8

อดใจม่ายไหวเมื่อได้พบหน้า  ยิ่งเธอส่งยิ้มคืนมายิ่งหวั่นไหว......บลาๆๆๆ~ไปซะเรื่ออย  กำลังเข้าสถานการณ์ตรึงเครียดนะเฟ้ย  อ่ะๆๆ  เข้าเรื่อง

"เป็นไปไม่ได้................."  ฉันบ่นกับตัวเองพรึมพรำ

"อะไรเป็นไปไม่ได้ลูก"  คุณลุงถามขึ้น 

"อ่ะ  อ๋อเปล่าค่ะ"  เราสายตาเพี๊ยนไปมั๊ง  มันไม่ใช่อย่างที่เห็นหรอกหมอนอิง

"ตาเก้า  หวัดดีคุณอาพัน(ชื่อพ่อฉัน)ซะสิลูก"  ผู้หญิงวัยกลางคนที่สวยปิ๊งเดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับลากชายหนุ่มรูปงามตัวสูงโปร่งในชุดนอนคนนึงเข้ามา

(*--*)ขอให้คืนนี้ฉันฝันไปทีเถอะ!

ชายหนุ่มรูปงามคนนั้นคือผู้ชายที่เป็นจูบแรกของฉัน  ว๊ากกกกกกกกกก(><) ใช่จริงๆ  ไม่ผิดเพี๊ยนแน่ๆ

เขามองฉันพักหนึ่งด้วยสีหน้าเดาอารมณ์ไม่ถูกแล้วหันไปยกมือไหว้พ่อฉันหนึ่งที  ก่อนจะหันกลับมามองที่หน้าฉันอีกรอบ

เฮือกกก!(เอ๊ฟเฟคการกลืนน้ำลาย)

"อ๋อ  นี่คงเป็นลูกสาวกับลูกชายที่เคยเล่าให้ฟังใช่มั๊ย  ต๊ายยย  ลูกสาวก็สวย  ลูกชายก็หล่อนะเนี่ย" 

คุณป้าพูดอย่างออกรสก่อนจะเดินมาพา(ลาก)ฉันไปนั่งที่โซฟาเหมือนคนอื่นๆ(เขาลงไปนั่งกันตั้งนามแล้วเฟ้ย:ผู้แต่ง)

"รู้มาว่าหนูเรียนโรงเรียนเดียวกันกับลูกชายป้าเลยนี่นา  งั๊นก็ต้องเคยเห็นหน้ากันบ้างสินะ  ว่าไงลูก"

"อ่ะ  ค่ะ..."  หนูไม่อยากเห็นหน้าหมอนี่มากนักหรอกค่ะ...มันจี๊ด(TT)

หลังจากถามสารทุกข์สุกหรือดิบไปกว่าครึ่งชั่วโมง  โอ้  นี่มันจะตีสี่แล้วน๊า  ฉันก็เผลอหลับมันคาบนโซฟานั่นแหละ  ก็ง่วงนี่หว่า  ทำไงได้

(ZZ)(zz)(ZZ)ครอกกกกก..................................ฟี๊..................................

ติ๊งๆๆๆๆๆติงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

ริงโทนนี้มันคุ้นๆแฮะ...อ่ะ  ริงโทนของฉันนี่นา  เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ควานหามือถือรุ่นพระเจ้าเหาทันที  ในกระเป๋ากางเกง...ไม่มี                                                                                                                                  ในกระเป๋าเสื้อ......ไม่มี

งั้นมันต้องอยู่บนหัวเตียงแน่ๆ  .....  (^^)

หมับ  จริงด้วย!!  อยู่บนหัวเตียง  เอ๋?  ทำไมเตียงเรามันแปลกๆแฮะ  แล้วห้องนอน  ทำไมมันเปลี่ยนไป

(OO)  ไม่ใช่ห้องฉันนี่หว่า(เออ  เพิ่งจะรู้รึไงเล่า:ผู้แต่ง)

หันซ้าน............ว่างเปล่า

ขวาล่ะ............อ่ะ  โคมไฟ  เอ๊ะ  รูปครอบครัวนี้มัน  อ๋า  รูปเดี่ยวนี่อีก

ชัดเลย(-- --)  ฉันไม่ได้ฝันไปแน่ๆ  แล้วฉันมานอนบ้านคนอื่นและในห้องนอนคนอื่นได้ยังไงฟะ!

