6

6

ปฎิบัติการค้นหาความจริง

คืนนั้นหลังจากแน่ใจว่าทุกคนหลับกันหมดแล้วฉันก็ย่องไปที่ห้องของซาสึกิอย่างเงียบกริบ

นี่เป็นการกระทำที่น่าหวาดเสียวมาก  จนตัวเองยังอดตกใจไม่ได้ที่กล้าลุกขึ้นมาทำอารายแบบนี้ยิ่งเข้าไปใกล้ฉันก็ยิ่งใจเต้นรัวเป็นตีกลอง  เค้านอนหลับนิ่งอย่างไม่รู้สึกรู้สา  แพขนตาหนาคลี่คลุมดวงหน้าสวย

ทันใดนั้น  ฉันก็เห็นอารายบางอย่างที่ชวนให้ขนหัวลุก  มันน่ากลัวจนฉันลืมที่จะกรี๊ดด

มันคือดวงวิญญาณจำนวนมากมายกำลังลอยวนไปมาอยู่เหนือร่างของซาสึกิ  ทีแรกฉันกลั้นใจเผล้งมองจนตาแทบจะถลน  แต่ยิ่งจ้องความกลัวก็ยิ่งแผ่คลุมไปทั้งร่างกาย  โอ๊ยย อย่าบอกนะว่างานนี้มีผีเข้ามาเอี่ยวอยู่ด้วยฉันจะได้ถอยไปตั้งหลักให้ไกลๆเลย  แต่ถึงยังงั้นฉันยังอุตส่าห์อดทนเอื้อมมือไปแตะที่แก้มเค้า

“นี่ซาสึกิ  ตื่น.....”แต่เสียงของฉันก็มีอันต้องชะงักไปกลางคันพร้อมๆกับรีบเอามือออกมาจากแก้มของซาสึกิ  เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะแก้มของซาสึกินั้นเย็นชืดเหมือนศพม่ะมีผิด  นี่มันอะไรกัน

“ อะ.... อะไรกัน”ดวงวิญญาณยังลอยวนอยู่เหนือร่างของซาสึกิ  ฉันเลยเอามือทาบหัวใจเค้า  เพื่อจะดูว่ามันหยุดเต้นไปแล้วรึป่าว  หรือซาสึกิจะตายไปแล้ว  วินาทีนี้เองที่ทำให้ฉันแทบบ้า  ฉันเตรียมตัวที่จะร้องกรี๊ดดแต่ก็มีอารายบางอย่ามาอุดปากฉันไว้......

-----------------------------------------

อารายกันน้านางเอกของเราเป็นไรไปซะเนี่ย

เอิ่มเปลี่ยนแร้วๆพี่ว่านเป็นไง

น่ารักมั้ยคะ

หุหุ

ยังไงก็ต้องขอขอบคุนทุกๆคนที่ให้กำลังใจเพื่อนมาตลอดมา

ทั้งพี่ๆน้องๆที่รู้จักแระไม่รู้จัก

แต่มาคอมเม้นให้

ก็มีกำลังใจมากๆเลยค่ะ

ยะงไงก็สำหรับคนที่ปลื้ม

พี่ว่าน รัชชุ

ให้เข้าไปที่หน้า

โฮมของเพื่อนอ่ะนะ

และก็คลิกไปตรงคลับแระก็

ไล่ไปถึงอันสุดท้าย

เป็นคลับของพี่ของเพื่อนเองค่ะ

ให้พี่ว่านอ่ะนะ

ไปแระ จุ้บๆ

โอ๊ว

สาหวาดดีจ้า

ตอนนี้ตัดสินใจแล้วว่า

...

......

.

..

.....................

...

..............

ขออีก 10 วิ

1

...

2

...

3

....

4

.....

5

...

6

7

8

9

..........

.

............

..

...

10

นู๋เพื่อนตัดสินใจ

แล้วว่า...

จาเขียนนิยายต่อไป

อืม...

แต่ว่า

อาจจา

ช้ามั่กๆ

เลยนะคะ

เอิ่ม...

ไม่รู้จิ

จาหาเวลาว่าง

นะคะ

งั้น

ไปอ่าน

นิยาย

ของ

คนที่เรารู้จักดีกว่า

อาจจะ

ไม่ค่อยสนุก

เท่าไหร่เน้อ

อันนี้

คนเขียนเค้าฝากมา

นู๋เพื่อนก็

ช่วยแต่งด้วยนิสสสสนุง

นะจ๊ะ

ยังไงก็อย่าลืมเม้น

ให้เพื่อนของนู๋เพื่อนด้วยละกันนะ

--------------------

อ้อ..

ถ้ามีเวลาว่าง

นู๋เพื่อนก็จะ

รีบมาอัพนิยาย

เรื่องสะดุดรักนะคะ

จาได้แต่งอีกเรื่องนึง

ชื่ออารายนะ

รักวุ่นๆอ่ะนะ

ไม่ไรแระ

บะบายจ้า

เอ้าเกือบลืมลิ้งค์

http://story.yenta4.com/n-o-o-d-t-a-c

บะบุยๆ

หวัดดีค่ะ

เราว่านิยายเรื่องนี้

มันนอกเรื่องเยอะเกินไปมั้ย

ใช่ป่ะ

แต่ก็เอาเหอะนะ

อาจจาไม่ได้

มานอกเรื่องแบบนี้

ต่อไปก็ได้

เพราะว่า

อารายงั้นหรอ

โรงเรียยนจาเปิดแล้ว

เปิด จันที่ 12เนี่ย

แล้วก็มันท้อ+ขี้เกียจ

ที่จึงเราว่า

เราแต่งมันเริ่มแย่ลง

บางคนอ่ะนะ

ขอย้ำว่าบางคน

อาจจาเห็นว่าเรา

ชอบแบบว่า

ไงอ่ะ

แบบว่าเอ่อ...

