6

"นี่  แกจะเงียบทำดอยอะไรวะ  มีเรื่องอะไรก็บอกฉันเดะ"

"เปล่า  ฉันไม่เป็นอะไรหรอก  ว่าแต่แกเหอะ  ไปทำอีท่าไหนถึงแขนหักล่ะ"

กลับมาสู่โหมดปัจจุบัน  ..........ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านไอ้ลิงค์ในเวลาหกโมงเย็นเป๊ะๆ~

"หิวมั๊ยวะ  ฉันซื้อโจ๊กมาฝาก"  ฉันเปลี่ยนเรื่องทันที

"ว่าแต่นี่หน้าแกไปทำอะไรมาวะน่ะ  ทุเรศลูกกะตาชะมัด"

"ฮะ!  หน้าฉันทำไม!"

"ก็แกแปะผ้าก็อตมาซะขนาดนี้  นี่แกคงไม่ได้เดินตกท่อระบายน้ำอีกนะ"

เออ...ลืมไป  ฉันทำแผลมาแล้วนี่นา(-*-)

"เออ  ฉันเดินสะดุดเชือกรองเท้าล้มต่างหาก"  โกหกหน้าตาเฉย

"555+  แกนี่จริงๆเลย  โกหกอะไรก็ให้มันเนียนๆหน่อย  ตอบตามจริง  แกไปโดนอะไรมา"

"อย่ารู้เลยน่า  เดี๋ยวแกไปโรงเรียนแกก็รู้เองแหละ  เออ  นี่มันก็จะมือแล้ว  ฉันกลับบ้านก่อนแล้วกันเดี๋ยวรถเมล์หมด  ขี้เกียจขึ้นแท๊กซี่ว่ะ"

"เออๆ  ไม่บอกก็ไม่บอก  กลับดีๆล่ะแก  พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนเว้ย"

หลังจากร่ำลาไอ้ลิงค์แล้วฉันก็เดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก  เหงา  เศร้า  ซึม โว้ยยยยย  ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย

ย้อนกลับไปเมื่อตอนบ่าย(หลังถูกตบไปหนึ่งที)

นายเก้าอุ้มฉันมาที่ห้องพยาบาลจากนั้นก็ค้นหาอะไรสักอย่างในตู้ยาแล้วก็หอบยากับสำลีมากองข้างๆฉันจากนั้น...

"นี่  จะทำอะไร!"

"ทายาไง  ทำหน้านิ่งๆ  จะล้างเลือด"

"ไม่ๆๆ  ไม่ต้องมาทายาให้ฉัน  นายจะไปไหนก็ไปเลยไป"

"อยู่เฉยๆ"

"บอกว่าไม่ต้องไงเล่า...โอ๊ย!!!!เจ็บนะเว้ย!"

"พูดจาหยาบคายไม่เปลี่ยนจริงๆนะเธอเนี่ย  แกตายแน่....."

"ทำไมต้องมาเลียนแบบคำพูดฉันด้วย"

"ก็เธอพูดแบบนี้จริงๆนี่"

"ชิ(><)ไอ้คนเฮงซวย"  ฉันพรึมพรำ

"ฉันได้ยินนะ"

"(-- --)"

"อ่ะ  เสร็จแล้ว  ยัยพวกนั้นใส่แหวนที่มือข้างที่ตบเธอแน่ๆ  เลือดถึงซิบขนาดนี้"

"เพราะนายนั่นแหละ"

"มาโทษฉันทำไม"

"นายเป็นต้นเหตุ  ถ้าไม่มีนายฉันคงไม่มีใครให้ตะโกนบอกรัก  แล้วก็จะไม่มีใครมาตบฉันแบบนี้ด้วย!"

"เฮ้  มันจะมากไปแล้วนะ  เธอต่างหากที่หาเรื่องเอง  จู่ๆมาตะโกนแบบนั้นต่อหน้าคนเยอะๆแบบนั้นทำไมล่ะ!"

"ก็ตอนแรกฉันหลงคิดว่านายจะเป็นคนดีนี่!"

"เธอมาชอบฉันเอง  ฉันไม่เกี่ยว"

"หนอย  นายนั่นแหละตัวดีเลย  ก็บอกแล้วไงถ้านายไม่เกิดมาฉันคงไม่ต้องซวยแบบนี้หรอกโว้ย!!!"

"นี่......"

"ทำไม...จะทำไมวะ!...อุบบ!"

(OO)เขาจูบฉัน  กรี๊ดดด  จูบแรกของช้านนนน

"ไอ้บ้า!นะ  นาย.....โว้ยยย!"

