4

วันต่อมาฉันก็มาโรงเรียนเหมือนกับปกติ  แต่วันนี้รู้สึกตะหงิดๆยังไงชอบกลแฮะ  เหมือนกับว่ามีคนเดินตามตลอดเวลา  อ๊า  หรือจะเป็นพวกโรคจิต  ไม่ๆๆ  อย่าคิด  รีบเดินเข้าโรงเรียนดีกว่า

“เฮ้อ~ไปแล้วสินะไอ้โรคจิต  ค่อยยังชั่ว”  ฉันพึมพรำกับตัวเองพลางหยุดเดินแล้วมองซ้าย-ขวา

“หาใครอยู่น่ะ!”

“ว๊ายยยย !  โถ่เอ๊ย  ที่แท้ก็นายภาคนี่เอง  ตกใจหมด”

“เราชื่อภูมิ”

“เออนั่นแหละ  แล้วนายเดินตามฉันมาทำไมเนี่ย?”

“เมื่อวานหมอนอิงลืมไอ้นี่ไว้ที่โต๊ะอ่ะ”  มันยื่นหนังสือออกมาจากมือ

“อ๋อ  ฉันจงใจทิ้งไว้ที่ลิ้นชักเองแหละ  ขี้เกียจถือกลับบ้าน  วันนี้ก็มีเรียน”  ฉันบอกพลางคว้ามาใส่กระเป๋าไว้  “เออ  แล้วนี่ทำไมนายชอบไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่เรื่อย  เป็นผีรึไง”

“พวกเพื่อนๆเรามันอยู่ที่โรงอาหารกันหมดน่ะ  เราไปเดินรอหมอนอิงมาโรงเรียน”

“อืมม  งั้นฉันได้หนังสือแล้ว  ขอบใจมากนะ  ไปล่ะ”  ฉันเอ่ยคำลาพร้อมชิ่งหนี 

เฮ้อ  โทรไปหาเจเจดีกว่า  มาโรงเรียนรึยังนะ

(ฮัลโหล)

“ฮัลโหลเจเจ  เธอมาถึงโรงเรียนรึยัง?”

(อ้อ  ถึงแล้วจ่ะ  เดี๋ยวหมอนอิงเดินมาหาฉันที่โต๊ะหินอ่อนข้างสนามบาสนะ)

“ไปทำอะไรที่นั่นน่ะ”

(หา  อ่ะ  อ๋อ  มานั่งเล่น  อื้มม  มานั่งเล่น  จริงๆนะ)

“เออๆ  รู้แล้วว่ามานั่งเล่นน่ะ  อ่ะ...”  ซวยชิบ  ไอ้(ภาค)ภูมิ(ใจ)มันวิ่งมานู่นแล้ว  หนีก่อนล่ะ  “เอ่อ...เจเจ  อีกห้านาทีเจอกันนะ  บาย”

ฉันรีบกดวางสายแล้วหาทางหนีไอ้บ้าที่มันกำลังวิ่งมาทางฉันอย่างรีบร้อนโดยไม่ดูหน้าดูหลังจนทำให้ร่างอันผอมบางของฉันไปชนเข้ากับร่างสูงโปร่ง

ปึกก!

“โอ๊ย!  ขวางทำไมวะ  เดี๋ยวไอ้บ้านั่นตามมาทันนายตาย......อ่ะ”

ร่างสูงยืนจ้องฉัน  เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน  ใบหน้าเรียวขาวได้รูป  ดวงตาที่แสนจะเย็นชา  และริมฝีปากสีแดงระรื่อ  กรี๊ดดดดดดดดดด.......นายเก้า  พระเอกของช้านนน(><)  และเมื่อกี๊  โอ๊ยไม่นะ  นี่ฉันด่าเขาเหรอเนี่ย 

“เอ่อ  นายมายืนทำอะไรตรงนี้เหรอ(^^)” 

“ฉันจะยืนตรงไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ(--  --)”

(--  --“)

“หมอนอิงคร๊าบบบบบบบบบบบ!”

