1
คนอาร้าย หล่อ รวย เรียนเก่ง เพอร์เฟคไปซะหมดทุกอย่างเลยวุ๊ย!
ช่ายย....ทั้งหล่อทั้งรวย การเรียนก็เข้าขั้นเทพ แม่เจ้าโว้ย ตอนเด็กๆแม่ให้กินอะไรนะลูกถึงโตมาหล่อกระชากใจสาวแล้วยังเรียนเก่งแบบนี้น่ะ
นี่!ยัยสองคนนั้นน่ะ จะคุยกันอีกนานมั๊ย เดี๋ยวก็จับไปยืนตากแดดกลางสนามซะเลย
เสียงคุยประหนึ่งไม่ได้เจอกันมาสามชาติดังอยู่ทางซ้ายมือของฉัน ยัยสองเพื่อนซี๊ปาท่องโก๋ชื่อน่าหม่ำประจำโรงเรียนซึ่งมีนามว่า โอเลี้ยงและขนมจีน เธอสองคนกำลังพูดถึงอัจฉรียะของโรงเรียนที่กำลังขึ้นไปพูดอยู่บนเวทีอย่างออกรส(เฮ้อ ฉันล่ะเอือม)
วันนี้คือวันปฐมนิเทศนักเรียนใหม่ของระดับชั้นม.ปลาย นักเรียนเก่าอย่างฉันที่เคยมานั่งฟังท่านผู้อำนวยการกล่าวบนเวทีตั้งแต่ตอนสมัยมัธยมต้นก็รู้สึกเบื่อหน่ายมาก ซึ่งก็คงจะมีนักเรียนเก่าจำนวณไม่น้อยที่คิดแบบฉันอ่ะนะ
อิงอัปสร.......... จู่ๆก็มีเสียงทุ้มๆโพล่งขึ้นขณะที่ฉันกำลังใช้ความคิดอยู่
มีอะไรคะอาจาร์ย? ฉันถามกลับ
ห้องเธอส่งใครออกมาพูดหน้าเวที
ไม่ทราบค่ะ
เอ๊ะ! ไม่ทราบได้ยังไง นี่จะถึงคิวห้องเธอแล้วนะ
(-- --) แล้วจะให้หนูทำยังไงล่ะคะอาจาร์ย
เอาอย่างงี๊ เธอเป็นตัวแทนห้องก็แล้วกัน
ง่ะ(-- --*)อาจาร์ยคะ หนูไม่รู้จะพูดอะไร
ครูเชื่อนะ ว่าในบรรดานักเรียนให้ห้องเธอ เธอนี่แหละที่มีความฉลาดมากที่สุด เธอต้องทำได้!
หลังจากฉันเกาะติดเก้าอี้อย่างเหนียวหนึบอยู่นาน อาจาร์ยก็ลากฉันไปยืนรอขึ้นพูดอยู่หน้าเวที เอ้อ ลืมบอกไป ฉันอยู่ห้องม.4/10 ทั้งหมดมีสิบห้อง เหอๆ แน่ล่ะฉันอยู่ห้องบ๊วย(-- --)
อาจาร์ยคะ หนูไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆนะ เปลี่ยนคนเถอะนะคะอาจาร์ย
ฉันยืนพร่ำให้อาจาร์ยฟังเป็นสิบๆครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล ตัวแทนห้องเก้าเดินลงมาพร้อมเสียงปรบมือ และแล้วก็ถึงตาฉัน ฉันถูกผลักออกมายืนหน้าไมค์โดยอาจาร์ยที่ไปลากฉันมานี่แหละ
เอ่อ........................................ แง~ขอร้องล่ะ อย่าจ้องกันขนาดนั้นเลยนะเพื่อนๆ .........ในตัวแทนห้องสิบ ข้าพเจ้า เอ่อ...............
ทุกคนในหอประชุมจ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะซุบซิบกันประมาณว่า แกจะเอ่อไปถึงไหนแล้วทำสีหน้าอยากจะฟังคำพูดจากปากฉันสุดขีด
ยัยตาโบะ!
เสียงหนึ่งโพล่งขึ้นกลางหอประชุม ต้นเสียงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้ลิงค์(ปกติฉันเรียกไอ้ลิง)เพื่อนซี๊ตั้งแต่สมัยเด็กของฉัน มันกำลังนั่งตะโกนมาจากแถวห้องห้าซึ่งอยู่กลางหอประชุม ด้วยความหน้าด้านบวกกับความที่ชอบแกล้งเรียกชื่อฉันว่าตาโบะ(ตาโบะคือตัวการ์ตูนญี่ปุ่นรูปเด็กผู้ชายที่ผมสั้นๆน่ะ) ตอนเด็กๆฉันตัดผมสั้นเหมือนตาโบะมาตลอดจนมาไว้ผมยาวตอนมัธยมต้นเนี่ยแหละ แต่มันก็ยังไม่เลิกเรียกชื่อนี้กับฉันสักที(><)
ไอ้ลิงค์ยังคงส่งเสียงเรียกชื่อนี่สร้างความอับอายให้ฉันอยู่เป็นระยะๆจนฉันเริ่มจะรำคาญจึงโพล่งออกไปอย่างลืมตัวว่ายืนอยู่หน้าไมค์
ไอ้ลิง! อยากตายรึไงวะ!
เมื่อรู้สึกตัวอีกที ทุกคนในหอประชุมก็มองฉันด้วยสายตาแบบนี้ (OO) และเพื่อเป็นการกำจัดความอับอายในชั่ววินาทีฉันก็รีบพูดชิ่ง
เอ่อ..........ดีใจค่ะที่ได้เรียนที่นี่อีกครั้ง ขอบคุณค่ะ!
ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงรีบร้อนสุดๆก่อนจะเดิน(วิ่ง)ลงเวทีแทบไม่ทันแล้วกลับไปนั่งที่ซึ่งอยู่หลังสุดของหอประชุมอีกครั้ง หนอย ไอ้ลิง แกตายแน่!ฮึ่ม!
(ถ้ามีคำคิหรือชมอะไรก็เม้นบอกด้วยนะค้า~จะได้ปรับปรุง....ขอบคุงค่า by sakuramisa ผู้แต่ง)