วันที่ : 2 มีนาคม 2551
ชื่อตอน (chapter) : อะไรกันเนี่ย!!
หลังจากที่ผมได้ไดอารี่เล่มนั้น
ผมเขียนมันทุกๆวัน
ผมเขียนเรื่องที่ผมไม่กล้าพูดกับเธอ
เขียนทุกๆครั้งที่คิดถึงเธอ

ผมเขียน.... ให้เธอ

---------------------------------------
 วันที่ 20 ก็คือวันต่อมาหลังจากที่ผมได้ไดอารี่


เธอเลิกกับเอก


ผมไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี


เธอร้องไห้


ร้องไห้ให้ผู้ชายแบบนั้นน

ผมอยู่กับเธอ แม้เพียงโทรสับก็ตาม

แต่ผมก็ได้อยู่กับเธอ

เธอบอกผมว่า ขอบคุณจะที่อยู่เป็นเพื่อน

เธอไม่เสียใจหรอก ไอ้คนแบบนั้นอะ

เลว สิ้นดี!!

--------------------------------------------

จากวันนี้ เราก็ยังคุยกันอยู่ 

ผมต้องขออภัยที่คงจะไม่ได้เล่าเรื่องตอนหลังๆ

เพราะมันเศร้าเหลือเกิน

แต่ตอนนี้ มันจบแล้ว  ไดอารี่เล่านั้นกลายเป็นผงไปแล้ว

ทุกๆอย่าง ที่ดีๆ และสวยงามมันก็ยังอยู่ในความทรงจำ

แต่มันเป็นอดีต

มันเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น
ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักกับรักเป็นครั้งแรก

แต่ตอนนี้ผม มีสิ่งที่จะต้องทำใหม่แล้ว

----------------------------------------

ขอบคุณทุกๆคะแนนที่โหวดให้

ขอบคุณมาก   ๆ ถ้าไม่มีพวกคุณ

ผมคงไม่ได้มาอยู่ที่ hot vote แบบนั้น

ขอบคุณน้าคร้าบบ

แล้วพบกันใหม่ เรื่องใหม่ๆ นะคับ

^_^


 
tags : เด  
เขียนโดย kub_lai_khan : 2008-03-02 18:04:00
วันที่ : 26 พฤศจิกายน 2550
ชื่อตอน (chapter) : ดื้อด้าน จน ได้ได
นั้นหล่ะ เพราะความดื้อด้านของผม
มันเลยกลายเป็นเรื่องรักร้าวๆที่ไม่มีวันจะจบ

เธอบอกผมว่า

"ทำไมพี่กุ๊บไม่หยุดหล่ะ เหนื่อยไม่ใช่หรอตามกิ๊ฟนะ"

"ก็ไม่รู้สิ ว่าทำไมกิ๊ฟต้องวิ่งหนีไปด้วยหล่ะ"

"กิ๊ฟไม่ได้วิ่งหนีนิ คิดไปเองหรือเปล่า"

"หรอ อืม เอางั้นก็ได้ พี่วิ่งอยู่คนเดียวก็ได้จ้ะ"

หลังจากวันนั้นเราก็ยังได้คุยกันอยู่
เธอก็ยังรับโทรสับของผม
เราคุยกันทุกวัน
และเธอก็คุยเรื่องของเอก แฟนของเธอให้ผมฟัง

เธอบอกว่า แฟนของเธอนั้น
เจ้าชู้มาก มีคนเคยมาเล่าให้เธอฟังบ่อยๆ

นั้นทำให้ผมเข้าใจว่า
สงสัยเราจะต้องเป็นคนเจ้าชู้ซินะ
ถึงจะมีคนมารัก
ที่สำคัญ  ให้เธอนั้นมารักผม

แต่ผมก็ไม่ได้อยากให้เธอเลิกกับแฟนของเธอ
ไม่รู้ทำไมนะ ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ
ออ อีกอย่างหนึ่งไม่รู้ผมบอกทุกๆคนไปหรือยัง
เธอคนนี้นะ เจ้าชู้ไม่เบานะ

เธอบอกว่าที่คบกับเอกก็เพราะ
เอกไม่เหมือนใครดี ไม่เอาใจ ไม่ตามใจกิ๊ฟ

ขอโทษทีนะ ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้
ผมรักเธอ และผมก็จะไม่ปล่อยปะละเลยเธอแบบนั้น