ชอบสร้างเหตุการณ์

แต่ก็อ่ะนะ

เราจาลองกลับไปคิดดูว่าควร

จาปิดเรื่องดีมั้ย

เพราะว่าอีกอย่างนึง

ก็คืออยู่ป.6แล้ว

ต้องเตรียมตัวขึ้นม.1

อ้อนักอ่านเงาด้วย

คะแนนโหวตด้วย

เราขอเวลาแค่ 2 วันเท่านั้นคง

เสาร์ - อาทิตย์

2วันเท่านั้นค่ะ

แล้วก็สำหรับเรื่องที่เราไปเม้น

ก็จาไปเม้นเหมือนเดิมนะ

ไม่ต้องห่วง

-*-1.ขอขอบคุณทุกคนที่มาอ่านของเราตลอด

-*-2.ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่มาเม้น+โหวตให้

-*-3.ขอขอบคุณ นู๋พิม พี่เอลฟ์ อ๋อ แล้วก็ใครอีกหลายคนที่มาเม้นให้บ่อยๆ

-*-4.จากที่มีข้อความมาบอกว่าให้ใช้เกี่ยวกับคำพูดเอ่อแบบว่าให้ดีขึ้นกว่านี้

เราก็จาพยายามนะคะแต่ตอนนี้มานไม่ไหวแล้ว

-*-5.ไม่มีไรแหละบะบาย

4

ความลับของซาสึกิ

คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเลย

                                                                ผลคือต้อนรับวันใหม่ด้วยอาการปวดรวดร้าวไปทั้งศีรษะ  ได้แต่เฝ้าภาวนา

ขออย่าให้ต้องเผชิญหน้ากับนายจอมวายร้ายนั้นอีกเลย  ส่วนความคิดอันแสนประเสริฐที่วาดหวังไว้เสียดิบดี ว่าจะช่วยฟื้นความทรงจำของเค้าให้กลับคืนมาเร็วๆนั้น ก็อย่างที่รู้ๆกันอยู่แหละฉันจะไม่เสียเวลาคิดถึงมันให้รกสมองเป็นอันขาด

                                แต่โชคร้ายก็ยังไม่ยอมหยุดอยู่เพียงเท่านั้น มันเข้าตำราซวยซับซวยซ้อน

เมื่อนายซาสึกิจังตัวแสบมาเสนอหน้ารายงานตัวอยู่หน้าชั้นเรียน

                                “สวัสดีครับ  ผมชื่อซาสึกิ  โมริคาว่า”

                                โอ้...พระเจ้า  ไม่ใช่แค่เค้ามาโรงเรียนเดียวกับฉันเท่านั้น  เพราะโชคฉันยังร้ายกว่านั้น  เพราะนายตัวแสบย้ายเข้ามาเรียนในห้องเดียวกับฉันเลยอีก

                                ทีนี้ก็หนีไม่พ้นเลย ทั้งที่บ้านทั้งที่โรงเรียน  ใจคอจะไม่มีเวลาว่างให้ได้พักสงบสติอารมณ์กันบ้างเลยไง๊  >[ ]<  คิดแล้วมันแค้นนักมันแค้น >_<

                   แล้วก็อย่างที่บอกแต่แรกแหละว่า  พ่อเจ้าประคุณเป็นชายหนุ่มรูปงามชวนเตะตา  จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าสาวๆจะกรี๊ดกันขนาดไหน  แม้กระทั่งซาสึกิจังคนเรียบร้อยผ้าพับไว้ของเพื่อนๆ  ยังอดอ้อมแอ้มออกมาไม่ได้ว่า

                                “อืม....ดูดีนะ”

                                พอพักกลางวัน  ฉันก็แอบชำเลืองมองนายซาสึกิซึ่งกำลังโดนสาวๆรุมล้อม

เห็นแล้วก็รู้สึกหนักอึ้งในหัวอกเพราะมันคล้ายๆจะทนดูไม่ได้อยู่ลึกๆยังไงก็ไม่รู้  ก้เค้าคือรักของฉันนี่  แถมตอนนี้ยังมาทำหน้าทำตาน่าเอ็นดู เอียงหูฟังสาวๆบอกเบอร์บ้าง  เลขที่บ้านบ้าง

ตำตาอยู่อย่างนี้  มันออกจะเกินไป

                                “หึ คนอาราย....ชีกอจนน่าเกลียด”

                                ฉันแอบตะโกนด่าอยู่ในใจ  แต่เจ้ากรรม  จู่ๆนายคนนั้นก็หันมาสบตาฉันเข้าอย่างจัง  ทำกับว่าได้ยินเสียงด่าในใจอย่างนั้นแหละ แล้วเค้าก็ยิ้มกว้าง  โบกมือให้ฉันจนฉันอึ้งรับประทานเพราะผิดคลาดนึกว่าจะมามาดแบบว่าไม่รู้จักกัน อะไรประมาณเนี่ย  ฉันเลยเผลอยิ้มตอบ  แถมโบกมือให้ซะดิบดี  แต่พอนึกขึ้นได้  จนโซระจัง(เพื่อนฉันเอง)ที่นั่งอยู่ข้างๆผิดสังเกต  กระซิบถามขึ้นว่า