เมื่อตั้งสติได้ฉันก็ผลักเขาออกห่างจากตัวเองแล้วคว้ากระเป๋าวิ่งออกจากห้องพยาบาลอย่างไม่รู้ที่ไป

(ตอนที่6แล้ว  อ่านแล้วคอมเม้นมั่งน๊า  ขอร้อง  ถ้าชอบก็โหวดให้มั่งก็ได้นะ  จะได้มีกำลังใจเขียนตอนต่อไปได้  สู้ๆ(><)by sakuramisa ผู้แต่ง

5

“แกหายหัวไปไหนมาวะ  ทำไมเพิ่งจะมาเยี่ยมฉัน"

"โทษทีว่ะ  ฉันมีเรื่องนิดหน่อย"

ย้อนกลับไปเมื่อเช้า~

"นี่ไงๆ  คนที่สารภาพรักกับเก้าแล้วถูกปฏิเสธน่ะ"

"อ๊า  จริงด้วย  ดูสิแก  หน้าจืดๆแบบนั้นยังไม่เจียมบอดี้อีก"

หลังจากที่ฉันสร้างวีรกรรมตะโกนบอกรักนายเก้าแล้วถูกตอกกลับมาว่า 'ฉันไม่มีทางชอบเธอ ยัยสมองกลวง' ทั้งวันของการอยู่ที่โรงเรียนของฉันก็แสนจะทรมาณ  เดินไปไหนใครๆก็ซุบซิบนินทา  ให้ตายเถอะ!  ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยอับอายมากเท่านี้มาก่อนเลย(><)

"เอ่อ...หมอนอิงจ๊ะ"

"มีอะไรเจเจ"

"ที่เขาพูดกันว่าเธอไปสารภาพรักกับอัจฉรียะคนนั้นน่ะจริงเหรอ?"

เจเจ  ดีแล้วที่เธอไม่เอ่ยชื่อหมอนั่นออกมาน่ะ  ไม่อยากนึกถึงโว้ย

"หมอนั่นทำฉันเจ็บแสบมากเลยรู้มั๊ยเจเจ"  ฉันบอกพร้อมกำหมัด

"อ่า  จ่ะ  ก็นะ  เธอเล่นไปตะโกนบอกเขาตอนอยู่กลางผู้คนมากมายแบบนั้น"

"เจเจ..."

"เอ่อ  ฉันหมายความว่า  เขาคงจะอายน่ะ  เลยพูดออกมาอย่างนั้น  เธออย่าคิดอะไรมากเลยนะ..."

"ไม่ให้คิดได้ไงล่ะ  เขาเป็นคนแรกที่ฉันชอบ  รักครั้งแรกน่ะเข้าใจมั๊ย"

"เฮ้อ~ฉันก็สงสารเธอเหมือนกันอ่ะนะ  แต่จะทำไงได้ล่ะ"

หลังจากเมาท์กันอย่างเมามันส์  ฉันก็ลากเจเจลงไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร  แต่ขณะที่กำลังจะย่างก้าวเข้าไปในโรงอาหารนั้น  เสียงริงโทนฉันก็ดังขึ้น  อ่า~ธันวาหัวหน้าห้องฉันโทรมา

"ฮัลโหล"  ฉันหยุดเดินและกรอกเสียงลงมือถืออย่างเซ็งจิต

(อย่าเข้ามาในโรงอาหาร)

"หมายความว่าไง  ทำไมฉันเข้าไปไม่ได้?"

(อยากตายก็เดินเข้ามาดูเดะ  ตอนนี้รุ่นพี่ รุ่นน้อง รุ่นเดียวกัน ที่เป็นแฟนคลับไอ้เก้ากำลังรอคิดบัญชีกับเธออยู่)

"หา!!!!"

(ไม่ต้องมาหา  หลบไปก่อนวันนึง  อ้อ  บ่ายนี้เธอคงต้องโดดเรียนแล้วล่ะ)

"โดดทำไม?"

(ได้ยินมาว่าพวกพี่หนิงม.6บอกว่าถ้าหาเธอที่โรงอาหารไม่เจอจะไปตามเธอถึงห้องเรียน  ส่วนถ้าอาจาร์ยถามฉันจะบอกว่าเธอป่วยขอลากลับก่อนให้)

"เออๆ  กลับก็ได้  ขอบใจมากนะธัน"

หลังจากวางสายฉันก็หันหน้าไปหาเจเจที่พยายามเงี่ยหูฟังอยู่ข้างๆ

"ไม่ต้องห่วงฉันนะ  ฉันโดดคนเดียว  ไม่มีใครรู้ว่าฉันสนิทกับเธอ  เธอสบายใจได้  ฉันไปล่ะนะเจเจ"

ฉันโบกมือให้เจเจอย่างน่าสงสารก่อนจะวิ่งหายเข้าช่วงตึกวิทย์ไปอย่างรวดเร็ว  จากนั้นฉันก็มาโผล่ที่หน้าตึกชมรมดนตรีไทย(ชมรมฉัน)ก่อนจะย่องอ้อมไปหลังตึกนั้นแต่ว่า..........