ผมเอาใจช่วยให้เธอเข้าใจกับเอก
ผมเสียใจได้ แต่เธอต้องไม่เสียใจ
เธอเจ็บหนึ่ง ผมเจ้บเป็นพัน
ขอให้เธอจำไว้

เวลาก็ล่วงเลยมาจนใกล้ปีใหม่
เราคุยกันว่าจะเขียนไดอารี่กัน
โดยซื้อหนังไดอารี่แลกกัน

"อะ พี่กุ๊บ กิ๊ฟให้นะ"

ความสุขบังเกิดโดยพลัน

ไดอารี่ที่ผมได้เป็นสีชมพู มีรูปผู้หญิง
กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ที่ริมหน้าต่าง
แถมก่อนที่จะเห็นไดอารี่เล่นนี้
เธฮยังห่อของขวัญด้วยกระดาษสีฟ้าสดใส ที่เธอห่อเอง

"พี่กุ๊บรู้ไหม กิ๊ฟห่อเองเลยน้า กิ๊ฟไม่เคยทำให้ใครเลยรู้ป่าว"

ฟ้าชั่งมีเมตตา...

เธอให้ผมวันที่ 19/1/50
นั้นก็เป็นวันแรกที่ผมเริ่มเขียนไดอารี่ให้เธอ
นั้นก็เป็นของขวัญอีกชิ้นที่ผมทำขึ้นมาชิ้นเดียวในโลก
ที่พิเศษที่สุดเฉพาะเธอ
มันจะมีเล่มเดียว  เล่มเดียวเท่านั้น
และให้เธอ เท่านั้น

---------------------------------------------------------------------------------------------------

ข้อความของวันที่ 19/1/50

ไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านมันไหม??

ขอบคุณนะคับ
คุณแม่ที่ทำให้กุ๊บเกิดมา
ขอบคุณ คุรแม่ของกิ๊ฟที่ทำให้กิ๊ฟเกิดมาเช่นกัน
ขอบคุณเพื่อนน้อย ที่ขอเบอร์ให้
ขอบคุณเพื่อนเก้ ที่ถามชื่อให้
ขอบคุณ นุ่น เต๋า แตง เปิ้ล ตุ๊ก ติม
ที่ให้คำปรึกษา
ขอบคุณโลกใบนี้ที่ทำให้ผมได้เจอกับกิ๊ฟ
ขอบคุณเวลาที่ทำให้ผมรู้ว่า
ถึงผมจะเจ็บแค่ไหนแต่ผมก็ยังรักกิ๊ฟอยู่
ขอบคุณ อาม นนท์ ปั๊ก เหลิม บอล นัท ใหม่
ที่คอยนั่งกินเหล้าแล้วระบายอามรณ์ความทุกข์ของผม
ขอบคุณยิมเทควันโดที่ให้ผมที่สติ
ขอบคุณ SPY ทุกคนที่ตามข่าวให้ผม
ขอบคุณอาแปะหมอดูที่ทำให้ผมมีกำลังใจมากขึ้น
ขอบคุณสาวๆที่มาชอบผม
พวกคูณทำให้ผมรู้ว่าผมรักกิ๊ฟมากจริงๆ
สุดท้าย
ขอบคุณกิ๊ฟ
ขอบคุณมากๆ ขอบคุณจริงๆ
ที่ทำให้ผมมีความสุข
ความทุกข์ ความเศร้า ความรู้สึกผิด ความรัก
ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงสาวคนนี้
เธอเป็นทุกสิ่งของผม
ทำให้ผมรู้ว่ารักมันเป็นอย่างไร
ขอบคุณครับ

-------------------------------------------------------------------------------------
เขียนโดย kub_lai_khan : 2007-11-26 13:57:44
วันที่ : 8 ตุลาคม 2550
ชื่อตอน (chapter) : สุข หรือ ทุกข์
หลังจากวันนั้น ผมก็ยังได้คุยกับเธออยู่
ไม่รู้ว่ามันเป็นความรักของผมหรือ ความใจอ่อนของเธอ
ที่เป็นบ่อเกิดแห่งเรื่องน้

