัก  หญิงสาวครุ่นคิดถึงงานที่เพิ่งจบลงไปด้วยดี  เรื่องงานเอกสารนี่สิน่าหนักใจ  ไม่ว่าจะหนักหนา

สาหัสแค่ไหน  ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ต้องมานั่งโต๊ะเขียนหนังสือแล้ว  หญิงสาวมักจะเต็มที่กับมันเสมอ  แต่เมื่อนึกว่าวันรุ่งขึ้น

ต้องเข้าไปที่สถานีตำรวจเพื่อเขียนสรุปปิดคดีแล้ว  จิตใจของผู้กองก็ห่อเหี่ยว ' เดี๋ยวต้องหาทางหลอกใช้ไอ้หมวด

เชอร์รี่ให้มันเขียนแทน ' หญิงสาวเริ่มวางแผนในใจ

                  " ผู้กองครับ  ผู้กอง  ผมนึกว่ากลับไปแล้วซะอีก " เสียงหมวดเชอร์รี่เรียกมาแต่ไกล

                  " ก็กำลังจะกลับนี่แหละ  รอส่งตัวผู้ต้องหาขึ้นรถให้หมดก่อนแล้วก็จะไป  มีอะไรเหรอ " ผู้กองตอบ

                  " สารวัตร  ว. ( ว.ท่านผู้อ่านอาจจะไม่เข้าใจ  มันเป็นตัวย่อของวิทยุของตำรวจ ) มาตามเมื่อครู่นี่เองครับ

บอกว่ามีเรื่องด่วนอยากให้ผู้กองเข้าไปที่สถานีตอนนี้เลย " หมวดเชอร์รี่บอก

                  " ตอนนี้เนี่ยนะ... ห้าทุ่มครึ่ง... สารวัตรไม่รู้จักหลับจักนอนหรือไง  จะเที่ยงคืนอยู่แล้วหรือว่าเมียไม่ให้

เข้าบ้าน " ยศยารินบ่นกระปอดกระแปด

                  " อันนี้ผู้กองต้องไปถามเอาเองนะครับ  รีบไปเถอะครับ  ท่านบอกว่ามีคนกำลังรอพบผู้กองอยู่ " หมวด

เชอร์รี่รายงานต่อ

                 " เฮ้อ...  ให้มันได้อย่างนี้สิ  นี่ตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินอะไรเลย  ต้องกลับเข้าไปที่สถานีอีกแล้ว... " ผู้กองสาว

หยุดพูดไปเฉยๆ เมื่อเห็นคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา

                " ไอ้รี่...ฉันขอยืมรถแกหน่อยสิ " ยศยารินรีบแบมือขอกุญแจรถจากลูกน้อง เพราะตัวเองไม่ได้ขับรถมา

                " ผู้กองจะไปชุดนี้เนี่ยนะ " หมวดเชอร์รี่มองผู้กองสาวหัวจรดเท้า 

                " แถมจะควบน้องชายสุดที่รักของผมไปอีก  ไม่ดีมั้ง... ผู้กอง " หมวดเชอร์รี่ส่ายหน้า

                น้องชอยสุดที่รักของหมวดเชอร์รี่ คือ มอเตอร์ไซด์ฮาร์เลย์ - เดวิดสัน  คันงามที่เจ้าของหวงนักหวงหนา 

นึกภาพสาวสวยกระโปรงแคบสั้นขึ้นคร่อมรถแล้วล่ะก็คง ' วี้ดวิ้ว... ช่วงล่างลมคงโกรกดีนักแล ' หมวดเชอร์รี่คิด

                " ก็สารวัตรสั่งให้เข้าไปเดี๋ยวนี้เลยไม่ใช่เหรอ  ไม่มีเวลาแล้ว...  เอากุญแจรถมาเร็วๆ ไอ้รี่ " ผู้กองสาวสั่ง

                " กล้าขัดคำสั่งหัวหน้าทีมเหรอ  เดี๋ยวก็ตัดออกจากทีมซะเลยดีมั๊ยเนี่ย " ผู้กองสาวเริ่มขู่