"จะไปไหนเหรอน้องหมอนอิง  รู้มั๊ยพวกพี่ตามหาน้องมาทั้งวันเลยนะ  หึหึ"

(OO)ไม่จริงอ่ะ  พวกพี่หนิงแฟนคลับนายเก้านี่นา

"พี่มีอะไรกับหนูเหรอคะ"  ฉันถามคำถามโง่ๆออกไป

"มีแน่ล่ะ  มีเรื่องสำคัญซะด้วย"  หนึ่งในนั้นเอ่ย  แล้วก็มีกระเทยร่างถึกเดินมาประกบข้างฉัน 

"เมื่อเช้านี้ได้ข่าวว่าเธอไปสารภาพรักกับน้องเก้างั้นเหรอ  ช่างกล้าดีนี่  กล้าขนาดนี้พวกพี่ๆคงต้องตบ...รางวัลหน่อยแล้ว"

"จะทำอะไรน่ะ!"  ฉันร้องลั่นเมื่อกระเทยที่ประกบข้างฉันเอาเชือกมามัดข้อมือฉันไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

"ก็มัดมือไง  ถ้าจะถามว่ามัดทำไมก็คงจะตอบว่ามัดไว้ให้ตอบโต้ไม่ได้ไงล่ะ"  พี่หนิงหัวโจกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคลือบยาพิษพร้อมเดินออกมายืนตรงหน้าฉันด้วยสีหน้าโหดสุดๆ

เผี๊ยะ!

"เจ็บมั๊ยคะน้องหมอนอิง  หึหึ" 

อีพี่หนิง  ช้านเกลียดแก  กรี๊ดดด  แกตบช้าน!(><)  ฉันจ้องหน้าพวกมันไล่ไปทีละคนอย่างแค้น

"ดูมันมองสิหนิง  มองแบบนี้อยากตายรึไง!"  กระเทยถึกตวาดใส่ฉัน

"อะไรนะ  ไม่เจ็บเหรอ  ได้ เดี๋ยวกูจัดให้  เฮ้ยพวกมึง  ตบมัน!"

ระหว่างที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตารับเคราะห์อยู่นั้นเสียงห้วนๆก็ดังขึ้น

"ทำบ้าอะไรกันน่ะ"  น้ำเสียงนี้ดูเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆ

"น่ะ  น้องเก้า!"

ทุกคนโพล่งเป็นเสียงเดียวกัน  นายเก้ากำลังยืนมองหน้าพวกอีพี่หนิงทีละคนก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าฉัน(ตอนนี้ฉันล้มลงไปกองกับพื้นด้วยน้ำมืออีพี่หนิงตัวแสบ)

"เก้า  คือพี่..."  อีพี่หนิงเอ่ยเสียงกร่อย

"คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว  ไปพูดที่ห้องปกครอง"  นายเก้าบอกเสียงเข้ม

"อีนังนี่มันอวดดีนะ  มันสะเออะไปตะโกนบอกรักเก้าในที่คนเยอะๆแบบนั้น  มันก็สมควรโดนแล้วนี่"

"พวกคุณเป็นอะไรกับผม  ถึงมาแค้นแทนผม"

"เก้า  พี่เป็นห่วงเก้านะ  นังนี่มันทำเก้าอับอาย"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ  นี่มันเรื่องของผมกับยัยนี่  คนอื่นไม่เกี่ยว"

เขาแก้มัดฉันจนเป็นอิสระแล้วอุ้มฉันออกไปจากตรงนั้น  ตามมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อและเสียงสะอื้นของอีพี่หนิง  สะใจโว้ย!

4

วันต่อมาฉันก็มาโรงเรียนเหมือนกับปกติ  แต่วันนี้รู้สึกตะหงิดๆยังไงชอบกลแฮะ  เหมือนกับว่ามีคนเดินตามตลอดเวลา  อ๊า  หรือจะเป็นพวกโรคจิต  ไม่ๆๆ  อย่าคิด  รีบเดินเข้าโรงเรียนดีกว่า

“เฮ้อ~ไปแล้วสินะไอ้โรคจิต  ค่อยยังชั่ว”  ฉันพึมพรำกับตัวเองพลางหยุดเดินแล้วมองซ้าย-ขวา

“หาใครอยู่น่ะ!”

“ว๊ายยยย !  โถ่เอ๊ย  ที่แท้ก็นายภาคนี่เอง  ตกใจหมด”

“เราชื่อภูมิ”

“เออนั่นแหละ  แล้วนายเดินตามฉันมาทำไมเนี่ย?”

“เมื่อวานหมอนอิงลืมไอ้นี่ไว้ที่โต๊ะอ่ะ”  มันยื่นหนังสือออกมาจากมือ

“อ๋อ  ฉันจงใจทิ้งไว้ที่ลิ้นชักเองแหละ  ขี้เกียจถือกลับบ้าน  วันนี้ก็มีเรียน”  ฉันบอกพลางคว้ามาใส่กระเป๋าไว้  “เออ  แล้วนี่ทำไมนายชอบไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่เรื่อย  เป็นผีรึไง”

“พวกเพื่อนๆเรามันอยู่ที่โรงอาหารกันหมดน่ะ  เราไปเดินรอหมอนอิงมาโรงเรียน”

“อืมม  งั้นฉันได้หนังสือแล้ว  ขอบใจมากนะ  ไปล่ะ”  ฉันเอ่ยคำลาพร้อมชิ่งหนี 

เฮ้อ  โทรไปหาเจเจดีกว่า  มาโรงเรียนรึยังนะ

(ฮัลโหล)

“ฮัลโหลเจเจ  เธอมาถึงโรงเรียนรึยัง?”