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด(เสียงเปิดประตู)

"อ้าว  ตื่นแล้วเหรอหมอนอิง" 

"คุณป้า  ทำไม?"

"อ๋อ  เมื่อคืนนี้หนูหลับคาโซฟาไง  จำไม่ได้เหรอ"

"ค่ะ  แต่ว่าทำไมหนูมาอยู่ห้องนี้ได้อ่ะคะ?"

"อ๋อ  ป้าให้ตาเก้าอุ้มหนูขึ้นมานอนบนนี้เองแหละ"

(OO) "ป้าหมายความว่า.........นาย.....เอ่อ  เค้าอุ้มหนูจากห้องนั้นมาห้องนี้?"

"ถูกต้องนะค๊า~~~~~"  ป้าเล่นมุกกะเขาเป็นด้วยเรอะ

(--  --)......

ติ๊งๆๆๆๆๆติงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

"มือถือหนูดังน่ะ  รับสิ"  คุณป้าบอกแล้วเดินไปเปิดผ้าม่านจนแดดส่องตาฉัน

"ฮัลโหล"  รับสายอย่างแสบตา

(หมอนอิง  ไม่มาโรงเรียนเป็นอะไรรึเปล่า?)  อ๋อ  ยัยเจเจนี่เอง

"ฉันไม่เป็นไร  แค่...ย้ายบ้านกระทันหันน่ะ"

(หา!!!ย้ายบ้าน)

"อย่าตะโกนได้มั๊ยแสบหู"  แสบตาแล้วยังจะต้องแสบหูอีก

(โทษทีค่ะ  แล้วย้ายไปเมื่อไหร่  วันนี้เหรอ)

"เมื่อวาน  ตอน 4 ทุ่ม"

(หา!!!!.......4 ทุ่ม!)

"บอกว่าอย่าตะโกนไง  ตกใจอะไรนักหนา  เมื่อคืนฉันรู้ยังไม่ตกใจเท่าเธอเลยนะ"

(ง่า  แล้วย้ายไปอยู่แถวไหนอ่ะ?)

"คุณป้าคะ  แถวนี้เรียกว่าอะไรคะ?"  หันไปถามคุณป้าที่กำลังเงี่ยหูฟัง

"อ๋อ  ซอยทองนพรัตน์จ่ะ"

"เออ  เจเจ  ซอยนพรัตน์  เธอรู้จักมั๊ย....."

(อุ๊ยจริงเหรอ!  บ้านคุณย่าฉันก็อยู่ซอยนั้นเหมือนกัน  ว่าแต่  นี่พ่อเธอถูกหวยเหรอ?)

"ถูกก็ดีสิ  เฮ้ย  พูดอะไรให้รู้เรื่องหน่อย  งง"

(อ่า  ก็ซอยนั้นมันซอยของเหล่ามหาเศรษฐีน่ะสิ  ฉันถึงแปลกใจไงว่าพ่อเธอไปรวยมาจากไหนถึงมีเงินซื้อบ้านแถวนั้นน่ะ)

(OO)ซอยมหาเศรษฐี!

(ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าพ่อเธอไปรวยอะไรมา รู้แต่ว่าบ้านพระเอก....เอ่อ...นายเก้าของเธอ  บ้านเขาก็อยู่ซอยนั้นด้วย)

"อืมม  ฉันรู้แล้ว"

(อ้าว  รู้แล้วไม่ตกใจอะไรเลยเหรอ  แปลกจัง)

"ฉันตกใจไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

(หมายความว่าไงอ่ะ?)

"ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องนอนบ้านหมอนั่นที่เธอพูดถึง  และอย่าถามอะไรฉันตอนนี้เลย  เดี๋ยวตอนบ่ายไปเจอกันที่รร.แล้วฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง  แค่นี้ก่อนนะ...บาย"

ติดตามตอนต่อไป................................