                ขณะเดียวกัน  มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพลางมองซ้ายมองขวา  คาดว่าคงยังไม่เห็นผู้กองสาวที่

ใช้ตัวลูกน้องเป็นเครื่องกำบัง

                " ถนอมน้องชายผมหน่อยละกันนะผู้กอง "  หมวดเชอร์รี่ยื่นกุญแจส่งให้อย่างไม่เต็มใจนัก

                " เออ... จะเลี้ยงให้เหมือนลูกเลย  จอดรถไว้ที่ไหน " ยศยารินถาม

                " ตรงร้านข้างๆ นี่เอง  ผู้กองเดินไปก็เห็น " หมวดเชอร์รี่ตอบ

                " งั้นเจอกันที่สถานี  อย่าโอ้เอ้นะไอ้รี่ " ยศยารินสำทับ

                " ได้เลย  don't  worry  ซ.บ.ม.ย.ห.  ซำบายมากอย่าห่วง " หมวดเชอร์รี่ทะเล้นส่งท้าย

                " ระวังยุงลามกมันกัดก้นนะผู้กอง " หมวดเชอร์รี่ตะโกนตาม

                ผู้กองสาวหันมาชูมะเหงกให้ทีนึงก่อนจะรีบสตาร์ตรถขับไป...

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

ตอนที่ 2 ยังไม่จบนะ  ก็เหมือนตอนที่ 1 น่ะแหละ 

จะมีตอนต่อไปเรื่อยๆ  แล้วอย่าลืมติดตามอ่านต่อไปนะ 

^u^ 

มาอัพต่อให้แล้วนะคะ  ท่านผู้อ่านที่ร้ากกกกกกกกกกก

        " พวกมึงถอยออกไปให้หมด  ไม่งั้นอีนี่ตาย " เสี่ยหื่นใช้ปืนจี้ที่หัวของผู้กองสาวด้วยท่าทางเหมือนคนติดยา 

ทำให้นายตำรวจที่เหลือต้องชะงัก

          " อย่าตุกติกนะมึง  ไม่งั้นหัวนังนี่มีรูแน่ๆ " เสี่ยพูดซ้ำเมื่อเห็นว่าตำรวจบางคนเริ่มขยับตัว

          " แกหนีไปไหนไม่รอดหรอก  ปล่อยผู้หญิงซะเถอะ " หมวดรงค์เริ่มเจรจา  สายตาก็มองผู้กองสาวเพื่อหา

จังหวะเข้าไปช่วย  แต่สายตาดุๆ ของผู้กองยศยารินที่ส่งกลับมาราวกลับจะบอกว่า ' ไม่ต้องเข้ามายุ่ง  จัดการเองได้ ' 

และตอนนี้ผู้กองสาวเริ่มเล่นละครร้องไห้โฮออกมา

          " แกต้องการอะไร  จะเอารถหรือเอาอะไร " หมวดเชอร์รี่หาทางใหม่  เขาเริ่มเจรจาหว่านล้อม

          " เออสิ  กูต้องเอารถอยู่แล้ว  จะให้กูบินไปหรือไง   อั๊วไม่ใช่กระหังนะโว้ย  จะได้บินออกไปได้ " เสี่ยตวาด

          " ใจเย็นๆ... ค่อยๆพูด ค่อยๆ จา กันก็ได้  จะหนีใช่มั๊ย  ไปทางไหนดีล่ะ  จะออกพม่าหรือกัมพูชา "

หมวดเชอร์รี่ช่วยจุดประกายไอเดียต่อ

          " ไม่ไปพม่านะเสี่ย  กัมพูชาก็ไม่ไป  ถ้าหนีไปไกลๆ อย่างอเมริกาหรือสวิสเลยดีกว่า " หญิงสาวที่ร้องไห้สะอึก

สะอื้นเข้ามาร่วมวง

          " มึงเป็นตัวประกัน  ไม่ต้องมาเสนอหน้าช่วยกูคิด " เสี่ยด่ากราดทั้งตัวประกัน  ทั้งตำรวจ เหมือนคนใกล้จะเป็น