(อ้อ  ถึงแล้วจ่ะ  เดี๋ยวหมอนอิงเดินมาหาฉันที่โต๊ะหินอ่อนข้างสนามบาสนะ)

“ไปทำอะไรที่นั่นน่ะ”

(หา  อ่ะ  อ๋อ  มานั่งเล่น  อื้มม  มานั่งเล่น  จริงๆนะ)

“เออๆ  รู้แล้วว่ามานั่งเล่นน่ะ  อ่ะ...”  ซวยชิบ  ไอ้(ภาค)ภูมิ(ใจ)มันวิ่งมานู่นแล้ว  หนีก่อนล่ะ  “เอ่อ...เจเจ  อีกห้านาทีเจอกันนะ  บาย”

ฉันรีบกดวางสายแล้วหาทางหนีไอ้บ้าที่มันกำลังวิ่งมาทางฉันอย่างรีบร้อนโดยไม่ดูหน้าดูหลังจนทำให้ร่างอันผอมบางของฉันไปชนเข้ากับร่างสูงโปร่ง

ปึกก!

“โอ๊ย!  ขวางทำไมวะ  เดี๋ยวไอ้บ้านั่นตามมาทันนายตาย......อ่ะ”

ร่างสูงยืนจ้องฉัน  เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน  ใบหน้าเรียวขาวได้รูป  ดวงตาที่แสนจะเย็นชา  และริมฝีปากสีแดงระรื่อ  กรี๊ดดดดดดดดดด.......นายเก้า  พระเอกของช้านนน(><)  และเมื่อกี๊  โอ๊ยไม่นะ  นี่ฉันด่าเขาเหรอเนี่ย 

“เอ่อ  นายมายืนทำอะไรตรงนี้เหรอ(^^)” 

“ฉันจะยืนตรงไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ(--  --)”

(--  --“)

“หมอนอิงคร๊าบบบบบบบบบบบ!”

ซวยชิบ~ไอ้บ้าภาคภูมิใจมันมาอีกแล้ว  โอ๊ยยย  ช้านจะบ้าตายยย

“เราเรียกต้องหลายครั้ง  ไม่ได้ยินเราเหรอ”

“อ๋อ  ฉันรีบน่ะ  ไม่ได้ยินอะไรหรอก”  ฉันหนีแกย่ะ

“แล้วนี่นายมาคุยอะไรกับหมอนอิง”  ไอ้ภาคภูมิใจกำลังแยกเขี้ยวใส่เก้าอย่างหาเรื่อง

“ฉันวิ่งมาชนเขาน่ะ”  ฉันบอก

“อ๋อ  นี่นายตั้งใจยืนขวางหมอนอิงใช่มั๊ย?”

เก้ามองไอ้ภาคภูมิใจด้วยสีหน้าเรียบไม่แสดงอาการใดๆก่อนจะเอ่ยปากพูด 

“ยัยนี่วิ่งมาชนฉัน”

“หนอย  ยังจะโยนความผิดให้ผู้หญิงอีก  นายนี่มัน  ฮึ้ย!”  ไอ้ภาคภูมิใจง้างหมัด

“เฮ้ยๆๆ  อย่าทำอะไรเขานะภาค!” 

ฉันกระโดดไปขวางเก้าไว้  (โฮะๆๆ  เหมือนนางเอกละครเลยเรา)  หลังจากนั้นฉันก็คว้ากระเป๋าเป้ที่หล่นของเก้ามาคืนให้

“น่ะ  นี่หมอนอิงปกป้องหมอนี่งั้นเหรอ.....หรือว่า  หมอนอิงจะชอบ..........”

ไอ้ภาคภูมิใจทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“ชอบฉัน”  เสียงนี้ไม่ใช่เสียงไอ้ภาคภูมิใจนะแต่เป็นเสียงเก้าต่างหาก  (OO)  ว๊ากกก  เขารู้ว่าฉันชอบเขางั้นเหรอ  ม่ายน๊า~ฉันขี้อายจะตายไป

“ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เป็นไปม่ายด้ายยยยย!”

ไอ้ภาคภูมิใจวิ่งหายไปจากวงสนทนาทันที  ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับพระเอกสุดหล่อแล้วล่ะ(^^)

“ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้นายต้องเสียเวลาอ่ะ”  ฉันดัดเสียงให้ดูนางเอกสุดๆ  “นายไม่เป็นไรนะ?”

เก้ามองฉันด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์เหมือนเช่นเคย  ก่อนจะก้มลงเก็บของที่หล่นอยู่บนพื้นโดยไม่สนใจสิ่งที่ฉันกำลังพูดอยู่แม้แต่น้อย  แง่ววว

“เอ่อ  นายรู้ว่าฉันชะ............”  ฉันชอบนาย

“รู้อะไรเหรอ?”  เขากระซิบข้างหูฉันจนฉันต้องถอยหลังติดต้นไม้

“ก็........................” 

“รู้ว่าเธอติงต๊องน่ะเหรอ  อันนี้ทุกคนในโรงเรียนก็รู้  หึหึ  ไอ้ลิง...แกตายแน่”

(O O)  โอ้วว  นั่นมันวีรกรรมที่ฉันไปด่าไอ้ลิงค์วันปฐมนิเทศนี่หว่า  อับอายแสนสาหัสเลยวุ๊ย

“นี่นายเก้า!”

