วันที่ : 24 กรกฎาคม 2550
ชื่อเรื่อง :
Gift_for_Gift : ของขวัญของเธอ
ชื่อตอน (chapter) : ตามหา จนเจอ
"กิ๊ฟ โลจิส กิ๊ฟ โลจิส..."
เสียงครางเบาๆ บวกกับภาพหน้าของเธอล่องลอยอยู่ในท้องฟ้า
ที่บังเกิดจากความคิดถึงของผม
ในห่วงนิรทาของผม นี้หล่ะความสุข
--------------------------------------
จากวันนั้นผมก็ตามหาและถามทุกคนที่มี
ความเกี่ยวข้องกับโลจิสติกว่ารู้จักกิ๊ฟหรือเปล่า
---------------------------------------------
แต่อีกเสียงที่มาขัดจังหวะความสุขของผมนี้ซิ
ตุ๊ด ตุ๊ด ....
"โหล"
"อีนังกุ๊บบบ!! มึงจะตื่นหรือยังนี่ มีค่ายตอนเช้านี้นะ ตื่นด้วยนะโว้ยยย"
"เออๆ เดี๋ยวกูตามไป ว่าแต่ที่ไหนอะ"
"หาดอะ ให้กูไปรับไหม"
"เออ ก็ดีว่ะ อีก 20 นาทีนะ เดี๋ยวกูนอน เอ้ย อาบน้ำก่อน โอเคนะ บาย"
"ด่วนนะจ้ะ ชยากร!! อย่าลืมใส่เสื้อเอกด้วยนะจ้ะ ชยากร!!!"
แตงเพื่อนสนิทจิกหัวผมให้ไป
ร่วมค่ายด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก(จิงๆ)
---------------------------------------
อีก 20 นาทีต่อมา...
-----------------------------------------
แตงมารับที่หน้าหอ
และก็ขี่มอไซค์ของแฟนมันตรงไปที่หาด
"นี่มึง ค่ายอะไรว่ะ"
"เก็บขยะ"
โอ้ววว เพื่อนรัก นี่ปลุกจากความฝันอันแสนหวาน
ตอนเจ็ดโมงเพื่อให้มาเจอกะขยะอะนะ
โอ้วววว รักเพื่อนมากก
คนมากันกระหย่อมนึง
แล้วก็ยังมีไอ้น้อยที่มาด้วย แต่เก้ไม่มา
น้อยมีลักษณะ สมส่วน ผิวคล้ำ ตาตี่ มาจาก สระแก้ว
มันจะมีความสามารถพิเศษก็คือ สามารถนอนได้ทุกที่
แม้เวลาจะเรียน จะเล่น จะกิน จะขี้(ขออภัย ถามไม่สุภาพ)
มันก็ยังหลับได้
-------------------------------------------------------------------------------------------
ขอเล่าถึงเรื่องการนอนของมันหน่อย
เมื่อตอนปีหนึ่งผมกับน้อยอยู่หอเดียวกัน
เหตุการณ์นั้น ไอ้คุณน้อยก็ไปอาบน้ำเหมือนคนปรกติทั่วไป
แต่ที่ไม่ปรกติก็คือ มันอาบน้ำโดยไม่เปิดน้ำ
แล้วมันก็อยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง
ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
ผมก็เคาะประตูอย่างดัง
ปัง ปัง ปัง !!!
"ไอ้น้อยมึงเป็นอะไรไปว่ะ ออกมาซิ ญาติให้อภัยแล้ว!!"
มันออกมาพร้อมกันพูดว่า
"เคาะทำไมว่ะ กูหลับอยู่"
จบ
-----------------------------------------------------------------------------------------------
กลับมาตอนเช้าของวันนั้นอีกที
เพื่อนน้อยผ่านไปนานเท่าใด
น้อยก็คือน้อยวันยังคืน
น้อยสามารถเก็บขยะไปหลับไปได้
หลายคนอาจจะสงสัยว่าเป็นแบบใด
ผมต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่สามารถอธิบาย
หรือแสดงตัวอย่างได้เลย
มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวจิงๆคับ
เสียงครางเบาๆ บวกกับภาพหน้าของเธอล่องลอยอยู่ในท้องฟ้า
ที่บังเกิดจากความคิดถึงของผม
ในห่วงนิรทาของผม นี้หล่ะความสุข
--------------------------------------
จากวันนั้นผมก็ตามหาและถามทุกคนที่มี
ความเกี่ยวข้องกับโลจิสติกว่ารู้จักกิ๊ฟหรือเปล่า
---------------------------------------------
แต่อีกเสียงที่มาขัดจังหวะความสุขของผมนี้ซิ
ตุ๊ด ตุ๊ด ....
"โหล"
"อีนังกุ๊บบบ!! มึงจะตื่นหรือยังนี่ มีค่ายตอนเช้านี้นะ ตื่นด้วยนะโว้ยยย"
"เออๆ เดี๋ยวกูตามไป ว่าแต่ที่ไหนอะ"
"หาดอะ ให้กูไปรับไหม"
"เออ ก็ดีว่ะ อีก 20 นาทีนะ เดี๋ยวกูนอน เอ้ย อาบน้ำก่อน โอเคนะ บาย"
"ด่วนนะจ้ะ ชยากร!! อย่าลืมใส่เสื้อเอกด้วยนะจ้ะ ชยากร!!!"