ผมกับเธอก็ได้คุยกันมาเรื่อยๆ
ทั้งที่เธอก็มีคนอีกคนอยู่
ผมก็ยังรัก ผมรักด้วยใจไม่ใช่ร่างกาย
เราคุยกันเป็นเดือนๆ ผมคิดว่าผมมีความสุข

ผมได้ไปเที่ยวกันเธอ
ได้ไปดูหนังกันเธอ เธอจับมือของผม ความสุข

เพื่อนๆของผมทุกคนจะรู้จักเธอ
ผมดีใจที่มีเธอ ถึงแม้ความจริงจะไม่เป็นอย่างนั้น

จนมาวันนึง วันที่ 25 พฤจิกายน 2549
ก่อนวันนั้นทุกวันเราจะคุยกัน
วันละนิด วันละหน่อย
แต่คืนก่อนวันที่ 25 ผมโทรหาเธอไม่ได้
ติดต่อเธอไม่ได้เลย
ผมเป็นห่วงเธอมากๆ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

จนเช้าวันที่ 25 สิบโมง เกือบ จะสิบเอ็ดโมง
ผมมีวิชาเรียน อังกฤษพอดี
ผมจำได้ขึ้นใจ
ผมโทรไปแล้วเธอก็รับ เธอบอกว่ามีคนจะคุยด้วย

"สวัสดีคับ พี่กุ๊บใช่ไหมคับ"

"ใช่คับ ใครหรอ"

"ออ ผมเป็นแฟนของกิ๊ฟนะคับ กิ๊ฟบอกว่าไม่อยากคุยกับพี่แล้ว เลิกโทรมาได้แล้ว เข้าใจไหม"

"...."

ในเวลานั้น ผมไม่เชื่อ ไม่เชื่อหูของผมว่า กิ๊ฟจะบอกแบบนั้น

"ผมขอคุยกับกิ๊ฟได้ไหมคับ"

"ฮัลโหล มีอะไรอีกหล่ะค่ะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วนิ"

"กิ๊ฟ ไม่จิงใช่ไหม ที่เอกพูดแบบนั้นทำไมอะ พี่ก็ไม่ได้ไปกวนอะไรชีวิตกิ๊ฟมากนิคับ"

"เดี๋ยวพี่กุ๊บ พี่กุ๊บบอกกับหนูว่า เราจะคุยกันแบบพี่น้องไม่ใช่หรือคะ แต่กิ๊ฟว่าไม่ใช่แล้วมั้งง พี่น้องทำไมต้องโทรมาทุกวันด้วยหล่ะ คิดดูซิคะ"

ผมตอบเธอไม่ได้ มันเป็นความจิง ก็ผมไม่ได้คิดเป็นพี่น้องนิ

"งั้นพี่จะโทรให้น้อยลงก็ได้ นะคับ ขอร้องนะ"

"โทรมาก็ได้คะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะรับหรือเปล่านะ"

"ขอบคุณมาก แต่ยังไงพี่ก็ยังโทรไปได้ใช่ไหม"

"ก็บอกแล้วไง ว่าโทรได้ แต่ไม่รู้ว่าจะรับหรือเปล่า อืม งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ หนูจะไปเรียนแล้ว บายคะ"

ผมยังไม่ทันตอบ เธอก็วางไป
ผมเข้ามาในห้องเรียน สมองว่างเปล่า น้ำตาเริ่มไหล
ผมก้มลงแนบกับโต๊ะ มีเพื่อนเต๋าอยู่ข้างๆ
เต๋าบอกว่า

"กูบอกแล้วไงไอ้กุ๊บ ออกมาจากน้องเค้าเถอะ อยู่ไปก็มีแต่เจ็บ"

ความรู้สึกนี้มันเป็น

ความสุข

หรือ

ความทุกข์

กันแน่นะ

 
เขียนโดย kub_lai_khan : 2007-10-08 11:03:26
วันที่ : 21 สิงหาคม 2550
ชื่อตอน (chapter) : SMS
วันนี้เธอบอกว่าเธอมีงานที่วิทยาลัยของเธอ เป็นงานthankพี่