                                “ทำไมล่ะ...เมอิ  เค้าทำไมหรอ? ปกติเห็นเธอเป็นปลื้มพูดถึงเค้าไม่ขาดปาก  ไหนว่าเค้าเป็นรักแรกที่แสนประทับใจไง  แล้วทำไมจะปล่อยให้คนอื่นคาบไปกินซะละ

ถึงเค้าจะเพี้ยนๆไปจากที่เธอเคยเล่านิดหน่อย  แต่ก็ดูเป็นคนดีใช้ได้เลยนะ” 

                   หึ... ดีกับผีนะสิ  เค้าเพี้ยนไปบานตะไทเลยแหละ

                                “ช่างเถอะ...ปล่อยเค้าไป” ฉันพูดหนักแน่นแต่พอเหลือบไปมอง  เห็นเค้ายังอยู่ในวงล้อมของพวกสาวๆน้ำตาเจ้ากรรมมันก็ทำท่าจะเอ่อท้น

                                “อืม...ก็ได้ ช่างก็ช่าง  แล้วไม่ไปกินข้าวหรอ...ไม่รีบเข้าเดี๋ยวก็หมดเวลาพักหรอก” ก็อยากจะ ‘ช่าง’ ให้ได้จิงๆหรอกนะ  แต่ตอนนี้ฉันหยุดคิดเรื่องเค้าไม่ได้ซักที  จนเดินออกมาเดินเล่นอยู่คนเดียวน่าระเบียง  แล้วยังไม่วาย...   ธรรมดาไม่ว่าจะมีเรื่องร้ายแรงซักแค่ไหน  ฉันก็ไม่เคยลืมกินข้าวกินปลา  ปล่อยให้ท้องว่าอย่างนี้มาก่อนเลยนะ  นี่เป็นเพราะนายซาสึกิตัวดีนั่นคนเดียวแท้ๆ ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งพาลจะไหล T^T เวลานี้มันรู้สึกอึดอั้นตันใจไปหมด

                                “ไง...เมอิ   ไปกินข้าวกลางวันด้วยกันนะ”พอได้ยินเสียง  ฉันก็หันขวับไปยังเจ้าของเสียงทันที  นายซาสึกิยืนเอามือล้วงกระเป๋า  ยิ้มเผล่อยู่ตรงนั้น  นัยน์ตายาวรีคู่สวยพราวระยับ จนฉันร่ำๆจะใจแก่วง  แต่ความที่ขวางนายทะเล้นคนนี้มันมีมากกว่า ฉันเลยเมินฉับ  พูดอย่างเสียไม่ได้ว่า

                                “ ไม่!!”

                                “ท้องผูกยังไม่หายหรอ...แย่นะ ^O^”ฉันแอบได้ยินเค้าหัวเราะเบาๆ

                                “ทุเรศ...เมื่อวานฉันป่าวท้องผูกนะ...”โชคดีที่ยั้งไว้ทัน  ไม่ถึงกับตะโกนออกมา  แต่ทันใดนั้นท้องมันก็ร้องอุทธรณ์ดัง

                                “จ๊อกกกกก - -^ ” ขึ้นมาดื้อๆ   เสียงมันดังฟังชัด  จนแทบก้องไปทั้งระเบียงเสียก็ไม่รู้  เล่นเอาพวกนักเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่แถวนั้นพากันเหลียวมามองกันเป็นตาเดียว  แล้วก็สายตาเหยียดหยามด้วยนะ

                                “กำ-*-”ฉันคิดในใจนี่เสียงท้องฉันมันร้องดังถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย  โอ๊ย...ฉันอยากจาบ้าตาย  แต่ไหนแต่ไรมันไม่เคยร้องซักจ๊อกเลยด้วยซ้ำ  หลังนิ่งอึ้งไปซักครู่  นายซาสึกิก็หัวเราะก๊าก

                                “นี่นาย...อย่ามาหัวเราะฉันนะ”ทีแรกฉันโมโหแทบตายที่เค้าไม่ยอมเลิกหัวเราะซะที  แต่พอเห็นเค้าเปิดปากหัวเราะซะเต็มที่อย่างนั้น  ก็ชักรู้สึกแปลกๆ  แล้วเจ้าความขุ่นเคืองมันก็ค่อยๆหดหายไปเรื่อยๆ  กระทั่งหัวเราะจนพอใจแล้ว  เค้าก็เอ่ยขึ้นว่า

                                “เอาล่ะ  หิวใช่มั้ย...ดีเลย  วันนี้ฉันเลี้ยงเธอเองนะมาเถอะ  เมอิ”ขาดคำเค้าก็ไม่รอคำตอบ  คว้าข้อมือฉันจูงลิ่วๆไปโรงอาหารทันที  ในที่สุดเค้าก็ชนะอีกจนได้  เค้าเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเป็ดย่างฉัน  ส่วนเค้าสั่งข้าวแกงกระหรี่  ดูเอาดิ  นี้ขนาดอยู่ในโรงอาหารเค้ายังไม่วายเด่นสะดุดตา  จนพวกสาวๆ(เห็นมาหลายครั้งแล้วเนี่ยพูดสาวๆตัวเองไม่เป็นสาวไง๊)เป็นดิ

(งั้นก็ไม่ต้องพูดสาวๆ)ก็จาพูดอ่ะ(แล้วแต่ก็ไม่ได้ว่าอาราย)ชิ มาเข้าเรื่องกันต่อนะคะเราไปเสียเวลากับตนเขียนผู้มีบทอันน้อยนิด จนพวกสาวๆงี้มองกันตาเป็นมัน  อะไรจาสนใจกันขนาดนี้  จนฉันอายแทน >///<  ต้องก้มหน้าก้มตากิน  ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไป  แต่นายซาสึกิคงยิ้มไปกินไปละซี่ ชิ หมั่นไส้  (เป็นไงวะยิ้มไปกินไป -*- )  พอกินไปกินมา(มานก็เลยหมด)ไม่ช่าย ฉันก็คิดอะไรมาบ้างอย่างได้  ในขณะที่ปรายตาไปมองจานข้าวของเค้า

                                “ซาสึกิ...กินแครอทได้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ...เมื่อก่อนเห็นเขี่ยทิ้งทุกที่ o_o? ” เค้าหัวเราะข้อสังเกตของฉัน  มันแปลกตรงไหน ฉันล่ะ ง๊ง งง

                                “อะไรกัน  ฉันไม่เคยเรื่องมากเลือกนี่มาตั้งแต่เกิดแล้วนะ ยังนึกภูมิใจในตัวเองอยู่เลยที่กินได้ทุกอย่าง ^_^” เอ๊ะ!! อะไรกัน  ฉันว่าเค้าพูดผิดแน่ๆ แต่แล้วก็ราวกับว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้  เค้าจึงรีบพูดใหม่ว่า

                                “อ๋อ...เออ...  ตั้งแต่หลายปีก่อน น่ะ  ตอนนี้เลยกินได้ ^ ^” ” แต่ฉันยังไม่หายสงสัย  เพราะฉันเคยรู้จักเค้าดี  เค้าเกลียดแครอทถึงเคยประกาศว่า

                                “เป็นตายยังไงฉันก็จะไม่กินแครอทเด็ดขาด” แล้วคนเป็นคนเอามากขนาดนั้นจะมาพูดเต็มปากเต็มคำได้ยังไงว่าไม่เคยเรื่องมากเลือกโน่นเลือกนี่มาตั้งแต่เกิด  จนขนาดภูมิใจตัวเอง

                                แบบนี้มันจะความว่ายังไง

                                หลังเลิกเรียนวันนั้น  ฉันหันไปมองเค้าด้วยความสงสัยไม่หาย  เห็นเค้ารีบร้อนออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว  ฉันจึงหันมาเอ่ยลาโซระจังอย่างลวกๆ  ก่อนจะเดินตามเค้าไปทันที  ความจริงน่าจะรอกลับด้วยกันนี่นา  เพราะไหนๆก็ต้องกลับไปบ้านเดียวกันอยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม  ในขณะที่ติดตามเค้าไปเรื่อยๆฉันก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อพบว่า  เค้ารับเดินไปในทิศตรงข้ามกับบ้านของเรา

                                เค้าตั้งใจจะไปไหนของเค้านะ

                                ฉันจึงสวมวิญญาณโคนันเจ้าหนูยอดนักสืบจำเป็น  พอดีมีลูกหมาตัวเล็กๆวิ่งเข้ามาพันแข้งพันขาซาสึกิเขาทรุดลงกอดเจ้าลูกหมาตัวนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

                                “ไง...เจ้าหนู หลงทางหรอ โอ๊ะ...อย่าสิ”ลูกหมากระดิกหางอย่างน่ารัก  พลางเลียหน้าเลียตาซาสึกิซึ่งหัวเราะหลบเลี่ยงพัลวัน  เป็นภาพที่แลดูน่ารักเหมือนเด็กไร้เดียงสา

                                ฉันแอบยิ้มเพราะไม่เคยได้เห็น เอ๊ะ! ไม่เคยได้เห็น อ๋อ ฉันจำได้แล้ว ปกติซาสึกิไม่ชอบหมา เพราะ ตอนเด็กๆเคยประจันหน้า เอ๊ย!! เผชิญหน้า ^ ^” กับหมาแถวๆบ้านที่กำลังจะกระโจนมาเล่นงานฉัน  จนตัวเค้ารับไปเต็มๆ  เค้าโดนหมากัดจนได้แผล  แล้วตั่งแต่นั้นมาพอขึ้นชื่อว่าหมา  ต่อให้เป็นลูกหมาก็เถอะ  อย่าว่าแต่จะกอดเลย  แค่แตะเค้าก็ไม่แตะ  แล้วนี่มันยังกันนะ o_<?

                   ฉันยังคงเดินตามเค้าไปด้วยความรู้สึกลังเลสับสน  จนเมื่อเค้าคืนลูกหมาให้เจ้าของที่กำลังตามหาไปเรียบร้อยแล้ว  เค้าก็เดินออกไปเรื่อยๆ

                                โอ๊ย ~ >_< การสะกดรอยตามคนขายาวๆที่ก้าวยาวๆโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้เนี่ย มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ   ฉันเหนื่อยจนหอบแฮกๆเลยนะเนี่ย

                                ในที่สุดเค้าก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโรงเรียนเอส  ซึ่งตั้งอยู่ในละแวกนั้นที่เจอลูกหมา อ่ะนะ  ให้มันด้ายอย่างนี้สิ  ไม่รู้เค้ามาทำอารายแถวนี้สิ  แต่จนแล้วจนรอดเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรซักอย่างได้แต่ยืนเหม่อมองประตูโรงเรียนทื่ออยู่อย่างนั้น

                                แสงแดดอ่อนๆยามเย็นทาบทามทับเสี่ยวหน้าจนปรากฏเป็นเงาหม่น  นัยน์ตาคู่สวยสงบงันอยู่ใต้เงาเส้นผมระหน้าผากที่สั่นไหวไปตามแรงลม  ชั่วขณะนั้นเองที่หัวใจฉันหวั่นไหว  เพราะภาพของเค้าขณะนี้แฝงไปด้วยความงามจับใจทีเดียว

                                ครู่ต่อมามีเด็กสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตู  ทำให้นัยน์ตาซาสึกิเบิกกว้าง  เธอผู้นั้นรูปร่างบอบบาง  ผิวขาว  ผมยาวถึงกลางหลัง  ท่าทางเค้าจะไม่รู้จักเค้าเลยด้วยซ้ำ  เธอเดินผ่านหน้าเค้าไปอย่างปกติ  ส่วนซาสึกิก็ยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น  ไม่มีท่าทีที่จะทักทายเธอแต่อย่างใด  ได้แต่มองตามร่างนั้นไปด้วยสายตาที่เจ็บปวด  จนกระทั่งร่างของเธอลับสายตาไปซาสึกิจึงเริ่มเดินทาง  คราวนี้เค้าตรงกลับบ้าน  โดยไม่หยุดแวะที่ไหนอีกเลย    

                                ฉันไม่เข้าใจ  ซาสึกิมีความลับบางอย่างที่ฉันไม่รู้  ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสงสัย  ยิ่งไม่แน่ใจว่าซาสึกิคนนี้จะใช่ซาสึกิจังจิงๆรึป่าว  ภายนอกน่ะอาจจะใช่  แต่ภายในล่ะ  ถึงจะอ้างว่าความจำเสื่อม  แต่ถึงกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยหรอ

หวัดดีเจ้าคร่าไม่ได้กันซะนานเลยเนอะที่จิงอ่ะเรากลับมาจากกรุงเทพมานานแล้ว อิอิ แต่ว่าเราไปอยู่บ้านยายต่ออีก 1 อาทิตย์เลยไม่ได้มาอัพ  ยังไงก็ต้องขอโทดนะคร่าที่มาอัพช้า แต่เราไปอยู่นู่นนะกรุงเทพอ่ะขาวขึ้นมากๆเลยไปตัดผมใหม่ด้วยทำเป็นแบบว่าบ็อบอ่ะคล้ายนางเอกเรื่องรักวุ่นวายเจ้าชายกาแฟอ่ะแต่ของเราฟูกว่าแล้วก็เปลี่ยนการแต่งตัวใหม่ด้วยอิอิ  แล้วก็พอไปอยู่บ้านยายนะตัวด๊ามดามดำมากๆเลยอ่ะ โหยยยยยเสียใจมากเลยอ้อแล้วเราก็ไปสมัคร hi5 ด้วยโกงค.ศ.มัน อิอิ จิงแล้วเราอายุ แค่ 11 เองอ่ะแต่ว่ามันให้อายุ 13ขึ้นไปเราพึ่งสมัครเมื่อวานเลยนะเนี่ยยังไงถ้าทำอะไรเรียบร้อยแล้วเด๋ยวเราจาไปเอามาให้ดูนะจ๊ะ

ยังไงก็เราขออัพแค่อัพตอนเดียวนะ แล้วก็ ถ้าว่างเราจารูปโซระจังแล้วก้ผู้หญิงอีกคนมาให้ดูนะคะ  ที่สำคัญอย่าเม้นเลยค่ะจดหมายลูกโซ่เราขอโทดนะคะที่ลบไปแล้ว

และอีกอย่างนึงนักอ่านเงาทั้งหลายจงเผยตัวมาเถิดนะคะสงสารคนเขียนเถอะคนสองคนก็ยังดี

พอแระเจอกันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่น่ารักทุกๆคน

วันนี้เราไม่ได้มาแต่งหรอกนะ

เพราะต้องไปกรุงเทพอ่ะค่ะประมาณ

1-2 อาทิตย์อ่ะค่ะ

ยังไงก็คงจาไม่ได้มาอัพบ่อยๆนะคะ

ยังไงก็ซอรี่อย่างแรง

ขออภัยจิงๆนะเจ้าคะ

รถออก 4 ทุ่ม

ตอนนี้ 3 ทุ่มครึ่งยัง

ก็ไปก่อนนะคะ

3

ฝันสาวแตกสลาย 2

--------------------------------

                        แต่แล้วเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น  เมื่อเค้าก้าวเข้ามายืนตรงหน้าฉัน 

แล้วพูดขึ้นด้วยหน้าตาทะเล้นๆว่า

                       "อ๋อ เธอหรอ  เมอิ ก้นก็เล็ก อกก็เล็ก อายุ 16 แล้วไม่ใช่หรอ ให้มันมีเนื้อ

อีกนิดสิ แถวนี้น่ะ" ว่าแล้วเค้าก็จับหมับเข้าที่หน้าอกสาวของฉันทันที  OoO

                       ">///<"ฉันรู้สึกขาวพรืดไปหมด...ชั่วพริบตา นี่มันอะไรกัน  ไม่เข้าใจเลย

จิงๆ ภายในใจของฉันได้ยินเสียงคล้ายๆกับว่าสิ่งที่หวาดหวังตั้งใจมาตลอด  กำลังแตก -

กระจายคล้ายกับภูเขาถล่มทลาย เสียงดังฟังชัดจนก้องแก้วหูขึ้นมาเลย

                       คำพูดเมื่อตะกี้มันอะไรกันนะ ไม่จิง...เป็นไปไม่ได้หรอกที่ซาสึกิจังจะพูด

จาหยาบคลายเรื่อง 'ก้นเล็ก อกเล็ก'อะไรนั่น  แล้วยัง...แล้วยัง>///<บังอาจมาจับหน้าอก