ขณะที่เก้ากำลังจะเดินจากฉันไป  โฮ~ฉันก็คิดอะไรพิเรนท์ๆที่ผู้หญิงในโรงเรียนนี้ไม่กล้าทำอย่างแน่นอนนั่นก็คือ...

“ฉันชอบนาย!!”  สารภาพรัก 

อุ๊บ!  นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปฟะเนี่ย  ทุกคนในรอบๆที่ตรงนั้นมองมาที่ฉันเป็นตาเดียวก่อนจะหันไปมองบุคคลที่กำลังยืนหันหลังให้ฉันเหมือนรอฟังคำตอบเช่นกัน

“ฉันไม่มีทางชอบเธอ  ยัยสมองกลวง!”  นี่คือคำพูดสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากเขา

3

“กลับมาแล้วค่า~” 

หลังจากเลิกเรียนฉันก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที(เด็กดีก็แบบเนี๊ย  หุหุ)  ไอ้หมอนข้างกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟาห้องรับแขก  ส่วนพ่อก็คงกลับดึกเหมือนเช่นเคย  เหตุการณ์ปกติ.....

“เมื่อเช้าฉันต้องทนกล้ำกลืนกินข้าวในจานของเจ๊ให้หมดคนเดียว  หึ”

เสียงไอ้หมอนข้างบ่นอุบอิบขณะที่ฉันเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์เล่นอย่างสบายอารมณ์

“ฉันต้องทรมานกับการมีข้าวไหม้ๆอยู่ในลำไส้”

“เมื่อไหร่แกจะเลิกบ่นซะทีวะน้องชาย  นี่ฉันอารมณ์ดีหรอกนะเนี่ย  ไม่งั้นฉันตบกะบาลแกไปนานแล้ว”  ฉันบอกพลางเลื่อนเมาท์ไปเข้าเว็บบอร์ดโรงเรียน

โอ้โห  มีกระทู้ใหม่ๆเพียบเลย  ฉันล่ะชอบที่สุดเวลาเข้าเว็บบอร์ดโรงเรียนเนี่ย  เพราะมันมีหมดทุกอย่างตั้งแต่รุ่นพี่คนนั้นเลิกกับรุ่นพี่คนนี้ยันหัวข้อโหวดอาจาร์ยที่ชอบและไม่ชอบมากที่สุด  เป็นข่าวสารในโรงเรียนที่ไม่น่าพลาดจริงๆ  โฮะๆๆ

‘แจกประวัติพี่เก้า ม.4/1 อัจฉรียะของโรงเรียน...new!’

(*--*)อุ๊ย  มีประวัติของพระเอกขี่ม้าขาวของฉันด้วย  ขอเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน

ชื่อจริง-นายธนัส  กิจจาวัฒนานุกุล 

ชื่อเล่น-เก้า

งานอดิเรก-อ่านหนังสือ  เล่นบาส 

ความสามารถพิเศษ-ภาษาญี่ปุ่น/อังกฤษ/เกาหลี  (ดิกก์ชันนารี่เคลื่อนที่เลยนี่นา)

ผลงาน-แชมป์วิชาการระดับประเทศสามปีซ้อน  แชมป์กีฬาบาสเยาวชนระดับประเทศสองปีซ้อน  ได้รับรางวัลอัจฉรียะระดับประเทศสี่ปีซ้อน  (มีอะไรที่นายไม่ได้มั่งมั๊ยเนี่ย)

อาหารที่ชอบ-ทุกอย่างที่ไม่ใช่ปลาหมึก  (แย่จัง  ฉันล่ะชอบกินปลาหมึกที่สุดเลย)

สีที่ชอบ-ไม่มี

เกลียดที่สุด-คนโกหก

คติประจำตัว-ไม่มี

โอ้โห  ประวัติพระเอกของฉันนี่สุดๆไปเลยเน๊อะ  แปลกสุดๆไงล่ะ  ไอ้สามข้อแรกก็เหมือนคนปกติอยู่หรอกนะ  แต่หลังๆมานี่สิ  ขั้นเทพชัดๆ  ต่างจากฉันสิ้นเชิงเลยแฮะ  ความสามารถฉันแทบจะไม่มีเลย  เอ้อ  มีอยู่อันนึง  สีซอไง  ฉันน่ะสีซอเป็น  และก็อยู่ชมรมดนตรีไทยของโรงเรียนด้วย(ภูมิใจจังที่มีความสามารถแค่นี้น่ะ)

ไหนๆก็เข้ากระทู้มาแล้ว  ขอดูความเห็นของคนในบอร์ดหน่อยดีกว่า(^^)

‘วันนี้เดินสวนกับพี่เก้าด้วย  หน้าเงี๊ยใสยิ่งกว่าฉันอีก’  จาก...บอบอ.2/2

‘วันนี้เพิ่งจะเปิดเทอมแต่น้องเก้าก็ติวหนังสือให้เพื่อนอยู่ที่ห้องสมุดแล้วอ่ะ  เป็นคนดีจังเลย’  จาก...5/4