โดยปรกติแล้ว ผมจะโทรหาเธอทุกวัน
เวลาเดิม คือประมาณ สี่ทุ่มเป็นต้นไป

แต่วันนี้ ผมรู้ว่าเธอมีงานก็เลยโทรไปช้าหน่อย ผมโทรไปห้าทุ่มครึ่ง

เธอก็รับโทรสับแล้วพูดว่า

"เออ นี่พี่กุ๊บ หนูยังอยู่งานอยู่เลยนะ
เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ"

ผมยังไม่ได้พุดแต่มีเสียงเข้ามาว่า

"ใครโทรมา"

เธอรีบพูดกับผมว่า

"เออ แค่นี้นะ"

แต่เธอก็ว่างลงไป เธอได้สร้างความงงงัน
ให้กันผมเป็นอย่างมาก ผมแค่อยากคุยกันเธอ
อยากบอกเธอว่าอย่าเลิกดึกมากนะ
ก็แค่นั้นผมจึงส่งSMSไปว่า

"กลับแล้วถ้ายังไม่นอนก็กรุณายิงมาหน่อยนะคับ
ไม่ว่างก็ไม่เป็นไรคับ จะรอนะ"
เวลา 23.31 23/09/2006


________________________________________________

SMS เข้ามาในมือถือของผมว่า

"พี่กุ๊บไม่ต้องโทรมาแล้วนะกิ๊บมีแฟนแล้ว"
เวลา 00.21 24/09/2006

ผมไม่ได้เสียใจ เพราะผมรู้อยู่แล้วว่า
คนน่ารักอย่างเธฮคงต้องมีแฟนอยู่แล้วเป็นธรรมดา
แต่ผมกลับโมโหแฟนเธอมากกว่า
ผมเลยส่งSMS กลับไปว่า

"รู้แล้วคับคุยกันแฟนหนูหึงมากเลยหรอ
แค่อยากคุยเท่านั้นก็รู้ว่าทำได้แค่นี้"
เวลา 00.28 24/09/2006

หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที ผมก็โทรไป
เราได้คุยกันผมบอกเธอว่าผมรู้อยู่แล้ว
เรื่องนี้ เธอก็ถามผมว่ารู้ได้ยังไง
ผมคงหาคำตอบมาให้เธอไม่ได้
เพราะผมเองยังไม่รู้เลยว่าผมรู้ได้ยังไง
เราคุยกัยไปเกือบสองชั่วโมง

"ขอโทดด้วยนะคะที่เค้าไม่ได้บอกตัวเองง่ะ
เค้าไม่ตั้งใจเห้นตัวเองไม่ถามไม่โกดกิ๊ฟนะคะโชคดีจ๊ะ"
เวลา 02.29 24/09/2006

ผมไม่โกรธเธอหรอก แต่ถ้าจะโกรธผมคงโกรธตัวผมเองมากกว่า
เพราะถ้าผมยอมถอยมาตั้งแต่วันนั้นผมก็คงไม่ทรมาณอย่างตอนนี้...

เขียนโดย kub_lai_khan : 2007-08-21 23:04:00
วันที่ : 30 กรกฎาคม 2550
ชื่อตอน (chapter) : โทรหา ใจพาฝัน
"อะเอาไป"

กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า

"ขอบใจมากเลยเพื่อน"

---------------------------------

หลังจากนั้นอีก 2 วัน
ผมก็รวบรวมความกล้าเท่าที่ผมมีอันน้อยนิด
วันอังคารที่ 19 กันยายน (เดือน 9) ปี 2549
ผมโทรไปหาเธอเป็นครั้งแรก

(เอาไงดี โทรไปดีไหม เธอจะคุยกับเรายังไงน้าา??)
(เอา!! โทรก็ไทร)
ตุ๊ด  ตุ๊ด  ตุ๊ด... คลึก!!