ซวยชิบ~ไอ้บ้าภาคภูมิใจมันมาอีกแล้ว  โอ๊ยยย  ช้านจะบ้าตายยย

“เราเรียกต้องหลายครั้ง  ไม่ได้ยินเราเหรอ”

“อ๋อ  ฉันรีบน่ะ  ไม่ได้ยินอะไรหรอก”  ฉันหนีแกย่ะ

“แล้วนี่นายมาคุยอะไรกับหมอนอิง”  ไอ้ภาคภูมิใจกำลังแยกเขี้ยวใส่เก้าอย่างหาเรื่อง

“ฉันวิ่งมาชนเขาน่ะ”  ฉันบอก

“อ๋อ  นี่นายตั้งใจยืนขวางหมอนอิงใช่มั๊ย?”

เก้ามองไอ้ภาคภูมิใจด้วยสีหน้าเรียบไม่แสดงอาการใดๆก่อนจะเอ่ยปากพูด 

“ยัยนี่วิ่งมาชนฉัน”

“หนอย  ยังจะโยนความผิดให้ผู้หญิงอีก  นายนี่มัน  ฮึ้ย!”  ไอ้ภาคภูมิใจง้างหมัด

“เฮ้ยๆๆ  อย่าทำอะไรเขานะภาค!” 

ฉันกระโดดไปขวางเก้าไว้  (โฮะๆๆ  เหมือนนางเอกละครเลยเรา)  หลังจากนั้นฉันก็คว้ากระเป๋าเป้ที่หล่นของเก้ามาคืนให้

“น่ะ  นี่หมอนอิงปกป้องหมอนี่งั้นเหรอ.....หรือว่า  หมอนอิงจะชอบ..........”

ไอ้ภาคภูมิใจทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“ชอบฉัน”  เสียงนี้ไม่ใช่เสียงไอ้ภาคภูมิใจนะแต่เป็นเสียงเก้าต่างหาก  (OO)  ว๊ากกก  เขารู้ว่าฉันชอบเขางั้นเหรอ  ม่ายน๊า~ฉันขี้อายจะตายไป

“ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เป็นไปม่ายด้ายยยยย!”

ไอ้ภาคภูมิใจวิ่งหายไปจากวงสนทนาทันที  ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับพระเอกสุดหล่อแล้วล่ะ(^^)

“ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้นายต้องเสียเวลาอ่ะ”  ฉันดัดเสียงให้ดูนางเอกสุดๆ  “นายไม่เป็นไรนะ?”

เก้ามองฉันด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์เหมือนเช่นเคย  ก่อนจะก้มลงเก็บของที่หล่นอยู่บนพื้นโดยไม่สนใจสิ่งที่ฉันกำลังพูดอยู่แม้แต่น้อย  แง่ววว

“เอ่อ  นายรู้ว่าฉันชะ............”  ฉันชอบนาย

“รู้อะไรเหรอ?”  เขากระซิบข้างหูฉันจนฉันต้องถอยหลังติดต้นไม้

“ก็........................” 

“รู้ว่าเธอติงต๊องน่ะเหรอ  อันนี้ทุกคนในโรงเรียนก็รู้  หึหึ  ไอ้ลิง...แกตายแน่”

(O O)  โอ้วว  นั่นมันวีรกรรมที่ฉันไปด่าไอ้ลิงค์วันปฐมนิเทศนี่หว่า  อับอายแสนสาหัสเลยวุ๊ย

“นี่นายเก้า!”

ขณะที่เก้ากำลังจะเดินจากฉันไป  โฮ~ฉันก็คิดอะไรพิเรนท์ๆที่ผู้หญิงในโรงเรียนนี้ไม่กล้าทำอย่างแน่นอนนั่นก็คือ...

“ฉันชอบนาย!!”  สารภาพรัก 

อุ๊บ!  นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปฟะเนี่ย  ทุกคนในรอบๆที่ตรงนั้นมองมาที่ฉันเป็นตาเดียวก่อนจะหันไปมองบุคคลที่กำลังยืนหันหลังให้ฉันเหมือนรอฟังคำตอบเช่นกัน

“ฉันไม่มีทางชอบเธอ  ยัยสมองกลวง!”  นี่คือคำพูดสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากเขา