วันที่ : 30 กรกฎาคม 2550
ชื่อเรื่อง :
Gift_for_Gift : ของขวัญของเธอ
ชื่อตอน (chapter) : โทรหา ใจพาฝัน
"อะเอาไป"
กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า
"ขอบใจมากเลยเพื่อน"
---------------------------------
หลังจากนั้นอีก 2 วัน
ผมก็รวบรวมความกล้าเท่าที่ผมมีอันน้อยนิด
วันอังคารที่ 19 กันยายน (เดือน 9) ปี 2549
ผมโทรไปหาเธอเป็นครั้งแรก
(เอาไงดี โทรไปดีไหม เธอจะคุยกับเรายังไงน้าา??)
(เอา!! โทรก็ไทร)
ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด... คลึก!!
"ฮัลโหล"
"เออ คับ สวัสดีคับ"
"อืม ครายอะ"
"คือ ใช่กิ๊ฟไหมคับ ที่อยู่โลจิสติกนะคับ"
"ใช่คะ แล้วมิทราบว่าใครค่ะ"
"ออ ที่ขอเบอร์มาจากที่ร้านข้าวนะคับ"
"อืม แล้วมีไรหรือเปล่า"
"ว่างอยู่หรือป่าวคับ ไม่ว่างไม่เป็นไรนะ"
"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ ว่าแต่ใครอะนี่ ถามหลายครั้งแล้วนะ"
"ออ ชื่อ กุ๊บคับ"
"หรออ พี่อยู่คณะไรอะค่ะ"
"คณะหมูกรอบอะ เอก อี เอ้ก เอ้ก นะคับ"
"โว้วว เก่าแล้วน่า กล้าเล่นนะ"
"อะแน่นอน"
"เอาดีๆซิ คณะอะไร"
"มนุดคับ นี่จำได้ไหมว่าพี่คนไหนอะ"
"ไม่ได้หรอก คนตั้งเยอะแยะ"
"อืม อืม เออ ถ้าว่างๆ โทรไปอีกได้ไหมคับ"
"ได้ดิ ไม่ได้ห้ามไว้นิ"
"คับ งั้นแค่นี้ก่อนนะ บายคับ"
"อืม บายจ้ะ"
----------------------------
ฝันหรือเปล่า?? ไม่นิ นี่ความจริงหรอ
เธอคุยกับเราหรอ มานั่งคิดดู
ก็ไม่ได้คุยมีสาระอะไรเลย
แค่ทำให้เธอรู้ว่าเราชื่ออะไรเท่านั้น
แต่อย่างน้อยเราก็โทรไปหาเธออีกได้นิ
อืม ใช่แล้ว โทรต่อได้ งั้นพรุ่งนี้โทรใหม่ดีกว่า
-------------------------------------------------------------------------
หลังจากนั้นผมก็โทรหาเธอทุกวัน
ได้คุยวันละนิด วันละหน่อย
มีอยู่วันนึง คุยไปเกือบชั่วโมงนะ
ทุกอย่างในชีวิตของผม
ดูเหมือนจะง่ายไปหมด
แต่นี้คือชีวิตจริง
ไม่ใช่เหมือนในละคร
ทางในความจริงมันไม่ได้
โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย
และเหตุเกิดหลังจากนั้นเพียง 3 วันเท่านั้น
-----------------------------------------------------------------------------------------
ในคืนวันที่ 23 เวลา 00.21 น. ของวันที่ 24
กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า
"ขอบใจมากเลยเพื่อน"
---------------------------------
หลังจากนั้นอีก 2 วัน
ผมก็รวบรวมความกล้าเท่าที่ผมมีอันน้อยนิด
วันอังคารที่ 19 กันยายน (เดือน 9) ปี 2549
ผมโทรไปหาเธอเป็นครั้งแรก
(เอาไงดี โทรไปดีไหม เธอจะคุยกับเรายังไงน้าา??)
(เอา!! โทรก็ไทร)
ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด... คลึก!!
"ฮัลโหล"
"เออ คับ สวัสดีคับ"
"อืม ครายอะ"
"คือ ใช่กิ๊ฟไหมคับ ที่อยู่โลจิสติกนะคับ"
"ใช่คะ แล้วมิทราบว่าใครค่ะ"
"ออ ที่ขอเบอร์มาจากที่ร้านข้าวนะคับ"
"อืม แล้วมีไรหรือเปล่า"
"ว่างอยู่หรือป่าวคับ ไม่ว่างไม่เป็นไรนะ"
"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ ว่าแต่ใครอะนี่ ถามหลายครั้งแล้วนะ"
"ออ ชื่อ กุ๊บคับ"
"หรออ พี่อยู่คณะไรอะค่ะ"
"คณะหมูกรอบอะ เอก อี เอ้ก เอ้ก นะคับ"
"โว้วว เก่าแล้วน่า กล้าเล่นนะ"
"อะแน่นอน"
"เอาดีๆซิ คณะอะไร"
"มนุดคับ นี่จำได้ไหมว่าพี่คนไหนอะ"
"ไม่ได้หรอก คนตั้งเยอะแยะ"
"อืม อืม เออ ถ้าว่างๆ โทรไปอีกได้ไหมคับ"
"ได้ดิ ไม่ได้ห้ามไว้นิ"
"คับ งั้นแค่นี้ก่อนนะ บายคับ"
"อืม บายจ้ะ"
----------------------------
ฝันหรือเปล่า?? ไม่นิ นี่ความจริงหรอ
เธอคุยกับเราหรอ มานั่งคิดดู
ก็ไม่ได้คุยมีสาระอะไรเลย
แค่ทำให้เธอรู้ว่าเราชื่ออะไรเท่านั้น
แต่อย่างน้อยเราก็โทรไปหาเธออีกได้นิ
อืม ใช่แล้ว โทรต่อได้ งั้นพรุ่งนี้โทรใหม่ดีกว่า
-------------------------------------------------------------------------
หลังจากนั้นผมก็โทรหาเธอทุกวัน
ได้คุยวันละนิด วันละหน่อย
มีอยู่วันนึง คุยไปเกือบชั่วโมงนะ
ทุกอย่างในชีวิตของผม
ดูเหมือนจะง่ายไปหมด
แต่นี้คือชีวิตจริง
ไม่ใช่เหมือนในละคร
ทางในความจริงมันไม่ได้
โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย
และเหตุเกิดหลังจากนั้นเพียง 3 วันเท่านั้น
-----------------------------------------------------------------------------------------
ในคืนวันที่ 23 เวลา 00.21 น. ของวันที่ 24
เขียนโดย
kub_lai_khan
: 2007-07-30 10:13:35
(6883)
add comment +
วันที่ : 24 กรกฎาคม 2550
ชื่อเรื่อง :
Gift_for_Gift : ของขวัญของเธอ
ชื่อตอน (chapter) : ตามหา จนเจอ
"กิ๊ฟ โลจิส กิ๊ฟ โลจิส..."
เสียงครางเบาๆ บวกกับภาพหน้าของเธอล่องลอยอยู่ในท้องฟ้า
ที่บังเกิดจากความคิดถึงของผม
ในห่วงนิรทาของผม นี้หล่ะความสุข
--------------------------------------
จากวันนั้นผมก็ตามหาและถามทุกคนที่มี
ความเกี่ยวข้องกับโลจิสติกว่ารู้จักกิ๊ฟหรือเปล่า
---------------------------------------------
แต่อีกเสียงที่มาขัดจังหวะความสุขของผมนี้ซิ
ตุ๊ด ตุ๊ด ....
"โหล"
"อีนังกุ๊บบบ!! มึงจะตื่นหรือยังนี่ มีค่ายตอนเช้านี้นะ ตื่นด้วยนะโว้ยยย"
"เออๆ เดี๋ยวกูตามไป ว่าแต่ที่ไหนอะ"
"หาดอะ ให้กูไปรับไหม"
"เออ ก็ดีว่ะ อีก 20 นาทีนะ เดี๋ยวกูนอน เอ้ย อาบน้ำก่อน โอเคนะ บาย"
"ด่วนนะจ้ะ ชยากร!! อย่าลืมใส่เสื้อเอกด้วยนะจ้ะ ชยากร!!!"
แตงเพื่อนสนิทจิกหัวผมให้ไป
ร่วมค่ายด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก(จิงๆ)
---------------------------------------
อีก 20 นาทีต่อมา...
-----------------------------------------
แตงมารับที่หน้าหอ
และก็ขี่มอไซค์ของแฟนมันตรงไปที่หาด
"นี่มึง ค่ายอะไรว่ะ"
"เก็บขยะ"
โอ้ววว เพื่อนรัก นี่ปลุกจากความฝันอันแสนหวาน
ตอนเจ็ดโมงเพื่อให้มาเจอกะขยะอะนะ
โอ้วววว รักเพื่อนมากก
คนมากันกระหย่อมนึง
แล้วก็ยังมีไอ้น้อยที่มาด้วย แต่เก้ไม่มา
น้อยมีลักษณะ สมส่วน ผิวคล้ำ ตาตี่ มาจาก สระแก้ว
มันจะมีความสามารถพิเศษก็คือ สามารถนอนได้ทุกที่
แม้เวลาจะเรียน จะเล่น จะกิน จะขี้(ขออภัย ถามไม่สุภาพ)
มันก็ยังหลับได้
-------------------------------------------------------------------------------------------
ขอเล่าถึงเรื่องการนอนของมันหน่อย
เมื่อตอนปีหนึ่งผมกับน้อยอยู่หอเดียวกัน
เหตุการณ์นั้น ไอ้คุณน้อยก็ไปอาบน้ำเหมือนคนปรกติทั่วไป
แต่ที่ไม่ปรกติก็คือ มันอาบน้ำโดยไม่เปิดน้ำ
แล้วมันก็อยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง
ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
ผมก็เคาะประตูอย่างดัง
ปัง ปัง ปัง !!!
"ไอ้น้อยมึงเป็นอะไรไปว่ะ ออกมาซิ ญาติให้อภัยแล้ว!!"
มันออกมาพร้อมกันพูดว่า
"เคาะทำไมว่ะ กูหลับอยู่"
จบ
-----------------------------------------------------------------------------------------------
กลับมาตอนเช้าของวันนั้นอีกที
เพื่อนน้อยผ่านไปนานเท่าใด
น้อยก็คือน้อยวันยังคืน
น้อยสามารถเก็บขยะไปหลับไปได้
หลายคนอาจจะสงสัยว่าเป็นแบบใด
ผมต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่สามารถอธิบาย
หรือแสดงตัวอย่างได้เลย
มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวจิงๆคับ
เสียงครางเบาๆ บวกกับภาพหน้าของเธอล่องลอยอยู่ในท้องฟ้า
ที่บังเกิดจากความคิดถึงของผม
ในห่วงนิรทาของผม นี้หล่ะความสุข
--------------------------------------
จากวันนั้นผมก็ตามหาและถามทุกคนที่มี
ความเกี่ยวข้องกับโลจิสติกว่ารู้จักกิ๊ฟหรือเปล่า
---------------------------------------------
แต่อีกเสียงที่มาขัดจังหวะความสุขของผมนี้ซิ
ตุ๊ด ตุ๊ด ....
"โหล"
"อีนังกุ๊บบบ!! มึงจะตื่นหรือยังนี่ มีค่ายตอนเช้านี้นะ ตื่นด้วยนะโว้ยยย"
"เออๆ เดี๋ยวกูตามไป ว่าแต่ที่ไหนอะ"
"หาดอะ ให้กูไปรับไหม"
"เออ ก็ดีว่ะ อีก 20 นาทีนะ เดี๋ยวกูนอน เอ้ย อาบน้ำก่อน โอเคนะ บาย"
"ด่วนนะจ้ะ ชยากร!! อย่าลืมใส่เสื้อเอกด้วยนะจ้ะ ชยากร!!!"
แตงเพื่อนสนิทจิกหัวผมให้ไป
ร่วมค่ายด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก(จิงๆ)
---------------------------------------
อีก 20 นาทีต่อมา...
-----------------------------------------
แตงมารับที่หน้าหอ
และก็ขี่มอไซค์ของแฟนมันตรงไปที่หาด
"นี่มึง ค่ายอะไรว่ะ"
"เก็บขยะ"
โอ้ววว เพื่อนรัก นี่ปลุกจากความฝันอันแสนหวาน
ตอนเจ็ดโมงเพื่อให้มาเจอกะขยะอะนะ
โอ้วววว รักเพื่อนมากก
คนมากันกระหย่อมนึง
แล้วก็ยังมีไอ้น้อยที่มาด้วย แต่เก้ไม่มา
น้อยมีลักษณะ สมส่วน ผิวคล้ำ ตาตี่ มาจาก สระแก้ว
มันจะมีความสามารถพิเศษก็คือ สามารถนอนได้ทุกที่
แม้เวลาจะเรียน จะเล่น จะกิน จะขี้(ขออภัย ถามไม่สุภาพ)
มันก็ยังหลับได้
-------------------------------------------------------------------------------------------
ขอเล่าถึงเรื่องการนอนของมันหน่อย
เมื่อตอนปีหนึ่งผมกับน้อยอยู่หอเดียวกัน
เหตุการณ์นั้น ไอ้คุณน้อยก็ไปอาบน้ำเหมือนคนปรกติทั่วไป
แต่ที่ไม่ปรกติก็คือ มันอาบน้ำโดยไม่เปิดน้ำ
แล้วมันก็อยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง
ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
ผมก็เคาะประตูอย่างดัง
ปัง ปัง ปัง !!!
"ไอ้น้อยมึงเป็นอะไรไปว่ะ ออกมาซิ ญาติให้อภัยแล้ว!!"
มันออกมาพร้อมกันพูดว่า
"เคาะทำไมว่ะ กูหลับอยู่"
จบ
-----------------------------------------------------------------------------------------------
กลับมาตอนเช้าของวันนั้นอีกที
เพื่อนน้อยผ่านไปนานเท่าใด
น้อยก็คือน้อยวันยังคืน
น้อยสามารถเก็บขยะไปหลับไปได้
หลายคนอาจจะสงสัยว่าเป็นแบบใด
ผมต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่สามารถอธิบาย
หรือแสดงตัวอย่างได้เลย
มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวจิงๆคับ
หลังจากเก็บขยะเสร็จ ก็เกือบจะแปดโมงแล้ว
เลยไปกินข้าวที่ร้านป้ามาลีเหมือนเดิม
เจอแล้ว หาตั้งนาน อยู่นี่เอง
แต่คราวนี้ไปกินกันหลายคนอยู่ สี่ ห้า คนได้
เธอน่ารัก สดใส มีเสน่ห์
ความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
มันเริ่มก่อตัวตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน
วันนี้หล่ะต้องขอเบอร์เธอให้ได้
"เฮ้ย!! ไอ้น้อยมึงขอเบอร์คนนั้นให้กูหน่อยได้ไหมว่ะ"
"ทำไมกูต้องทำด้วยอะ"
"เออน่า เดี๋ยวกูลดหนี้ให้"
"เท่าไร"
้"เออน่า นะ"
"คนไหน"
"คนที่ชื่อกิ๊ฟอะ น่ารักๆ อะ เออๆ กูรอหน้าร้านนะ
เอาให้ได้นะโว้ยย"
------------------------------------
ซักพักต่อมา
"อะเอาไป"
กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า
"ขอบใจมากเลยเพื่อน"
ตอนนี้....
ผมได้เบอร์ของเธอแล้ว
เลยไปกินข้าวที่ร้านป้ามาลีเหมือนเดิม
เจอแล้ว หาตั้งนาน อยู่นี่เอง
แต่คราวนี้ไปกินกันหลายคนอยู่ สี่ ห้า คนได้
เธอน่ารัก สดใส มีเสน่ห์
ความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
มันเริ่มก่อตัวตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน
วันนี้หล่ะต้องขอเบอร์เธอให้ได้
"เฮ้ย!! ไอ้น้อยมึงขอเบอร์คนนั้นให้กูหน่อยได้ไหมว่ะ"
"ทำไมกูต้องทำด้วยอะ"
"เออน่า เดี๋ยวกูลดหนี้ให้"
"เท่าไร"
้"เออน่า นะ"
"คนไหน"
"คนที่ชื่อกิ๊ฟอะ น่ารักๆ อะ เออๆ กูรอหน้าร้านนะ
เอาให้ได้นะโว้ยย"
------------------------------------
ซักพักต่อมา
"อะเอาไป"
กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า
"ขอบใจมากเลยเพื่อน"
ตอนนี้....
