เสียงนายคนที่นั่งข้างฉันมันดูคุ้นๆ รูหูแปลกๆ แหะ  เหมือนเคยได้ยินในระยะใกล้ๆ แบบแรงๆ ( -_-* ) แต่ช่างมันเถอะ  อาโออิบนจอของฉันน่าสนใจกว่าเยอะ  โอ๊ย!! เซ็กซี่ ตู๊มๆ ได้ใจยัยบัวมากๆ เลยค้า... @ v @ ...

...’ ฉันไม่รู้ว่ามันคือพรหมลิขิตหรืออะไร ทำให้เรามาเจอกัน ฉันรู้แต่ว่าตอนนี้ฉัน....รักเธอคนเดียว ’...

“อะไรอีกหล่ะพี่  ผมบอกแล้วไงว่าตอนนี้ผมไม่ว่าง...แล้วเรื่องมันเกิดเพราะผมหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้พวกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน ผมก็ไม่ต้องมานั่งโทรตามเจ้ให้วุ่นอย่างนี้หรอก ...ผมจะพูดครั้งสุดท้ายแล้วนะพี่ ...ผมไม่ว่าง กว่าผมจะฝ่าพวกสาวมารผจญมาได้  แล้วผมก็ขี้เกียจโทรตามเจ้แล้วด้วย งานก็ยกเลิกไปแล้วอ่ะ พี่จะซีเรียสอะไรนักหนา..."

“ขอโทษนะคะ  กรุณาช่วยออกไปโทรด้านนอกได้มั๊ยคะ  คือเสียงคุยโทรศัพท์ของคุณทำให้ช่วยออกไปโทรด้านนอกได้มั๊ยคะ  คือฉันดูหนังไม่รู้เรื่องฉันดูหนังไม่รู้เรื่องเลยอ่ะค่ะ...”

ฉันที่นั่งเงียบฟังนายคนข้างๆ โทรศัพท์อยู่นานเริ่มถึงขีดสุด  ฉันจึงพูดอย่างนุ่มนวลขอให้เค้าออกไปด้านนอก เพราะฉันดูอาโออิ (แสนเซ็กซี่) ของฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ  แต่ผลที่ได้คืออะไรรู้มั๊ย นายคนนั้นมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดประโยคๆ นึง ที่ทำให้ฉันเกือบจะกรี๊ดให้ลั่นโรงหนัง ( ถ้าไม่ติดอายคน!!! )

“ถ้าคุณรำคาญก็ออกไปเองสิ!!”

“เฮ้ย! คุณ  ฉันว่าฉันขอคุณดีๆนะ คุณต่างหากที่ต้องออกไป แค่มารยาทในการดูหนังก็ไม่มีแล้วอ่ะ >”< มีที่ไหน  เอาโทรศัพท์มานั่งคุยในโรงหนัง  คิดว่าซื้อแผ่นมานอนดูอยู่ที่บ้านคนเดียวรึไง  แถมยังไม่ปิดเสียงเรียกเข้าอีก เพลงก็ใช่ว่าจะเพราะ โฆษณาก่อนหนังฉายเค้าก็บอกอยู่ว่าให้ปิดเสียง มารยาททางสังคมที่ดีอ่ะ เคยเรียนมั๊ยคุณ เอ๊ะ แต่ฉันว่าคนมีมารยาทแย่ๆ อย่างคุณ พ่อแม่เสียเงินให้เรียนก็บุญแล้วหล่ะ ^O^”

“...เดี๋ยวผมโทรกลับนะพี่ มีเรื่องกะเด็กนิดหน่อย ...อืมม์ๆๆ...‘หวัดดี ”

เด็กหรอ... เฮ้ย! ฉันไม่เด็กแล้วนะวุ้ย นายมันจะแก่กว่าฉันซักกี่ปีกัน มาว่าฉันเป็นเด็กเนี้ย!!