"ฮัลโหล"

"เออ คับ สวัสดีคับ"

"อืม ครายอะ"

"คือ ใช่กิ๊ฟไหมคับ ที่อยู่โลจิสติกนะคับ"

"ใช่คะ แล้วมิทราบว่าใครค่ะ"

"ออ ที่ขอเบอร์มาจากที่ร้านข้าวนะคับ"

"อืม แล้วมีไรหรือเปล่า"

"ว่างอยู่หรือป่าวคับ ไม่ว่างไม่เป็นไรนะ"

"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ ว่าแต่ใครอะนี่ ถามหลายครั้งแล้วนะ"

"ออ ชื่อ กุ๊บคับ"

"หรออ พี่อยู่คณะไรอะค่ะ"

"คณะหมูกรอบอะ เอก อี เอ้ก เอ้ก นะคับ"

"โว้วว เก่าแล้วน่า กล้าเล่นนะ"

"อะแน่นอน"

"เอาดีๆซิ คณะอะไร"

"มนุดคับ นี่จำได้ไหมว่าพี่คนไหนอะ"

"ไม่ได้หรอก คนตั้งเยอะแยะ"

"อืม อืม เออ ถ้าว่างๆ โทรไปอีกได้ไหมคับ"

"ได้ดิ ไม่ได้ห้ามไว้นิ"

"คับ งั้นแค่นี้ก่อนนะ บายคับ"

"อืม บายจ้ะ"

----------------------------

ฝันหรือเปล่า?? ไม่นิ นี่ความจริงหรอ
เธอคุยกับเราหรอ มานั่งคิดดู
ก็ไม่ได้คุยมีสาระอะไรเลย
แค่ทำให้เธอรู้ว่าเราชื่ออะไรเท่านั้น
แต่อย่างน้อยเราก็โทรไปหาเธออีกได้นิ
อืม ใช่แล้ว โทรต่อได้ งั้นพรุ่งนี้โทรใหม่ดีกว่า

-------------------------------------------------------------------------

หลังจากนั้นผมก็โทรหาเธอทุกวัน
ได้คุยวันละนิด วันละหน่อย
มีอยู่วันนึง คุยไปเกือบชั่วโมงนะ
ทุกอย่างในชีวิตของผม
ดูเหมือนจะง่ายไปหมด
แต่นี้คือชีวิตจริง
ไม่ใช่เหมือนในละคร
ทางในความจริงมันไม่ได้
โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย
และเหตุเกิดหลังจากนั้นเพียง 3 วันเท่านั้น

-----------------------------------------------------------------------------------------

ในคืนวันที่ 23 เวลา 00.21 น. ของวันที่ 24

เขียนโดย kub_lai_khan : 2007-07-30 10:13:35
วันที่ : 24 กรกฎาคม 2550
ชื่อตอน (chapter) : ตามหา จนเจอ
"กิ๊ฟ โลจิส กิ๊ฟ โลจิส..."

เสียงครางเบาๆ บวกกับภาพหน้าของเธอล่องลอยอยู่ในท้องฟ้า
ที่บังเกิดจากความคิดถึงของผม
ในห่วงนิรทาของผม นี้หล่ะความสุข

--------------------------------------

จากวันนั้นผมก็ตามหาและถามทุกคนที่มี
ความเกี่ยวข้องกับโลจิสติกว่ารู้จักกิ๊ฟหรือเปล่า

---------------------------------------------

แต่อีกเสียงที่มาขัดจังหวะความสุขของผมนี้ซิ
ตุ๊ด ตุ๊ด ....

"โหล"

"อีนังกุ๊บบบ!! มึงจะตื่นหรือยังนี่ มีค่ายตอนเช้านี้นะ ตื่นด้วยนะโว้ยยย"

"เออๆ เดี๋ยวกูตามไป ว่าแต่ที่ไหนอะ"

"หาดอะ ให้กูไปรับไหม"

"เออ ก็ดีว่ะ อีก 20 นาทีนะ เดี๋ยวกูนอน เอ้ย อาบน้ำก่อน โอเคนะ บาย"

"ด่วนนะจ้ะ ชยากร!! อย่าลืมใส่เสื้อเอกด้วยนะจ้ะ ชยากร!!!"

แตงเพื่อนสนิทจิกหัวผมให้ไป
ร่วมค่ายด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก(จิงๆ)

---------------------------------------

อีก 20 นาทีต่อมา...