บ้าเต็มที

          " ก็หนูไม่เคยนั่งเครื่องบินนี่เสี่ย " ผู้กองสาวยังไม่ยอมเลิกกวนโทสะ

          " อีนี่  พูดมากนัก  อยากตายตั้งแต่ยังสาวหรือไง " เสี่ยตวาด

          " ไม่นะเสี่ย หนูยังไม่อยากตาย  หนูยังไม่มีผัวเลย...โฮๆๆ " ผู้กองสาวพูดจบก็ร้องไห้เสียงดังหนักกว่าเดิม

ราวกับตั้งใจกรอกเสียงเข้าไปในหูเสี่ยที่กำลังถือปืน  

           " โอ๊ย...  หูจะแตก  นังบ้า... " เสี่ยพูดได้แค่นั้น  เพราะทันทีที่เขายกมือขึ้นปิดหู  ผู้กองสาวก็ใช้มือฟาดลงไป

บนแขนของเสี่ยอย่างแรงจนปืนกระเด็นหลุด  ก่อนที่จะใช้วิชายูโดทุ่มเสี่ยตัวโตลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น

           " แล้วตกลงเลือกได้หรือยังล่ะ  ว่าจะไปบางขวางหรือคลองเปรม... ไอ้เสี่ยบ้ากาม " ผู้กองสาวตวาดเสียงเหี้ยม

ไม่เหลือมาดสาวโคโยตี้สุดยั่วยวนเมื่อครู่สักนิด

           " แก...  แกเป็นตำรวจ " เสี่ยชี้หน้าหญิงสาว  สีหน้าตกใจสุดขีด

           " เออ... ก็ตำรวจน่ะสิ  เพิ่งฉลาดหรือไง  คิดว่าผู้หญิงธรรมดาที่ไหนเขาจะมาสนใจคนหน้าตาอย่างแกล่ะ

อ้วนก็อ้วน  หัวก็เถิก " ผู้กองสาวว่าอย่างเจ็บเเสบ  เอาคืนที่โดนลวนลามไปหลายครั้ง

           " แก๊... " เสี่ยที่นอนอยู่บนพื้นยังไม่หมดฤทธิ์ง่ายๆ  ทำท่าจะลุกขึ้นมาบีบคอหญิงสาว  แต่เป็นอันต้องหลับ

กลางอากาศ  เพราะผู้กองสาวบรรจงยกรองเท้าบู๊ตส้นตึกสูงเกือบสี่นิ้วที่ใส่อยู่ยันเข้าไปที่หน้าผากเถิกๆ ของผู้ต้องหา

           " อุ๊ย...  ก้าวพลาด  หมวดเชอร์รี่ช่วยเป็นพยานด้วยนะ " หญิงสาวหันไปหาลูกน้อง

           " อ้าว  ไอ้นี่สำออย  สลบไปเลยนะเอ็ง " หมวดเชอร์รี่นั่งยองๆ ลงไปเขี่ยเสี่ยที่นอนไร้สติอยู่ที่พื้น ' ผู้กองเขาตีน

หนักใช่เล่น ' หมวดเชอร์รี่คิด

           " ฝันดีนะจ๊ะเสี่ย " ผู้กองยศยารินตบแก้มผู้ต้องหาเบาๆ ก่อนจะก้าวข้ามคนที่นอนอยู่บนพื้นออกไป......

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

เอาล่ะ  จบตอนที่ 1 แล้ว   เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะมาเริ่มตอนนี้ 2  ให้นะจ๊ะ

^3^      

             ตอนนี้นายตำรวจอีกสามคนทยอยเข้ามาสมทบ  หลังจากที่หมวดเชอร์รี่ส่งสัญญาณว่า ' เสือมาเข้ากรงแล้ว '

ตำรวจนอกเครื่องแบบก็กระจายกันยืนเฝ้าอยู่แถวหน้าประตูห้องอย่างไม่ให้ผิดสังเกต

            " น้ารงค์  ผู้กองส่งสัญญาณมาแล้ว  ลงมือได้เลย " เสียงหมวดเชอร์รี่ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น  เครื่องส่งสัญญาณ

ของยศยารินที่ดูเผินๆ จะเหมือนจี้สร้อยคอธรรมดา  ตอนนี้หญิงสาวกำลังชงเหล้าอยู่ที่บาร์  เมื่อเห็นว่าการเจรจา