กรี๊ดดดด  พระเอกของช้านนน  นายช่างเป็นคนดีจริงๆเลย(^^)  ฉันล่ะปลื้ม

หลังจากกดดูเว็บบอร์ดเช็คความคืบหน้าของโรงเรียนอยู่สักพักฉันก็หันมาเล่นmsn  อ่ะนะ  ก็วันนี้ฉันเพิ่งได้เมล์ยัยเจเจมาใหม่นี่นา  ก็ต้องแอ๊ดเพื่อนใหม่หน่อยสิ  อิอิ(^^)

อ่าฮ้า~ยัยเจเจกำลังออนไลน์พอดี  เข้าไปทักหน่อยดีกว่า

หมอนอิง/หนอนอินเตอร์เน็ต....พูดว่า:

หวัดดี  จตุจักร(เจเจ)  ตลาดนัดเคลื่อนที่

JJ / รักสีชมพูจังเลย.....พูดว่า:

หมอนอิงนั่นเอง  นึกอยู่ว่าใคร  นี่  ฉันได้ข่าวมาว่าเก้า  อัจฉรียะของโรงเรียนเราเค้านิสัยหยิ่งสุดๆเลยล่ะ  รุ่นน้องม.ต้นเพิ่งจะคุยในเอ็มฯกับฉันเมื่อกี๊ก่อนเธอออนไลน์เอง

หมอนอิง/หนอนอินเตอร์เน็ต....พูดว่า:

แต่เค้าก็นิสัยดีน๊า  ดูสิ  วันนี้ยังช่วยเราสองคนจากรุ่นพี่โหดพวกนั้นอีก  สุภาพบุรุษจะตายไป  เด็กนั่นที่บอกน่ะผู้ชายใช่ป่ะ

JJ / รักสีชมพูจังเลย.....พูดว่า:

รู้ได้ยังไงอ่ะ

หมอนอิง/หนอนอินเตอร์เน็ต....พูดว่า:

ก็พวกผู้ชายอิจฉาพระเอกของฉันน่ะสิ  ถึงได้ใส่ร้ายแย่ๆแบบนั้นน่ะ  โถ่  แค้นจริงๆ

JJ / รักสีชมพูจังเลย.....พูดว่า:

แค้นอะไร  เธอชอบเขารึไงถึงไปแค้นแทนเขาน่ะ

หมอนอิง/หนอนอินเตอร์เน็ต....พูดว่า:

ก็ปลื้มอ่ะ  ปลื้มมากมายด้วย

JJ / รักสีชมพูจังเลย.....พูดว่า:

อ่ะๆ  เข้าใจแล้วล่ะว่าชอบเขามากขนาดไหน  หุหุ  นี่หมอนอิง  ฉันต้องไปร้านจิลเวอรี่กับคุณแม่แล้ว  พรุ่งนี้เจอกันที่รร.นะคะ  บาย

(เจเจออฟไลน์ไปแล้ว)

ช่างเถอะ  ขี้เกียจเล่นmsnละ  ไปทำอย่างอื่นที่มันหนุกๆดีกว่า(^^)

“น้องชาย~”

“อะไรของเจ๊อีกล่ะ  เรียกซะโหยหวน”

“ไปเล่นเกมส์ที่หน้าปากซอยอ่ะเปล่า?”

“หึ  ขี้เกียจ”

(-- --“)เออ  คำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความดีว่ะ

"ว่าแต่วันนี้เจ๊เจอพี่ลิงค์ป่ะ?"

"ไม่เลย  มันไม่มาโรงเรียนมั๊ง"

"โถ่  นี่ยังไม่รู้เรื่องอีกตามเคยสิเจ๊น่ะ  ทุกที"

"เรื่อง?  เรื่องอะไร  ฉันตกข่าวอะไรเหรอวะ"

"พี่ลิงค์แขนหักอ่ะดิ"

"หา!  ทำไมแขนหักอ่ะ?"

2

วันนี้คือวันเปิดเทอมวันแรกของการขึ้นมัธยมปลายของฉัน  โฮะๆ  ไม่มีอะไรจะสุขใจไปมากกว่าการกินอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียนแล้วล่ะ

“อรุณสวัสดิ์ไอ้น้องชาย”  ฉันเอ่ยประโยคที่พูดทุกเช้ากับไอ้หมอนข้าง  น้องชายวัยประถมตัวแสบของฉันก่อนจะเดินลิ่วๆเข้าไปในห้องครัวแล้วก็ต้องตกใจเมื่อ.....

