5

“แกหายหัวไปไหนมาวะ  ทำไมเพิ่งจะมาเยี่ยมฉัน"

"โทษทีว่ะ  ฉันมีเรื่องนิดหน่อย"

ย้อนกลับไปเมื่อเช้า~

"นี่ไงๆ  คนที่สารภาพรักกับเก้าแล้วถูกปฏิเสธน่ะ"

"อ๊า  จริงด้วย  ดูสิแก  หน้าจืดๆแบบนั้นยังไม่เจียมบอดี้อีก"

หลังจากที่ฉันสร้างวีรกรรมตะโกนบอกรักนายเก้าแล้วถูกตอกกลับมาว่า 'ฉันไม่มีทางชอบเธอ ยัยสมองกลวง' ทั้งวันของการอยู่ที่โรงเรียนของฉันก็แสนจะทรมาณ  เดินไปไหนใครๆก็ซุบซิบนินทา  ให้ตายเถอะ!  ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยอับอายมากเท่านี้มาก่อนเลย(><)

"เอ่อ...หมอนอิงจ๊ะ"

"มีอะไรเจเจ"

"ที่เขาพูดกันว่าเธอไปสารภาพรักกับอัจฉรียะคนนั้นน่ะจริงเหรอ?"

เจเจ  ดีแล้วที่เธอไม่เอ่ยชื่อหมอนั่นออกมาน่ะ  ไม่อยากนึกถึงโว้ย

"หมอนั่นทำฉันเจ็บแสบมากเลยรู้มั๊ยเจเจ"  ฉันบอกพร้อมกำหมัด

"อ่า  จ่ะ  ก็นะ  เธอเล่นไปตะโกนบอกเขาตอนอยู่กลางผู้คนมากมายแบบนั้น"

"เจเจ..."

"เอ่อ  ฉันหมายความว่า  เขาคงจะอายน่ะ  เลยพูดออกมาอย่างนั้น  เธออย่าคิดอะไรมากเลยนะ..."

"ไม่ให้คิดได้ไงล่ะ  เขาเป็นคนแรกที่ฉันชอบ  รักครั้งแรกน่ะเข้าใจมั๊ย"

"เฮ้อ~ฉันก็สงสารเธอเหมือนกันอ่ะนะ  แต่จะทำไงได้ล่ะ"

หลังจากเมาท์กันอย่างเมามันส์  ฉันก็ลากเจเจลงไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร  แต่ขณะที่กำลังจะย่างก้าวเข้าไปในโรงอาหารนั้น  เสียงริงโทนฉันก็ดังขึ้น  อ่า~ธันวาหัวหน้าห้องฉันโทรมา

"ฮัลโหล"  ฉันหยุดเดินและกรอกเสียงลงมือถืออย่างเซ็งจิต

(อย่าเข้ามาในโรงอาหาร)

"หมายความว่าไง  ทำไมฉันเข้าไปไม่ได้?"

(อยากตายก็เดินเข้ามาดูเดะ  ตอนนี้รุ่นพี่ รุ่นน้อง รุ่นเดียวกัน ที่เป็นแฟนคลับไอ้เก้ากำลังรอคิดบัญชีกับเธออยู่)

"หา!!!!"

(ไม่ต้องมาหา  หลบไปก่อนวันนึง  อ้อ  บ่ายนี้เธอคงต้องโดดเรียนแล้วล่ะ)

"โดดทำไม?"

(ได้ยินมาว่าพวกพี่หนิงม.6บอกว่าถ้าหาเธอที่โรงอาหารไม่เจอจะไปตามเธอถึงห้องเรียน  ส่วนถ้าอาจาร์ยถามฉันจะบอกว่าเธอป่วยขอลากลับก่อนให้)

"เออๆ  กลับก็ได้  ขอบใจมากนะธัน"

หลังจากวางสายฉันก็หันหน้าไปหาเจเจที่พยายามเงี่ยหูฟังอยู่ข้างๆ

"ไม่ต้องห่วงฉันนะ  ฉันโดดคนเดียว  ไม่มีใครรู้ว่าฉันสนิทกับเธอ  เธอสบายใจได้  ฉันไปล่ะนะเจเจ"

ฉันโบกมือให้เจเจอย่างน่าสงสารก่อนจะวิ่งหายเข้าช่วงตึกวิทย์ไปอย่างรวดเร็ว  จากนั้นฉันก็มาโผล่ที่หน้าตึกชมรมดนตรีไทย(ชมรมฉัน)ก่อนจะย่องอ้อมไปหลังตึกนั้นแต่ว่า..........