ธุรกิจผิดกฎหมายกำลังจะสำเร็จลุล่วง  โดยผู้ต้องหาทั้งสองฝ่ายต่างแลกสินค้ากัน  ผู้กองสาวก็กดสัญญาณให้ลูกน้อง

เริ่มปฏิบัติตามแผน

            เมื่อตำรวจห้านายบุกเข้ามาในห้องแคบๆ ความโกลาหลก็เกิดขึ้น  ชนิดที่ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร  พวกผู้ร้าย

ต่างต่อสู้ขัดขืนการจับกุมอย่างสุดกำลัง  แต่ในเมื่อฝ่ายผู้ต้องหาไม่มีอาวุธตำรวจจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบ  แต่ผู้กองสาว

ชะล่าใจเกินไป  เสี่ยใหญ่ที่เธอไม่เคยเห็นพกอาวุธ   เอาเข้าจริงแล้วกลับพกปืนกระบอกเล็กซ่อนอยู่ในขากางเกง  เสี่ย

เล็งแล้วว่าคนที่อ่อนแอที่สุดและน่าจะจับเป็นตัวประกันคือ นักเต้นสาวในร้านที่กำลังยืนตะลึงดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ

บาร์เหล้า  ไม่ได้เอะใจเลยว่าตั้งแต่ตำรวจบุกเข้ามา  เขายังไม่ได้ยินเสียงร้องของหญิงสาวสักแอะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอโทษนะคะท่านผู้อ่าน  วันนี้อัพสั้นไปหน่อย  แต่วันพรุ่งนี้จะอัพให้จบตอนที่ 1 เล้ย !!!!!!!!!!!!!!!!

^-^

มาอัพต่อให้แล้วนะ

             " ทีนี้จะเอายังไงต่อล่ะน้ารงค์ "  หมวดเชอร์รี่ถามหมวดรงค์  แต่ตายังจ้องไปที่สาวชุดลายเสือตาไม่กะพริบ 

             " รออีกสักพักให้แน่ใจว่าผู้กองเข้าไปประจำที่เรียบร้อยแล้วเราค่อยลงมือ " หมวดรงค์พูดพลางกระดกเหล้า

เข้าปากก่อนตอบ 

             " ตอนนี้ก็ดูสาวบนเวทีไปพลางๆ ก่อนก็แล้วกัน " หมวดรงค์พูดต่อ

             หญิงสาวบนเวทีก็สวยดี  ดูอายุน่าจะไม่ถึงยี่สิบดี  เดี๋ยวจบคดีนี้ท่าจะต้องมาคุยกับยายเจ๊แอ๋วสักหน่อย  ตอนนี้

ไม่ค่อยทีกะจิตกะใจจะดูขาอ่อนสักเท่าไหร่  เพราะมัวแต่เป็นห่วงหัวหน้าสาวที่เข้าไปปฏิบัติงานอยู่ข้างในตามลำพัง

            หลังจากนั่งรออยู่ครู่ใหญ่  นายตำรวจทั้งสองคนก็เดินตามเข้าไปด้านในด้วยท่าทีที่สบายๆ แล้วก็ใช้ความ

ชำนาญที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีจัดการลงมืออย่างรวดเร็ว  บอดี้การ์ดสองคนลงไปนอนแผ่หลาหมดสติก่อนที่นายตำรวจ

นอกเครื่องแบบทั้งคู่จะลากเข้าไปเก็บไว้ในกรง  เอ๊ย...  ห้องข้างๆ จากนั้นก็มายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูแทน

            ไม่นานเป้าหมายอีกรายก็มาถึง  ชายวัยกลางคนหิ้วกระเป๋าหนังใบเขื่องเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน

            " ไอ้ใหญ่กับไอ้เบิ้มไปไหน  ทำไมไม่มาเฝ้าเสี่ย " คนที่เดินมาใหม่เห็นผิดสังเกตจึงถามอย่างระแวง

            " มันป่วย... ท้องเสีย " หมวดเชอร์รี่ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ คิดในใจ ' ไอ้หมีสองตัวนั่นชื่อสมกับตัวดีแท้ '

