ทันทีที่ฉันมาถึงหน้าห้องน้ำหญิง เสียงอันคุ้นเคยกำลังสะอึกสะอึ้นดังมาจากในนั้น ฉันไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำนั้น และภาพที่ฉันเห็น ก็คือ...

“ยัยเปรี้ยว!! ”

“ฮือๆๆ ยัยบัว แกช่วยฉันด้วยสิ ฮือๆ ”

ภาพตรงหน้าฉันตอนนี้ คือภาพเปรี้ยวในสภาพที่กำลังนั่งหมดอะไรตายอยากไปกองกับพื้นห้องน้ำและร้องไห้อย่างหนัก ตามแขนมีรอยแดงขึ้นเป็นทางยาว แถมตรงขายังมีรอยเขียวแกมม่วงขึ้นเป็นจ้ำๆ ยัยนี่เสียใจจนสาดิสต์ทำร้ายตัวเองเลยหรอเนี่ย!!!

“เฮ้ย นี่แกเสียใจเรื่องนายนั่นจำแกไม่ได้ ถึงขนาดทำร้ายตัวเองเลยหรอ!”

“อย่าเพิ่งถามอะไรฉันเลยนะ ฮึกๆ ฮือๆ  แกรีบๆ ช่วยฉันยืนขึ้นก่อนได้มั๊ย”

“ได้ๆๆ ”

“โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิยัยบัวบ้า! ฉันเจ็บนะ”

พอฉันได้เห็นสภาพชัดๆ ของยัยเปรี้ยวใกล้ๆ ตอนนี้อีกก็ยิ่งตะลึงและตะลึง! นี่ยัยบ้านี่มันทำร้ายตัวเองถึงขนาดช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยหรอ OoO!

“ถ้ารู้ว่าเจ็บแล้วทำร้ายตัวเองทำไม กับอีแค่ศิลปินคนนึงจำแกไม่ได้ ไม่เห็นจะต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้เลยหนิ ชีวิตเรามีคุณค่านะเว้ย ถ้านายนั่นไม่เห็นคุณค่าของแก แกก็ไม่จำเป็นต้อ...”

“ฮะ! เดี๋ยวนะ แกว่าอะไรใครทำร้ายตัวเอง?”

“อ่าว ก็แกไง เนี่ย! ดูดิ รอยแดงรอยเขียวเป็นจ้ำเต็มตัวไปหมดเลย  แกไม่เห็นจะต้องทำร้ายตัวเองเพื่อนายไรอันผิดเวลานั่นเลย”

“เฮ้ย! ไปใหญ่แล้ว เรื่องพี่ไรอันฉันก็แค่ร้องไห้เสียใจที่เค้าจำฉันไม่ได้เฉยๆ ส่วนไอ้รอยแดงๆ เขียวเนี่ย ฉันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วลื่นหกล้มต่างหากหล่ะ แม่บ้านที่นี่เค้าไม่รู้จักเช็ดน้ำตามพื้นบ้างหรือไงนะ เจ็บชะมัดเลยอ่ะแก”

“-_-;;; ยัยบ้า สมน้ำหน้า!”

โธ่! ทำบรรยากาศเสียเลย ไอ้เราก็นึกว่าจะเศร้าจนทำร้ายตัวเอง อุตส่าห์รีบวิ่งมาดูด้วยความเป็นห่วง สุดท้าย ลื่นล้มเอง! หมดๆๆ บรรยากาศหมด ฉันขอตอกย้ำแก ...สมน้ำหน้า!! >O<

และในขณะที่ฉันกำลังนินทายัยเปรี้ยวอยู่นั้น ฉันก็เริ่มเห็นสีหน้าของยัยเปรี้ยวกลับเป็นหน้าเศร้าอีกครั้งพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นในลำคอ ..นี่ฉันจะตามอารมณ์แกไม่ทันแล้วนะวุ้ย!..