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงเจ๊”  ไอ้หมอนข้างเอ่ยพลางมองหน้าฉันแบบเซ็งๆ

“แกทำกับข้าวเองแน่เหรอวันเนี๊ย  ทำไมมันดู  เอ่อ...ดำๆ  ไหม้ๆอ่ะ”  ฉันบอกพลางเขี่ยข้าวผัดไข่สีดำปี๋ในจานดูอย่างพูดไม่ออก

“ฉันไม่ทำไหม้เกรียมแบบนี้หรอกน่า  นู่น  คนทำยืนอยู่นู่น”

พ่อฉันกำลังยืนกอดอกมองข้าวผัดฝีมือตัวเองอย่างยิ้มกริ่มและภูมิใจมากกับฝีมือการทำข้าวไหม้ของตัวเอง  เหอๆ  นึกแล้วเชียวว่าต้องไม่ใช่ฝีมือไอ้หมอนข้างแน่ๆ(-- --)

“ว๊ายยย  สายแล้วๆ  พ่อ  วันนี้หนูคงกินข้าวไม่ได้แล้วล่ะ  สายแล้ว  ขอตัวนะคะ”

ฉันรีบชิ่งไปคว้ากระเป๋าก่อนจะวิ่งเปิดประตูออกไปนอกบ้านอย่างเร่งรีบ  โฮะๆๆ(^^)  แผนฉันร้ายมั๊ยล่ะ  ไอ้หมอนอิงมองฉันอย่างงงๆก่อนจะจับไต๋ฉันได้ว่าฉันต้องการจะหนีการกินอาหารเช้าแล้วมันก็ตะโกนไล่หลังฉันมาแบบนี้..........

“เจ๊!  กลับมากินของเจ๊ไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

แต่ก็สายไปแล้ว  เพราะฉันวิ่งมาครึ่งทางเข้าซอยบ้านฉันแล้ว  คราวนี้พ่อคงบังคับให้ไอ้หมอนข้างกินส่วนของฉันแหงๆ  เชื่อดิ(^^)

หลังจากที่เบียดเสียดกับคนบนรถเมล์มาพอสมควรฉันก็มาถึงโรงเรียน  วันนี้ผู้คนมากมายจริงๆ  มากหน้าหลายตา  อืมม  ตอนนี้ฉันว่าฉันไปหาอะไรยัดลงท้องที่โรงอาหารก่อนจะดีกว่านะ(ท้องร้องแล้ว)

“หวัดดียัยตาโบะ!”

(--  --)มีอยู่คนเดียวแหละที่เรียกฉันแบบนี้น่ะ

“มานั่งกินนมอยู่นี่แสดงว่าไม่ได้กินข้าวจากบ้านมาแหงๆ”

“แกนี่รู้ไปซะทุกเรื่องนะไอ้ลิง  ชิ(><)”

“555+ว่าแล้วเชียว”

“(--  --“)”  แหมไอ้นี่  หัวเราะซะ...

ผลักกก!  ตุบบบ!

ระหว่างที่ฉันกับไอ้ลิงค์กำลังนั่งเมาท์กันอย่างสนุกสนานท่ามกลางเสียงจอแจในโรงอาหาร  จู่ๆก็มีร่างหนึ่งล้มมาทางฉัน  และด้วยน้ำหนักที่น่าจะเกือบร้อยกิโลฉันจึงต้องทั้งผลักทั้งดันผู้หญิงที่นั่งตักฉันออกไปเพื่อหาอากาศหายใจ.....เฮ้อออ  ค่อยยังชั่ว

เมื่อดันร่างผู้หญิงคนนี้ออกไปเธอก็หันมาขอโทษฉันเป็นพัลวัล  ฉันก็ส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่เป็นไรก่อนจะมองไปยังจุดเกิดเหตุที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ล้มมานั่งตักฉัน  อ้อ  มีไทยมุงค่ะงานนี้  ว่าแต่มุงอะไรกันล่ะ?

“มุงอะไรกันวะ?”  ฉันสบถอย่างหัวเสียเมื่อชะเง้อคอเท่าไหร่ก็มองไม่เห็นซะที

“เค้ามุงเด็กห้องคิงกันน่ะ”  เสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้นจากข้างหลังฉัน  ซึ่งฉันจำได้ว่าหมอนี่ก็เรียนห้องเดียวกับฉันนี่นา(เคยเจอกันตอนปฐมนิเทศน์น่ะ)

“อืมม”  ฉันพยักหน้ารับรู้  “นี่  แล้วเค้ามุงกันทำไมเหรอ?”

“เธอจำผู้ชายตัวแทนห้องคิงที่ขึ้นไปพูดวันปฐมนิเทศได้ป่ะ”  ฉันพยักหน้าเขาจึงบอกต่อ  “เก้า  ธนัส  ห้องคิง  อัจฉรียะประจำโรงเรียนเรา  ทั้งหล่อทั้งรวยใครๆก็อยากให้ช่วยติวให้ทั้งนั้นแหละ”

อืมม  อย่างงี๊นี่เอง  ถึงว่าทำไมมีแต่สาวๆมุง(--*--)

ตอนคาบเช้ายังไม่ได้เรียนเพราะอาจาร์ยให้ห้องฉันแนะนำตัวทีละคนจากนั้นก็เลือกหัวหน้าห้อง  มติเป็นเอกฉันท์ว่านายธันว่าตัวแสบเหมาะสมที่จะเป็นเบ๊  เอ๊ย!  หัวหน้าห้องมากที่สุด  หุหุ

“หมอนอิง  จำเราได้มั๊ย?”

ขณะที่ฉันกำลังนั่งจ้ออยู่กับพวกผู้หญิงในช่วงบ่ายหลังห้องเรียนอยู่นั้น  ก็มีผู้ชายหนึ่งในสมาชิกห้องฉันโผล่หัวมากลางวงสนทนาก่อนจะถามคำถามนี้กับฉัน

“อืมม  จำได้  นายชื่อภาค”

“ง่ะ  เราชื่อภูมิ”

“อูย  โทษที  แต่ฉันจำได้นะว่าตอนม.ต้นนายอยู่ห้อง...หนึ่ง”

“เอ่อ...เราอยู่ห้องเดียวกับเธอ”

กรรม  ห้องเดียวกันเหรอ  ทำไมไม่เคยเห็นเลยฟะ  จำไม่ได้ยังเถียงข้างๆคูนะยัยหมอนอิง(*--*)

“ว่าแต่  มีอะไรกับฉันงั้นเหรอ?”

“คือว่า  คิ๊กๆ”

“.........................”  หมอนี่อาการดีมั๊ยเนี่ย

“เราดีใจนะที่ได้อยู่ห้องเดียวกับเธออีกอ่ะ  ไปนะ  คิ๊กๆ”

ฉันพยักหน้าให้เนือยๆก่อนจะคว้าแขนเพื่อนเก่าแก่ตั้งแต่ม.ต้นอย่างรีบเร่ง  “เจเจ  ไปกินข้าวกัน”

เจเจคือหญิงสาวที่มีนิสัยสมกุลสตรีมากมาย  ทุกอย่างดีพร้อมเว้นการเรียนที่แสนจะย่ำและแย่เหมือนกับฉัน(ไม่โง่จะได้มาเรียนห้องบ๊วยเหรอ)  เราสองคนเดินเข้ามาในโรงอาหารด้วยอาการหิวสุดๆทั้งสองคนจึงรีบตรงดิ่งไปนั่งที่โต๊ะอย่างไม่ดูสถานการณ์

“นี่น้อง  นี่มันที่กลุ่มพวกพี่นะ”  รุ่นพี่ม.5ผู้ชายกลุ่มนึงเดินมาหยุดอยู่ที่ฉันและเจเจ

“อ้าว  เหรอคะ  งั้นขอโทษด้วยค่ะ  เราจะลุกเดี๋ยวนี้แหละ”  เจเจพูดตะกุกตะกักพร้อมกับเดินอ้อมมาดึงแขนฉันให้ลุกออกไปจากโต๊ะ  “หมอนอิง  ไปนั่งที่อื่นกันเถอะ  ฉันกลัว”  เธอกระซิบฉัน

“พ่อพวกพี่ทำงานที่นี่รึเปล่าคะ?”  ฉันถามออกไปด้วยสีหน้าเย็นชาสุดๆ

“เปล่า”  หนึ่งในนั้นตอบ

“งั้นพ่อพวกพี่ซื้อโต๊ะตัวนี้เหรอคะ?”

“เอ๊ะ!นี่น้อง!  มันจะกวนประสาทกันมากไปแล้วนะ  อยู่แค่ม.4แท้ๆ”

“หมอนอิง...........”  เจเจชักสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาเห็นๆพร้อมกับกระตุกแขนเสื้อฉันให้เดินหนีจนฉันต้องจำใจเดินตามแต่ว่า..........

พรึบบ!

“อย่าเพิ่งไปสิน้อง  คิดว่ามานั่งตรงนี้แล้วจะลุกไปได้ง่ายๆงั้นเหรอ”  เสียงหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่พูดขึ้นพร้อมกับคว้าแขนฉันไว้ด้วยแรงมหาศาล

“ปล่อย..........”  ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงโมโหสุดๆ

“หึหึ  หน้าซีดแบบนี้  แสดงว่าเริ่มกลัวแล้วสิ”

“ไม่ได้กลัว!”

“555  สนุกจริงๆเลยเว้ยยยย  มาให้หอมแก้มสั่งสอนหน่อยเด๊ะคนสวย”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด(><)  ม่ายน๊า~

พรึบบ!  ปึกก!

เอ๊ะ  ไม่ยักกะมีอะไรสัมผัสใบหน้าเลยแฮะ

“อย่าดีกว่า  คงไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูฝ่ายปกครองหรอกใช่มั๊ย” 

เสียงห้วนๆโพล่งขึ้น  พร้อมใบหน้าที่เรียวขาวแทบจะสะท้อนแสง  เขาก็คือ...นายเก้า  อัจฉรียะของโรงเรียนนั่นเอง  ว่าแต่  นี่เค้ามาช่วยฉันงั้นเหรอ?

“เฮ้ยไปห้องชมรม  ฝากไว้ก่อนเถอะยัยพริกขี้หนู”

หลังจากนั้นพวกรุ่นพี่พวกนั้นก็เดินจากไป  เหลือก็แต่  เจเจ  ฉัน  และพระเอกขี่ม้าขาว  หุหุ

“เอ่อ  ขอบใจมากนะ”  ฉันเอ่ยออกไปอย่างเขินๆ 

เมื่อหันไปอีกที  พระเอกของฉันก็หายไปแล้ว  คนอาร้ายยยย  หล่อแล้วยังนิสัยดีอีก  กรี๊ดดดดด(><)