"จะไปไหนเหรอน้องหมอนอิง  รู้มั๊ยพวกพี่ตามหาน้องมาทั้งวันเลยนะ  หึหึ"

(OO)ไม่จริงอ่ะ  พวกพี่หนิงแฟนคลับนายเก้านี่นา

"พี่มีอะไรกับหนูเหรอคะ"  ฉันถามคำถามโง่ๆออกไป

"มีแน่ล่ะ  มีเรื่องสำคัญซะด้วย"  หนึ่งในนั้นเอ่ย  แล้วก็มีกระเทยร่างถึกเดินมาประกบข้างฉัน 

"เมื่อเช้านี้ได้ข่าวว่าเธอไปสารภาพรักกับน้องเก้างั้นเหรอ  ช่างกล้าดีนี่  กล้าขนาดนี้พวกพี่ๆคงต้องตบ...รางวัลหน่อยแล้ว"

"จะทำอะไรน่ะ!"  ฉันร้องลั่นเมื่อกระเทยที่ประกบข้างฉันเอาเชือกมามัดข้อมือฉันไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

"ก็มัดมือไง  ถ้าจะถามว่ามัดทำไมก็คงจะตอบว่ามัดไว้ให้ตอบโต้ไม่ได้ไงล่ะ"  พี่หนิงหัวโจกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคลือบยาพิษพร้อมเดินออกมายืนตรงหน้าฉันด้วยสีหน้าโหดสุดๆ

เผี๊ยะ!

"เจ็บมั๊ยคะน้องหมอนอิง  หึหึ" 

อีพี่หนิง  ช้านเกลียดแก  กรี๊ดดด  แกตบช้าน!(><)  ฉันจ้องหน้าพวกมันไล่ไปทีละคนอย่างแค้น

"ดูมันมองสิหนิง  มองแบบนี้อยากตายรึไง!"  กระเทยถึกตวาดใส่ฉัน

"อะไรนะ  ไม่เจ็บเหรอ  ได้ เดี๋ยวกูจัดให้  เฮ้ยพวกมึง  ตบมัน!"

ระหว่างที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตารับเคราะห์อยู่นั้นเสียงห้วนๆก็ดังขึ้น

"ทำบ้าอะไรกันน่ะ"  น้ำเสียงนี้ดูเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆ

"น่ะ  น้องเก้า!"

ทุกคนโพล่งเป็นเสียงเดียวกัน  นายเก้ากำลังยืนมองหน้าพวกอีพี่หนิงทีละคนก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าฉัน(ตอนนี้ฉันล้มลงไปกองกับพื้นด้วยน้ำมืออีพี่หนิงตัวแสบ)

"เก้า  คือพี่..."  อีพี่หนิงเอ่ยเสียงกร่อย

"คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว  ไปพูดที่ห้องปกครอง"  นายเก้าบอกเสียงเข้ม

"อีนังนี่มันอวดดีนะ  มันสะเออะไปตะโกนบอกรักเก้าในที่คนเยอะๆแบบนั้น  มันก็สมควรโดนแล้วนี่"

"พวกคุณเป็นอะไรกับผม  ถึงมาแค้นแทนผม"

"เก้า  พี่เป็นห่วงเก้านะ  นังนี่มันทำเก้าอับอาย"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ  นี่มันเรื่องของผมกับยัยนี่  คนอื่นไม่เกี่ยว"

เขาแก้มัดฉันจนเป็นอิสระแล้วอุ้มฉันออกไปจากตรงนั้น  ตามมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อและเสียงสะอื้นของอีพี่หนิง  สะใจโว้ย!