ฉันอีกนะเนี่ย    โอ๊ย....จับหน้าอก  แล้วไฟในตัวฉันมันก็ลุกพรึบขึ้นมาทันที ก่อให้เกิด

วีรกรรมใหญ่ขึ้นเสียงดัง

                        "เพียะ!!"ฉันตบหน้าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นรักครั้งแรกของฉัน รักครั้งแรก

เชียวนะเนี่ยซึ่งจากกันไปนานถึง 6 ปี ชนิดที่แบบว่าพ่อแม่ห้ามไม่ทัน แล้วฉันก็ไปนั่ง

ร้องไห้เหมือนใจจะขาดอยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมงๆ จนหน้าตาดูไม่ได้ เพราะแดงก่ำไปหมด

ทั้งตาทั้งจมูก ทิชชูในห้องน้ำก็ใช้แทนผ้าเช็ดหน้าจนหมดม้วนไม่เหลือแทบจาใช้ซ้ำอีก

หลายครั้ง อะไรจาร้องไห้ได้มากมายขาดนี้เนี่ย ตัวเองก็ยังอดแปลกกใจไม่ได้อยู่เหมือน

กัน แต่...แต่...ทำไมล่ะ...ทำไมซาสึกิจังถึงกลายเป็นคนแบบนั้นไปได้

                     หลังจากฉันตบหน้าเค้าแล้วพ่อก็รีบเข้ามาขวางอธิบายว่าเป็นเพราะเค้า

ช็อคจากอุบัติเหตุ  พอฟื้นขึ้นมาก็เลยลืมเรื่องราวทั้งหมดในอดีต สรุปว่าเค้ากลายเป็นคน

ความจำเสื่อม จึงมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไปจากเดิม พ่อบอกให้ฉันทำใจกว้างๆ อย่าไป

ถือสาเค้าเลย ฉันเองพอรู้อย่างนั้นก็ช็อคไปอีกตลบ มิน่าล่ะ ถึงโดนกีดกันไม่ให้ได้พบเค้า

เลยตอนที่ยังอยู่ในโรงพยาบาล เป็นเพราะเหตุนี้เอง

                    เค้าความจำเสื่อม  เค้าจำฉันไม่ได้  ยังงั้นใช่มั้ย

                   ตกลงเป็นอันว่าเค้าไม่ใช่ซาสึกิจังคนเดิมที่ฉันเคยรู้จัก อยากจะตายชักอยาก

จะเกลียดพระเจ้า(ดีนะที่ไม่ใช่คนเขียนอีก*คนเขียน) แหะๆ ที่เพิ่งจะขอบคุณซะดิบดีอยู่

เมื่อกี๊แหม็บๆ ขออ้อนวอนอีกซักครั้งเหอะ ขอให้ความทรงจำของเค้ากลับคืนมาไวๆ ฉัน

จะได้ฟังน้ำเสียงที่อ่อนโยนของเค้าทักทายอีกครั้งว่า

                 " คิดถึงจัง เมอิ " ดีล่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเรียกความทรงจำของเค้ากลับ

คืนมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยแรงแห่งรักของฉันนี่แหละ และเค้าจะได้กลับมาเป็น

ซาสึกิจังที่แสนดีคนเดิม พอตัดสินได้อย่างนั้น ก็รู้สึกปลอดโปร่งหัวใจอย่างประหลาด เลย

สั่งน้ำมูกพรืดใส่ทิชชู่แผ่นสุดท้าย(ที่ใช้แล้ว)(ซกมกว่ะ*คนเขียน)ย่ะแล้วออกจากห้องน้ำมา

               "ไง...เข้าห้องน้ำซะนานเลย ท้องผูกหรอ"ตัวเองเป็นคนทำแท้ๆยังมาพูดอีก 

เค้ายืนกอดอกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรก็ไม่รู้อยู่ตรงนั้น แล้วมาดักรอกันแถวนี้เนี่ยนะ ฉันชัก

ระวังตัว อยากจะเผ่นจากตรงนี้ไปซะเด๋วนี้เลย แต่เค้าก็ขยับเข้ามาใกล้ซะก่อน  ยันมือทั้ง

2 ข้างกับผนังรอบกรอบฉันไว้ในวงแขน จะหนีก็หนีไม่ได้ 

              แล้วเค้าก็จ้องหน้าหวาดหวั่นของฉันตรงๆตายแล้ว หน้าเค้าอยู่ใกล้แค่นี้เอง

ฉันโดนจ้องหน้ากระชั้นชิด หัวใจจึงอดจะสั่นรัวขึ้นไม่ได้

              ตึก ตึก ตึก

              แต่รอยระยิบระยับในดวงตาคู่นั้น มันเหมือนกับสายตาของพวกผู้ชายที่ชอบ

รังแกฉันไม่มีผิด ทั้งที่เค้าเองเคยเป็นคนมาช่วยชั้นไว้แท้ๆ แต่ตอนนี้เหมือนกับว่าเค้า

เป็นพวกนั้นไปซะเอง 

             "จะบอกว่าขอบใจนะที่ช่วยตบหน้าเมื่อกี๊น่ะ"ว่าแล้วเค้าก็หัวเราะหึๆ น้ำเสียง

ระรื่นหูแบบนี้ ฟังแล้วพอจะเบาใจลงบ้าง บางทีเค้าอาจจะไม่ได้ร้ายกาจจนเกินไปอย่างที่