-----------------------------------------

แตงมารับที่หน้าหอ
และก็ขี่มอไซค์ของแฟนมันตรงไปที่หาด

"นี่มึง ค่ายอะไรว่ะ"

"เก็บขยะ"

โอ้ววว เพื่อนรัก นี่ปลุกจากความฝันอันแสนหวาน
ตอนเจ็ดโมงเพื่อให้มาเจอกะขยะอะนะ
โอ้วววว รักเพื่อนมากก

คนมากันกระหย่อมนึง
แล้วก็ยังมีไอ้น้อยที่มาด้วย แต่เก้ไม่มา
น้อยมีลักษณะ สมส่วน ผิวคล้ำ ตาตี่ มาจาก สระแก้ว
มันจะมีความสามารถพิเศษก็คือ สามารถนอนได้ทุกที่
แม้เวลาจะเรียน จะเล่น จะกิน จะขี้(ขออภัย ถามไม่สุภาพ)
มันก็ยังหลับได้

-------------------------------------------------------------------------------------------

ขอเล่าถึงเรื่องการนอนของมันหน่อย
เมื่อตอนปีหนึ่งผมกับน้อยอยู่หอเดียวกัน
เหตุการณ์นั้น ไอ้คุณน้อยก็ไปอาบน้ำเหมือนคนปรกติทั่วไป
แต่ที่ไม่ปรกติก็คือ มันอาบน้ำโดยไม่เปิดน้ำ
แล้วมันก็อยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง

ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
ผมก็เคาะประตูอย่างดัง
ปัง ปัง ปัง !!!

"ไอ้น้อยมึงเป็นอะไรไปว่ะ ออกมาซิ ญาติให้อภัยแล้ว!!"

มันออกมาพร้อมกันพูดว่า

"เคาะทำไมว่ะ กูหลับอยู่"

จบ

-----------------------------------------------------------------------------------------------

กลับมาตอนเช้าของวันนั้นอีกที
เพื่อนน้อยผ่านไปนานเท่าใด
น้อยก็คือน้อยวันยังคืน
น้อยสามารถเก็บขยะไปหลับไปได้
หลายคนอาจจะสงสัยว่าเป็นแบบใด
ผมต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่สามารถอธิบาย
หรือแสดงตัวอย่างได้เลย
มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวจิงๆคับ


หลังจากเก็บขยะเสร็จ ก็เกือบจะแปดโมงแล้ว
เลยไปกินข้าวที่ร้านป้ามาลีเหมือนเดิม

เจอแล้ว หาตั้งนาน อยู่นี่เอง

แต่คราวนี้ไปกินกันหลายคนอยู่ สี่ ห้า คนได้
เธอน่ารัก สดใส มีเสน่ห์
ความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
มันเริ่มก่อตัวตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน

วันนี้หล่ะต้องขอเบอร์เธอให้ได้

"เฮ้ย!! ไอ้น้อยมึงขอเบอร์คนนั้นให้กูหน่อยได้ไหมว่ะ"

"ทำไมกูต้องทำด้วยอะ"

"เออน่า เดี๋ยวกูลดหนี้ให้"

"เท่าไร"

้"เออน่า นะ"

"คนไหน"

"คนที่ชื่อกิ๊ฟอะ น่ารักๆ อะ เออๆ กูรอหน้าร้านนะ
เอาให้ได้นะโว้ยย"

------------------------------------

ซักพักต่อมา

"อะเอาไป"

กระดาษสั่งข้าวหนึ่งใบพับไว้ที่น้อยส่งมาให้
มาถึงมือของผม หัวใจเต้นไม่เป้นจังหวะ
หายใจขัดๆ มือสั่นเพราะความประหม่า

"ขอบใจมากเลยเพื่อน"

ตอนนี้....

ผมได้เบอร์ของเธอแล้ว

เขียนโดย kub_lai_khan : 2007-07-24 11:22:52
วันที่ : 20 กรกฎาคม 2550
ชื่อตอน (chapter) : แรกพบ สบตา
     
จากที่เป็นทุกวันหลังเลิกเรียน ผมกับเพื่อนรัก สองคน
น้อยกะเก้ ก็จะไปกินข้าวกัน ที่ร้านเดิม ร้านป้ามาลี ในซอยสดใส

-----------------

แต่วันนั้นมันไม่ได้เป็นวันธรรมดาอย่างที่เคยเป็นมา
วันนั้นผมไปกินกะเก้คนเดียวเพราะน้อยไม่สบาย

"พี่จ้า ผมเอาเหมือนเดิมนะคร้าบบ เอาเยอะๆนะ"