แตงเพื่อนสนิทจิกหัวผมให้ไป
ร่วมค่ายด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก(จิงๆ)
---------------------------------------
อีก 20 นาทีต่อมา...
-----------------------------------------
แตงมารับที่หน้าหอ
และก็ขี่มอไซค์ของแฟนมันตรงไปที่หาด
"นี่มึง ค่ายอะไรว่ะ"
"เก็บขยะ"
โอ้ววว เพื่อนรัก นี่ปลุกจากความฝันอันแสนหวาน
ตอนเจ็ดโมงเพื่อให้มาเจอกะขยะอะนะ
โอ้วววว รักเพื่อนมากก
คนมากันกระหย่อมนึง
แล้วก็ยังมีไอ้น้อยที่มาด้วย แต่เก้ไม่มา
น้อยมีลักษณะ สมส่วน ผิวคล้ำ ตาตี่ มาจาก สระแก้ว
มันจะมีความสามารถพิเศษก็คือ สามารถนอนได้ทุกที่
แม้เวลาจะเรียน จะเล่น จะกิน จะขี้(ขออภัย ถามไม่สุภาพ)
มันก็ยังหลับได้
-------------------------------------------------------------------------------------------
ขอเล่าถึงเรื่องการนอนของมันหน่อย
เมื่อตอนปีหนึ่งผมกับน้อยอยู่หอเดียวกัน
เหตุการณ์นั้น ไอ้คุณน้อยก็ไปอาบน้ำเหมือนคนปรกติทั่วไป
แต่ที่ไม่ปรกติก็คือ มันอาบน้ำโดยไม่เปิดน้ำ
แล้วมันก็อยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง
ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
ผมก็เคาะประตูอย่างดัง
ปัง ปัง ปัง !!!
"ไอ้น้อยมึงเป็นอะไรไปว่ะ ออกมาซิ ญาติให้อภัยแล้ว!!"
มันออกมาพร้อมกันพูดว่า
"เคาะทำไมว่ะ กูหลับอยู่"
จบ
-----------------------------------------------------------------------------------------------
กลับมาตอนเช้าของวันนั้นอีกที
เพื่อนน้อยผ่านไปนานเท่าใด
น้อยก็คือน้อยวันยังคืน
น้อยสามารถเก็บขยะไปหลับไปได้
หลายคนอาจจะสงสัยว่าเป็นแบบใด
ผมต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่สามารถอธิบาย
หรือแสดงตัวอย่างได้เลย
มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวจิงๆคับ
หลังจากเก็บขยะเสร็จ ก็เกือบจะแปดโมงแล้ว
เลยไปกินข้าวที่ร้านป้ามาลีเหมือนเดิม
เจอแล้ว หาตั้งนาน อยู่นี่เอง
แต่คราวนี้ไปกินกันหลายคนอยู่ สี่ ห้า คนได้
เธอน่ารัก สดใส มีเสน่ห์
ความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
มันเริ่มก่อตัวตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน
วันนี้หล่ะต้องขอเบอร์เธอให้ได้
"เฮ้ย!! ไอ้น้อยมึงขอเบอร์คนนั้นให้กูหน่อยได้ไหมว่ะ"
"ทำไมกูต้องทำด้วยอะ"
"เออน่า เดี๋ยวกูลดหนี้ให้"
"เท่าไร"
้"เออน่า นะ"
"คนไหน"
"คนที่ชื่อกิ๊ฟอะ น่ารักๆ อะ เออๆ กูรอหน้าร้านนะ
เอาให้ได้นะโว้ยย"
------------------------------------
ซักพักต่อมา
"อะเอาไป"
กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า
"ขอบใจมากเลยเพื่อน"
ตอนนี้....
ผมได้เบอร์ของเธอแล้ว
เลยไปกินข้าวที่ร้านป้ามาลีเหมือนเดิม
เจอแล้ว หาตั้งนาน อยู่นี่เอง
แต่คราวนี้ไปกินกันหลายคนอยู่ สี่ ห้า คนได้
เธอน่ารัก สดใส มีเสน่ห์
ความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
มันเริ่มก่อตัวตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน
วันนี้หล่ะต้องขอเบอร์เธอให้ได้
"เฮ้ย!! ไอ้น้อยมึงขอเบอร์คนนั้นให้กูหน่อยได้ไหมว่ะ"
"ทำไมกูต้องทำด้วยอะ"
"เออน่า เดี๋ยวกูลดหนี้ให้"
"เท่าไร"
้"เออน่า นะ"
"คนไหน"
"คนที่ชื่อกิ๊ฟอะ น่ารักๆ อะ เออๆ กูรอหน้าร้านนะ
เอาให้ได้นะโว้ยย"
------------------------------------
ซักพักต่อมา
"อะเอาไป"
กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า
"ขอบใจมากเลยเพื่อน"
ตอนนี้....
ผมได้เบอร์ของเธอแล้ว
เขียนโดย
kub_lai_khan
: 2007-07-24 11:22:52
(310)
add comment +