            " ป่วยพร้อมกันทั้งสองคนเลยเหรอ " คนที่มาใหม่ยังไม่หายสงสัย

            " อื้อ... ก็มันไปกินด้วยกัน " คราวนี้หมวดรงค์ตอบ

            " กินอะไร " คราวนี้ลูกน้องของคนที่มาใหม่ถาม   

            " ตำหอยดอง " หมวดเชอร์รี่ตอบแบบไม่ต้องคิด เพราะ ' ตำหอยดอง ' เป็นหนึ่งในรายการอาหารโปรดของ

เขาเอง

           " ให้มันได้อย่างงี้สิ " คนมาใหม่บ่นกระปอดกระแปด  " แล้วเสี่ยอยู่ข้างในใช่มั๊ย " 

           " ใช่  อยู่กับผู้หญิง " หมวดรงค์ตอบ

           " ดี... จะได้รีบคุยรีบกลับ " 

           " เชิญครับ " ตำรวจทั้งสองผายมือให้คนที่มาใหม่  แต่ก็เปลี่ยนใจยกแขนขึ้นมาขวางไว้อีกครั้ง 

          " ห้ามพกอาวุธเข้าไปในห้องครับ " หมวดรงค์พูด ' ยิ่งปลดอาวุธผู้ร้ายได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี ' หมวดรงค์คิด

          " จะอะไรกันนักกันหนา  ปกติเสี่ยไม่เห็นห้ามนี่นา " คนมาใหม่ลองเชิง

          " ไม่ได้ครับ  เสี่ยสั่งคำไหนก็ต้องเป็นคำนั้น " หมวดเชอร์รี่ตอบ ' คิดจะมาจับพิรุธพวกเขาสองคนเหรอ  ไม่ได้

แอ้มหรอก  ผู้กองยศยารินให้ข้อมูลมาอย่างละเอียดแล้วว่าเสี่ยไม่เคยยอมให้ใครพกอาวุธเข้าไปเจรจาธุรกิจด้วย  ไอ้

หมอนี่มันสงสัยเลยลองแหย่ดู ' หมวดเชอร์รี่คิด

          " ก็ได้ " คราวนี้ยอมส่งอาวุธให้แต่โดยดี  รวมทั้งลูกน้องทั้งสองคนนั้นด้วย  ก่อนจะเดินเข้าประตูไป

          " เฝ้าไว้ให้ดีล่ะ  อย่าให้ใครเข้ามา " ลูกน้องคนสุดท้ายสั่งก่อนจะเดินเข้าไป

         " ได้เลยครับ " ตำรวจทั้งสองนายพูดขึ้นพร้อมกัน ' ถ้าไม่มีสัญญาณก็ไม่เข้าไปหรอก ' ตำรวจทั้งสองคิด 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 1 ยังไม่จบนะ  ยังมีอีกยาววววววววววววววววววว

^o^         

กลับมาแล้วค่ะ  ท่านผู้อ่านที่ติดตามอ่านเรื่องสาวร้าย_สายลับ  หลังจากที่หายไปตั้ง 2 วัน  มาต่อให้

แล้วนะคะ  เชิญอ่านค่ะ 

           " เดี๋ยวจะให้อีกถ้าคืนนี้หนูทำตัวถูกใจเสี่ย "  เสี่ยจอมเจ้าชู้ยื่นหน้ามากระซิบข้างหูผู้กองสาว

              " ได้เลยค่ะ "  หญิงสาวพูดอย่างลิงโลด  พลางโปรยยิ้มหวานให้เสี่ยที่เดินเข้าไปด้านในร้าน  แต่ในใจนึกด่า

' ไอ้อ้วนเอ๊ย...  คิดจะเอาเงินมาล่อคนอย่างฉันเรอะ...  แกไม่ได้ตายดีแน่  บังอาจมาหอมแก้มฉัน '

                เมื่อเห็นเป้าหมายเดินหายเข้าไปด้านในร้านพร้อมบอดี้การ์ดร่างยักษ์ทั้งสอง  ผู้กองยศยารินทำทีเดินเข้าไป