กลัว  แต่หวังว่าคงไม่หลอกกันอีกนะ แล้วฉันก็เกร็งๆขึ้นมา รู้สึกกลัวหน่อยๆ แต่ก็ฝืนเงย

หน้าพูดขึ้นว่า 

            "จู่ๆมาจับ....มันไม่ดีนะ  แต้ถ้าไม่ได้ตั้งใจ....ที่ตบเมื่อกี๊ก็ขอโทดด้วยละกัน"ฉัน

พยายามจะพูดไม่ให้ตำหนิเค้าแล้วนะเนี่ย

            " อ๋อ ก็ขอโทดเหมือนกันล่ะก็คุณลุงนะสิบอกว่ามาที่บ้านนี้จะเจอสาวสวยน่ารักแต่

พอมาเจอแล้วกลับไม่ได้เรื่องเลยซักนิด อ๊ะ ว่าไงนะ ฟังเค้าพูดสิ เหมือนโดนน้ำร้อนสาด

กระดองใจยังไงอย่างนั้นเลย เค้ายังคงพล่ามต่อ โดยไม่สนใจอาการสั่นของฉัน 

             "เฉิ่มๆอย่างเธอเนี่ย คงไม่เคยมีแฟนละสิท่า ถ้ามีก็คงจะดูมีเนื้อมีหนังมากว่านี้

แต่ท่าหาไม่ได้ ฉันจะช่วยสงเคาะห์ให้เอามั้ยล่ะ ทั้งอกทั้งก้นนั่น ใช้เวลาไม่เม่าไหร่ก็

ใหญ่ขึ้นเอาเองแหละ" ทุเรศ และแล้วก็ถึงจุดที่ฉันสุดจะทน ทำไมถึงได้พูดจาน่าเกลียด

ขนาดนี้นะ เห็นจะยอมไม่ได้แล้ว ฉันยกมือขึ้นง่า เพิ่งจะขอโทดที่ตบไปเมื่อกี๊อยู่หยกๆ

ไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างนี้นี่ แล้วฝ่ามือของฉันก็แหวกอากาศหมายจะฟาดหน้ากวนๆนั้นให้

สาแงใจ

              "โอ้โฮ วันเดียวจะตบซักกี่รอบจ๊ะ^__^"เค้าหัวเราะเสียวระรื่นใส่หน้าฉัน พร้อมๆ

กับที่มือของฉันถูกเค้าไว้ก่อน 

                "ปล่อยนะ" ฉันพยามยามดึงมือกลับ แต่มือของเค้ายังยึดไว้มั่น ทั้งที่ดูเหมือน

ไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายนัก ที่แน่ๆคือขณะนี้ใจฉันมันเริ่มเต้นไม่เป็นที่เพราะเพิ่ง

ตระหนักว่าเค้าก็คือผู้ชายคนหนึ่ง แล้วจู่ๆ...แบบจู่ๆจิงๆนะ ริมฝีปากได้รูปสวยของเค้า

ก้โฉบเข้ามาหาแก้มซ้ายของฉัน แล้วหอมฟอดเต็มๆเลยนะฉันก็ต้องอึ่งอีกรอบ o///o

                 "นี่สำหรับที่โดนตบเมื่อกี๊ เราแลกกันนะ"แล้วเค้าก็หัวเราะเสียงใส หมุนตัว

ผละขึ้นบันได้ไปหน้าตาเฉยเมื่อฉันได้สติก็

                  "คนทะลึ่ง ทุเรศ ฉันเกลียดที่สุดเลย"ฉันตะโกนด่าไล่หลังเสียงดังลั่น ทำให้

เค้ากลับมายิ้ม ลอยหน้าลอยตาพูดว่า

                  "ผู้ชายทะลึ่งเป็นเรื่องธรรมชาติ แปลว่าปกติดีแล้วฉันก็ชักจะสนใจเธอแล้วนะ

 เมอิจังที่น่ารัก "ว่าแล้วก็ขึ้นห้องไปอย่างอารมณ์ดี ฉันกลับขึ้นห้องอย่างโกรธแค้น พอกันที

คนอย่างนี้ไม่สนใจด้วยแล้ว ฉันเกลียดซาสึกิจัง ไม่สิ ความจิงก็ยังรักนะ แต่ว่าจะพูดยังไงดี

ก็เค้าน่าเกลียดนี่เป็นคนหยาบคลายขนาดนั้น ตอนนี้ฉันชักจะสับสนตัวเองซะแล้วสิ แต่นึก

ไม่ถึงเลยว่าซาสึกิจังคนที่ฉันรัก กับ ซาสึกิจังคนที่พบในวันนี้ จะแตกต่างกันเป็นคนละคน

หนำซ้ำยังมาเจอดี โดนซาสึกิจังคนเมื่อตะกี๊ลวนลามหยาบคายอย่างร้ายกาจที่สุด วันนั้น

ฉันเข้านอนแต่ก็ข่มตาไม่หลับเสียที เฝ้าแต่คิดอยู่แหละว่า ซาสึกิจังคนที่ความจำเสื่อม

คนนี้เป็นคนละคนกับซาสึกิจังที่ฉันรักอย่างแน่นอน ไม่ต้องเรียกว่า 'จัง'ให้ฟังดูสนิมสนม