สภาพในร้านมีอยู่ แปดโต๊ะ ซ้ายสี่ ขวาสี่
แต่ตั้งสลับกันเอาไว้
ตอนนั้นก็เที่ยงกว่าๆแล้วหล่ะ หิวมากๆเลย
ผมก็นั่งดูเพื่อนเก้ของผมอ่านหนังสือพิมพ์อย่างมีความสุข
ทุกครั้งจริงๆทีเก้มากินข้าวจะต้องอ่านหนังสือพิมพ์ก่อน
อ่านนะผมไม่ว่าหรอกนะ แต่กินข้าวช้านี่นิ งืมๆ
แต่ก็เพื่อนอะ แค่นี่ให้ได้อยู่แล้ว

ผมรออาหารจนเบื่อ  บอกได้เลยว่าเบื่อมากๆ
คนก็เยอะ ร้อนก็ร้อน อยากรีบๆกิน รีบๆกลับ

"คิ คิ"

เอ๋ย เสียงใครน่ะ น่ารักจัง
อืม  โต๊ะไหนหว่า
แต่แค่เงยหน้าขึ้นมาผมก็เห็นเธอ
เธอนั่งอยู่โต๊ะที่สามข้างขวา
เธอ เออ เธอเป็นใครเนี่ย
น้องปีหนึ่งแน่ๆเลย

------------------------------------

เธอผมดำ ยาว ผิวคล้ำนิดหน่อย
ตาหวานๆ มีเสน่ห์ น่ารัก

----------------------------------------

ข้าวมาแล้ว แต่ผมอิ่มแล้ว
ผมไม่อยากจะกินข้าวเพราะผมกลัวว่า
ถ้าผมละสายตาจากเธอไป
เธอจะหายไปหรือเปล่า??

วันนั้นเป็นวันแรกที่เก้กินข้าวหมดก่อนผม
และด้วยความรักเพื่อน ผมบอกเก้ว่า

"เออ เก้ มึงอ่านหนังสือพิมพ์ให้หมดก็ได้นะ กูรอได้"

"อ่าว!! เห็นมึงจะรีบไปไม่ใช่หรอ แล้วทำไมไม่กินข้าวว่ะ"

"มึงหันกลับไปมองโต๊ะนั้นดิ โคตรโดนใจเลยวะ"

"คนไหนอะ ไม่เห็นจะมีสวยๆเลย"

"ก็คนนั้นนะที่นั่งริมซ้ายของโต๊ะนะ"

"เออ นี่เก้ ช่วยอะไรกูอย่างได้ปะ เพื่อนเลิฟ"

"จะเอาหรอ เออเดี๋ยวขอให้"

"เออ ขอบใจมากนะ แต่เดี๋ยวให้กูออกไปนอกร้านก่อนนะ
จะรออยู่ที่ข้างนอกอะ เร็วๆ นะหัวใจจะวายแล้วว"

----------------------------------------

ผมก็ออกมารอข้างนอกร้าน
ตอนเดินผ่านเธอ เธอมองผมด้วย
ไม่ได้มองเฉยๆนะ เธอยิ้มด้วยหล่ะ

สักพัก เก้ก็ออกมาแล้วพูดว่า

"เออ ไอ้กุ๊บ คือเค้าไม่ให้ว่ะ"

"อ่าว แล้วมึงบอกว่าไรอะ"

"ก็เดินไปแล้วบอกว่าขอเบอร์หน่อย
แล้วเค้าก็บอกว่าไม่ให้อะ"

"กำ เพื่อนเลิฟ ทำแบบนั้นแล้วใครจะให้ว่ะ เออแล้วเค้าชื่ออะไรอะ คณะไรว่ะ"

"ไม่รู้ ก็มึงไม่ได้ให้ถามนิ"

"โอ้ยย เพื่อน เออ ขอโทษนะ มึงเข้าไปถามให้หน่อยได้ไหมว่ะ"

"เออๆ"

-------------------------

อีกสักพักต่อมา

"เออ ได้แล้ว"

"อืมๆ ว่าไงชื่ออะไรว่ะ"

"ชื่อ กิ๊ฟ อยู่ โลจิส"

ไม่ได้เบอร์ แต่ก็ กิ๊ฟ โล(จิส) หรอ
--------------------------
เขียนโดย kub_lai_khan : 2007-07-20 10:01:32

/1