ใกล้ๆ โต๊ะที่ลูกน้องของเธอนั่งอยู่

         " พี่ๆ มานานหรือยังคะ  แล้วสั่งอะไรกันหรือยัง  เดี๋ยวหนูนั่งเป็นเพื่อนนะคะ " ผู้กองสาวร่ายยาวอย่างมืออาชีพ 

         "  คนอื่นๆ อยู่ที่ไหน "  หัวหน้าทีมสาวเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังทันทีที่นั่งลง

         "  กระจายอยู่ทั้งข้างหน้าร้านแล้วก็ตรอกตรงประตูหลังครับ "  หมวดเชอร์รี่รายงาน

         " ผู้กองจะพกอาวุธมั๊ยครับ "  หมวดรงค์ถาม

         " ไม่ล่ะ  พยายามใช้ความรุนแรงน้อยที่สุด  อุตส่าห์ปลอมตัววางแผนเข้ามาตั้งนาน "  ผู้กองสาวตอบ

         " เอ่อ...  ผู้กองครับ  ผมสงสัยว่า  ไอ้ท่าเต้นยึกๆ บนเวทีนี่ผู้กองฝึกนานมั๊ยครับ "  หมวดเชอร์รี่ขอถาม 

เพราะดูท่าทางการรูดเสาของผู้กองชำนาญเหมือนมืออาชีพ  ถ้าผู้กองบอกว่ายึดอาชีพนี้หารายได้พิเศษ  เขาก็คงจะเชื่อ

ได้ไม่ยาก  

         " ไม่นานหรอก  ถ้าแกอยากเต้นเป็นวันหลังฉันจะสอนให้... เอามั๊ย "  ผู้กองสาวกล่าวเสียงเครียดพลางเหล่มอง

ลูกน้องราวกับจะถามว่า  ' มีปัญหาอะไรอีกหรือเปล่า '

         " เดี๋ยวรอสัญญาณจากฉันดีๆ ล่ะ  อย่าบุ่มบ่ามเข้าไป  รู้สึกว่าไอ้หมีสองตัวนั่นมันจะพกอาวุธ " หัวหน้าทีมเตือน

         " ไอ้หลินฮุ่ยกับช่วงช่วงมันตามเจ้าของกรงเข้าไปแล้วเหรอครับ "  หมวดรงค์ถาม

         หลินฮุ่ย  กับ  ช่วงช่วง  คือรหัสที่ผู้กองสาวใช้เรียกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนของเสี่ยบ้ากาม ( ซึ่งชื่อจริงที่ตั้งไว้

คือ   ลิ้นห้อยกับชั่วชั่ว )  ส่วนตัวเสี่ยเธอเรียกว่าเจ้าของกรง

          " สองคนนั้นมันคงไปยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง  จัดการให้เงียบที่สุดนะ  อย่าให้คนในห้องรู้ตัวเป็นอันขาด "  ผู้กอง

สาวในคราบสาวโคโยตี้เอ่ยเสียงลอดไรฟัน  แต่ใบหน้ายิ้มอย่างเชื้อเชิญ

         " ครับผู้กอง "  ลูกน้องสองคนรับคำ

         " มาแอบคุยอยู่กับลูกค้าตรงนี้เองเหรอยายพิ้งค์ "  เสียงเจ้าของร้านที่ชื่อแอ๋วเรียกหา 

         "  เสี่ยรออยู่นานแล้วนะ  เข้าไปหาเขาเสียที  แล้วดูแลกันดีๆล่ะ  ลูกค้าวีไอพีเชียวนะยะ " เจ้าของร้านบอก

ผู้กองสาว 

         " ค่ะเจ๊ "  ผู้กองสาวรับคำ  ก่อนจะหันมายักคิ้วให้ลูกน้องทั้งสองคน  

         "  แล้วหนูจะมาคุยด้วยใหม่นะคะพี่ "  ผู้กองสาวพูดจบก็เดินหายเข้าไปด้านในร้าน

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ชอบหรือเปล่าคะท่านผู้อ่าน  ถ้าชอบก็ช่วยโหวตช่วยเม้นกันด้วยนะเคอะ    

(^,^)