อีกแล้วล่ะ คนอย่างนี้น่ะเรียกแต่ชื่อ 'ซาสึกิ'เฉยๆก็พอ

                   ให้ตายสิ

___________________________________

หวัดดีจ้าซอรี่อย่างแรงที่ม่ะวานมิได้มาอัพก็แม่ให้เล่นแค่แปปเดียวก็เลยตัดสินใจมาอัพวันนี้แทน

แล้วก็เลื่อนลงมาเจอได้เป็นสตอรี่แนะนำอ่ะ โหย......ดีใจสุดๆเลยตัวงี้แทบลอย(เวอร์)เราเนี่ยพึ่งสมัครวันพฤหัสอ่ะ

ได้มาเป็นไว๊ไว เหอๆ แล้วก็วันพฤสที่ผ่านอ่ะวันที่ 20 แหละ หนังเรื่อง ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ้น อ่ะฉายด้วย

อยากไปดูมากๆเลยอ่ะ ว่านแสดงด้วย น่าร๊ากที่สุด เดี๋ยวเราจะลองเปลี่ยนลุคเกี่ยวกับว่านเพื่อนๆว่าดีป่าว

เอาไว้ตอนต่อไปค่อยไป แล้วสำหรับตอนนี้ ไปแระ บุยๆ จุ้บๆ

2

ฝันสาวแตกสลาย

------------------------

                            แล้ววันนี้...พ่อก้กำลังไปรับเข้ามาที่บ้าน

                            ระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล  ไม่รู้  ทำไม  มีเหตุให้ไม่ได้พบเค้าเลยซัก

ครั้ง น้อยใจนะเนี่ย T^T

                           นี่เป็นการพบกันครั้งแรกในรอบ 6 ปีจิงๆหรอเนี่ย ถึงว่าล่ะหัวใจฉันมัน

ถึงได้เต้นบีบอยฮิปฮอปอยู่อย่างเนี่ยอ่ะ (เวอร์*คนเขียน) ก็แค่อย่างมีมุขบ้างอ่ะ ทีนี้เข้าใจ

รึยังอ่ะ  ว่าทำไมฉันถึงได้เป็นเอามากขนาดนี้

                            ~ ติ๊งต่อง ~  เสียงกริ่งที่ประตูหน้าบ้านเย้ๆ มากันแล้วฉันเปิดประตูวิ่ง

พรวดๆลงบันไดมาทันที  แม่ก็มายืนรอที่หน้าประตูแล้วท่าทางดูตื่นเต้นมาตั้งแต่เช้า

เหมือนกัน

                             " มาแล้วจ้า" เสียงสดใสของพ่อแว่วนำเข้ามาก่อนแล้วก็เดินเข้าประตู

มา  ตามหลังมาด้วยคนตัวสูงใหญ่...หัวใจฉันเต้นเป็นบีบอยแล้วน้า~~  คนตัวสูงใหญ่นั้น

คือ ซาสึกิจัง แล้วฉันก็แทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ ซาสึกิจัง...ไม่สิ ผู้ชายที่คิดว่าเป็น

ซาสึกิจัง เปลี่ยนไปจนไม่น่าเชื่อ เค้าสูงใหญ่เทียบกันไม่ได้เลยกับเมื่อ 6 ปีก่อน เค้าอยู่

ในชุดยีนส์ แขนขายาว รูปร่างสมป็นเกย์ เอ๊ย เป็นชายชาตรี (ดูม๊านเล่นไม่เลิก*คนเขียน)

เหอๆ ซาสึกิจังคนก่อนจาดูยังไงก้ตัวเล็กไม่ถึงกับบอบบาง แต่ก็ดูไปทางผู้หญิงมากกว่านะ

แต่ซาสึกิจังที่บวกอายุขึ้นมาอีก 6 ปีนี่ กลายเป็นคนละคนเลย แถมหล่อขึ้นด้วย (นิสัย

เหมือนเดิมเลย*คนเขียน)นั่นมันสาแล้ว(เออใช่ลืมไปคนละเรื่อง*คนเขียน)มั่วจิงๆ

จมูกงี้เป็นสัน ริมฝีปากสวยจนน่าตกใจน่าจูบด้วย อิอิ แล้วที่เหนือสิ่งอื่นใด  คือดวงตายาว

รีสีน้ำตาลเข้ม ที่มองลอดเส้นผมปรกหน้าผาหยาวๆนั้นออกมามันดูไม่ค่อยเป็นมิตรยังไง

อยู่น้า  พอได้สบตาคู่นั้นเข้าทีนึง ก็แทบจาไม่กล้ามองอีกเลย

                           แต่นั่นแหละ ยังไงซะฉันก็ใจเต้นจะอกจะระเบิดแทบทรุดลงไปกองอยู่

ตรงนั้นให้ได้เมื่อก่อนก้ว่าเท่บาดใจซะแล้วนะ มาตอนนี้ยิง่กลายเป็นหนุ่มหล่อเต็มตัวไป

กันใหญ่ >///<

                            หน้าตาฉันตอนนี้  ถ้าไปส่องกระจก  คงจะแดงก่ำเป็นกุ้งต้มไปแล้ว

แน่ๆ แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

----------------------------------------------------------

โอ๊ยคุนๆขาเมื่อยๆมัก

เด๋ยวพุ่งนี้มาต่อให้นะคะ

เป็นให้เต็มเลยนะคะ

เมื่อพระเอกจาทามรายนางเอกเนี่ย

ต้องติมตามค่ะ

ไปเลี้ยวน้า

จุ้บๆ

บุย