“นายว่าใครเด็ก ฉันใช้นางสาวมาปีนี้ปีที่สามแล้วย่ะ v.v !! นายเองเหอะ เปลี่ยนคำนำหน้าเป็นนายรึยัง มาว่าชาวบ้านเค้าแบบเนี้ย!! ”

“นี่คุณ...ให้มันน้อยๆ หน่อย ผมใช้นายมาปีที่หกแล้วครับ แก่กว่าคุณอีก กรุณาทำความเข้าใจใหม่ซะด้วยนะ  คุณเด็ก!!  -_- ”

“นี่นาย!!!”

“...ขอโทษค่ะ  กรุณาช่วยลดเสียงลงหน่อยได้มั๊ยคะ  เสียงคุณสองคนรบกวนการชมภาพยนตร์ของผู้อื่นอยู่นะคะ  ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ เราจำเป็นต้องเชิญคุณทั้งสองออกจากโรง เพื่อความสะดวกของผู้อื่นค่ะ... ”

พี่พนักงานหน้าโรงหนังเดินเข้ามาเตือนฉันกับนายกวนอวัยวะเบื้องล่างนั่นให้เงียบ ( อย่าคิดมากนะจ๊ะ ^^ ) ฉันพูดอะไรไม่ออกสิ ได้แต่พยักหน้ารับโดยดี  เพราะเมื่อมองไปรอบๆ แล้ว สายตากว่าร้อยคู่กำลังมองมาที่ฉันและนายนั่นอย่างตำหนิจริงๆ

“เพราะคุณคนเดียวเลย ผมเลยพลอยโดนด่าไปด้วย ”

“เฮ้ย!! นี่นายยังจะโทษฉันอีกหรอ ก็นายอ่ะแหละ ...”

“หึมฮื้ม!!!!”

ในที่สุดฉันก็ต้องออกจากโรงหนังด้วยสายตานับร้อยที่ละความสนใจจากจอหนัง มาเป็นฉันกับนายกวนอวัยวะเบื้องล่างนั่นแทน  ฮือๆๆ อาโออิในชุดว่ายน้ำ อดดูจนได้ เพราะนายนั่นคนเดียวเลยแท้ๆ หึ! ขอดูหน้าชัดๆ หน่อยสิ อยู่ในโรงหนังได้ยินแต่เสียง มองหน้าไม่ชัด คราวนี้แหละ อยู่ในที่สว่างๆ น้องบัวคนนี้จะขอด่าให้เสียสุนัขเลยคอยดู >o<

“นี่นาย กะจะเดินหนีความผิดหรอ มาเคลียร์กันก่อนดิ!!”

“กรุณาเรียกให้เกียรติผมด้วย ผมแก่คุณตั้งสามปีนะ ”

“อ้อ O{ }O...ได้!!! พี่คะ...ช่วยกรุณาหันใบหน้าอันงามสง่าของพี่มาเคลียร์กับดิฉันหน่อยได้มั๊ยคะ!!!”

นายนั่นค่อยๆ หันหน้ามาอย่างช้าๆ ฉันหล่ะอดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ ฉันจึงวิ่งเข้าไปกระชากแจ๊กเก็ตสียีนส์ของนายนั่นจากด้านหลังเพื่อให้นายนั่นหันหน้ามา  และฉันก็ต้องชะงักมือที่ยังจับติดอยู่กับแจ๊กเก็ตของนายนั่น เมื่อนายนั่นหันมาและถอดแว่นกันแดดออก...

“พี่ไรอัน!!!!...”

ใช่แล้ว... เสียงที่ฉันคุ้นๆ ในโรงหนังเมื่อตะกี้ คือเสียงของผู้ชายคนนี้นี่เอง  ฉันยืนเหวอประมาณครึ่งนาที ก่อนที่จะได้ยินเสียงผู้ชายฉันที่ยืนอยู่ตรงหน้าเรียกฉันอย่างอารมณ์เสียอีกครั้งหนึ่ง ฉันจึงค่อยๆ รวบรวมสมาธิทั้งหมด และมองหน้าเค้าอีกครั้ง เพื่อความแน่ใจว่า ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆ  >O<

“ใช่  รู้จักผมด้วยหรอ  แล้วนี่จะเอายังไงหะ!!  ผมไม่ได้มีเวลามายืนรอคุณยืนเหวอตกตะลึงความหล่อของผมมากมายขนาดนั้นนะ จะเอายังไงว่ามา  ไหนๆ เค้าก็ไล่ออกจากโรงหนังละ ผมคงไม่แบกหน้าผมเข้าไปอีกแล้วหล่ะ”

“หล่อจัง!!!”