“จริงๆ ฉันก็เสียใจมากๆ เหมือนกันแหละที่พี่ไรอันจำฉันไม่ได้ ถ้าฉันเป็นแค่ RFC รุ่นหลังๆ ฉันจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่ฉันเป็นมาตั้งแต่ web เพิ่งเปิดแรกๆ ด้วยซ้ำ แล้วไงอ่ะ คำตอบที่ได้จากปากศิลปินที่ฉันชื่นชม...”

“โธ่ ยัยเปรี้ยว”

“ Y_Y ฉันยอมรับนะ ว่าที่ฉันยอมมาเล่นเอ็มวีพี่ไรอัน ส่วนนึงก็เพราะอยากจะสนิทกับเค้ามากกว่าการเป็นแค่ RFC คนนึง แต่นี่... ฮือๆ เค้าจำฉันไม่ได้แม้แต่ว่า ฉันเป็น RFC... ฮือๆๆ Y~Y ”

“ฉันแนะนำ.. เลิกชอบไปเลย ดารานักร้องเมืองไทยมีล้นตลิ่ง! ( -_- *) แกจะไปสนใจอะไรกับแค่ไอ้ซุปเปอร์สตาร์ผิดเวลาคนนึง”

เป็นฉันไม่ได้หรอก ฉันจะเลิกชอบจริงๆ ให้รู้สำนึกซะบ้าง อะไรกัน ไม่ใส่ใจแม้แต่แฟนคลับของตัวเอง ไปใช้วุ้นเส้นผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกได้แล้ว ไอ้บ้า!

“ก็คนมันรักนี่หว่า ให้ทำไงอ่ะ  แกก็ได้ยิน แม้แต่ webmaster เค้าก็จำไม่ได้เหมือนกัน แล้วจะอะไรกับฉันที่เป็นแค่ RFC ธรรมดาๆ คนนึง”

“ยัยเปรี้ยว แกบ้าไปแล้ว”

บ้าไปแล้ว ยัยนี่บ้าไปแล้วจริงๆ  นี่ถ้าไม่ติดมันยังเรียนไม่จบ มันคงขอแม่มันยกขันหมากไปสู่ขอนายไรอันนั่นตามประเพณีเป็นที่เรียบร้อยแล้วแน่ๆ เลย โถ นี่ฉันคิดถูกคิดผิดมาเป็นเพื่อนมันเนี้ย

“กลับกันเถอะยัยบัว ป่านนี้เค้าคงรอเรากันอยู่หมดแล้วแหละ ฉันไม่อยากจะเป็นตัวถ่วงทีมงานเค้ามากไปกว่านี้แล้วแหละ”

“เค้ารอแกกันคนเดียวซะที่ไหนหล่ะ ไม่ได้ยินที่พี่แสนดีพูดหรือไง เด็กผู้ชายอีกคนก็ยังไม่มา ไปเร็วก็เท่านั้น แถมแกยังต้องมานั่งดูตัวเองช้ำใจต่อหน้านายผิดเวลานั่นอีก”

“บางทีเค้าอาจจะมาแล้วก็ได้ ไปกันเถอะ ฉันดีขึ้นแล้ว ^^”

“จริงอ่ะ”

“อือ”

“แน่นะ”

“แน่สิ”

“งั้นก็ได้ แต่แกพร้อมจะไปเผชิญหน้ากับความจริงอันปวดร้าวได้แล้วแน่นะ”

“อือ ~^^~ ”

เฮ้อ ยัยเปรี้ยวเอ้ย ฉันเป็นเพื่อนแกมากี่ปีแล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าแกยังทำใจไม่ได้ ฉันไม่น่าพาแกมาถ่ายเอ็มวีด้วยจริงๆเลย ฉันขอโทษจริงๆ นะเพื่อน ( _ _ )

............................................................................................................

มาอัพแล้วค่ะ..

ขอบคุณที่ติชมกันนะคะ

อ้อ.. ฝากไปเม้นที่นี่อีกอันนะคะ..

http://story.yenta4.com/ff-05 ..เกี่ยวกะเรื่องเพื่อนอ่าค่ะ

ขอบคุณมากๆค่ะ