ผมได้เบอร์ของเธอแล้ว
เขียนโดย
kub_lai_khan
: 2007-07-24 11:22:52
(973)
add comment +
วันที่ : 20 กรกฎาคม 2550
ชื่อเรื่อง :
Gift_for_Gift : ของขวัญของเธอ
ชื่อตอน (chapter) : แรกพบ สบตา
จากที่เป็นทุกวันหลังเลิกเรียน ผมกับเพื่อนรัก สองคน
น้อยกะเก้ ก็จะไปกินข้าวกัน ที่ร้านเดิม ร้านป้ามาลี ในซอยสดใส
-----------------
แต่วันนั้นมันไม่ได้เป็นวันธรรมดาอย่างที่เคยเป็นมา
วันนั้นผมไปกินกะเก้คนเดียวเพราะน้อยไม่สบาย
"พี่จ้า ผมเอาเหมือนเดิมนะคร้าบบ เอาเยอะๆนะ"
สภาพในร้านมีอยู่ แปดโต๊ะ ซ้ายสี่ ขวาสี่
แต่ตั้งสลับกันเอาไว้
ตอนนั้นก็เที่ยงกว่าๆแล้วหล่ะ หิวมากๆเลย
ผมก็นั่งดูเพื่อนเก้ของผมอ่านหนังสือพิมพ์อย่างมีความสุข
ทุกครั้งจริงๆทีเก้มากินข้าวจะต้องอ่านหนังสือพิมพ์ก่อน
อ่านนะผมไม่ว่าหรอกนะ แต่กินข้าวช้านี่นิ งืมๆ
แต่ก็เพื่อนอะ แค่นี่ให้ได้อยู่แล้ว
ผมรออาหารจนเบื่อ บอกได้เลยว่าเบื่อมากๆ
คนก็เยอะ ร้อนก็ร้อน อยากรีบๆกิน รีบๆกลับ
"คิ คิ"
เอ๋ย เสียงใครน่ะ น่ารักจัง
อืม โต๊ะไหนหว่า
แต่แค่เงยหน้าขึ้นมาผมก็เห็นเธอ
เธอนั่งอยู่โต๊ะที่สามข้างขวา
เธอ เออ เธอเป็นใครเนี่ย
น้องปีหนึ่งแน่ๆเลย
------------------------------------
เธอผมดำ ยาว ผิวคล้ำนิดหน่อย
ตาหวานๆ มีเสน่ห์ น่ารัก
----------------------------------------
ข้าวมาแล้ว แต่ผมอิ่มแล้ว
ผมไม่อยากจะกินข้าวเพราะผมกลัวว่า
ถ้าผมละสายตาจากเธอไป
เธอจะหายไปหรือเปล่า??
วันนั้นเป็นวันแรกที่เก้กินข้าวหมดก่อนผม
และด้วยความรักเพื่อน ผมบอกเก้ว่า
"เออ เก้ มึงอ่านหนังสือพิมพ์ให้หมดก็ได้นะ กูรอได้"
"อ่าว!! เห็นมึงจะรีบไปไม่ใช่หรอ แล้วทำไมไม่กินข้าวว่ะ"
"มึงหันกลับไปมองโต๊ะนั้นดิ โคตรโดนใจเลยวะ"
"คนไหนอะ ไม่เห็นจะมีสวยๆเลย"
"ก็คนนั้นนะที่นั่งริมซ้ายของโต๊ะนะ"
"เออ นี่เก้ ช่วยอะไรกูอย่างได้ปะ เพื่อนเลิฟ"
"จะเอาหรอ เออเดี๋ยวขอให้"
"เออ ขอบใจมากนะ แต่เดี๋ยวให้กูออกไปนอกร้านก่อนนะ
จะรออยู่ที่ข้างนอกอะ เร็วๆ นะหัวใจจะวายแล้วว"
----------------------------------------
ผมก็ออกมารอข้างนอกร้าน
ตอนเดินผ่านเธอ เธอมองผมด้วย
ไม่ได้มองเฉยๆนะ เธอยิ้มด้วยหล่ะ
สักพัก เก้ก็ออกมาแล้วพูดว่า
"เออ ไอ้กุ๊บ คือเค้าไม่ให้ว่ะ"
"อ่าว แล้วมึงบอกว่าไรอะ"
"ก็เดินไปแล้วบอกว่าขอเบอร์หน่อย
แล้วเค้าก็บอกว่าไม่ให้อะ"
"กำ เพื่อนเลิฟ ทำแบบนั้นแล้วใครจะให้ว่ะ เออแล้วเค้าชื่ออะไรอะ คณะไรว่ะ"
"ไม่รู้ ก็มึงไม่ได้ให้ถามนิ"
"โอ้ยย เพื่อน เออ ขอโทษนะ มึงเข้าไปถามให้หน่อยได้ไหมว่ะ"
"เออๆ"
-------------------------
อีกสักพักต่อมา
"เออ ได้แล้ว"
"อืมๆ ว่าไงชื่ออะไรว่ะ"
"ชื่อ กิ๊ฟ อยู่ โลจิส"
ไม่ได้เบอร์ แต่ก็ กิ๊ฟ โล(จิส) หรอ
--------------------------
เขียนโดย
kub_lai_khan
: 2007-07-20 10:01:32
(4643)
add comment +
/1