ว่าไปว่ามา  นายนี่ก็หล่อไม่เบานะ  ยิ่งเจอตัวจริงใกล้ๆ แบบนี้แล้วยิ่งทั้งหล่อและน่ารักถูกเสป็กหนุ่มโสดในฝันของน้องบัวมากๆ นี่ถ้าไม่ติดชอบผิดเวลา  ฉันคงจะชอบนายมากกว่านี้แน่ๆ เลย นายไรอัน!!!

“ผมรู้แล้วว่าผมหล่อ ไม่บอกซ้ำหรอกหน่า  งี่เง่าจริงๆ พวกผู้หญิงเนี่ย”

ฉันสะดุดกับคำว่า  ‘ งี่เง่า ’ และคำว่า ‘ ผู้หญิง ’ ของนายนั่นเข้าอย่างจัง ฉันที่กำลังยืนเหวอไม่เลิกสะดุ้งตื่นจากภวังค์ทันที ผู้หญิงมันทำไมฮะ นี่ฉันชมนายนะยะ นายจะมาว่าฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ....

“หะ หะ หา...นี่นายว่าฉันงี่เง่าหรอ”

“เพิ่งตื่นหรอครับแม่คุณ  เห็นยืนงงตั้งนานแล้ว  อะ...มีอะไรจะพูดก็พูดมา ผมไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครยอมด่าต่อหน้าง่ายๆ นะ นี่นาทีทองของคุณแล้วนะ  จะด่าก็ด่ามา เร็วๆ ”

“นี่นาย...นายนี่มัน...”

...’ ฉันไม่รู้ว่ามันคือพรหมลิขิตหรืออะไร  ทำให้เรามาเจอกัน ฉันรู้แต่ว่าตอนนี้ฉัน....รักเธอคนเดียว ’...

“ยังไม่พูดใช่มั๊ย ดี...งั้นเดี๋ยวผมรับโทรศัพท์ก่อนแป๊บนึง แล้วเดี๋ยวมาเคลียร์ต่อ”

“ไอ้..ไอ้... หึมม์ ฉันด่านายไม่ออกจริงๆ   ให้ตายเหอะ!!! นายนี่มันหน้าทนจนฉันไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาสรรเสริญนายดีแล้วอ่ะ”

“หะ...หะ...อะไรนะพี่  แป๊บนึงนะๆ ...งั้นคุณก็ไม่ต้องด่าไง... ต่อๆ พี่”

นายนั่นโทรศัพท์ไป คุยกับฉันไป แล้วมันจะรู้เรื่องมั๊ยเนี้ย ฉันชักจะทนไม่ไหวกับการกระทำของนายแล้วนะวุ้ย!!!! นายไรอัน  >o<…

“ไม่ได้!!! ฉันมีโอกาสได้ด่านายจังๆ แล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดลอยไปง่ายๆ ไม่มีทางซะหรอก!”

“โอเคๆๆ งั้นพี่ขึ้นมาหาผมเลยก็ได้ ผมยังไม่สะดวกลงไปตอนนี้  เคๆ เดี๋ยวผมสั่งสอนเด็กไม่มีมารยาทแถวนี้แป๊บนึงก่อน พี่รีบขึ้นมาเลยนะ ผมอยู่ชั้นโรงหนังอ่ะพี่..ครับๆๆ โอเค ‘หวัดดี ”

   “เฮ้ย!! งั้นเมื่อกี้ที่ฉันพูดไปนายก็ไม่ได้ฟังเลยอ่ะดิ”